Supreme Court annuls appeal for inadmissibility due to partial finality of first-instance judgment under Greek Civil Procedure Code.

Απόφαση 747 / 2014 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 747/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Νικόλαο Λεοντή, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Βασιλική Θάνου-Χριστοφίλου, Δημητρούλα Υφαντή, Ιωάννα Πετροπούλου και Ειρήνη Καλού, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 21 Φεβρουαρίου 2014, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων:1.Της ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "ΙΝΤΕΡΣΑΛΟΝΙΚΑ-Ανώνυμη Εταιρία Γενικών Ασφαλίσεων Ζημιών" που εδρεύει στην Θεσσαλονίκη, που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ιωάννη Καραγκούνη και κατέθεσε προτάσεις και 2. Α. Β. του Δ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ιωάννη Καραγκούνη, με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ.2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1. Χ. Λ. του Χ., κατοίκου ...,2. Α. Λ. του Σ., 3 Ι. Γ. του Β., 4 Π. συζ. Ι. Γ., 5 Μ. Λ. του Χ., 6 Μ. Λ. του Γ., 7 Σ. Μ. του Δ. και 8. Σ. Κ. του Δ., κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια δικηγόρο τους Αικατερίνη Καλαμάρη και κατέθεσαν προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την υπ' αριθ. 47797/2009 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 14121/2010 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 1449/2011 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 25-10-2011 αίτησή τους. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης, Ειρήνη Καλού, ανέγνωσε την από 30-11-2012 έκθεση του ήδη αποχωρήσαντος από την υπηρεσία Αρεοπαγίτου Μιλτιάδη Σπυρόπουλου, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή της αιτήσεως αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος της 1ης αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, η πληρεξούσια των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την κρινόμενη αίτηση αναίρεσης προσβάλλονται: α) η αντιμωλία των διαδίκων εκδοθείσα κατά την ειδική διαδικασία των διαφορών για ζημίες από αυτοκίνητο, καθώς και από τη σύμβαση της ασφάλισής του (άρθρ.681 Α ΚΠολΔ) υπ' αριθμ. 1449/2011 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης, με την οποία απορρίφθηκε ως απαράδεκτη η από 8 Ιουνίου 2010 και με αριθμό εκθέσεως καταθέσεως 2.296/11 Ιουνίου 2010 έφεση των ήδη αναιρεσειόντων-εναγομένων κατά των αναιρεσιβλήτων - εναγόντων και άλλων τριών εναγόντων, μη διαδίκων, στρεφόμενη κατά της υπ' αριθμ. 14121/2010 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, το οποίο ανέβαλε την έκδοση οριστικής απόφασης ως προς το κεφάλαιο και αίτημα της αγωγής για αποζημίωση λόγω στέρησης διατροφής της πρώτης, δεύτερης και τρίτου των εναγόντων (μη διαδίκων στην παρούσα δίκη) και δέχτηκε εν μέρει την αγωγή ως προς τα λοιπά αιτήματα των εν λόγω εναγόντων καθώς και ως προς τα αγωγικά αιτήματα των λοιπών εναγόντων και ήδη αναιρεσιβλήτων σε συνέπεια με την παραδοχή της ότι η εν λόγω έφεση στρέφεται κατά μη οριστικής αποφάσεως, και β) η προαναφερόμενη υπ' αριθμ. 14121/2010 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης.

Όπως προκύπτει από τις διατάξεις των άρθρων 552 και 553 του ΚΠολΔικ, αν η πρωτόδικη απόφαση προσβλήθηκε με έφεση και αυτή έγινε τυπικά δεκτή, σε αναίρεση υπόκειται μόνο η οριστική απόφαση του Εφετείου, που ερεύνησε την ουσία της υπόθεσης, αφού αν μεν έγινε δεκτή κατ' ουσίαν η έφεση, η πρωτόδικη απόφαση εξαφανίσθηκε και έπαυσε να υπάρχει, ενώ αν η έφεση απορρίφθηκε κατ' ουσίαν, η πρωτόδικη απόφαση ενσωματώθηκε πλέον στην εφετειακή απόφαση (Ολ.ΑΠ 40/1996, ΑΠ 658/2012, ΑΠ 568/2013).

Σε περίπτωση, όμως, που η έφεση απορριφθεί για τυπικούς λόγους, σε αναίρεση υπόκειται η εφετειακή για το κεφάλαιό της το σχετικό με την απόρριψη, καθώς και η πρωτόδικη απόφαση ως προς την ουσία της υποθέσεως, οπότε και απαιτείται η κατά το άρθρο 566 παρ. 2 ΚΠολΔ. κατάθεση της αναίρεσης και στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο (ΑΠ 1451/2013, ΑΠ 883/2012, ΑΠ 769/2008).

Στην προκειμένη περίπτωση, παρά το ότι η ένδικη αίτηση αναίρεσης στρέφεται τόσο κατά της υπ' αριθμ. 1449/2011 απόφασης του Εφετείου Θεσσαλονίκης, με την οποία απορρίφθηκε η έφεση των αναιρεσειόντων κατά των αναιρεσιβλήτων ως απαράδεκτη, όσο και κατά της πρωτόδικης υπ' αριθμ. 14121/2010 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, εν τούτοις το δικόγραφο αυτής, δεν κατατέθηκε, όπως απαιτείται σύμφωνα με το άρθρο 566 παρ.2 ΚΠολΔ και στη γραμματεία του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου.

Ενόψει τούτων, η αίτηση αναίρεσης, κατά το μέρος που στρέφεται κατά της πρωτόδικης υπ' αριθμ. 14121/2010 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, πρέπει, μετά από αυτεπάγγελτη έρευνα, σύμφωνα με το άρθρο 577 παρ. 1 και 2 ΚΠολΔ να απορριφθεί ως απαράδεκτη.

Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 294, 297, 298, 299 και 573 παρ. 1 του ΚΠολΔ προκύπτει, ότι σε περίπτωση αποδοχής της αποφάσεως προ της ασκήσεως ένδικου μέσου κατ' αυτής, η αποδοχή, που έχει την έννοια της παραιτήσεως από του δικαιώματος της ασκήσεως ενδίκου μέσου, δύναται να γίνεται ρητώς, με την τήρηση των διατυπώσεων του άρθρου 297 του ΚΠολΔ, δηλαδή με δήλωση, που καταχωρήθηκε στα πρακτικά ή με δικόγραφο, που επιδίδεται στον αντίδικο του παραιτουμένου, είτε σιωπηρώς, με πράξεις όμως από τις οποίες συνάγεται σαφώς η πρόθεση αποδοχής.

Η αποδοχή όμως αποφάσεως, η οποία γίνεται μετά την άσκηση ενδίκου μέσου κατ' αυτής, δύναται να γίνει μόνο ρητώς, δηλαδή με ένα από τους παραπάνω τρόπους, δεδομένου ότι η αποδοχή της αποφάσεως στο στάδιο αυτό, έχει και την έννοια της παραιτήσεως από το ένδικο μέσο, που ασκήθηκε κατ' αυτής, η οποία, όμως, παραίτηση μόνο κατά τους παραπάνω τύπους μπορεί να γίνει, όχι δε και σιωπηρώς ( ΑΠ 175/2011, ΑΠ 2175/2007).

Η κατά τον νόμιμο αυτό τρόπο αποδοχή της αποφάσεως έχει ως δικονομική έννομη συνέπεια την απόρριψη του ένδικου μέσου που ασκήθηκε ως απαράδεκτου ελλείψει εννόμου συμφέροντος, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 68, 73, 556§2 και 566§1 του ΚΠολΔ (Ολ. ΑΠ 626/1980, ΑΠ 15/2008 Β' Τακτική Ολομέλεια, Α.Π. 1817/2012). Στην προκειμένη περίπτωση, οι αναιρεσίβλητοι, με τις εμπροθέσμως, σύμφωνα με το άρθρο 570 παρ. 1 του ΚΠολΔ, κατατεθείσες προτάσεις τους, προβάλλουν τον ισχυρισμό περί απαραδέκτου της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης για το λόγο ότι μετά την άσκησή της οι αναιρεσείοντες αποδέχθηκαν σιωπηρώς την προσβαλλόμενη υπ' αριθμ. 1449/2011 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης, με την εκούσια καταβολή από την αναιρεσείουσα ασφαλιστική εταιρία στους αναιρεσίβλητους - ενάγοντες του συνόλου των τελεσιδίκως επιδικασθέντων σ' αυτούς χρηματικών ποσών με το σύνολο των τόκων και τη δικαστική δαπάνη, χωρίς τη διατήρηση επιφύλαξης εκ μέρους τους για το ύψος της οφειλής τους, παρά το ότι λόγω του αναγνωριστικού χαρακτήρα της πρωτόδικης απόφασης δεν επίκειτο σε βάρος τους αναγκαστική εκτέλεση και συνεπώς δεν συνέτρεχε λόγος από τον οποίο εξαναγκάζονταν σε καταβολή, αλλά και επιπρόσθετα παρά το γεγονός ότι είχε ήδη κατατεθεί η υπό κρίση αίτηση αναίρεσης στις 25-10-2011, τη συζήτηση της οποίας, η οποία αρχικώς είχε προσδιορισθεί για τις 7-12-2012 ματαίωσαν, και κατέθεσαν στις 4-04-2012 τη με αριθμ.

βιβλ. Εισ. 1105, κλήση προς συζήτηση εφέσεως-αίτηση ανακλήσεως της προσβαλλόμενης υπ' αριθ. 1449/2011 απόφασης του Εφετείου Θεσσαλονίκης, η οποία απορρίφθηκε με την υπ' αριθ.282/2013 απόφαση του ίδιου Δικαστηρίου.

Ο ισχυρισμός, αυτός των αναιρεσιβλήτων, πρέπει να απορριφθεί ως μη νόμιμος, διότι σύμφωνα με τη νομική σκέψη που αναφέρθηκε παραπάνω, η επικαλούμενη σιωπηρή αποδοχή της αναιρεσιβαλλόμενης υπ' αριθμ. 282/2013 απόφασης του Εφετείου Θεσσαλονίκης, μετά την άσκηση της αναιρέσεως δεν επάγεται το απαράδεκτο αυτής.

Κατά τη διάταξη του άρθρου 513 παρ. 1β εδ. τελευτ. ΚΠολΔ., αν η πρωτόδικη απόφαση είναι εν μέρει οριστική, δεν επιτρέπεται έφεση ούτε κατά των οριστικών διατάξεών της, πριν εκδοθεί οριστική απόφαση για την όλη δίκη. Ο κανόνας, όμως, αυτός κάμπτεται στην περίπτωση κατά την οποία υπάρχει απλή ομοδικία και η πρωτόδικη απόφαση είναι οριστική ως προς ένα ή μερικούς ομοδίκους, μη οριστική δε ως προς τους λοιπούς, διότι από τις διατάξεις των άρθρων 74, 75 παρ. 1 και 2, 76 και 517 εδ.

β' ΚΠολΔ προκύπτει ότι στην περίπτωση αυτή η έναντι κάθε ομοδίκου οριστική διάγνωση έχει αυτοτέλεια και η ως προς αυτόν κρίση περατώνει έναντι αυτών τη δίκη. Έκτοτε, συνεπώς, η απόφαση ως προς αυτόν είναι εκκλητή και πριν ακόμη εκδοθεί οριστική απόφαση έναντι των λοιπών ομοδίκων (ΑΠ 365/2010, ΑΠ 22/2009, ΑΠ 55/2008).

Περίπτωση απλής ομοδικίας (υποκειμενικής σώρευσης αγωγών) υπάρχει όταν ενάγουν ή ενάγονται περισσότεροι του ενός, ως εις ολόκληρον δικαιούχοι ή υπόχρεοι για αποζημίωση εξ αδικοπραξίας ή εκ του νόμου, ενώνονται δε σε κοινή διαδικασία πλείονες έννομες σχέσεις δίκης, οι οποίες συνδέουν διάφορα υποκείμενα, χωρίς να επηρεάζεται η ανεξάρτητη δικονομική θέση καθενός από αυτούς έναντι των λοιπών, η δε εκδιδόμενη απόφαση, που είναι οριστική ως προς ορισμένους ομοδίκους, περατώνει τη δίκη ως προς αυτούς, καθίσταται δε οριστική αυτοτελώς και συνεπώς είναι κατά το μέρος αυτό προσβλητή με έφεση και πριν εκδοθεί απόφαση οριστική για τους λοιπούς διαδίκους.

Τέτοια είναι και η περίπτωση των συγγενών θανόντος εξ αυτοκινητικού ατυχήματος, των οποίων σωρεύονται στην ίδια αγωγή αξιώσεις αποζημιώσεως λόγω στερήσεως διατροφής καθώς και χρηματικής ικανοποιήσεως λόγω ψυχικής οδύνης. Και τούτο διότι εκάστη αξίωση εκάστου δικαιούχου είναι αυτοτελής και προσωποπαγής.

Εξάλλου, κατά τον αριθμό 14 του άρθρου 559 ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται και αν το δικαστήριο της ουσίας παρά το νόμο κήρυξε ή δεν κήρυξε ακυρότητα, έκπτωση από δικαίωμα ή απαράδεκτο. Ο λόγος αυτός ιδρύεται, μόνον όταν η πλημμέλεια αναφέρεται σε ακυρότητα, απαράδεκτο ή έκπτωση από δικαίωμα, που προέρχεται από παραβίαση δικονομικής διατάξεως και όχι ουσιαστικού δικαίου διατάξεως (Ολ.

ΑΠ 1/1999).

Στην προκειμένη περίπτωση, με τον πρώτο λόγο της αίτησης αναίρεσης αποδίδεται στην προσβαλλομένη υπ' αριθμ.1449/2011 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης η πλημμέλεια από το άρθρο 559 αριθμ.14 ΚΠολΔ, για το λόγο ότι το Εφετείο παρά το νόμο απέρριψε ως απαράδεκτη, κατά το μέρος της που στρεφόταν κατά των αναιρεσιβλήτων-εφεσιβλήτων-εναγόντων, την από 8 Ιουνίου 2010 και με αριθμό εκθέσεως καταθέσεως 2.296/11 Ιουνίου 2010 έφεση, των αναιρεσειόντων-εκκαλούντων-εναγομένων: α) ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας, με την επωνυμία "ΙΝΤΕΡΣΑΛΟΝΙΚΑ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΓΕΝΙΚΩΝ ΑΣΦΑΛΙΣΕΩΝ ΖΗΜΙΩΝ" και με τον διακριτικό τίτλο "ΙΝΤΕΡΣΑΛΟΝΙΚΑ Α.Ε.Γ.Α.Ζ." και β) Α. Β. του Δ. κατά της εκκαλουμένης υπ' αριθμ. 14.121/2010 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, που δέχτηκε την αγωγή των αναιρεσιβλήτων για καταβολή χρηματικής ικανοποίησης λόγω ψυχικής οδύνης, καθόσον αφορά στους επτά πρώτους και αποζημίωσης και χρηματικής ικανοποίησης λόγω ηθικής βλάβης καθόσον αφορά στον όγδοο, για το λόγο ότι δεν υπέκειτο σε έφεση, ως εν μέρει οριστική και εν μέρει μη οριστική ενώ η εκκαλουμένη απόφαση ήταν οριστική ως προς τους εν λόγω ενάγοντες και ήδη αναιρεσίβλητους.

Στην συγκεκριμένη περίπτωση, από την κατ' αρθ. 561 παρ.2 του Κ.Πολ.Δ επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων της δίκης προκύπτουν τα ακόλουθα: Με τη με αριθμό κατάθεσης 47797/2009 αγωγή τους ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, που άσκησαν οι παρακάτω έντεκα ενάγοντες από τους οποίους οι τρείς πρώτοι δεν είναι διάδικοι στην παρούσα δίκη, οι δε λοιποί είναι διάδικοι ως αναιρεσίβλητοι, στρεφόμενη κατά των αναιρεσειόντων και τότε εναγομένων, που αφορούσε απαίτηση αποζημιώσεως για ζημίες που προκλήθηκαν από αυτοκίνητο και χρηματικής ικανοποιήσεως λόγω ψυχικής οδύνης και ηθικής βλάβης, οι ενάγοντες 1) Π.

Γ. του Ι., χήρα Χ. Λ., 2) Α. Λ. του Χ., ανήλικη, νομίμως εκπροσωπούμενη από την ασκούσα τη γονική μέριμνα αυτής πρώτη ενάγουσα-μητέρα της, 3) Χ. Λ. του Χ., ανήλικος, νομίμως εκπροσωπούμενος από την ασκούσα τη γονική μέριμνα αυτού πρώτη ενάγουσα-μητέρα του, 4) Χ. Λ. του Χ., 5) Α. Λ. του Σ., 6) Ι. Γ. του Β., 7) Π. σύζυγο Ι. Γ., 8) Μ.

Λ. του Χ., 9) Μ. Λ. του Γ., 10) Σ. Μ. του Δ. και 11) Σ. Κ. του Δ., κατά των εναγομένων και ήδη αναιρεσειόντων 1)Α. Β. του Δ. (2ου αναιρεσείοντος) και 2) της Ανώνυμης Ασφαλιστικής Εταιρίας με την επωνυμία "ΙΝΤΕΡΣΑΛΟΝΙΚΑ ΑΕΓΑ" που εδρεύει στη Θεσσαλονίκη (1ης αναιρεσείουσας), επικαλούμενοι ότι ο πρώτος εναγόμενος οδηγώντας το με αριθμ.

κυκλ. ... ΙΧΕ αυτοκίνητο, ιδιοκτησίας του, το οποίο ήταν ασφαλισμένο στη δεύτερη εναγομένη ασφαλιστική εταιρία προκάλεσε από υπαιτιότητα του το θανάσιμο τραυματισμό του Χ. Λ., συζύγου της πρώτης, πατέρα της δεύτερης και τρίτου, γιου της τέταρτης και πέμπτου, γαμπρού του έκτου και έβδομης, αδελφού της όγδοης, εγγονού της ένατης και δέκατης των εναγόντων, καθώς και την καταστροφή της οδηγούμενης από το θανόντα μοτοσυκλέτας, κυριότητας του ενδέκατου απ' αυτούς, κατά τη σύγκρουση των οχημάτων αυτών που έγινε κάτω από τις συνθήκες που αναφέρονται στην αγωγή, καθώς και τον τραυματισμό της πρώτης ενάγουσας, ζήτησαν να υποχρεωθούν οι εναγόμενοι να τους καταβάλουν, νομιμοτόκως, ευθυνόμενοι εις ολόκληρον, τα αναφερόμενα σ' αυτή ποσά:

α) προς αποζημίωση των τριών πρώτων και του ενδέκατου εξ αυτών, μεταξύ των οποίων και αποζημίωση για στέρηση της διατροφής τους από το θάνατο του συζύγου και πατέρα τους β) χρηματική ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης των δέκα πρώτων, και γ) χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης του ενδέκατου απ' αυτούς.

Με το περιεχόμενο αυτό και τα αντίστοιχα αιτήματά της η ως άνω αγωγή, περιέχει υποκειμενική σώρευση αγωγών, περισσοτέρων του ενός εναγόντων, ως εις ολόκληρον δικαιούχων αποζημίωσης από αδικοπραξία, συνδεομένων μεταξύ τους με τη σχέση της απλής ομοδικίας και συνεπώς η ασκούμενη με την αγωγή αξίωση καθενός απ' αυτούς είναι αυτοτελής και προσωποπαγής.

Το Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης με την εκδοθείσα επί της ως άνω αγωγής υπ' αριθμ.14121/2010 απόφασή του, ανέβαλε την έκδοση οριστικής απόφασης ως προς το κεφάλαιο και αίτημα της αγωγής για αποζημίωση λόγω στέρησης διατροφής της πρώτης, δεύτερης και τρίτου των εναγόντων (μη διαδίκων στην παρούσα δίκη), διέταξε την επανάληψη της συζήτησης ως προς το παραπάνω αγωγικό κονδύλιο, προκειμένου να προσκομιστεί με επιμέλεια οποιουδήποτε διαδίκου, βεβαίωση του ΙΚΑ (ή τυχόν άλλου ασφαλιστικού φορέα) από την οποία να προκύπτει εάν οι παραπάνω ενάγοντες έλαβαν ή δικαιούνται να λάβουν στο μέλλον οποιοδήποτε ποσό ως σύνταξη, λόγω του θανάτου του συζύγου και πατέρα τους, αντίστοιχα, Χ.

Λ. του Χ., ενώ αποφάνθηκε οριστικώς για τα λοιπά αγωγικά αιτήματα των εναγόντων αυτών καθώς και για τα αγωγικά των λοιπών εναγόντων και ήδη αναιρεσιβλήτων αναγνωρίζοντας, την υποχρέωση των εναγομένων, να καταβάλουν στους δέκα πρώτους ενάγοντες, καθένας εις ολόκληρον, τα αναφερόμενα σ' αυτή ποσά για χρηματική ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης και υποχρεώνοντας, επίσης αυτούς, να καταβάλουν, εις ολόκληρον, στην πρώτη ενάγουσα και στον ενδέκατο ενάγοντα τα αναφερόμενα, επίσης σ' αυτήν ποσά, για αποζημίωσή τους, καθώς και για χρηματική ικανοποίηση του τελευταίου, λόγω ηθικής βλάβης από την καταστροφή της μοτοσυκλέτας του.

Κατά της υπ' αριθ. 5613/2006 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης ασκήθηκε εκ μέρους των αναιρεσειόντων-εναγομένων ενώπιον του Εφετείου Θεσσαλονίκης η από 8 Ιουνίου 2010 και με αριθμό εκθέσεως καταθέσεως 2296/11 Ιουνίου 2010 έφεση, στρεφόμενη τόσο κατά των τριών πρώτων εναγόντων, οι οποίοι δεν είναι διάδικοι στην παρούσα δίκη, όσο και κατά των λοιπών οκτώ εναγόντων και ήδη αναιρεσιβλήτων.

Το Εφετείο Θεσσαλονίκης με την προσβαλλόμενη υπ' αριθμ. 1449/2011 απόφασή του που εκδόθηκε επί της ως άνω έφεσης, δέχτηκε τα εξής: " Η από 8 Ιουνίου 2010 και με αριθμό εκθέσεως καταθέσεως 2.296/11 Ιουνίου 2010 κρινομένη έφεση: α) της ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας, με την επωνυμία "ΙΝΤΕΡΣΑΛΟΝΙΚΑ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΓΕΝΙΚΩΝ ΑΣΦΑΛΙΣΕΩΝ ΖΗΜΙΩΝ" και με τον διακριτικό τίτλο "ΙΝΤΕΡΣΑΛΟΝΙΚΑ Α.Ε.Γ.Α.Ζ." και β) του Α.

Β. του Δ. κατά των 1) Π., χήρας Χ. Λ., 2) Α. Λ. του Χ., 3) Χ. Λ. του Χ., όπως εκπροσωπούνται νόμιμα στην παρούσα δίκη, από την ασκούσα, αποκλειστικά, την γονική τους μέριμνα, μητέρα τους και πρώτη ως άνω ενάγουσα, 4) Χ. Λ. του Χ., 5) Α. Λ. του Σ., 6) Ι. Γ. του Β., 7) Π., συζύγου Ι. Γ., 8) Μ. Λ. του Χ., 9) Μ. Λ. του Γ., 10) Σ. Μ. του Δ. και 11) Σ. Κ. του Δ.

και κατά της υπ' αριθμ. 13421/2010 εν μέρει οριστικής και εν μέρει μη οριστικής αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, η οποία εκδόθηκε κατά την ειδική διαδικασία που ακολουθείται για την επίλυση των διαφορών, για ζημίες που προκλήθηκαν από την κυκλοφορία αυτοκινήτου, καθώς και από την σύμβαση της ασφαλίσεως αυτού (άρθρα 666, 667,670 έως 676 και 681 Α του Κ.Πολ.Δ.) ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθρα 495, 511, 516, 517 και 520 του Κ.Πολ.Δ).

Συνεπώς, πρέπει να εξετασθεί περαιτέρω για να κριθεί αν είναι παραδεκτή.... Στην προκειμένη περίπτωση το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, ήτοι το Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης με την υπ' αριθμ. 14.121/2010 απόφασή του και αναφορικά με την από 9 Νοεμβρίου 2009 και με αριθμό εκθέσεως καταθέσεως 47.797/13 Νοεμβρίου 2009 αγωγή της πρώτης ενάγουσας, της δεύτερης ενάγουσας και του τρίτου ενάγοντος, όπως οι τελευταίοι εκπροσωπούνται νόμιμα στην δίκη αυτήν, από την ασκούσα, αποκλειστικά, την γονική τους μέριμνα, μητέρα τους και πρώτη ενάγουσα, αφού έκρινε και αποφάνθηκε οριστικά για τα περισσότερα κονδύλια της αγωγής αυτής και δέχθηκε κατά ένα μέρος αυτά, ανέβαλε την έκδοση της οριστικής του αποφάσεως, ως προς το κεφάλαιο και αίτημα της αγωγής αυτής, που αφορούσε την αποζημίωση λόγω της στερήσεως της διατροφής των προαναφερομένων εναγόντων και ήδη εφεσιβλήτων και διέταξε την επανάληψη της προκειμένης υποθέσεως, ως προς το ανωτέρω αγωγικό κονδύλιο, προκειμένου να προσκομισθεί, με την επιμέλεια οποιουδήποτε διαδίκου, βεβαίωση του Ιδρύματος Κοινωνικών Ασφαλίσεων-Ενιαίου Ταμείου Ασφαλίσεως Μισθωτών, ή τυχόν άλλου ασφαλιστικού φορέα, από την οποίαν να προκύπτει, εάν οι παραπάνω ενάγοντες έλαβαν ή δικαιούνται να λάβουν στο μέλλον οποιοδήποτε χρηματικό ποσό, ως σύνταξη, λόγω του θανάτου του συζύγου και πατέρα τους, αντίστοιχα, Χ.

Λ. του Χ.. Με βάση τα αναφερόμενα στην ανωτέρω μείζονα σκέψη, καθώς και με βάση το σαφές και αναμφίβολο σκεπτικό της, η εκκαλουμένη απόφαση είναι εν μέρει οριστική και ειδικότερα είναι οριστική μόνον ως προς τις διατάξεις της που υποχρέωσε τους εναγομένους να καταβάλουν και αναγνώρισε, ότι οι τελευταίοι υποχρεούνται να καταβάλουν στους ενάγοντες, ευθυνόμενοι σε ολόκληρο, τα μνημονευόμενα, στην απόφαση αυτή, χρηματικά ποσά, ως χρηματική ικανοποίηση για την ψυχική οδύνη που υπέστησαν από το θάνατο του πιο πάνω συζύγου και πατέρα τους, αντίστοιχα.

Τούτο δε διότι το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο που εξέδωσε την εκκαλουμένη απόφαση, ως προς την διάταξή της, με την οποίαν ανέβαλε, ως προς το προαναφερθέν αγωγικό κεφάλαιο, την εκδίκαση της προκειμένης υποθέσεως, δεν απεκδύθηκε κάθε περαιτέρω εξουσίας, αλλά αντιθέτως επιφύλαξε, σε αυτό, το δικαίωμα της επανεξετάσεως της ένδικης υποθέσεως, κατά το συγκεκριμένο κεφάλαιο, μετά την προσκομιδή της ως άνω βεβαιώσεως, οπότε και θα εκφέρει την τελειωτική του κρίση, με την οποίαν θα τερματίζει τη δίκη και θα τέμνει τελειωτικά την ως άνω διαφορά, ως προς τους ενάγοντες αυτούς.

Επομένως, η εκκαλουμένη απόφαση είναι εν μέρει οριστική και εν μέρει μη οριστική και σύμφωνα με όσα αναφέρθηκαν στη μείζονα σκέψη, δεν υπόκειται σε έφεση, ούτε κατά τις οριστικές διατάξεις της που αφορούν την αγωγή των αμέσως παραπάνω εναγόντων, πριν να εκδοθεί οριστική απόφαση στην [όλη] δίκη. Κατά συνέπεια η κρινόμενη έφεση των εκκαλούντων:

α) ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας, με την επωνυμία "ΙΝΤΕΡΣΑΛΟΝΙΚΑ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΓΕΝΙΚΩΝ ΑΣΦΑΛΙΣΕΩΝ ΖΗΜΙΩΝ" και με τον διακριτικό τίτλο "ΙΝΤΕΡΣΑΛΟΝΙΚΑ Α.Ε.Γ.Α.Ζ." και β) Α. Β. του Δ. είναι απαράδεκτη και πρέπει, για τον λόγο αυτόν, να απορριφθεί και αυτεπαγγέλτως, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 532 του ΚΠολΔ ( Α.Π. 24/2001, Αρχ.Νομ. 2001, 914,Α.Π. 1036/1981, Ε.Ε.Ν. 1987, 695, Εφ.

Αθ.1265/2007, Εφ. Θεσσαλ. 2224/2010, αδημοσίευτη στα νομικά περιοδικά). Τα δικαστικά έξοδα τα των εφεσιβλήτων του παρόντος βαθμού δικαιοδοσίας, πρέπει να επιβληθούν σε βάρος των εκκαλούντων (άρθρο 176, 183, 191 παρ. 2 και 591 παρ.1 του ΚΠολΔ), όπως καθορίζονται, ειδικότερα, στο διατακτικό της παρούσας αποφάσεως>>. Όπως προκύπτει από προαναφερόμενο περιεχόμενο της προσβαλλόμενης απόφασης, το Εφετείο κατέληξε στην κρίση ότι η ανωτέρω έφεση ήταν απαράδεκτη στο σύνολό της, και έπρεπε να απορριφθεί αυτεπαγγέλτως από το δικαστήριο, ενώ διέλαβε στο αιτιολογικό και σκέψη για την καταδίκη των εκκαλούντων στα έξοδα (όλων) των εφεσιβλήτων για τον δεύτερο βαθμό δικαιοδοσίας, στα οποία και τους καταδίκασε με σχετική διάταξη στο διατακτικό τους.

Σύμφωνα με όλα αυτά, και ανεξαρτήτως του ότι το διατακτικό της εν λόγω απόφασης διατυπώθηκε ανακριβώς, αφού η σχετική διάταξη αυτού αναγράφει ότι "

Κηρύσσει απαράδεκτη τη συζήτηση της από 8 Ιουνίου 2010 και με αριθμό εκθέσεως καταθέσεως 2.296/11 Ιουνίου 2010 κρινομένης εφέσεως των εκκαλούντων: α) ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας, με την επωνυμία "ΙΝΤΕΡΣΑΛΟΝΙΚΑ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΓΕΝΙΚΩΝ ΑΣΦΑΛΙΣΕΩΝ ΖΗΜΙΩΝ" και με τον διακριτικό τίτλο "ΙΝΤΕΡΣΑΛΟΝΙΚΑ Α.Ε.Γ.Α.Ζ." και, β) Α. Β. του Δ....." και όχι απορρίπτει ως απαράδεκτη την έφεση που ασκήθηκε κατά της παραπάνω αποφάσεως, όπως έκρινε στο αιτιολογικό της, η προσβαλλόμενη με την αίτηση αναίρεσης υπ' αριθμ. 1449/2011 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης είναι οριστική ως προς τους αναιρεσίβλητους (4ος έως και 11ος των εναγόντων εφεσιβλήτων) και συνεπώς υπόκειται σε αναίρεση. Πρέπει να αναφερθεί εδώ, ότι οι αναιρεσείοντες, μετά την άσκηση της αιτήσεως αναιρέσεως και πριν από την αρχικώς ορισθείσα δικάσιμο προς συζήτηση αυτής υπέβαλαν ενώπιον του Εφετείου Θεσσαλονίκης που εξέδωσε την προσβαλλόμενη υπ' αριθμ. 1449/2011 απόφαση, τη με αριθμό κατάθεσης 1105/4-4-2012 αίτηση ανακλήσεως της απόφασης αυτής, η οποία απορρίφθηκε ως απαράδεκτη με την επικαλούμενη και προσκομιζόμενη από τους διαδίκους υπ' αριθμ. 282/2013 απόφαση του, δεδομένου ότι το ως άνω Δικαστήριο, ερμηνεύοντας την εν λόγω απόφαση, έκρινε ότι με αυτήν απορρίφθηκε η ως άνω έφεση ως απαράδεκτη ως προς όλους τους εφεσίβλητους και συνεπώς ήταν οριστική, μη υποκείμενη σε ανάκληση.

Εξάλλου, δεδομένου ότι, όπως προαναφέρθηκε, το πρωτοβάθμιο δικαστήριο ανέβαλε την έκδοση οριστικής αποφάσεως μόνο για τους μη αναιρεσίβλητους-ενάγοντες Π. χήρα Χ. Λ. και τα ανήλικα τέκνα της Α. και Χ. Λ. του Χ., μόνον ως προς το κεφάλαιο και αίτημα της αγωγής για αποζημίωση λόγω στέρησης της διατροφής τους, προκειμένου να προσκομισθεί βεβαίωση του ΙΚΑ για τις παροχές που έλαβαν ή δικαιούνται να λάβουν στο μέλλον, ενώ απεφάνθη οριστικώς για τα αγωγικά αιτήματα των αναιρεσειόντων, κάνοντας εν μέρει δεκτή την αγωγή ως προς αυτούς, η προσβληθείσα με την ως άνω έφεση υπ' αριθμ. 14.121/2010 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης ήταν οριστική ως προς τους τέταρτο έως και ενδέκατο ενάγοντες και ήδη αναιρεσίβλητους, ενώ δεν ήταν οριστική αλλά εν μέρει οριστική και εν μέρει μη οριστική μόνο ως προς τους τρεις πρώτους ενάγοντες, με τους οποίους οι αναιρεσίβλητοι συνδέονται με σχέση απλής ομοδικίας και οι οποίοι δεν είναι διάδικοι στην παρούσα δίκη.

Επομένως, κρίνοντας το Εφετείο ότι η ανωτέρω έφεση ήταν απαράδεκτη και ως προς τους αναιρεσίβλητους - ενάγοντες, ως προς τους οποίους η εκκαλουμένη απόφαση ήταν οριστική σύμφωνα με τις νομικές σκέψεις που προαναφέρθηκαν, παρά το νόμο κήρυξε απαράδεκτο, και ειδικότερα, κατά παράβαση των διατάξεων των άρθρων 74, 75 παρ. 1 και 2, 513 παρ. 1β ΚΠολΔ απέρριψε, ως απαράδεκτη, την έφεση των εναγομένων και ήδη αναιρεσειόντων ως προς αναιρεσίβλητους-ενάγοντες, υποπίπτοντας έτσι στην πλημμέλεια από το άρθρο 559 αριθμ. 14 ΚΠολΔ .

Συνεπώς, ο σχετικός πρώτος λόγος της αίτησης αναίρεσης από το άρθρο 559 αριθ. 14 Κ.Πολ.Δ. είναι βάσιμος και πρέπει, παρελκούσης της έρευνας του δεύτερου και τελευταίου λόγου της αίτησης αναίρεσης, ως προβαλλόμενου επικουρικώς, για την περίπτωση απορρίψεως του γενόμενου δεκτού λόγου της αίτησης αναίρεσης, να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη υπ' αριθμ. 1449/2011 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης, ως προς τους αναιρεσίβλητους και τότε τέταρτο έως ενδέκατο εφεσίβλητους -ενάγοντες κατά το βάσιμο αυτό λόγο και να παραπεμφθεί η υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Δικαστήριο, η σύνθεση του οποίου είναι δυνατή από άλλους δικαστές εκτός από εκείνους που δίκασαν προηγουμένως (άρθρ. 580 § 3 Κ.Πολ.Δ.) Τέλος πρέπει να καταδικαστούν οι αναιρεσίβλητοι στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσειόντων (άρθ. 183 ΚΠολΔ), οι οποίοι κατέθεσαν και προτάσεις, κατά τα οριζόμενα στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 25-10-2011 αίτηση αναίρεσης κατά το μέρος που στρέφεται κατά της υπ' αριθμ. 14121/2010 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης.

Αναιρεί την υπ' αριθμ. 1449/2011 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης, ως προς τους αναιρεσίβλητους-εφεσίβλητους.

Παραπέμπει κατά τούτο την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Δικαστήριο συντιθέμενο από άλλους δικαστές.

Καταδικάζει τους αναιρεσίβλητους στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσειόντων, τα οποία ορίζει σε τρεις χιλιάδες (3.000) ευρώ.

Κρίθηκε, και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 12 Μαρτίου 2014.

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 4 Απριλίου 2014.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ H ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ