Supreme Court dismisses appeal for failure to cite specific substantive law violated and material facts in appeal grounds.

Απόφαση 745 / 2013 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 745/2013

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Βασίλειο Φούκα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (λόγω μη υπάρξεως Αντιπροέδρου στο Τμήμα), Δημήτριο Μαζαράκη, Νικόλαο Μπιχάκη, Ερωτόκριτο Καλούδη και Μαρία Βαρελά, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του στις 6 Φεβρουαρίου 2013, με την παρουσία και της γραμματέως Αγγελικής Ανυφαντή, για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Κ. Κ. του Θ., κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκε από την πληρεξουσία δικηγόρο του Μαρία Πανούση, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.

Του αναιρεσιβλήτου: Ν. Κ. του Σ., κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκε από την πληρεξουσία δικηγόρο του Ευαγγελία Κουρεμένου, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 19/10/2003 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Τρικάλων. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 83/2005 του ιδίου Δικαστηρίου, 26/2007 μη οριστική και 103/2008 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Τρικάλων. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 8/8/2008 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Μαρία Βαρελά ανέγνωσε την από 11/1/2011 έκθεση του κωλυομένου να μετάσχει στη σύνθεση Αρεοπαγίτη Σπυρίδωνα Μιτσιάλη, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της από 8/8/2008 αίτησης για αναίρεση της 103/2008 απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Τρικάλων.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, από τις διατάξεις των άρθρων 118 αρ.4, 566 παρ.1 και 577 παρ.3 ΚΠολΔ, προκύπτει ότι αν η αγωγή κρίθηκε κατ' ουσίαν βάσιμη ή αβάσιμη, για να είναι ορισμένος και άρα παραδεκτός ο λόγος αναίρεσης με τον οποίο αποδίδεται στο δικαστήριο της ουσίας ευθεία παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου (άρθρο 560 αρ.1 ΚΠολΔ), πρέπει να καθορίζονται η συγκεκριμένη διάταξη του ουσιαστικού δικαίου που παραβιάστηκε, το κατά την εκδοχή του αναιρεσείοντος ερμηνευτικό ή υπαγωγικό σφάλμα και επιπλέον να αναφέρονται με πληρότητα και σαφήνεια τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε το δικαστήριο, ενόψει των οποίων εξέφερε την κρίση του για τη βασιμότητα της αγωγής. Διότι μέσω των πραγματικών αυτών παραδοχών πραγματώνεται εκάστοτε η συγκεκριμένη ερμηνεία και εφαρμογή του κανόνα του ουσιαστικού δικαίου και μόνον ενόψει αυτών μπορεί να ελεγχθεί αν η νομική πλημμέλεια που αποδίδεται στην απόφαση οδήγησε σε εσφαλμένο διατακτικό από το οποίο και εξαρτάται τελικά η ευδοκίμηση της αναίρεσης (Ολ.ΑΠ 28/1998).

Με το μοναδικό λόγο της αναίρεσης, κατά το πρώτο μέρος του, ο αναιρεσείων προβάλλει την από το άρθρο 560 αρ.1 ΚΠολΔ πλημμέλεια ότι το Πολυμελές Πρωτοδικείο Τρικάλων, που δίκασε ως Εφετείο, μετά την εξαφάνιση με την υπ' αριθμ. 26/2007 απόφασή του της πρωτοβάθμιας απόφασης των Ειρηνοδικείου Τρικάλων, το οποίο είχε απορρίψει την διεκδικητική αγωγή ακινήτου του αναιρεσείοντος κατά του αναιρεσιβλήτου κατά τη βάση της που στηρίζεται στον παράγωγο τρόπο κτήσεως της κυριότητας του επιδίκου ακινήτου, ως μη νόμιμη, απέρριψε ως ουσιαστικά αβάσιμη την αγωγή αυτή και ως προς τη βάση της που θεμελιώνεται στον πρωτότυπο τρόπο της έκτακτης χρησικτησίας, παραβίασε ευθέως τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 1041, 1045 και 1051 ΑΚ.

Ο λόγος αυτός είναι αόριστος και πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος, αφού, μολονότι παρατίθενται σ' αυτόν οι πιο πάνω διατάξεις του ουσιαστικού δικαίου που φέρονται ότι παραβιάσθηκαν και εκτίθενται η καταληκτική κρίση του ως Εφετείου δικάσαντος Πολυμελούς Πρωτοδικείου, δεν εξειδικεύεται το υπαγωγικό σφάλμα του δικαστηρίου αυτού, δηλαδή αν η παραβίαση της καθεμιάς από τις προαναφερόμενες ουσιαστικές διατάξεις, οφείλεται σε ψευδή ερμηνεία ή εσφαλμένη εφαρμογή και δεν εκτίθεται καθόλου οι κρίσιμες για την ουσία παραδοχές του δικάσαντος δικαστηρίου, δηλαδή τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε το δικαστήριο αυτό, με βάση τα οποία κατέληξε στη νομική κρίση του για τη συνδρομή των όρων των διατάξεων που εφήρμοσε.

Έτσι, όμως, δεν μπορεί να εξακριβωθεί αν η αιτίαση που προσάπτεται στην προσβαλλομένη απόφαση οδήγησε σε εσφαλμένο διατακτικό.

Επειδή, κατά το άρθρο 560 ΚΠολΔ κατά των αποφάσεων των Ειρηνοδικείων καθώς και κατά των αποφάσεων των Πρωτοδικείων που εκδίδονται σε εφέσεις κατά των αποφάσεων των Ειρηνοδικείων επιτρέπεται αναίρεση μόνον 1) αν παραβιάσθηκε κανόνας ουσιαστικού δικαίου στον οποίον περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών, αδιάφορα αν πρόκειται για νόμο ή έθιμο, ελληνικό ή ξένο, εσωτερικού ή διεθνούς δικαίου, 2) αν το δικαστήριο δεν συγκροτήθηκε όπως ορίζει ο νόμος ή δίκασε ειρηνοδίκης του οποίου είχε γίνει δεκτή η εξαίρεση, 3) αν το δικαστήριο έχει υπερβεί τη δικαιοδοσία των πολιτικών δικαστηρίων ή δεν είχε καθ' ύλην αρμοδιότητα, 4) αν παράνομα αποκλείστηκε η δημοσιότητα της διαδικασίας. Οι λόγοι αυτοί αναίρεσης ορίζονται στο παραπάνω άρθρο περιοριστικά και συνεπώς δεν συγχωρείται αναίρεση κατά των παραπάνω αποφάσεων μεταξύ άλλων και για την πλημμέλεια που αναφέρεται στον αριθμό 11 του άρθρου 559 ΚΠολΔ. Αν προβληθεί τέτοιος λόγος, είναι απαράδεκτος.

Με τον ίδιο λόγο στην προκειμένη περίπτωση, κατά το δεύτερο μέρος του, ο αναιρεσείων προβάλλει την αιτίαση ότι το ως Εφετείο δικάσαν Πολυμελές Πρωτοδικείο Τρικάλων, δεν έλαβε υπόψη τα αναφερόμενα σ' αυτή έγγραφα (συμβόλαια, άδεια της Νομαρχίας Τρικάλων, δήλωση Ε9 στην Δ.Ο.Υ. Τρικάλων) από τα οποία αποδεικνυόταν η κυριότητα του αναιρεσείοντος στο επίδικο ακίνητο και ειδικότερα, η άσκηση απ' αυτόν πράξεων νομής σ' αυτό. Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, αφού αποτελεί λόγο από τον αριθμό 11 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, ο οποίος δεν προβάλλεται κατ' αποφάσεως Πολυμελούς Πρωτοδικείου που δίκασε ως Εφετείο. Τέλος, το αποδιδόμενο με τον ίδιο μόνο λόγο, κατά το υπόλοιπο μέρος του, από τον αναιρεσείοντα στην προσβαλλομένη απόφαση σφάλμα και ειδικότερα ότι κατά παράβαση των διατάξεων που προαναφέρθηκαν δέχθηκε ότι πράξεις νομής στο επίδικο ακίνητο άσκησε ο αναιρεσίβλητος και όχι ο ίδιος (αναιρεσείων), αφορά σε εκτίμηση αποδείξεων και επομένως ο λόγος αυτός ως προς το μέρος τούτο, είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος (άρθρο 561 παρ.1 ΚΠολΔ). Κατ' ακολουθία των παραπάνω, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων, ως ηττώμενος διάδικος, κατά το νόμιμο αίτημα του αναιρεσιβλήτου, στη δικαστική δαπάνη αυτού (άρθρα 183 και 176 ΚΠολΔ) όπως ορίζεται στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 8-8-2008 αίτηση για αναίρεση της υπ' αριθμ. 103/2008 αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Τρικάλων.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου, την οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε, στην Αθήνα, στις 3 Απριλίου 2013.

Δημοσιεύθηκε, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 19 Απριλίου 2013.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ