Supreme Court dismisses appeal in international child abduction case where court found no risk of harm upon return.

Απόφαση 745 / 2011 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 745/2011

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Εμμανουήλ Καλούδη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Βασίλειο Φούκα, Γεώργιο Χρυσικό, Ιωάννη Σίδερη και Νικόλαο Λεοντή, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, στις 14 Μαρτίου 2011, με την παρουσία και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: N. W., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπείται νόμιμα στην Ελλάδα από τον Υπουργό Δικαιοσύνης, που κατοικοεδρεύει στην Αθήνα, βάσει των διατάξεων της Διεθνούς Σύμβασης της Χάγης της 25-10-1980 για Αστικά Θέματα της Διεθνούς Απαγωγής Παιδιών (που κυρώθηκε από την Ελλάδα με το ν. 2102/1992) και του με αριθμό 2201/27-11-2003 Κανονισμού του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τη διεθνή δικαιοδοσία και την αναγνώριση και εκτέλεση αποφάσεων σε γαμικές διαφορές γονικής μέριμνας, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον Γεώργιο Γρυλωνάκη, Πάρεδρο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους.

Της αναιρεσιβλήτου: Δ. Λ. του Β., κατοίκου ..., η οποία δεν παραστάθηκε .

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 6 Φεβρουαρίου 2007 αίτηση της ήδη αναιρεσιβλήτου, η οποία κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 2125/2008 οριστική του ιδίου Δικαστηρίου και 84/2009 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων, με την από 3 Αυγούστου 2009 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Βασίλειος Φούκας, ανέγνωσε την από 1 Σεπτεμβρίου 2010 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να απορριφθούν οι λόγοι της αναιρέσεως.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, όπως προκύπτει από τις υπ' αριθμούς 6481/29-6-2010 και 7713/26-11-2010 εκθέσεις επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή του Πρωτοδικείου Πειραιά Γ. Κ., τις από 29-6-2010 και 26-11-2010 βεβαιώσεις παραλαβής δικογράφου του ΑΤ Ζωγράφου και τις από 30-6-2010 και 26-11-2010 βεβαιώσεις παραλαβής συστημένων των Γραφείων των ΕΛΤΑ Αθηνών, αντίγραφα της αιτήσεως αναιρέσεως και της από 23-9-2010 αιτήσεως (κλήσεως) του αναιρεσείοντος με την υπ' αυτή έκθεση καταθέσεως και πράξη ορισμού της δικασίμου που αναφέρεται στην αρχή, με κλήση προς παράσταση κατ' αυτή για τη συζήτηση της αιτήσεως αναιρέσεως, επιδόθηκαν νομίμως και εμπροθέσμως προς την αναιρεσίβλητη. Κατά τη δικάσιμο όμως αυτή, κατά την οποία εκφωνήθηκε η υπόθεση από το πινάκιο και κατά τη σειρά εγγραφής της σε αυτό και συζητήθηκε, η αναιρεσίβλητη δεν εμφανίσθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου, ούτε κατέθεσε δήλωση ότι δεν θα παραστεί κατ' αυτή, σύμφωνα με τα άρθρα 573 § 1 Κ.Πολ.Δ. και 242 § 2 Κ.Πολ.Δ. Επομένως πρέπει να προχωρήσει η συζήτηση της υποθέσεως παρά την απουσία της, ως εάν ήταν και αυτή παρούσα, σύμφωνα με το άρθρο 576 § 2 Κ.Πολ.Δ.

Επειδή, κατά το άρθρο 12 εδ. α' και β' του Ν. 2102/1992 "κύρωση Διεθνούς Σύμβασης για τα αστικά θέματα της διεθνούς απαγωγής παιδιών", εφόσον ένα παιδί μετακινήθηκε ή κατακρατήθηκε παράνομα κατά την έννοια του άρθρου 3 αυτού, η επιληφθείσα αρχή διατάσσει την άμεση επιστροφή του, εκτός αν αποδειχθεί ότι το παιδί έχει ήδη προσαρμοσθεί στο νέο περιβάλλον του. Κατά το άρθρο 13 περ. β'του νόμου αυτού, η δικαστική ή διοικητική αρχή του κράτους προς το οποίο απευθύνεται η αίτηση δεν δεσμεύεται να διατάξει την επιστροφή του παιδιού, εφόσον το φυσικό ή νομικό πρόσωπο ή η οργάνωση που αντιτίθεται στην επιστροφή του αποδεικνύει ότι υπάρχει σοβαρός κίνδυνος η επιστροφή του παιδιού να το εκθέσει σε φυσική ή ψυχική δοκιμασία ή με οποιονδήποτε άλλο τρόπο να το περιαγάγει σε μία αφόρητη κατάσταση. Κατ' ακολουθίαν, το Εφετείο, το οποίο έκρινε ομοίως και ότι δεν υπάρχει δέσμευση για την παραδοχή της αιτήσεως και την επιστροφή του παιδιού, διότι υφίσταται σοβαρός κίνδυνος η επιστροφή του παιδιού να το θέσει σε φυσική και ψυχική δοκιμασία, περιάγοντας αυτό σε αφόρητη κατάσταση, για τους αναλυτικώς εκτιθέμενους και δεκτούς γενομένους κατ' ουσίαν λόγους, ορθώς ερμήνευσε και εφήρμοσε τις προπαρατεθείσες διατάξεις του Ν. 2102/1992. Επομένως, ο εκ του άρθρου 559 αρ. 1 Κ.Πολ.Δ., πρώτος λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο υποστηρίζονται τα αντίθετα, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.

Επειδή, κατά το άρθρο 16 του ως άνω Ν. 2102/1992, αφότου γνωστοποιηθεί η παράνομη μετακίνηση ενός παιδιού ή η κατακράτησή του κατά το άρθρο 3 αυτού, οι δικαστικές ή διοικητικές αρχές του Συμβαλλομένου Κράτους, όπου το παιδί μετακινήθηκε ή κατακρατήθηκε, δεν μπορούν να κρίνουν επί του κυρίου θέματος του δικαιώματος της επιμέλειας, μέχρι να διαπιστωθεί ότι δεν συντρέχει περίπτωση επιστροφής του παιδιού κατά την παρούσα Σύμβαση. Στην προκειμένη περίπτωση το δικαίωμα επιμέλειας της αναιρεσίβλητης κρίθηκε αφού το δικαστήριο διαπίστωσε ότι δεν συντρέχει περίπτωση επιστροφής του παιδιού κατά την ως άνω διεθνή σύμβαση. Κατ' ακολουθίαν, το Εφετείο ορθώς ερμήνευσε και εφήρμοσε τη διάταξη του άρθρου 16 του Ν.2102/1992, ενώ δεν παρέλειψε να λάβει υπόψη προταθέντα από τον αναιρεσείοντα "πράγματα" υπό την έννοια του νόμου. Επομένως, ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως, εκ του άρθρου 559 αρ. 1 και 8 Κ.πολ.Δ., με τον οποίο υποστηρίζονται τα αντίθετα, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος. Ακολούθως πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 3-8-2009 αίτηση του S. W., νομίμως εκπροσωπουμένου στην Ελλάδα από τον Υπουργό της Δικαιοσύνης, περί αναιρέσεως της υπ' αριθμό 84.2009 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών.

Κρίθηκε, αποφασίσθηκε, στην Αθήνα, στις 12 Απριλίου 2011 και

Δημοσιεύθηκε, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 17 Μαϊου 2011.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ