Supreme Court dismisses appeal on retrial request, ruling withholding evidence by defendant precludes retrial under Art. 544(7).

Απόφαση 744 / 2009 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 744/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Κολυβά, Αντιπρόεδρο, Χρήστο Αλεξόπουλο, Αντώνιο Αθηναίο, Γρηγόριο Κουτσόπουλο και Δημήτριο Μουστάκα, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 10 Φεβρουαρίου 2009, με την παρουσία και της γραμματέως Μαριάννας Νίκου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΑΚΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΧΑΖΙΡΗΣ Α.Ε." που εδρεύει στην ... του Δήμου ..., και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Φραγκίσκο Κοτσώνη.

Της αναιρεσίβλητης: Ψ, κατοίκου ... του Δήμου ..., η οποία παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Γεώργιο Μεντή.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την 27-7-2003 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Χανίων. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 209/2004 του ίδιου Δικαστηρίου και 52/2005 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Χανίων. Στη συνέχεια ασκήθηκε αίτηση αναψηλάφησης κατά της ως άνω (52/2005) αποφάσεως και εκδόθηκε η 311/2006 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Χανίων. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 18-1-2007 αίτησης της και με τους από 10-12-2007 πρόσθετους λόγους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης, Δημήτριος Μουστάκας ανέγνωσε την από 28-12-2008 έκθεση του αποχωρήσαντος από την υπηρεσία Αρεοπαγίτη Ζήση Βασιλόπουλου, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης και των προσθέτων λόγων αυτής.

Ο πληρεξούσιος δικηγόρος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και των προσθέτων λόγων αναίρεσης, ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης ζήτησε την απόρριψη τους, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, κατά το άρθρο 544 Κ.Πολ.Δικ., αναψηλάφηση επιτρέπεται μόνος τις περιπτώσεις που αριθμούνται στο άρθρο αυτό. Μεταξύ αυτών και η περίπτωση του εδαφίου 7, κατά την οποία επιτρέπεται αναψηλάφηση αν ο διάδικος που τη ζητεί βρήκε ή πήρε στην κατοχή του, μετά την έκδοση της προσβαλλόμενης απόφασης, νέα κρίσιμα έγγραφα, τα οποία δε μπορούσε να τα προσκομίσει εγκαίρως από ανώτερη βία ή τα οποία κατακράτησε ο αντίδικος του, ή τρίτος που είχε συνεννοηθεί με τον αντίδικο του και των οποίων την ύπαρξη αγνοούσε όπως αγνοούσε και την κατοχή από τον αντίδικο ή τον τρίτο κατά τη διάρκεια της δίκης.

Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι υπό το εδάφιο 7 του άρθρου τούτου περιλαμβάνονται δύο υποπεριπτώσεις, ήτοι α) η από τον αιτούντα την αναψηλάφηση ανεύρεση ή περιέλευση στην κατοχή του νέων κρίσιμων εγγράφων μετά την τελευταία συζήτηση, ύστερα από την οποία εκδόθηκε η απόφαση αυτή, των οποίων η έγκαιρη προσκομιδή ήταν ανέφικτη από ανώτερη βία και β) η από τον αντίδικο του αιτούντος την αναψηλάφηση, ή από τρίτο ευρισκόμενο σε συνεννόηση με τον αντίδικο, κατακράτηση τέτοιων εγγράφων και των οποίων την ύπαρξη καθώς και την από τον αντίδικο ή από τον τρίτο κατοχή αγνοούσε ο αιτών κατά τη διάρκεια της δίκης.

Περαιτέρω από την ίδια διάταξη προκύπτει ότι προϋποθέσεις, οι οποίες πρέπει συμπλεκτικώς να συντρέχουν για το παραδεκτό του λόγου της αναψηλάφησης, που στηρίζονται στην παραπάνω διάταξη και στις δύο υποπεριπτώσεις, είναι τα έγγραφα που ανευρέθηκαν ή περιήλθαν στην κατοχή του αιτούντος α) να υπήρχαν πριν από την έκδοση της προσβαλλόμενης με την αναψηλάφηση απόφασης και β) να είναι κρίσιμα, με την έννοια ότι από αυτά προκύπτει άμεση και πλήρης απόδειξη ή ανταπόδειξη ουσιώδους πραγματικού ισχυρισμού, κατά τρόπον ώστε καθίσταται προφανές ότι η προσβαλλόμενη με την αναψηλάφηση απόφαση είναι εσφαλμένη (ΑΠ 1197/1995).

Η κρίση, εξάλλου, του δικαστηρίου της ουσίας περί του αν το έγγραφο είναι κρίσιμο ή όχι, είναι πραγματικό και, συνεπώς, δεν υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου (ΑΠ 1041|2003, 1529/1996). Περαιτέρω, κατά το άρθρο 551 Κ.Πολ.Δικ., "κατά της απόφασης που εκδίδεται στην αναψηλάφηση επιτρέπονται ένδικα μέσα, μόνον εφόσον η απόφαση που είχε εκδοθεί στην αρχική δίκη μπορούσε να προσβληθεί με ένδικα μέσα".

Δηλαδή, η διάταξη αυτή εξαρτά την προσβολή της απόφασης, που εκδίδεται επί αιτήσεως αναψηλαφήσεως, από την επιδεκτικότητα προσβολής με ένδικα μέσα της απόφασης της αρχικής δίκης. Εξάλλου, κατά την διάταξη του άρθρου 560 Κ.Πολ.Δικ., κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων καθώς και των αποφάσεων των πρωτοδικείων, που εκδίδονται σε εφέσεις κατά των αποφάσεων ειρηνοδικείων, επιτρέπεται αναίρεση μόνο 1) αν παραβιάσθηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών, αδιάφορο αν πρόκειται για νόμο ή έθιμο, ελληνικό ή ξένο, εσωτερικού ή διεθνούς δικαίου, 2)αν το δικαστήριο δεν συγκροτήθηκε όπως ο νόμος ορίζει ή δίκασε ειρηνοδίκης, του οποίου είχε γίνει εξαίρεση, 3) αν το δικαστήριο έχει υπερβεί τη δικαιοδοσία των πολιτικών δικαστηρίων ή δεν είχε καθ' ύλην αρμοδιότητα και 4) αν παράνομα αποκλείστηκε η δημοσιότητα της διαδικασίας.

Οι λόγοι αυτοί είναι περιοριστικοί, όπως συνάγεται από τη χρήση της λέξης "μόνο" και συνεπώς απόφαση του ειρηνοδικείου ή του πολυμελούς πρωτοδικείου, σε έφεση κατ' αποφάσεως ειρηνοδικείου, δεν μπορεί να προσβληθεί με αναίρεση, κατ' επίκληση των λοιπών λόγων, που προβλέπονται από το άρθρο 559 Κ.Πολ.Δικ.. Το ίδιο, βεβαίως, ισχύει και επί αποφάσεως Πολυμελούς Πρωτοδικείου, η οποία εκδόθηκε επί αιτήσεως αναψηλαφήσεως, κατ' αποφάσεώς του, εκδοθείσας επί εφέσεως εναντίον αποφάσεως ειρηνοδικείου και η οποία απόφαση, σύμφωνα με την προαναφερθείσα διάταξη του άρθρου 551 Κ.Πολ.Δικ., υπόκειται στα ένδικα μέσα, που υπόκειται η αρχική (δηλαδή η προσβληθείσα με αίτηση αναψηλαφήσεως) απόφαση.

Στην προκειμένη περίπτωση το Πολυμελές Πρωτοδικείο Χανίων δέχθηκε, με την, επί της αιτήσεως αναψηλαφήσεως, αναιρεσιβαλλόμενη 311/2006 απόφαση του, ανελέγκτως, τα ακόλουθα: Η αναιρεσίβλητη άσκησε κατά της αναιρεσείουσας εταιρείας την από 27.7.2003 αγωγή ενώπιον του Ειρηνοδικείου Χανίων, με την οποία εξέθετε ότι με την εταιρεία αυτή συνδεόταν με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας ορισμένου χρόνου, η οποία ανανεωνόταν νόμιμα κάθε έτος και η σύμβαση αυτή προσέφερε, με καθεστώς πλήρους απασχόλησης τις υπηρεσίες της, ως καμαριέρα, στην εποχική τουριστική επιχείρηση που διατηρεί η αναιρεσείουσα.

Ότι αν και συνέτρεχαν όλες οι νόμιμες προϋποθέσεις, για την επαναπρόσληψή της (έγγραφη προειδοποίηση, πληρότητα, προσέλευση για εργασία) κατά την τουριστική περίοδο του έτους 2003, οι οποίες προβλέπονται από το άρθρο 8 του ν. 1346/1983 καθώς και από τις σχετικές σ.σ.ε. και διαιτητικές αποφάσεις, η αναιρεσείουσα - εναγόμενη αρνήθηκε να δεχθεί την εργασία της, με αποτέλεσμα να περιέλθει σε κατάσταση υπερημερίας.

Κατόπιν τούτων ζήτησε η αναιρεσίβλητη, για τους μισθούς του χρονικού διαστήματος από 1.5.2003 μέχρι 31.10.2003, το ποσό των 5.850 ευρώ. Η αγωγή αυτή απορρίφθηκε κατ' ουσίαν τόσο με την 209/2004 απόφαση του Ειρηνοδικείου Χανίων όσο και με την, μετά από έφεση, με την 52/2005 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Χανίων. Η τελευταία απόφαση, της οποίας ζητήθηκε η αναψηλάφηση, δέχθηκε ότι, στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν τηρήθηκαν οι απαιτούμενες προϋποθέσεις για την επαναπρόσληψη της αναιρεσίβλητης, διότι η αναιρεσείουσα εργοδότρια δεν ειδοποιήθηκε εγκαίρως ότι η αναιρεσίβλητη ζήτησε τούτο.

Ως εκ τούτου δεν επήλθε επανασύσταση της εργασιακής σύμβασης και η αναιρεσείουσα, αρνούμενη να δεχθεί την εργασία της αναιρεσίβλητης, δεν περιήλθε σε υπερημερία. Μετά τη δημοσίευση της ανωτέρω 52/2005 απόφασης (22.3.2005) και συγκεκριμένα στις 12.4.2005, κατά τη συζήτηση ενώπιον του Ειρηνοδικείου Χανίων των με αριθμούς 234/2004 και 196/2004 αγωγών της αναιρεσίβλητης κατά της αναιρεσείουσας, η τελευταία ισχυρίστηκε με τις προτάσεις της ότι δεν διαθέτει ταχυδρομική θυρίδα στο Κεντρικό Ταχυδρομείο Χανίων, ενώ κατά τη συζήτηση της έφεσης της ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Χανίων, μετά την οποία εκδόθηκε η 52/2005 απόφαση, της οποίας ζητείται η αναψηλάφηση, είχε ισχυριστεί τα αντίθετα, δηλαδή ότι διατηρούσε τέτοια θυρίδα (βλ.

σελ. 8 των από 23.1 1.2004 προτάσεων της), ισχυρισμός άλλωστε που έγινε δεκτός και διαλαμβάνεται στο σκεπτικό της υπό αναψηλάφηση 52/2005 απόφασης. Κατόπιν τούτων, μετά από αίτηση της αναιρεσίβλητης προς την Εισαγγελία Πρωτοδικών Χανίων το ΚΔ (Σ) υποκατάστημα των ΕΛΤΑ Χανίων, με σχετικό έγγραφο του -απάντηση, ανέφερε στην Εισαγγελία στις 19.4.2005 ότι την επίμαχη ταχυδρομική θυρίδα (Τ.Θ. 83) στο υποκατάστημα της είχε μισθώσει η εταιρεία με την επωνυμία "SOVYNA TRAVEL ΑΕ" (δηλαδή όχι η αναιρεσείουσα, για το χρονικό διάστημα από 1.1.2003 έως 31.12.2003 και για την εν λόγω μίσθωση είχε εκδοθεί η προσκομιζόμενη No ...

απόδειξη παροχής υπηρεσιών και της οποίας απόδειξης η αναιρεσίβλητη και αιτούσα την αναψηλάφηση έλαβε γνώση για πρώτη φορά κατά την ανωτέρω ημερομηνία (19.4.2005). Περαιτέρω, αποδεικνύεται ότι η ανωτέρω απόδειξη παροχής υπηρεσιών των ΕΛΤΑ είναι έγγραφο α) νέο, αφού προϋπήρχε του χρόνου έκδοσης της προσβαλλόμενης με αναψηλάφηση απόφασης και β) κρίσιμο, με την έννοια ότι από αυτό αποδεικνύεται ουσιώδης πραγματικός ισχυρισμός της αναιρεσίβλητης και αιτούσας την αναψηλάφηση κατά τρόπο ώστε να καθίσταται προφανές ότι η προσβαλλόμενη με αναψηλάφηση απόφαση είναι εσφαλμένη.

Ειδικότερα, από την άνω απόδειξη σε συνδυασμό με το από 1.7.2004, με αριθμό ... έγγραφο - απάντηση των ΕΛΤΑ, αποδεικνύεται, πέραν πάσης αμφιβολίας, ότι η αναιρεσείουσα και καθής η αίτηση αναψηλάφησης δεν είχε μισθώσει ούτε διατηρούσε τη θυρίδα ... στο κεντρικό κατάστημα των ΕΛΤΑ ... καθώς και ότι αυτή είχε δώσει, με το νόμιμο εκπρόσωπο της, σχετική εντολή προς τα ΕΛΤΑ να προωθούν την αλληλογραφία της, άρα και την επίμαχη συστημένη επιστολή, στην άνω ταχυδρομική θυρίδα, την οποία δεν είχε μισθώσει αυτή αλλά άλλη εταιρεία και δη η "SOVYNA TRAVEL ΑΕ".

Αποδεικνύεται επομένως ότι η αναιρεσείουσα προέβη στην ενέργεια αυτή (δηλαδή στην εντολή προς τα ΕΛΤΑ να τεθεί η συστημένη επιστολή σε ταχυδρομική θυρίδα άλλου) με προφανή σκοπό να ματαιώσει την έγκαιρη περιέλευση της δήλωσης περί επαναπρόσληψης της αναιρεσίβλητης σ' αυτήν, αφού, σε αντίθετη περίπτωση, δηλαδή εάν η αναιρεσείουσα δεν έδινε τέτοια εντολή, η επίμαχη συστημένη επιστολή, που περιείχε την αίτηση της αναιρεσίβλητης για επαναπρόσληψή της, θα είχε επιδοθεί στην πρώτη στις 31.1.2003 (ημερομηνία άφιξης της επιστολής στο υποκατάστημα των ΕΛΤΑ στον ...), ή αν δεν είχε βρεθεί κανείς υπάλληλος ή ο νόμιμος εκπρόσωπος της αναιρεσείουσας στη διεύθυνση του ξενοδοχείου της με τον διακριτικό τίτλο ΗΛΙΑΝΘΟΣ, στην οποία είχε αποσταλεί η επιστολή, ήτοι στην ...

του Δήμου ..., θα είχε αφεθεί σχετικό ειδοποιητήριο από τον διανομέα του υποκαταστήματος των ΕΛΤΑ ... . Προκύπτει, δηλαδή, ότι στις 31.1.2003 η από 30.1.2003 έγγραφη δήλωση της αναιρεσίβλητης προς την αναιρεσείουσα, ότι επιθυμούσε την ανανέωση της εργασιακής σύμβασης και για την τουριστική περίοδο του 2003, η οποία έγινε μέσω του επαγγελματικού σωματείου της, βρισκόταν στη σφαίρα επιρροής της καθής η αίτηση αναψηλάφησης - αναιρεσείουσας και μπορούσε αυτή να την παραλάβει εντός της τασσόμενης από το νόμο προθεσμίας (δηλαδή μέχρι τέλους Ιανουαρίου), εάν δεν έδινε την προαναφερόμενη εντολή για προώθηση της επιστολής στην ταχυδρομική θυρίδα, με προφανή σκοπό να ματαιώσει την έγκαιρη περιέλευση της επιστολής σ' αυτήν, η οποία τελικώς παραλήφθηκε εκπροθέσμως στις 6.2.2003.

Στη συνέχεια, το Πολυμελές Πρωτοδικείο δέχεται ότι εάν η ανωτέρω απόδειξη είχε τεθεί υπό την κρίση του Δικαστηρίου η απόφαση τούτου θα ήταν διαφορετική και δη θα δεχόταν την έφεση και τελικά την αγωγή της αναιρεσίβλητης, αφού θα αποδεικνυόταν η νομότυπη ανανέωση της εργασιακής σύμβασης και η περιέλευση της αναιρεσείουσας σε κατάσταση υπερημερίας.

Τέλος, το Πρωτοδικείο δέχεται ότι την ανωτέρω κρίσιμη απόδειξη των ΕΛΤΑ η αιτούσα δεν μπορούσε να προσκομίσει στο Δικαστήριο κατά τη συζήτηση της αγωγής και έφεσης της διότι αγνοούσε την ύπαρξη της μέχρι 19.4.2005, δηλαδή και μετά την έκδοση της 52/2005 απόφασης (22.3.2005), της οποίας ζητήθηκε η αναψηλάφηση, οφειλόμενης της άγνοιας στο ότι η αναιρεσείουσα δολίως κατακρατούσε το έγγραφο αυτό και δεν το προσκόμισε στο δικαστήριο με σκοπό να μη λάβει γνώση του περιεχομένου του η αναιρεσίβλητη.

Με βάση τις παραδοχές αυτές, το Πολυμελές Πρωτοδικείο δέχθηκε ως βάσιμο το μόνο λόγο της αίτησης αναψηλάφησης και με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση του 311/2006 εξαφάνισε την 52/2005 προηγούμενη δική του, επίσης, απόφαση, προχώρησε στην εκδίκαση της έφεσης της αναιρεσίβλητης κατά της απόφασης του Ειρηνοδικείου, την οποία δέχθηκε και στη συνέχεια δέχθηκε τελικώς την αγωγή.

Με τις παραδοχές του αυτές, το Πολυμελές Πρωτοδικείο δεν παραβίασε την ουσιαστικού δικαίου διάταξη του άρθρου 544 αριθ. 7 του ΚΠολΔ και διαλαμβάνει στην απόφαση του σαφείς, πλήρεις και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες, οι οποίες στηρίζουν τη διάταξη του διατακτικού του περί αποδοχής της αίτησης αναψηλάφησης και τα όσα αντίθετα προβάλλει η αναιρεσείουσα με τον σχετικό (τέταρτο) λόγο αναίρεσης, εκ του άρθρου 560 περ. 1 Κ.Πολ.Δικ., είναι απορριπτέα, ως αβάσιμα.

Επειδή οι λοιποί λόγοι (κύριοι και πρόσθετοι) της ενδίκους αιτήσεως, α) για αοριστία της αίτησης αναψηλάψησης, β) έλλειψη νόμιμης βάσης, λόγω αντιφατικών, άλλως ανεπαρκών αιτιολογιών, ως προς την αξιολόγηση του ως άνω εγγράφου, ως κρισίμου, γ) μη λήψης υπόψη ουσιωδών ισχυρισμών της και δ) λήψης υπόψη από το δικαστήριο αποδεικτικών μέσων και ισχυρισμών, που δεν είχαν προταθεί νόμιμα, προβλεπόμενοι από το άρθρο 559 περ. 8, 9, 11,14 και 19 Κ.Πολ.Δικ, είναι απορριπτέοι, προεχόντως, ως απαράδεκτοι, αφού οι λόγοι αυτοί δεν ιδρύονται στην προκειμένη περίπτωση, που εφαρμόζεται το άρθρο 560 Κ.Πολ.Δικ. και, συνεπώς, δεν μπορούν να προταθούν παραδεκτά.

Επειδή, μετά από αυτά και εφόσον δεν υπάρχει άλλος λόγος προς έρευνα, πρέπει να απορριφθεί η ένδικη αίτηση και να καταδικασθεί η αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης, κατά το διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 18-1-2007 αίτηση, με τους προσθέτους αυτής λόγους, της εταιρείας " ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΑΚΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΧΑΖΙΡΗΣ ΑΕ" για αναίρεση της υπ' αριθμ. 311|2006 αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Χανίων και

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης, εκ χιλίων οκτακοσίων (1.800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 10 Μαρτίου 2009.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 24 Μαρτίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ