Supreme Court dismisses appeal in lease dispute for admitting all evidence and finding no procedural error.

Απόφαση 743 / 2014 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 743/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Νικόλαο Λεοντή, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Δημητρούλα Υφαντή, Ιωάννα Πετροπούλου, Γεώργιο Σακκά και Παναγιώτη Χατζηπαναγιώτη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 4 Οκτωβρίου 2013, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων:1.Κ. Γ. του Γ., 2 Β. Χ. του Μ., κατοίκων ... και 3. Της ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "PRICE Ανώνυμη εταιρεία εμπορίας υποδημάτων, δερματίνων ειδών και εκμετάλλευσης χώρων ψυχαγωγίας και διακριτικό τίτλο "PRICE Α.Ε." που εδρεύει στην … και εκπροσωπείται νόμιμα, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν δια του πληρεξουσίου δικηγόρου τους Σταύρου Εμμανουήλ-Μηνά και δεν κατέθεσαν προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1. Κ. Χ. του Β., 2 Σ.-Ι. συζύγου Α. Ν., το γένος Β. Χ., 3 Α. Χ. του Κ., 4 Β.-Φ. Χ. του Κ., 5. Σ. Ν. του Α. και 6 Β. Ν., κατοίκων ... οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν δια της πληρεξουσίας δικηγόρου τους Ελένης Γούλα, βάσει δηλώσεως κατ' άρθρο 242 παρ.2 ΚΠολΔ και κατέθεσαν προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την με αρ. κατάθ. 40837/ 14-10-2005 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 21854/2006 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 1788/2007του Εφετείου. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν oι ήδη αναιρεσείοντες με την από 25-9-2007 αίτησή τους.

Εκδόθηκε η 175/2009 απόφαση του Αρείου Πάγου, η οποία αναιρεί την απόφαση και παραπέμπει την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση από το ίδιο Εφετείο.

Εκδόθηκε η 734/2011 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν oι αναιρεσείοντες με την από 10-2-2012 αίτησή τους και τους από 10-12-2012 πρόσθετους λόγους τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης, Παναγιώτης Χατζηπαναγιώτης, ανέγνωσε την από 12-12-2012 έκθεση του κωλυομένου να συμμετάσχει στην σύνθεση Αρεοπαγίτη Παναγιώτη Ρουμπή, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη στο σύνολό της, της από 10-2-2012 αιτήσεως αναιρέσεως και των από 10-12-2012 προσθέτων λόγων αυτής, για αναίρεση της υπ' αριθ. 734/2011 απόφασης του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και των προσθέτων λόγων αυτής και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

I.- Από την κατ' άρθρο 561 § 2 του Κ.Πολ.Δ. παραδεκτή επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων της δίκης προκύπτει, ότι, οι με την υπό κρίση αίτηση αναίρεσης προσβαλλόμενες υπ' αριθμ. 21854/2006 και 734/2011 αποφάσεις του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης και του Εφετείου Θεσσαλονίκης, αντίστοιχα, οι οποίες εκδόθηκαν κατά την ειδική διαδικασία των μισθωτικών διαφορών, αποτελούν κατάληξη της ακόλουθης διαδικαστικής διαδρομής:

Οι ήδη αναιρεσίβλητοι είχαν ασκήσει ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης την από 14.10.2005 και με αριθμό κατάθεσης 40837/2005 αγωγή, στρεφομένη κατά των ήδη αναιρεσειόντων, με την οποία ιστορούσαν ότι δυνάμει του από 29.9.2003 ιδιωτικού συμφωνητικού, το οποίο είχε καταρτισθεί μεταξύ αυτών και των δύο πρώτων εναγομένων και ήδη αναιρεσειόντων, είχαν εκμισθώσει σ' αυτούς για το από 1.12.2003 μέχρι 30.11.2015 χρονικό διάστημα και αντί αρχικού μηνιαίου μισθώματος 10.300 ευρώ, αναπροσαρμοζομένου καθ' έκαστο μισθωτικό έτος, το εις αυτήν ειδικότερα περιγραφόμενο κατάστημα, αποτελούμενο από ισόγειο, ανώγειο και υπόγειο, προκειμένου να χρησιμοποιηθεί από αυτούς το μεν ισόγειο και ανώγειο ως κατάστημα πώλησης δερματίνων ειδών ένδυσης και υπόδησης και συναφών ειδών, το δε υπόγειο ως αποθήκη.

Ότι δυνάμει όρου της σύμβασης είχε επιτραπεί στους εναγόμενους μισθωτές να λειτουργήσουν σε τμήμα του ισογείου ή του ανωγείου αναψυκτήριο - καφέ μπαρ για την εξυπηρέτηση των πελατών του καταστήματος και μόνο κατά τις ώρες λειτουργίας του. Ότι οι δύο πρώτοι εναγόμενοι, κάνοντας χρήση δικαιώματος που είχε προβλεφθεί με όρο του συμφωνητικού μίσθωσης, παραχώρησαν την χρήση του μισθίου ακινήτου στην τρίτη εναγόμενη ανώνυμη εταιρία, μαζί με την οποία παραμένουν εις ολόκληρον υπόχρεοι για την τήρηση των όρων της μισθωτικής σύμβασης και ότι οι εναγόμενοι, ενεργούντες κατά παράβαση των συμφωνηθέντων, μετέτρεψαν ολόκληρο σχεδόν το ισόγειο και το ανώγειο σε καφέ μπαρ, το οποίο λειτουργεί όλες τις ημέρες της εβδομάδας, μέχρι τις πρωινές ώρες, με δυνατή μουσική, ενώ το υπόγειο χρησιμοποιείται από αυτούς ως κατάστημα πώλησης δερματίνων ειδών ένδυσης και υπόδησης.

Με βάση δε αυτό το ιστορικό και αφού κατάγγειλαν με την αγωγή την σύμβαση μίσθωσης για παράβαση ουσιώδους όρου αυτής, ζήτησαν όπως υποχρεωθούν οι εναγόμενοι, καθώς και κάθε τρίτος που έλκει δικαιώματα από αυτούς, να τους αποδώσουν την χρήση του μισθίου ακινήτου. Επί της αγωγής αυτής εκδόθηκε η υπ' αριθμ. 21854/2006 οριστική απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, με την οποία έγινε δεκτή ως βάσιμη και κατ' ουσίαν και υποχρεώθηκαν οι εναγόμενοι, καθώς και κάθε τρίτος που έλκει δικαιώματα από αυτούς, να αποδώσουν στους ενάγοντες την χρήση του μισθίου ακινήτου.

Κατά της απόφασης αυτής άσκησαν οι εναγόμενοι την από 11.7.2006 και με αριθμό κατάθεσης 2827/2006 έφεση, επί της οποίας, συζητήσεως γενομένης κατ' αντιμωλία των διαδίκων, εκδόθηκε από το Εφετείο Θεσσαλονίκης, το οποίο δίκασε κατά την ειδική διαδικασία των μισθωτικών διαφορών, η υπ' αριθμ. 1788/2007 οριστική απόφαση με την οποία αφού έγινε τυπικά δεκτή αυτή απορρίφθηκε ως αβάσιμη κατ' ουσίαν.

Κατά της απόφασης αυτής άσκησαν οι εναγόμενοι - εκκαλούντες την από 25.9.2007 αίτηση αναίρεσης, επί της οποίας εκδόθηκε η υπ' αριθμ. 175/2009 οριστική απόφαση του Δικαστηρίου τούτου, με την οποία έγινε δεκτή αυτή, αναιρέθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση στο σύνολό της και παραπέμφθηκε η υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, το οποίο θα συγκροτείτο από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους που είχαν δικάσει προηγουμένως.

Στη συνέχεια δε εκδόθηκε από το Εφετείο Θεσσαλονίκης, το οποίο δίκασε κατ' αντιμωλία των διαδίκων και κατά την προαναφερόμενη ειδική διαδικασία, η υπ' αριθμ. 734/2011 οριστική απόφαση με την οποία έγινε δεκτή η πιο πάνω έφεση ως βάσιμη κατ' ουσία και στη συνέχεια εξαφανίσθηκε η εκκαλούμενη απόφαση, κρατήθηκε και δικάσθηκε η υπόθεση κατ' ουσία και έγινε δεκτή η αγωγή.

Κατά της απόφασης αυτής, καθώς και της ως άνω υπ' αριθμ. 21854/2006 πρωτόδικης απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, εναντιώνονται οι εναγόμενοι - εκκαλούντες με την ένδικη αίτηση αναίρεσης και με τους από 10.12.2012 πρόσθετους λόγους της. Επί της εν λόγω δε αναίρεσης, καθόσον προσβάλλεται με αυτήν η προαναφερόμενη πρωτόδικη απόφαση, και των προσθέτων λόγων της, πρέπει να λεχθούν τα ακόλουθα :

Α.- Κατά το άρθρο 566 § 2 του Κ.Πολ.Δικ., αν με το ίδιο αναιρετήριο προσβάλλονται δύο ή περισσότερες αποφάσεις πρωτοβάθμιου και δευτεροβάθμιου δικαστηρίου η κατάθεσή του πρέπει να γίνεται στο καθένα από τα δικαστήρια αυτά. Η παράβαση της διάταξης αυτής, η οποία συμπληρώνει τη γενική διάταξη του άρθρου 495 § 2 Κ.Πολ.Δικ., που ρυθμίζει τον τρόπο άσκησης των ενδίκων μέσων, έχει ως αποτέλεσμα την απόρριψη της αναίρεσης, ως απαράδεκτης, για εκείνη από τις προσβαλλόμενες αποφάσεις, ως προς την οποία το αναιρετήριο δεν κατατέθηκε στην γραμματεία του δικαστηρίου που την εξέδωσε (ΑΠ 1573/2010, ΑΠ 1760/2007, ΑΠ 361/2004).

Εξάλλου αν η έφεση απορρίφθηκε ως απαράδεκτη η αναίρεση στρέφεται μόνο κατά της πρωτόδικης απόφασης, ενώ αν η έφεση έγινε τυπικά δεκτή σε αναίρεση υπόκειται μόνον η απόφαση του Εφετείου, διότι, περαιτέρω, αν μεν η έφεση ευδοκίμησε κατ' ουσίαν, η πρωτόδικη απόφαση εξαφανίστηκε και έπαυσε να ισχύει, αν δε η έφεση απορρίφθηκε κατ' ουσίαν η πρωτόδικη απόφαση ενσωματώθηκε στην απόφαση του Εφετείου (ΑΠ 1087/2005).

Στην προκειμένη περίπτωση με την κρινόμενη αίτηση αναίρεσης προσβάλλονται, όπως προαναφέρθηκε, η με αριθμό 21854/2006 οριστική απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης και η με αριθμό 734/2011 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης που εκδόθηκε μετά από έφεση των αναιρεσειόντων κατά της άνω πρωτόδικης απόφασης.

Με την ως άνω απόφαση του Εφετείου έγινε δεκτή τυπικά και κατ' ουσία η από 11.7.2006 έφεση των αναιρεσειόντων κατά της ως άνω πρωτόδικης απόφασης και αφού εξαφανίσθηκε αυτή και δικάσθηκε η υπόθεση κατ' ουσία, έγινε δεκτή ως βάσιμη και κατ' ουσία η από 14.10.2005 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων. Επομένως και σύμφωνα με όσα εκτέθηκαν παραπάνω η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης, καθόσον στρέφεται κατά της ως άνω υπ' αριθμ. 21854/2006 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, πρέπει, κατ' έλεγχο αυτεπαγγέλτως γενόμενο (άρθρ. 577§§ 1, 2 Κ.Πολ.Δ.), να απορριφθεί ως απαράδεκτη, προεχόντως διότι όπως προκύπτει από το προσκομιζόμενο σε κυρωμένο αντίγραφο αναιρετήριο, τούτο δεν κατατέθηκε και στη γραμματεία του πιο πάνω πρωτοβάθμιου δικαστηρίου που εξέδωσε την εν λόγω απόφαση και σε κάθε περίπτωση διότι μετά την εξαφάνισή της (πρωτόδικης) έπαυσε αυτή να ισχύει και σε αναίρεση υπόκειται μόνον η απόφαση του Εφετείου.- Β.- Κατά το άρθρο 569 § 2 εδάφ.

α' Κ.Πολ.Δ., οι πρόσθετοι λόγοι αναίρεσης ως προς τα ίδια κεφάλαια της προσβαλλόμενης απόφασης και τα κεφάλαια εκείνα που αναγκαστικά συνέχονται με αυτά, ασκούνται μόνο με δικόγραφο που κατατίθεται στη γραμματεία του Αρείου Πάγου, τριάντα τουλάχιστον πλήρεις ημέρες πριν από τη συζήτηση της αναίρεσης, κάτω από το οποίο συντάσσεται έκθεση, αντίγραφο δε του δικογράφου των πρόσθετων λόγων επιδίδεται πριν από την ίδια προθεσμία στον αναιρεσίβλητο και στους άλλους διαδίκους.

Από το συνδυασμό της διάταξης αυτής προς τις διατάξεις του άρθρου 577 § § 1, 2 του ίδιου Κώδικα, που ορίζουν ότι το δικαστήριο πρώτα συζητά για το παραδεκτό της αναίρεσης και αν η αναίρεση δεν ασκήθηκε νόμιμα ή αν λείπει κάποια προϋπόθεση για να είναι παραδεκτή, ο Άρειος Πάγος την απορρίπτει και αυτεπαγγέλτως, προκύπτει ότι αν δεν τηρηθούν και οι δύο προϋποθέσεις της άσκησης των πρόσθετων λόγων, δηλαδή η κατάθεση του δικογράφου αυτών τριάντα τουλάχιστον πλήρεις ημέρες πριν από την αρχική δικάσιμο της αναίρεσης και όχι την ορισθείσα μετά από αναβολή ή ματαίωσή της, καθώς και η επίδοση αυτού μέσα στην ίδια προθεσμία ή αν τηρηθεί μόνο μία από αυτές, ο Άρειος Πάγος απορρίπτει και αυτεπαγγέλτως τους πρόσθετους λόγους ως απαράδεκτους (Ολ.

ΑΠ 143/1984, ΑΠ 599/2011, ΑΠ 897/2008, ΑΠ 75/2008, ΑΠ 331/2007, ΑΠ 29/2007).- Στην προκειμένη περίπτωση, ενώ το δικόγραφο των από 10.12.2012 πρόσθετων λόγων κατατέθηκε εμπρόθεσμα στη γραμματεία του Αρείου Πάγου στις 11.12.2012, ήτοι τριάντα πλήρεις ημέρες πριν την αρχικά ορισθείσα δικάσιμο της 11.1.2013, από κανένα στοιχείο της δικογραφίας δεν προκύπτει, ούτε οι αναιρεσείοντες επικαλούνται, ότι επιδόθηκε στους αναιρεσίβλητους νόμιμα.

Επομένως, πρέπει οι πρόσθετοι λόγοι να απορριφθούν ως απαράδεκτοι, μετά από αυτεπάγγελτη έρευνα του Δικαστηρίου.- Κατόπιν των προαναφερομένων το Δικαστήριο θα προβεί στην έρευνα των διατυπουμένων με το δικόγραφο της από 10.2.2012 αναίρεσης λόγων κατά τα παρακάτω για ένα έκαστο τούτων ειδικότερον εκτιθέμενα και καθόσον αυτοί αφορούν την υπ' αριθμ. 734/2011 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης.-

ΙΙ.- Κατά τους ορισμούς και την έννοια του άρθρου 559 αριθμ. 8 Κ.Πολ.Δ., λόγος αναίρεσης ιδρύεται όταν το δικαστήριο, κατ' εσφαλμένη εκτίμηση των διαδικαστικών εγγράφων, παρά τον νόμο δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν ή έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης.

Ως "πράγματα" νοούνται οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί, που τείνουν στη θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση του ασκούμενου με την αγωγή, ένσταση ή αντένσταση ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος και όχι ισχυρισμοί που αποτελούν άρνηση της αγωγής ή της ένστασης ή επιχειρήματα νομικά ή πραγματικά προς υποστήριξη των απόψεων των διαδίκων ή περιστατικά που προέκυψαν από τις αποδείξεις.

Επομένως, δεν ιδρύεται ο από την παραπάνω διάταξη λόγος αναίρεσης, εάν ληφθούν υπόψη προς αιτιολόγηση της βάσης της αγωγής περιστατικά, που προέκυψαν μεν από την αποδεικτική διαδικασία, αλλά δεν είχαν περιληφθεί στην αγωγή (ΑΠ 1530/2008, ΑΠ 559/2008, ΑΠ 98/2004).- Στην προκειμένη περίπτωση με τον πρώτο κατά σειρά λόγο της αναίρεσης, όπως το περιεχόμενό του προσηκόντως εκτιμάται, προσάπτεται στο Εφετείο η από το άρθρο 559 αριθμ. 8 εδάφ.

α' Κ.Πολ.Δ. αναιρετική πλημμέλεια της λήψης υπόψη πραγμάτων που δεν προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης. Ειδικότερα με την παραδοχή της ότι "..Οι εργασίες αυτές περατώθηκαν περί τα μέσα Δεκεμβρίου του 2003, οπότε και λειτούργησαν την επιχείρησή τους με κύρια δραστηριότητα το λιανικό εμπόριο υποδημάτων και δερμάτινων ειδών.

Χρησιμοποίησαν δε το ισόγειο και μέρος του υπογείου του μισθίου κατά τα 2/3 περίπου, ως εμπορικό κατάστημα πώλησης υποδημάτων και δερμάτινων ειδών και το ανώγειο ως καφέ - μπάρ... Για τη λειτουργία του καφέ-μπαρ και προς εξυπηρέτηση των πελατών της επιχείρησης πώλησης υποδημάτων και δερμάτινων ειδών τοποθέτησαν 55 καθίσματα με τα τραπέζια που αντιστοιχούσαν σ' αυτά στο ανώγειο και 9 καθίσματα με τα τραπέζια που αντιστοιχούσαν σ' αυτά στο ισόγειο...", ότι "Παρά τα συμφωνηθέντα στη μίσθωση οι εκκαλούντες λειτούργησαν το καφέ - μπαρ από την έναρξη των εργασιών της επιχείρησής τους ανεξάρτητα από αυτήν, εξυπηρετώντας όχι μόνον τους πελάτες της κατά τις ώρες λειτουργίας του καταστήματος εμπορίας υποδημάτων και δερμάτινων ειδών, αλλά και τρίτους, τόσο κατά τις ώρες λειτουργίας των εμπορικών καταστημάτων όσο και μετά το κλείσιμό τους μέχρι αργά τη νύχτα αναπτύσσοντας για το σκοπό αυτό και 76 καθίσματα με τα τραπέζια που αντιστοιχούσαν σ' αυτά στον υπαίθριο χώρο του μισθίου...", ότι "...Το Σεπτέμβριο όμως του 2005 εκτιμώντας ότι είναι προς το συμφέρον τους να χρησιμοποιούν το μίσθιο κατάστημα κυρίως ως καφέ μπαρ και παρεμπιπτόντως ως κατάστημα πώλησης υποδημάτων και δερμάτινων ειδών, οι εκκαλούντες προέβησαν στη μετατροπή της κύριας χρήσης του από κατάστημα πώλησης υποδημάτων και δερμάτινων ειδών σε καφέ μπαρ..." και ότι "Δεν αποδείχθηκε προηγηθείσα συμπεριφορά των εφεσιβλήτων ή πραγματική κατάσταση που δημιουργήθηκε ή περιστάσεις που μεσολάβησαν ή άλλα περιστατικά, τα οποία, χωρίς κατά το νόμο να εμποδίζουν την γένεση ή να επάγονται την απόσβεση του δικαιώματος και να καθιστούν μη ανεκτή την άσκησή του...", δέχθηκε πράγματα μη προταθέντα από τους αναιρεσίβλητους και μη περιληφθέντα στην αναφερόμενη στην υπ' αριθμ.

ένα λατινικό (Ι) σκέψη της παρούσας από 14.10.2005 αγωγή, με την οποία είχε καταγγελθεί η μεταξύ των διαδίκων καταρτισθείσα σύμβαση μίσθωσης και είχε ζητηθεί η απόδοση της χρήσης του μισθίου για παράβαση ουσιώδους όρου αυτής, συνισταμένου στην άνευ αδείας των εκμισθωτών μετατροπή της χρήσης του μισθίου από κατάστημα πώλησης δερματίνων ειδών ένδυσης και υπόδησης και συναφών ειδών σε καφέ μπαρ.

Ο λόγος αυτός της αναίρεσης είναι αβάσιμος και πρέπει να απορριφθεί και τούτο διότι τα ως άνω δεκτά γενόμενα από το Εφετείο περιστατικά είναι διευκρινιστικά της αγωγής που προέκυψαν από τις αποδείξεις. Πρέπει δε να σημειωθεί ότι το τελευταίο κατά σειρά των ως άνω επικαλούμενων περιστατικών (λέξεις "Δεν αποδείχθηκε προηγηθείσα συμπεριφορά ...

να καθιστούν μη ανεκτή την άσκησή του") ουδέ καν αποτελεί αποδοχή πραγματικού περιστατικού.-

ΙΙΙ.- Ο από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ. λόγος αναίρεσης είναι δυνατόν να φέρεται ότι πλήττει την προσβαλλόμενη απόφαση γιατί στερείται νόμιμης βάσης είτε διότι δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς, αλλά στην πραγματικότητα να πλήττει την απόφαση κατά την ανέλεγκτη από τον Άρειο Πάγο εκτίμηση των αποδείξεων υπό την επίκληση ότι αυτή στερείται νόμιμης βάσης (ΑΠ 1602/2007).

Εξάλλου, ο αναιρετικός λόγος του αριθμού 11 περίπτ. γ' του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ., δημιουργείται και αν το δικαστήριο της ουσίας παρέλειψε να λάβει υπόψη, κατά τη διαμόρφωση του αποδεικτικού συλλογισμού, έγγραφα που παραδεκτά και νόμιμα προσκόμισαν και επικαλέστηκαν οι διάδικοι και τα οποία ήσαν χρήσιμα προς άμεση ή έμμεση απόδειξη πραγματικών γεγονότων με ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης.

Ο λόγος αυτός είναι αβάσιμος κατ' ουσίαν, όταν το δικαστήριο βεβαιώνει στην προσβαλλόμενη απόφασή του, ότι έλαβε υπόψη τα συγκεκριμένα έγγραφα, για τα οποία προτείνεται ο λόγος αναίρεσης, ανεξαρτήτως του ότι στα πλαίσια της ελεύθερης εκτίμησης των αποδείξεων δέχεται ως αποδεικνυόμενα πραγματικά περιστατικά διαφορετικά από εκείνα που αναφέρονται στα έγγραφα αυτά, ή βεβαιώνει ότι έλαβε υπόψη όλα τα με επίκληση προσκομισθέντα από τους διαδίκους έγγραφα, έστω και χωρίς να γίνεται ειδική μνεία ή αξιολόγηση του καθενός από αυτά, εκτός αν, παρά την βεβαίωση αυτή, από το περιεχόμενο της απόφασης και ιδίως από τις αιτιολογίες της καταλείπονται αμφιβολίες για την συνεκτίμηση των συγκεκριμένων εγγράφων (ΑΠ 322/2011, ΑΠ 1413/2010, ΑΠ 438/2008, ΑΠ 1763/2007, ΑΠ 1595/2006).

Στην προκειμένη περίπτωση, με τον από το άρθρο 559 αριθμ. 19 Κ.Πολ.Δ. δεύτερο κατά σειρά λόγο αναίρεσης, όπως το όλο περιεχόμενό του προσηκόντως εκτιμάται, προβάλλεται η αιτίαση έλλειψης νόμιμης βάσης με επισήμανση σφαλμάτων που αναφέρονται στην εκτίμηση των αποδείξεων σχετικά με την απόρριψη της προβληθείσας από τους εναγόμενους και ήδη αναιρεσείοντες ένστασης καταχρηστικής άσκησης (ΑΚ 281) του εν προκειμένω δικαιώματος των εναγόντων και ήδη αναιρεσιβλήτων προς έγερση της κρινόμενης αγωγής και εντεύθεν αποδοχής της τελευταίας αυτής, αφού με τον λόγο αυτό (σελ. 7 έως τέλος), με τον οποίο, σημειωτέον, μεταφέρονται κατά λέξη τα όσα αναφέρονται στις από 28.2.2011 προτάσεις των ήδη αναιρεσειόντων ενώπιον του Εφετείου Θεσσαλονίκης (βλ.

εν λόγω προτάσεις από σελ. 2, λέξεις "Επειδή η αγωγή των αντιδίκων είναι απορριπτέα ως ασκουμένη..." έως σελίδα 13, λέξεις "...που λειτουργούσαν πριν την ανακατασκευή του έτους 2003 και ανερχόταν στο ποσό περίπου των 3.000 ευρώ"), σαφής είναι η αμφισβήτηση της ορθότητας της περί πραγμάτων ανέλεγκτης αναιρετικώς κρίσης του δικαστηρίου της ουσίας επί της ένστασης αυτής, το επί της οποίας (και της αγωγής) πόρισμα είναι σαφές.

Συνεπώς, ο λόγος αυτός είναι κατά τούτο απαράδεκτος και απορριπτέος. Με τον ίδιο δε αυτό λόγο προσάπτεται στο Εφετείο και η αναιρετική πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθμ. 11 γ' Κ.Πολ.Δ., διότι το δικαστήριο εκείνο, για τον σχηματισμό του αποδεικτικού πορίσματος αναφορικά με την βασιμότητα της αγωγής και την απόρριψη της κατά τα άνω προβληθείσας από τους εναγόμενους και ήδη αναιρεσείοντες ένστασης του άρθρου 281 ΑΚ, δεν έλαβε υπόψη :

α) την κατάθεση του πολιτικού μηχανικού - αρχιτέκτονα Δ. Ξ., η οποία εμπεριέχεται στην υπ' αριθμ. 174/15.1.2006 ένορκη βεβαίωση ενώπιον του Ειρηνοδίκη Θεσσαλονίκης, β) τις "μαρτυρίες" των Σ. - Α. Χ., Β. Α., Ν. Σ., Ν. Δ., Α. Β., Ρ. - Κ. Ι., Π. Κ. και Α. Δ., γ) "το αντέγγραφο της μίσθωσης", δ) την από 1.10.2003 σύμβαση χρησιδανείου αποθηκευτικού χώρου 73 τ.μ., ε) τα τιμολόγια των αγορών που έλαβαν χώρα για "ντύσιμο" δαπέδων, στ) την από 27.4.2004 μελέτη πυροπροστασίας, ζ) την από 23.12.2004 έκθεση πραγματογνωμοσύνης της ασφαλιστικής εταιρίας ΜΕΝΤΩΡ, η) την υπ' αριθμ.

πρωτ. 28271 Φ 808.9 βεβαίωση της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας, θ) "το προσκομιζόμενο το έτος 2004 στην Πολεοδομία (Δ/νση Υγιεινής και Πυροσβεστική) σχέδιο θεωρημένο και επικυρωμένο από τις άνω Υπηρεσίες, για έκδοση άδειας λειτουργίας που αφορά μεταξύ άλλων και τον υπόγειο χώρο...", ι) "το προσκομιζόμενο το έτος 2004 στην Πολεοδομία (Δ/νση Υγιεινής και Πυροσβεστική) σχέδιο θεωρημένο και επικυρωμένο από τις άνω Υπηρεσίες, για έκδοση άδειας λειτουργίας που αφορά μεταξύ άλλων και τον ανώγειο χώρο...", ια) την υπ' αριθμ.

πρωτ. 32314/7404/2004 άδεια λειτουργίας του καταστήματος, ιβ) "τα προσκομιζόμενα ενδεικτικά "Ζ" (συγκεντρωτικό αποδείξεων ημερήσιας χρήσης κατά το κλείσιμο) της επιχείρησης..." και ιγ) "τις ενδεικτικά προσκομιζόμενες βεβαιώσεις - παράβασης του Αστυνομικού Τμήματος Λευκού Πύργου όπου την 24.9.2004, 19.12.2004, 5.9.2004 διαπιστώθηκε χρήση μουσικής περί ώρα 22.00 μμ, 02.15 πμ πρωινή και 23.50 μμ, ήτοι διαπιστώσεις παραβάσεις για χρήση μουσικής ΧΩΡΙΣ ΑΔΕΙΑ εκτός ωραρίου λειτουργίας εμπορικών καταστημάτων".

Παρακατιόντες δε οι αναιρεσείοντες και αναφερόμενοι πάντοτε στην ερευνόμενη ως άνω αναιρετική πλημμέλεια της προσβαλλόμενης απόφασης εκθέτουν ότι "Η μη όχληση όμως των περιοίκων αποκλειστικά και μόνο από το έτος 2005 και μετά όπως αναληθώς ισχυρίστηκαν οι αντίδικοι αποδεικνύεται και από το από 3.11.2006 έγγραφο του Ιερού Ναού της Νέας Παναγίας (που ευρίσκετο απέναντι από την είσοδο του καφέ) ότι συναινεί στην εκ νέου έκδοση της άδειας λειτουργίας του καφέ μπαρ και από την από 15.11.2005 τεχνική έκθεση ηχομέτρησης του Διπλωματούχου Μηχανικού - Ηλεκτρολόγου Διπλωματούχου ΑΠΘ Μιχάλη Νηστικάκη από την οποία προκύπτει ότι..." και ότι "Όλα τα ανωτέρω δε (περί συμφωνημένης χρήσεως του υπογείου και ανωγείου χώρου ως καφέ μπαρ) αποδεικνύονται και από το από 8.12.2003 έγγραφο της αρμόδιας ΔΟΥ ΦΑΕ Θεσσαλονίκης όπου βεβαιώνεται η ύπαρξη και λειτουργία...".

Υπό τα εκτιθέμενα ο ερευνόμενος αυτός λόγος αναίρεσης είναι κατά την αιτίασή του αυτή απορριπτέος προεχόντως ως απαράδεκτος, διότι υπό το πρόσχημα της μη λήψης υπόψη των προαναφερομένων αποδεικτικών μέσων πλήττεται η αναιρετικώς ανέλεγκτη περί πραγμάτων κρίση του δικαστηρίου της ουσίας (άρθρ. 561 § 1 Κ.Πολ.Δ.).

Σε κάθε δε περίπτωση πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος, διότι από την βεβαίωση του Εφετείου στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφασή του, ότι στο πόρισμά του κατέληξε αφού έλαβε υπόψη "την υπ' αριθμ. 174/15.1.2006 ένορκη βεβαίωση ενώπιον του Ειρηνοδίκη Θεσσαλονίκης, η οποία δόθηκε...και τα έγγραφα που επικαλούνται και προσκομίζουν νόμιμα οι διάδικοι, οι οποίοι δεν εξέτασαν μάρτυρες, που λαμβάνονται υπόψη στο σύνολό τους έστω και αν δεν πληρούν τις προϋποθέσεις του νόμου, ακόμη και αν δεν γίνεται συγκεκριμένη μνεία αυτών..", σε συνδυασμό με το αιτιολογικό της προσβαλλόμενης, δεν καταλείπεται αμφιβολία, ότι το δικαστήριο εκείνο έλαβε υπόψη και εκτίμησε κατά το νόμο όλα τα αποδεικτικά στοιχεία για τα οποία παραπονούνται οι αναιρεσείοντες.

Ειδικότερα δε και όσον αφορά τις μνημονευόμενες από τους αναιρεσείοντες ως "μαρτυρίες" και όχι ως μαρτυρικές καταθέσεις, των προαναφερομένων προσώπων, προκύπτει από το προεκτεθέν ενδιαφέρον εν προκειμένω περιεχόμενο της προσβαλλόμενης απόφασης ότι ενώπιον του Εφετείου δεν εξετάσθηκαν μάρτυρες υπό ουδενός των διαδίκων.

Το ίδιο δε προκύπτει με σαφήνεια και από το περιεχόμενο της ομοίως προσβαλλόμενης ως άνω υπ' αριθμ. 21854/2006 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης. Τέλος, οι μνημονευόμενες στην 3η σελίδα της αναίρεσης πλημμέλειες της προσβαλλόμενης απόφασης από τους αριθμούς 9 και 10 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ., περιοριζόμενες στην αναφορά και μόνον του κειμένου του νόμου, χωρίς περαιτέρω ανάπτυξη και εξειδίκευση των με αυτές αποδιδομένων στην προσβαλλόμενη εφετειακή απόφαση αναιρετικών σφαλμάτων, είναι, εκ του λόγου τούτου, παντελώς αόριστες και απορριπτέες ως απαράδεκτες.- Κατόπιν πάντων των προαναφερομένων πρέπει να απορριφθεί η υπό κρίση αίτηση αναίρεσης και να καταδικασθούν οι αναιρεσείοντες στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων των εχόντων καταθέσει και προτάσεις αναιρεσιβλήτων (άρθρ. 106, 176, 183 Κ.Πολ.Δ.), όπως ορίζεται ειδικότερα στο διατακτικό.-

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 10.2.2012 αίτηση αναίρεσης των εκδοθεισών κατά την ειδική διαδικασία των μισθωτικών διαφορών υπ' αριθμ. 21854/2006 και 734/2011 αποφάσεων του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης και του Εφετείου Θεσσαλονίκης, αντίστοιχα, κατά τις εις το σκεπτικό διακρίσεις.- Και

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων οκτακοσίων (1800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 11 Δεκεμβρίου 2013.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 4 Απριλίου 2014.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ