Supreme Court dismisses divorce appeal due to failure to prove finality of lower court judgment.

Απόφαση 742 / 2011 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 742/2011

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Εμμανουήλ Καλούδη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Βασίλειο Φούκα, Γεώργιο Χρυσικό, Ιωάννη Σίδερη και Νικόλαο Λεοντή, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, στις 14 Μαρτίου 2011, με την παρουσία και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Σ. εν διαστάσει συζ. Δ. Κ., το γένος Α. Π., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξουσία δικηγόρο της Κυριακή Ιωαννίδου, η οποία ανακάλεσε την από 10-3-2011 δήλωσή της για παράσταση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ. Και παραστάθηκε αυτοπροσώπως.

Του αναιρεσιβλήτου: Δ. Κ. του Γ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Χρύσανθο Κετίκογλου.

Μετά την εκφώνηση των ονομάτων των διαδίκων, η πληρεξουσία της αναιρεσείουσας ζήτησε την αναβολή της υποθέσεως για τους λόγους που ανέπτυξε. Το Δικαστήριο διασκέφθηκε και δια του Προέδρου του απέρριψε το αίτημα αναβολής και προχώρησε στη συζήτηση της υποθέσεως.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 1 Αυγούστου 2005 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, η οποία κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 20481/2007 οριστική του ιδίου Δικαστηρίου και 2512/2009 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 28 Δεκεμβρίου 2009 αίτησή της και το από 8 Φεβρουαρίου 2011 δικόγραφο προσθέτων λόγων.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Βασίλειος Φούκας, ανέγνωσε την από 1 Μαρτίου 2011 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να απορριφθούν η αίτηση και το δικόγραφο των προσθέτων λόγων.

Η πληρεξουσία της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και των προσθέτων αυτής λόγων, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψη τους, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, από τις διατάξεις των άρθρων 553 παρ.1 και 554 ΚΠολΔ, προκύπτει ότι η ερήμην οριστική απόφαση του Εφετείου υπόκειται σε αναίρεση, μόνο αφού έπαυσε να υπόκειται σε ανακοπή ερημοδικίας, είτε διότι παρήλθε η κατά το άρθρο 503 αρ.1 ΚΠολΔ δεκαπενθήμερη, προς άσκηση αυτής, προθεσμία από την επίδοση της ερήμην αποφάσεως, είτε διότι ο δικαιούμενος σε άσκηση αυτής ερημοδικασθείς διάδικος παραιτήθηκε νομίμως ή από το ασκηθέν ένδικο μέσο της ανακοπής ή του δικαιώματος προς άσκηση αυτού, διότι έκτοτε αυτή καθίσταται τελεσίδικη και προσβλητή με αναίρεση, σύμφωνα με την παραπάνω διάταξη του άρθρου 553 αρ.1β'ΚΠολΔ.

Περαιτέρω, η παραίτηση από το δικαίωμα ασκήσεως ανακοπής ερημοδικίας μπορεί να γίνει ρητώς ή και σιωπηρώς, ειδικά όμως στις γαμικές διαφορές, όπως είναι και το διαζύγιο (άρθρο 592 παρ.1 εδ.α'ΚΠολΔ), η παραίτηση του διαδίκου από το δικαίωμα ασκήσεως ενδίκων μέσων δεν μπορεί να γίνει σιωπηρώς, αλλά, σύμφωνα με το άρθρο 606 ΚΠολΔ, μόνο με ρητή δήλωση στη γραμματεία του δικαστηρίου που εξέδωσε την απόφαση (Ολομ.ΑΠ 1187/1981, ΑΠ 776/2010).

Τέλος, η απόδειξη της τελεσιδικίας της προσβαλλομένης με αναίρεση αποφάσεως, γίνεται με την προσκομιδή των σχετικών εκθέσεων επιδόσεως ή με τη βεβαίωση του δικαστικού επιμελητή στο δικόγραφο που επιδόθηκε σε συνδυασμό με βεβαίωση της γραμματείας του δικαστηρίου που εξέδωσε την προσβαλλομένη απόφαση ότι δεν ασκήθηκε ένδικο μέσο κατ'αυτής.

Αν δεν αποδεικνύεται η τελεσιδικία, με την προσκομιδή των εγγράφων αυτών από τον παριστάμενο διάδικο, η αίτηση αναιρέσεως απορρίπτεται αυτεπαγγέλτως ως απαράδεκτη (ΑΠ 839/2008, ΑΠ 1839/2006). Στην προκειμένη περίπτωση, από την επισκόπηση της κρινομένης αιτήσεως και του δικογράφου των προσθέτων λόγων αναιρέσεως, καθώς και της προσβαλλομένης αποφάσεως, προκύπτουν τα εξής:

Η προσβαλλομένη με την αναίρεση υπ'αριθμό 2512/2009 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης εκδόθηκε επί της από 8-6-2007 εφέσεως της ήδη αναιρεσείουσας κατά της υπ'αριθμό 20481/2007 οριστικής αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, με την οποία έγινε δεκτή η από 1-8-2005 αγωγή διαζυγίου του ήδη αναιρεσιβλήτου κατ'αυτής.

Η έφεση συζητήθηκε ερήμην της εκκαλούσας και ήδη αναιρεσείουσας και απορρίφθηκε. Η αναιρεσείουσα δεν προσκομίζει ούτε επικαλείται τα έγγραφα που αποδεικνύουν ότι η προσβαλλομένη απόφαση είναι τελεσίδικη και εντεύθεν προσβλητή με αναίρεση. Αντιθέτως μάλιστα στο δικόγραφο αυτής διαλαμβάνει ότι η προσβαλλομένη δεν επιδόθηκε σε αυτή "μέχρι σήμερα".

Επομένως πρέπει να απορριφθούν η αίτηση και το δικόγραφο των προσθέτων λόγων αναιρέσεως, ως απαραδέκτως ασκηθέντα, σύμφωνα με όσα αναπτύχθηκαν παραπάνω. Η αναιρεσείουσα πρέπει να καταδικασθεί στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου (άρθρα 176 και 183 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 28-12-2009 αίτηση και το από 8-2-2011 δικόγραφο προσθέτων λόγων της Σ. συζ.Δ.Κ., το γένος Α.Π., περί αναιρέσεως της υπ'αριθμό 2.512/2009 αποφάσεως του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου, την οποία καθορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε, στην Αθήνα, στις 12 Απριλίου 2011.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του, στις 17 Μαΐου 2011.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ