Supreme Court dismisses appeal for vague legal errors and inadmissible common sense violations in civil damages case.

Απόφαση 741 / 2008 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 741/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Καλαμίδα, Αντιπρόεδρο, Ρένα Ασημακοπούλου, Ιωάννη Ιωαννίδη, Χαράλαμπο Ζώη και Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 10 Δεκεμβρίου 2007, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: X1, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Γεωργόγλου .

Του αναιρεσιβλήτου: ........., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Ευαγγελία Μεταξά, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 5-4-1993 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Ταμυνέων (Αλιβερίου). Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 14/2004 του ίδιου Δικαστηρίου και 59/2006 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Χαλκίδας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά ο αναιρεσείων με την από 13-9-2006 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Αθανάσιος Κουτρομάνος ανέγνωσε την από 29-11-2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τις διατάξεις των άρθρων 118 αριθ. 4, 566 §1 και 557 § 3 ΚΠολΔ προκύπτει ότι στο έγγραφο της αναιρέσεως πρέπει να αναφέρεται κατά τρόπο σαφή ορισμένο και ευσύνοπτο η νομική πλημμέλεια που αποδίδεται στο δικαστήριο της ουσίας, ώστε να είναι δυνατόν να διαπιστωθεί, αν και ποιο λόγο αναιρέσεως από τους περιοριστικούς αναφερομένους στα άρθρα 559 και 560 ΚΠολΔ θεμελιώνει η προβαλλόμενη αιτίαση.

Ειδικά για να είναι ορισμένος ο λόγος αναιρέσεως για παράβαση κανόνων ουσιαστικού δικαίου από το δικαστήριο της ουσίας (αριθ. 1 του άρθρου 559 και αριθ.1 του άρθρου 560 ΚΠολΔ) πρέπει να καθορίζεται η συγκεκριμένη διάταξη του ουσιαστικού δικαίου που παραβιάσθηκε και το αποδιδόμενο στην απόφαση νομικό σφάλμα ως προς την ερμηνεία και εφαρμογή του ουσιαστικού νόμου.

Αν δε το δικαστήριο ερεύνησε την υπόθεση στην ουσία της, πρέπει να εκτίθενται και οι κρίσιμες σχετικές παραδοχές, δηλαδή τα πραγματικά περιστατικά που έγιναν δεκτά, υπό τα οποία και συντελέσθηκε η προβαλλόμενη παραβίαση των κανόνων ουσιαστικού δικαίου (ΟλΑΠ 20/2005). Στην προκειμένη περίπτωση, με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως και υπό την επίκληση του άρθρου 560 αριθμ. 1 ΚΠολΔ, υποστηρίζεται ότι το Πρωτοδικείο - το οποίο έκρινε (ως δευτεροβάθμιο δικαστήριο) επί αγωγής αποζημιώσεως λόγω αδικήματος και επιδίκασε στον αναιρεσείοντα 95,37 ευρώ, αποφανθέν ότι υπήρξε και αυτός συνυπαίτιος της ζημίας του - "παραβίασε ευθέως...

τους κανόνες του ουσιαστικού δικαίου, δηλαδή τα άρθρα 914 και επόμενα του ΑΚ περί αδικοπραξιών, καθώς και τις ισχύουσες πολεοδομικές διατάξεις: ΓΟΚ/73 άρθρον 97, 98, 99 και κτιριοδομικό κανονισμό έτους 1989, ΦΕΚ 59/89 άρθρο 26", χωρίς να αναφέρεται ποια συγκεκριμένα (ερμηνευτικά ή υπαγωγικά) σφάλματα αποδίδονται στην προσβαλλόμενη απόφαση.

Περαιτέρω, με τον τέταρτο αναιρετικό λόγο αποδίδεται στην απόφαση "παντελής έλλειψη αιτιολογιών, άλλως ανεπαρκείς αιτιολογίες ή αντιφατικές αιτιολογίες" χωρίς οποιαδήποτε άλλη διευκρίνιση και ειδικότερα χωρίς να αναφέρεται σε τι συνίσταται η ανεπάρκεια αιτιολογίας, ως και σε τι συνίσταται η αντίφαση και από ποια αντιτιθέμενα μέρη των αιτιολογιών προκύπτει αυτή.

Επομένως, οι αναιρετικοί αυτοί λόγοι είναι απορριπτέοι, προεχόντως λόγω της αοριστίας των. Από τις διατάξεις των άρθρων 559 αριθ. 1 εδ. β και 560 αριθ. 1 εδ. β του ΚΠολΔ προκύπτει ότι η παραβίαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας ιδρύει λόγο αναιρέσεως, μόνον αν αυτά αφορούν την ερμηνεία κανόνων δικαίου ή την υπαγωγή σ' αυτούς των πραγματικών περιστατικών, δηλαδή όταν το δικαστήριο χρησιμοποιεί εσφαλμένα ή παραλείπει εσφαλμένα να χρησιμοποιήσει διδάγματα της κοινής πείρας, για να βρει την έννοια κάποιου κανόνα δικαίου ή να υπαγάγει σ' αυτόν τα πραγματικά περιστατικά της διαφοράς, όχι δε και όταν χρησιμεύουν για την υπό του δικαστηρίου εξακρίβωση της υπάρξεως πραγματικών περιστατικών ή της αξιοπιστίας των μαρτύρων που εξετάσθηκαν, γιατί στην περίπτωση αυτή πρόκειται για εκτίμηση πραγμάτων, η οποία είναι αναιρετικώς ανέλεγκτη και, επομένως, λόγος αναιρέσεως με τέτοιο περιεχόμενο είναι, σύμφωνα με το άρθρο 561§ 1 ΚΠολΔ, απαράδεκτος (βλ.

ΑΠ 1446/2003.

Στην προκειμένη περίπτωση, η επικαλούμενη από τον αναιρεσείοντα, με τους δεύτερο και τρίτο λόγους αναιρέσεως, παραβίαση διδαγμάτων της κοινής πείρας αφορά στο σύνολό της την εκ μέρους του Πρωτοδικείου εκτίμηση των αποδείξεων και, επομένως, οι λόγοι αυτοί πρέπει να απορριφθούν, προεχόντως, ως απαράδεκτοι. Ενόψει τούτων, πρέπει η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως να απορριφθεί.

ΔΙΑ ΤΑΥΤΑ

Απορρίπτει την από 13-9-2006 αίτηση του X1, για αναίρεση της 59/2006 αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Χαλκίδας.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει σε χίλια οχτακόσια (1.800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα την 1 Απριλίου 2008. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του στις 14 Απριλίου 2008.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ