Supreme Court dismisses appeal on easement case, ruling evidence assessment is non-reviewable.

Απόφαση 739 / 2013 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 739/2013

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Βασίλειο Φούκα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (λόγω μη υπάρξεως Αντιπροέδρου στο Τμήμα), Δημήτριο Μαζαράκη, Νικόλαο Μπιχάκη, Ερωτόκριτο Καλούδη και Ελένη Διονυσοπούλου, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του στις 23 Ιανουαρίου 2013, με την παρουσία και της γραμματέως Αγγελικής Ανυφαντή, για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Π. Α. συζ. Κ., το γένος Δ. Γ., κατοίκου ..., που παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Γεώργιο Νίκα.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Θ. Μ. του Ν., 2) Δ. Μ. του Ν. και 3) Κ. Μ. του Ν., κατοίκων ... . Οι 1ος και 3ος εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξουσία δικηγόρο τους Ελένη Σκόπα-Ζαγγανά, η οποία ανακάλεσε την από 22/1/2013 δήλωσή της του άρθρου 242 παρ.2 και παραστάθηκε αυτοπροσώπως, ο 2ος παραστάθηκε με την ίδια ως άνω πληρεξουσία δικηγόρο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 12/10/2006 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Αταλάντης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 77/2007 του ιδίου Δικαστηρίου και 57/2009 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Λαμίας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 30/6/2009 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ελένη Διονυσοπούλου ανέγνωσε την από 11/1/2011 έκθεση του κωλυομένου να μετάσχει στη σύνθεση Αρεοπαγίτη Σπυρίδωνα Μιτσιάλη, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της από 30/6/2009 αίτησης για αναίρεση της 57/2009 απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Λαμίας.

Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, η πληρεξουσία των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη του.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Ο από το άρθρο 560 αρ.1 Κ.Πολ.Δ. λόγος αναίρεσης δημιουργείται μόνον προκειμένου για ευθεία παράβαση κανόνων του ουσιαστικού δικαίου, όχι όμως και κανόνων του δικονομικού δικαίου. Δικονομικοί θεωρούνται οι κανόνες δικαίου εκείνοι που καθορίζουν τη διαδικασία, τα όργανα και τη μορφή της έννομης προστασίας. Τέτοιοι είναι και οι διατάξεις του άρθρου 529 Κ.Πολ.Δ. που καθορίζουν την προσαγωγή νέων αποδεικτικών μέσων.

Στην προκειμένη περίπτωση η αναιρεσείουσα με τον πρώτο λόγο της υπό κρίση αναίρεσης αποδίδει στην προσβαλλομένη απόφαση αιτίαση από το ως άνω άρθρο 560 αρ.1 Κ.Πολ.Δ., ισχυριζόμενη ότι το ως Εφετείο, δικάσαν Πολυμελές Πρωτοδικείο Λαμίας, το οποίο με την προσβαλλομένη απόφασή του απέρριψε κατ' ουσίαν τις εφέσεις αμφοτέρων των διαδίκων μερών, κατά της πρωτοβάθμιας απόφασης του Ειρηνοδικείου Αταλάντης, το οποίο έκανε δεκτή κατ' ουσίαν την ένδικη αγωγή των αναιρεσιβλήτων κατ' αυτής περί παροχής της αναγκαίας διόδου του στερούμενου τοιαυτής ακινήτου τους, με το να μη λάβει υπόψη της τις ..., ..., ..., .../20-11-2008 ένορκες βεβαιώσεις ενώπιον της συμβολαιογράφου Αταλάντης Χαρ. Βάγκα - Σαρακιώτη, την από 6/11/2008 τεχνική άδεια και το από 6/11/2008 τοπογραφικό διάγραμμα της πολιτικού μηχανικού Μ. Ν. που επικαλέστηκε και προσκόμισε αυτή (αναιρεσείουσα) στο Πολυμελές Πρωτοδικείο, παραβιάσε τις διατάξεις του άρθρου 529 Κ.Πολ.Δ.. Ο λόγος όμως αυτός αναίρεσης είναι απαράδεκτος, γιατί οι διατάξεις αυτές θεσπίζουν κανόνες δικονομικού δικαίου και η παραβίασή τους δεν ιδρύει τον από το άρθρο 560 αρ.1 λόγο αναίρεσης. Ανεξάρτητα από αυτό με τον ίδιο λόγο υπό την επίφαση της πλημμέλειας του άρθρου 560 αρ.1 Κ.Πολ.Δ., καλύπτεται λόγος από τον αριθμό 11 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ., ο οποίος όμως επειδή στρέφεται κατά αποφάσεως Πολυμελούς Πρωτοδικείου, είναι απαράδεκτος.

ΙΙ. Κατά των αποφάσεων των Πρωτοδικείων, οι οποίες εκδίδονται επί εφέσεων κατ' αποφάσεων των ειρηνοδικείων, αναίρεση επιτρέπεται μόνο για τους λόγους που περιοριστικά αναφέρονται στο άρθρο 560 Κ.Πολ.Δ.. Κατά τη διάταξη αρ.3 του άρθρου 560 Κ.Πολ.Δ. δημιουργείται λόγος αναιρέσεως αν το δικαστήριο δεν είχε καθ' ύλην αρμοδιότητα για την υπόθεση που εκδίκασε. Εκ τούτου συνάγεται, ότι ο ως άνω λόγος αναίρεσης δημιουργείται μόνον όταν το προαναφερόμενο σφάλμα αφορά την αρμοδιότητα του ίδιου του Πολυμελούς Πρωτοδικείου που δίκασε ως Εφετείο, και όχι όταν το ως Εφετείο δικάζον Πολυμελές Πρωτοδικείο, επιλαμβανόμενο εφέσεως που υπάγεται κατά το άρθρο 19 Κ.Πολ.Δ. στην αρμοδιότητά του κρίνει, εσφαλμένως, ότι το πρωτοβάθμιο δικαστήριο που εξέδωσε την εκκαλούμενη απόφαση ήταν ή δεν ήταν καθ' ύλην αρμόδιο (ΟλΑΠ 3/1991).

Στην προκειμένη περίπτωση η αναιρεσείουσα με το δεύτερο λόγο της αναίρεσης προσάπτει στην προσβαλλομένη απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Λαμίας, που δίκασε ως Εφετείο, την αιτίαση, ότι εσφαλμένα απέρριψε την ένσταση που πρόβαλε με λόγο έφεσης για καθ' ύλην αναρμοδιότητα του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου και δέχθηκε ότι τούτο ήταν καθ' ύλην αρμόδιο να δικάσει την υπόθεση ενώ έπρεπε να παραπέμψει αυτή στο αρμόδιο Μονομελές Πρωτοδικείο. Η προβαλλόμενη αιτίαση δεν αναφέρεται σε σφάλμα του δευτεροβάθμιου δικαστηρίου αναφορικά με τη δική του αρμοδιότητα και επομένως, ο λόγος αυτός αναίρεσης είναι απαράδεκτος.

ΙΙΙ. Κατά τις διατάξεις των άρθρων 1012 ΑΚ αν ακίνητο στερείται την αναγκαία δίοδο προς το δρόμο, έχει δικαίωμα ο κύριός του να απαιτήσει δίοδο από τους γείτονες έναντι ανάλογης αποζημίωσης, 1013 ΑΚ αν η κατεύθυνση της διόδου και η έκταση του δικαιώματος για τη χρήση της, καθώς και η αποζημίωση που πρέπει να καταβληθεί, καθορίζονται με δικαστική απόφαση, 1014 ΑΚ δεν υπάρχει υποχρέωση των γειτόνων να παράσχουν δίοδο αν η συγκοινωνία του ακινήτου προς το δημόσιο δρόμο έπαψε με αυτόβουλη πράξη ή παράλειψη του κυρίου του ακινήτου και 1015 ΑΚ αν εξαιτίας της εκποίησης μέρους του ακινήτου αποκόπηκε η συγκοινωνία προς το δημόσιο δρόμο του μέρους που εκποιήθηκε ή του μέρους που απέμεινε, έχει υποχρέωση να παράσχει δίοδο ο κύριος του μέρους από όπου γινόταν έως τώρα η συγκοινωνία.

Με την εκποίηση μέρους εξομοιώνεται και η εκποίηση ενός από περισσότερα ακίνητα που ανήκουν στον ίδιο κύριο. Περαιτέρω ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται, αν δεν εφαρμοστεί, ενώ συνέτρεχαν οι πραγματικές προϋποθέσεις για την εφαρμογή του, ή αν εφαρμοστεί, ενώ δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις αυτές, καθώς και αν εφαρμοστεί εσφαλμένα, η δε παραβίαση εκδηλώνεται είτε με ψευδή ερμηνεία, είτε με κακή εφαρμογή, δηλαδή με εσφαλμένη υπαγωγή (ΟλΑΠ 7/2006, ΟλΑΠ 4/2005).

Τέλος, όπως προκύπτει από τη διάταξη του άρθρου 561 αρ.1 Κ.Πολ.Δ., η εκτίμηση των αποδείξεων που έγινε από την προσβαλλομένη απόφαση δεν υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου.

Με τους δεύτερο και τρίτο λόγους της αναίρεσης, από τον αριθμό 1 του άρθρου 560 Κ.Πολ.Δ., η αναιρεσείουσα προβάλλει την αιτίαση ότι το Πολυμελές Πρωτοδικείο με το να απορρίψει ως αβάσιμες από ουσιαστική άποψη τις νόμιμα προβληθείσες ενστάσεις της α) ότι η δικαιοπάροχος των εναγόντων - αναιρεσιβλήτων κυρία του μεγαλύτερης έκτασης ενιαίου ακινήτου είχε αποκτήσει δικαίωμα πραγματικής δουλείας διέλευσης μέσω γειτονικού ακινήτου (πλάτους 6 μέτρων) μέχρι το δημοτικό δρόμο και ότι εξεποίησε, λόγω πωλήσεως τμήμα του ενιαίου αυτού ακινήτου με αποτέλεσμα να αποκοπεί η επικοινωνία του υπολοίπου με το δημοτικό δρόμο και β) ότι συντομότερα και, επομένως, λιγότερο επαχθής δίοδος ήταν λωρίδα εδάφους 1,50 μ. από την ιδιοκτησία της και 1,50 μ. από την ιδιοκτησία Θ. Κ. και όχι εκείνη που καθόρισε το πρωτοβάθμιο δικαστήριο, παραβίασε τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις που αναφέρονται στην προηγηθείσα σκέψη, επειδή από όλα τα προσκομισθέντα αποδεικτικά στοιχεία (αναφερόμενα έγγραφα και καταθέσεις μαρτύρων) αποδεικνύεται η ουσιαστική βασιμότητα των ενστάσεων αυτών. Οι λόγοι αυτοί όμως αναφέρονται αποκλειστικά και μόνο στην εκτίμηση των αποδείξεων, η οποία είναι ανέλεγκτη και, επομένως, είναι απαράδεκτοι. Η αναιρεσείουσα, ως ηττώμενη διάδικος, πρέπει να καταδικασθεί στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων (άρθρα 176, 183 Κ.Πολ.Δ.), όπως ορίζεται στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 30/6/2009 αίτηση της Π. Α. περί αναιρέσεως της 57/2009 απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Λαμίας.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων, την οποία ορίζει στο ποσόν των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 19 Μαρτίου 2013.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 19 Απριλίου 2013.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ