Supreme Court dismisses appeal for inadmissibility due to vague grounds lacking specific factual justification under Criminal Procedure Code.

Απόφαση 738 / 2006 (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)ΑΡΙΘΜΟΣ 738/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΤ’ ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ - ΣΕ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ευριπίδη Αντωνίου, Αντιπρόεδρο, Χρύσανθο Παπούλια - Εισηγητή, Ευάγγελο Σταυρουλάκη, Ηρακλή Κωνσταντινίδη και Μιχαήλ Δέτση, Αρεοπαγίτες.

Με την παρουσία και του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Φώτιου Μακρή (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και του Γραμματέα Χρήστου Πήτα.

Συνήλθε σε Συμβούλιο στο Κατάστημά του στις 7 Μαρτίου 2006, προκειμένου να αποφανθεί για την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου A. P. , κρατούμενου στις Δικαστικές Φυλακές Μαλανδρίνου, ο οποίος δεν παραστάθηκε στο συμβούλιο, περί αναιρέσεως της υπ’ αριθμ. 691/2003 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών. Με συγκατηγορούμενο τον G. B. του M.

Το Πενταμελές Εφετείο Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ’ αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί τώρα την αναίρεση της απόφασης αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 29 Αυγούστου 2005 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1801/2005.

Έπειτα ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Φώτιος Μακρής εισήγαγε για κρίση στο Συμβούλιο τη σχετική δικογραφία με την πρότασή του με αριθμό 595/2.12.2005, στην οποία αναφέρονται τα ακόλουθα: 1-Εισάγω ενώπιόν σας, κατά τα άρθρα 476 και 513 παρ.1 εδ. α’ ΚΠΔ, την 86/29-8-05 αίτηση αναίρεσης του κατηγορουμένου P. A. E. κατοίκου ..., που άσκησε ο ίδιος ενώπιον του Διευθυντή του Γενικού Καταστήματος Κράτησης Μαλανδρίνου, κατά της 691/03 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών, με την οποία καταδικάσθηκε για εισαγωγή, αγορά και κατοχή ναρκωτικών, [άρθρο 5 παρ. 1 περ.

ζ, 2 Ν.1729/87], σε πρόσκαιρη κάθειρξη 18 ετών, και εκθέτω τα ακόλουθα: 2-Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 148 έως 153, 473 παρ. 2, 474 παρ. 2, 476 παρ. 1, 509 παρ. 1 και 510 ΚΠΔ προκύπτει ότι για το κύρος και κατ’ ακολουθίαν το παραδεκτό της αίτησης αναίρεσης κατά αποφάσεων πρέπει στη δήλωση ασκήσεώς της να περιέχονται κατά τρόπο σαφή και ορισμένο οι λόγοι για τους οποίους ασκείται.

Αν δεν περιέχεται σ’ αυτήν ένας τουλάχιστον ορισμένος λόγος, από τους αναφερόμενους περιοριστικά στο άρθρο 510 ΚΠΔ λόγους αναίρεσης, η αίτηση είναι απαράδεκτη και ως τέτοια απορρίπτεται (άρθρο 513 ΚΠΔ). Απλή παράθεση του κειμένου της σχετικής διάταξης που προβλέπει το λόγο αναίρεσης, χωρίς αναφορά των περιστατικών, που θεμελιώνουν την επικαλούμενη πλημμέλεια, δεν αρκεί.

Ούτε μπορεί ο αορίστως διατυπούμενος στην έκθεση αναίρεσης λόγος να συμπληρωθεί με παραπομπή σε άλλα έγγραφα ή με την άσκηση πρόσθετων λόγων αναίρεσης, οι οποίοι προϋποθέτουν, σύμφωνα με το άρθρο 509 παρ. 2 ΚΠΔ, την ύπαρξη παραδεκτής αίτησης αναίρεσης. Ειδικότερα, για το ορισμένο του από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ.

Δ’ ΚΠΔ λόγου αναίρεσης για έλλειψη της ειδικής αιτιολογίας που επιβάλλει το Σύνταγμα και δεδομένου ότι ο λόγος αυτός δεν διαφοροποιείται ως προς το παραδεκτό του από τους άλλους λόγους αναίρεσης , ούτε από τον αντίστοιχο λόγο επί βουλευμάτων, πρέπει να προσδιορίζεται με την αναίρεση σε τι συνίσταται η έλλειψη αυτή, ποιες είναι οι τυχόν ελλείψεις ή ασάφειες στην αιτιολογία της απόφασης ή οι αντιφατικές αιτιολογίες αυτής ή ποια αποδεικτικά μέσα δεν λήφθησαν υπόψη ή δεν εκτιμήθηκαν από το δικαστήριο της ουσίας (Α.Π.

Ολ. 19/2001, ΠΟΙΝ. ΛΟ. 01/1693, ΑΠ. ΟΛΟΜ. 2/2002 ΠΟΙΝ. ΔΙΚ. 02/128, ΑΡΜ 02/439, ΠΟΙΝ. ΛΟΓ 02/26). Ούτε αρκεί για το ορισμένο του λόγου να γίνεται επίκληση έννοιας της αναιρετικής πλημμέλειας που δίνεται σ’ αυτήν από την πάγια νομολογία και θεωρία της κρατούσας νομολογίας και θεωρίας. 3-Στην προκείμενη περίπτωση, ο αναιρεσείων με την κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως πλήττει την 691/05 απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών, με την οποία καταδικάσθηκε για εισαγωγή, κατοχή και αγορά ναρκωτικών [άρθρα 5 παρ.1 περ.

ζ, 2 Ν.1729/87], στην πρόσκαιρη κάθειρξης των 18 ετών, για το λόγο ότι "η απόφαση στερείται της ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολόγησης, η οποία απαιτείται από το Σύνταγμα και το νόμο, και για το λόγο ότι για τη συγκεκριμένη πράξη δικάσθηκα πολύ 18 έτη, επειδή η αίτησή μου είναι βάσιμη, νόμιμη και αληθινή επιφυλάσσομαι εντός της τακτής προθεσμίας να υποβάλω ενώπιόν σας πρόσθετους λόγους".

Επομένως, η αίτηση είναι απαράδεκτη γιατί δεν περιέχει κανέναν ορισμένο και σαφή λόγο αναίρεσης κατά της προσβαλλόμενης αποφάσεως. 4-Κατ’ ακολουθία των ανωτέρω, το Δικαστήριο του Αρείου Πάγου, σε συμβούλιο, επιβάλλεται το μεν να απορρίψει την αίτηση ως απαράδεκτη, το δε να καταδικάσει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα, ανερχόμενα στο ποσό των 210 Ε.

ΓΙΑ ΤΟΥΤΟ ΠΡΟΤΕΙΝΩ Α-Να απορριφθεί ως απαράδεκτη η 86/29-8-05 αίτηση αναίρεσης του κατηγορουμένου P. A. E., κατοίκου ...,κατά της 691/03 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών, και Β-Να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα των 210 Ε. Ο ΑΝΤΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ ΦΩΤΙΟΣ ΜΑΚΡΗΣ

Αφού άκουσε

τον Αντεισαγγελέα, που αναφέρθηκε στην παραπάνω εισαγγελική πρόταση και έπειτα αποχώρησε, και αφού διαπιστώθηκε από την επί του φακέλου της δικογραφίας σημείωση του Γραμματέα της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου, ότι ειδοποιήθηκε, νομίμως και εμπροθέσμως, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 476 παρ. 1 ΚΠΔ, ο αντίκλητος του αναιρεσείοντος,

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Από τη διάταξη του 474 παρ. 2 του Κ.Π.Δ. προκύπτει ότι, στην έκθεση για αναίρεση του βουλεύματος ή της απόφασης, πρέπει όλοι οι λόγοι αναιρέσεως, να διατυπώνονται κατά τρόπο σαφή και ορισμένο. Ειδικότερα, όταν γίνεται επί κληση του λόγου αναιρέσεως, εκ του άρθρου 510 παρ. 1 περ. Δ’ του Κ.Π.Δ., για έλλειψη της επιβαλλόμενης από τις διατάξεις των άρθρων 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του Κ.Π.Δ., όπως το τελευταίο τροποποιήθηκε με το άρθρο 2 παρ. 5 του ν. 2408/1996, ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, πρέπει να αναφέρεται στην έκθεση, αν δεν υπάρχει καθόλου αιτιολογία ή η υπάρχουσα είναι ελλιπής και στην τελευταία περίπτωση, σε τι συνίστανται οι ελλείψεις, καθώς και ποίες είναι οι ασάφειες ή αντιφάσεις της αιτιολογίας. Ο λόγος αναιρέσεως που διατυπώνεται στην έκθεση αορίστως, δεν μπορεί να συμπληρωθεί με παραπομπή σε άλλα έγγραφα, μπορεί όμως να συμπληρωθεί με την άσκηση πρόσθετων λόγων, εφόσον όμως ένας (άλλος) τουλάχιστον λόγος αναιρέσεως είναι παραδεκτός (Ολομ. Α.Π. 2/2002 και 19/2001). Αν δεν υπάρχει άλλος παραδεκτός λόγος αναιρέσεως, η αίτηση αναιρέσεως απορρίπτεται, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 476 παρ. 1 του Κ.Π.Δ., ως απαράδεκτη.

II. Στην προκείμενη περίπτωση, η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως, στρέφεται κατά της υπ’ αριθμό 691/2003 απόφασης του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών, με την οποία ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος καταδικάσθηκε για την πράξη της κατοχής ναρκωτικών ουσιών από μη τοξικομανή από κοινού, κατ’ επάγγελμα και κατά συνήθεια και από ιδιαίτερα επικίνδυνο δράστη, με το ελαφρυντικό του πρότερου έντιμου βίου, σε ποινή κάθειρξης δέκα οκτώ (18) ετών. Με το μοναδικό δε λόγο αναιρέσεως, προβάλλεται η ελλιπής αιτιολογία της απόφασης, με την αναφορά ότι, "... αιτώ την αναίρεση για έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολόγησης, η οποία απαιτείται από το Σύνταγμα και το νόμο και για το λόγο ότι για τη συγκεκριμένη πράξη δικάστηκα πολύ (18 έτη)? η αίτησή μου είναι βάσιμη νόμιμη και αληθινή και επιφυλάσσομαι εντός της τακτής προθεσμίας να υποβάλλω ενώπιόν σας τους πρόσθετους λόγους ...". Ο λόγος όμως αυτός αναιρέσεως, έτσι όπως διατυπώνεται, χωρίς δηλαδή να αναφέρεται, ούτε σε τι ακριβώς συνίστανται οι ελλείψεις ή ασάφειες της αιτιολογίας, ούτε ποίες είναι οι αντιφάσεις της, είναι αόριστος και εκ τούτου απαράδεκτος.

III. Μετά από αυτά, και την ειδοποίηση και μη εμφάνιση του αντικλήτου του αναιρεσείοντος (κατά την επί του φακέλου επισημείωση του αρμόδιου γραμματέα), πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 476 παρ. 1 και 583 παρ. 1 του Κ.Π.Δ., στα δικαστικά έξοδα.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 29ης Αυγούστου 2005 αίτηση του A. P. του E., για αναίρεση της υπ’ αριθμό 691/2005 απόφασης του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα, που ανέρχονται σε διακόσια δέκα (210) Ευρώ. -

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 16 Μαρτίου 2006. Και,

Εκδόθηκε στην Αθήνα στις 27 Μαρτίου 2006.-

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ