Supreme Court allows appeal against eviction contract dismissal regarding liability for latent defects. The court found the lower court erred in rejecting the state's claim of an exemption clause. The decision reverses the eviction judgment and remands the case for further trial.

Απόφαση 737 / 2014 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 737/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Νικόλαο Λεοντή, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Βασιλική Θάνου-Χριστοφίλου, Δημητρούλα Υφαντή, Ιωάννα Πετροπούλου και Παναγιώτη Χατζηπαναγιώτη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 18 Οκτωβρίου 2013, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Ελληνικού Δημοσίου, νόμιμα εκπροσωπούμενου από τον Υπουργό Οικονομικών, κατοικοεδρεύοντα στην Αθήνα, το οποίο εκπροσωπήθηκε δια του πληρεξουσίου Παρέδρου του ΝΣΚ Παναγιώτη Δημόπουλου, με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ.2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Της αναιρεσίβλητης: Ομόρρυθμης εταιρίας με την επωνυμία "…." που εδρεύει στην …και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Σπυρίδωνα Χριστοφορίδη, με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 7-3-2006 αγωγή της ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Καστοριάς. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις:114/2006 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 231/2009 του Εφετείου Δυτ.Μακεδονίας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί τo αναιρεσείον με την από 12-10-2010 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης, Παναγιώτης Χατζηπαναγιώτης, ανέγνωσε την από 22-11-2012 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την αποδοχή του πρώτου και δεύτερου -κατά το κυρίως σκέλος του- λόγων της από 12-10-2010 και με αριθ. κατάθ. 31/2010 αίτησης για αναίρεση της υπ' αριθ.231/2009 απόφασης του Εφετείου Δυτ. Μακεδονίας και την απόρριψη των λοιπών λόγων αυτής.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι.- Από την κατ' άρθρο 561 § 2 του Κ.Πολ.Δ. παραδεκτή επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων της δίκης προκύπτει, ότι, η με την υπό κρίση αίτηση αναίρεσης προσβαλλόμενη υπ' αριθμ. 231/2009 απόφαση του Εφετείου Δυτικής Μακεδονίας, η οποία εκδόθηκε κατά την ειδική διαδικασία των μισθωτικών διαφορών, αποτελεί κατάληξη της ακόλουθης διαδικαστικής διαδρομής :

Η ήδη αναιρεσίβλητη ομόρρυθμη εταιρία με την επωνυμία "….", η οποία εδρεύει στην …, είχε ασκήσει ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Καστοριάς την από 7.3.2006 αγωγή, με την οποία ιστορούσε ότι μετά από πλειοδοτικό διαγωνισμό που διενήργησε στις 15.12.2003 η εκπροσωπούμενη από το εναγόμενο και ήδη αναιρεσείον Ελληνικό Δημόσιο Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας (ΥΠΑ), μίσθωσε από αυτήν, δυνάμει της από 14.2.2004 σύμβασης που καταρτίσθηκε στην Καστοριά, τους λεπτομερώς περιγραφόμενους σ' αυτή (αγωγή) εσωτερικούς και εξωτερικούς χώρους του Κρατικού Αερολιμένα Καστοριάς, για χρονικό διάστημα τριών ετών και αντί μηνιαίου μισθώματος πεντακοσίων (500) ευρώ, προκειμένου να τοποθετήσει σ' αυτούς διαφημιστικές πινακίδες προς διενέργεια υπαίθριας διαφήμισης.

Ότι μετά την κατάρτιση της σύμβασης και την παραλαβή των υποδειχθέντων από την ΥΠΑ μίσθιων χώρων, με τις διαβεβαιώσεις της τελευταίας περί της καταλληλότητάς τους, υπέβαλε αίτηση στο Πολεοδομικό Γραφείο του Δήμου Ορεστίδας για λήψη της άδειας εγκατάστασης υπαίθριας διαφήμισης στον εξωτερικό χώρο του αεροδρομίου, η οποία όμως απορρίφθηκε, για το λόγο ότι ο χώρος αυτός δεν πληρούσε τους όρους του νόμου, καθόσον ως χώρος εκτός κατοικημένης περιοχής δεν βρισκόταν σε ζώνη 150 μέτρων και από τις δύο πλευρές του άξονα των οδών και ότι μετά από αυτά, ως μη έχουσα πλέον συμφέρον στην εξακολούθηση της σύμβασης, την κατάγγειλε με εξώδικό της στις 20.12.2004.

Με βάση δε αυτό το ιστορικό και μετά από παραδεκτό περιορισμό της αγωγής, που έγινε με μετατροπή του καταψηφιστικού της αιτήματος σε αναγνωριστικό, ζήτησε να αναγνωρισθεί ότι το εναγόμενο Ελληνικό Δημόσιο υποχρεούται να της καταβάλει α) προς αποκατάσταση της θετικής της ζημίας το ποσό των 17.830,12 ευρώ, όπως αυτό ειδικότερα αναλύεται στην αγωγή, και β) ως διαφυγόν κέρδος της τριετούς μισθωτικής περιόδου το ποσό των 135.909,18 ευρώ και συνολικά το ποσό των 153.739,30 ευρώ.

Επί της αγωγής αυτής εκδόθηκε, κατά την ειδική διαδικασία των μισθωτικών διαφορών, η υπ' αριθμ. 114/2006 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Καστοριάς, η οποία, αφού απέρριψε το ως άνω κονδύλι των διαφυγόντων κερδών ως αόριστο και ανεπίδεκτο δικαστικής εκτίμησης, έκανε δεκτή την αγωγή ως νομικά και ουσιαστικά βάσιμη για το προαναφερόμενο κονδύλι της θετικής ζημίας της ενάγουσας, το οποίο έκρινε ως ανερχόμενο στο ποσό των 17.830,08 ευρώ.

Κατά της απόφασης αυτής άσκησαν η μεν ενάγουσα εταιρία την από 20.12.2006 έφεση, το δε εναγόμενο Ελληνικό Δημόσιο την από 21.12.2006 έφεσή του και τους από 12.1.2009 πρόσθετους λόγους. Επί των ανωτέρω εφέσεων και προσθέτων λόγων, που συνεκδικάσθηκαν, εκδόθηκε κατ' αντιμωλία των διαδίκων από το Εφετείο Δυτικής Μακεδονίας, το οποίο δίκασε κατά την ειδική διαδικασία των μισθωτικών διαφορών, η υπ' αριθμ. 231/2009 απόφαση με την οποία απορρίφθηκε καθ' ολοκληρία η έφεση της ενάγουσας εταιρίας και έγινε δεκτή η έφεση του εναγόμενου Ελληνικού Δημοσίου, μόνο καθ' όσον πληττόταν με αυτήν το περί τόκων κεφάλαιο της εκκαλουμένης.

Στη συνέχεια δε το Εφετείο, αφού εξαφάνισε την εκκαλουμένη κατά το μέρος που είχε γίνει δεκτό με αυτήν το περί τόκων αίτημα της ενάγουσας, κράτησε την υπόθεση, δίκασε την αγωγή κατά τούτο μόνο και την απέρριψε ως μη νόμιμη. Κατά της απόφασης αυτής εναντιώνεται το εναγόμενο - εκκαλούν και εφεσίβλητο Ελληνικό Δημόσιο με την ένδικη αίτηση αναίρεσης και με τους διατυπούμενους δι'αυτής λόγους, οι οποίοι και ερευνώνται στη συνέχεια κατά τα παρακάτω για ένα έκαστο τούτων ειδικότερον εκτιθέμενα.-

ΙΙ.- Ο από την διάταξη του άρθρου 559 αριθμ. 1 εδάφ. α' Κ.Πολ.Δ. προβλεπόμενος λόγος αναίρεσης ιδρύεται αν παραβιάστηκε κανόνας ουσιαστικού δικαίου, αδιάφορο αν πρόκειται για νόμο εσωτερικού ή διεθνούς δικαίου. Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται, αν δεν εφαρμοστεί, ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του ή αν εφαρμοστεί, ενώ δεν έπρεπε, καθώς και αν εφαρμοστεί εσφαλμένα (Ολ.ΑΠ 4/2005), η δε παραβίαση εκδηλώνεται είτε με ψευδή ερμηνεία, είτε με κακή εφαρμογή, δηλαδή με εσφαλμένη υπαγωγή (Ολ.ΑΠ 8/2006).- Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την επισκόπηση της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το Εφετείο δέχθηκε, κατά την ανέλεγκτη αναιρετικά περί πραγμάτων κρίση του, τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά τα οποία ασκούν ουσιώδη επιρροή στην ένδικη υπόθεση και ειδικότερα ότι: "Με την υπ' αριθμ.

Δ11/Γ/47754/18272/26.11.2003 απόφαση του Υπουργού Μεταφορών και Επικοινωνιών διενεργήθηκε, στις 15.12.2003, δημόσιος πλειοδοτικός διαγωνισμός, για την εκμίσθωση χώρων προς άσκηση και εκμετάλλευση του δικαιώματος τοποθέτησης διαφημίσεων στον Κρατικό Αερολιμένα Καστοριάς "Αριστοτέλης", για τρία (3) χρόνια. Οι προς εκμίσθωση χώροι περιγράφονται στο έβδομο άρθρο της σχετικής διακηρύξεως :

α) στην αίθουσα αναχωρήσεων επιβατών, τρεις (3) πινακίδες διαστάσεων ...β) στην αίθουσα παραλαβής αποσκευών, μία (1) πινακίδα διαστάσεων...και γ) στον εξωτερικό χώρο του αερολιμένα, δύο (2) πινακίδες διαστάσεων...Σύμφωνα δε με τους όρους της διακηρύξεως, η μίσθωση αρχίζει από την ημερομηνία εκδόσεως του πρωτοκόλλου παράδοσης - παραλαβής των εκμισθουμένων χώρων και διαρκεί τρία (3) χρόνια, με μηνιαίο μίσθωμα 500 ευρώ..Πλειοδότης αναδείχθηκε η ενάγουσα εταιρία, στην οποία και κατακυρώθηκε το αποτέλεσμα του διενεργηθέντος διαγωνισμού, με την υπ' αριθμ.

Δ11/Γ/2314/820/20.1.2004 απόφαση του Υπουργού Μεταφορών και Επικοινωνιών. Ακολούθως, καταρτίστηκε μεταξύ της ΥΠΑ και της ενάγουσας το από 12.2.2004 ιδιωτικό συμφωνητικό μισθώσεως των ως άνω χώρων, με την άνω διάρκεια και μίσθωμα, ενώ την 1.3.2004 εκδόθηκε από την ΥΠΑ και το πρωτόκολλο παράδοσης - παραλαβής των εκμισθωμένων χώρων.

Η ενάγουσα εταιρία, με την από 6.10.2004 αίτησή της προς τον Δήμο Ορεστίδος, στα διοικητικά όρια του οποίου βρίσκεται ο αερολιμένας Καστοριάς, ζήτησε να της χορηγηθεί άδεια τοποθέτησης των δύο διαφημιστικών πινακίδων στον εξωτερικό χώρο του αερολιμένα. Μετά την αρνητική εισήγηση της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Καστοριάς...και της Διεύθυνσης Δημοσίων Έργων της Περιφέρειας Δυτικής Μακεδονίας...και έλεγχο των αρμοδίων οργάνων του, ο εν λόγω Δήμος απάντησε αρνητικά ως προς το αίτημα της ενάγουσας για την χορήγηση αδείας για την τοποθέτηση δύο διαφημιστικών πινακίδων σχήματος "ΠΙΖΑ", διαστάσεων 4μ.Χ 3μ.

η καθεμία, στον υπαίθριο χώρο του αερολιμένα Καστοριάς, καθόσον δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις του άρθρου 11 του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας, σύμφωνα με το οποίο απαγορεύεται κάθε διαφήμιση εκτός κατοικημένων περιοχών με οποιοδήποτε τρόπο και μέσο σε ζώνη 150μ. εκατέρωθεν του άξονα επαρχιακών και εθνικών οδών.

Μετά από αυτό, η ενάγουσα εταιρία, με το από 20.12.2004 εξώδικο, το οποίο επέδωσε στην ΥΠΑ στις 29.12.2004, κατήγγειλε τη σύμβαση μισθώσεως. Σε απάντησή της η τελευταία πρότεινε την αντικατάσταση των χώρων τοποθέτησης εξωτερικών πινακίδων με άλλους οκτώ (8) εντός του αερολιμένα, για τοποθέτηση πινακίδων διαστάσεων 1,00μ.

Χ 1,50μ. η καθεμία, την οποία πρόταση απέρριψε η ενάγουσα. Το ανωτέρω γεγονός της άρνησης του Δήμου Ορεστίδος για χορήγηση αδείας, κατέστησε άνευ περιεχομένου τη σύμβαση μισθώσεως, όχι μόνο μερικώς, ως προς τη χρήση δηλαδή των υπαίθριων χώρων προς εγκατάσταση διαφημιστικών πινακίδων, αλλά ολικώς για το σύνολο της μισθώσεως.

Και τούτο γιατί η ενάγουσα απέβλεπε με την εν λόγω σύμβαση προεχόντως στη χρήση των υπαίθριων χώρων, λόγω του ότι βρίσκονται επί του άξονα του κόμβου από όπου διέρχονται τα αυτοκίνητα που κινούνται από και προς Καστοριά...Έτσι, η συνέχιση της ένδικης μισθώσεως κατέστη, σύμφωνα με τις αρχές της καλής πίστης και των συναλλακτικών ηθών, υπέρμετρα δυσβάστακτη για την ενάγουσα, καθόσον ήταν υποχρεωμένη να εξακολουθήσει να καταβάλλει το συμφωνημένο μίσθωμα μέχρι συμπληρώσεως της τριετούς διάρκειάς της, χωρίς να μπορεί να χρησιμοποιεί τους εξωτερικούς μίσθιους χώρους για τη χρήση που συμφωνήθηκε, και στην οποία για λόγους εμπορικότητας προεχόντως απέβλεψε, με αποτέλεσμα να υφίσταται ιδιαίτερα σοβαρές οικονομικές συνέπειες.

Περαιτέρω, αποδείχθηκε ότι η ενάγουσα δεν γνώριζε το παραπάνω πραγματικό ελάττωμα, αλλά από βαριά αμέλεια το αγνοούσε". Παρακατιόν δε το Εφετείο αιτιολογεί την κατά τα άνω κρίση του περί άγνοιας του εν λόγω πραγματικού ελαττώματος εκ μέρους της ενάγουσας και στη συνέχεια εκθέτει ότι "Ωστόσο το γεγονός αυτό, δεν αίρει τα δικαιώματα της ενάγουσας, ως μισθώτριας, καθόσον και σύμφωνα με όσα έγιναν δεκτά παραπάνω, η εκμισθώτρια (ΥΠΑ) υποσχέθηκε σε αυτήν ότι δεν υπάρχουν ελαττώματα.

Ειδικότερα, όπως κατέθεσε ο μάρτυρας της ενάγουσας, οι υπάλληλοι της ΥΠΑ υπέδειξαν στην ενάγουσα τους χώρους που επρόκειτο να τοποθετηθούν οι πινακίδες, τόσο εντός όσο και εκτός του αερολιμένα, υποσχόμενοι ότι είναι κατάλληλοι και επιπλέον παρέδωσαν σε αυτήν το επικαλούμενο τοπογραφικό διάγραμμα, όπου σημειώνονται οι θέσεις των μίσθιων χώρων, εσωτερικών και εξωτερικών".

Περαιτέρω, όπως προκύπτει από την επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων της δικογραφίας, το εναγόμενο και ήδη αναιρεσείον Ελληνικό Δημόσιο, προς απόκρουση της αγωγής αυτής, είχε προβάλλει τον ισχυρισμό ότι σύμφωνα με τον έβδομο όρο της σχετικής προκήρυξης του διαγωνισμού, που επαναδιατυπώθηκε στο από 12.2.2004 ιδιωτικό συμφωνητικό μίσθωσης, η ΥΠΑ δεν ευθυνόταν έναντι της μισθώτριας για την πραγματική κατάσταση του μισθίου και, συνεπώς, με βάση την ανωτέρω απαλλακτική ρήτρα, αποκλειόταν η ευθύνη της έναντι της ενάγουσας.

Περί του εν λόγω ισχυρισμού (ένσταση) του Ελληνικού Δημοσίου, ο οποίος απορρίφθηκε πρωτοδίκως και ο οποίος επαναφέρθηκε με σχετικό λόγο της από 21.12.2006 έφεσής του, το Εφετείο δέχθηκε κατά λέξη τα ακόλουθα : "Περαιτέρω, ο ισχυρισμός του εναγομένου ότι η ευθύνη του αποκλείεται και δυνάμει σχετικής ρήτρας, που τέθηκε τόσο στο κείμενο της σχετικής προκηρύξεως του διαγωνισμού και επαναδιατυπώθηκε στο από 12.2.2004 ιδιωτικό συμφωνητικό μισθώσεως, κατά την οποία η ΥΠΑ δεν ευθύνεται για την πραγματική κατάσταση του μισθίου, της οποίας λαμβάνει γνώση (ο μισθωτής), ούτε μπορεί να προβληθεί εναντίον της από το μισθωτή αξίωση για επιστροφή ή μείωση του τιμήματος ή για λύση της μισθώσεως, είναι απορριπτέος ως μη νόμιμος.

Τούτο γιατί, για να ισχύσει η συμφωνία απαλλαγής πρέπει αφενός να είναι ειδική, χωρίς να αρκεί η συνηθισμένη ειδική ρήτρα των συμβολαίων και αφετέρου ο εκμισθωτής να γνώριζε και να ανακοίνωσε σαφώς το ελάττωμα, κάτι που δεν επικαλείται το εναγόμενο (άρθρ. 582 ΑΚ...)". Από τα παραπάνω προκύπτει με σαφήνεια ότι το Εφετείο για να απορρίψει τον προαναφερόμενο ισχυρισμό του Ελληνικού Δημοσίου ερμήνευσε και εφάρμοσε κανόνα δικαίου ο οποίος είχε καταργηθεί και ειδικότερα τη διάταξη του άρθρου 582 ΑΚ, που είχε καταργηθεί με το άρθρο 2 § 3 του Ν. 3043/2002 και που υπό τον τίτλο "Ρήτρα περιορισμού της ευθύνης του εκμισθωτή όριζε ότι "Η συμφωνία που αποκλείει ή περιορίζει την ευθύνη είναι άκυρη, αν ο εκμισθωτής αποσιώπησε με δόλο το ελάττωμα του μισθίου ή την έλλειψη της συμφωνημένης ιδιότητας".

Μετά δε την κατάργηση του άρθρου 582 ΑΚ το κύρος της απαλλακτικής ρήτρας του εκμισθωτή για πραγματικά ελαττώματα ή έλλειψη συμφωνημένων ιδιοτήτων του μισθίου κρίνεται με βάση την γενική διάταξη του άρθρου 332 § 1 ΑΚ, όπως αυτή ισχύει μετά την αντικατάστασή της με το άρθρο 2 § 1 του Ν. 3043/2002 - η οποία αντικατάσταση κατέστη αναγκαία μετά την κατά τα άνω κατάργηση του άρθρου 582 ΑΚ - που υπό τον τίτλο "συμφωνία για μη ευθύνη από πταίσμα" ορίζει ότι, "άκυρη είναι κάθε εκ των προτέρων συμφωνία με την οποία αποκλείεται ή περιορίζεται η ευθύνη από δόλο ή βαριά αμέλεια".

Από την διάταξη δε αυτή προκύπτει με σαφήνεια ότι ο περιορισμός ή η απαλλαγή από την ευθύνη μπορεί να συμφωνηθεί έγκυρα μόνο για την ελαφρά αμέλεια και όχι και για τη βαριά ή για το δόλο. Δεχόμενο λοιπόν το Εφετείο τα ανωτέρω εκτεθέντα και ειδικότερα ότι "..για να ισχύσει η συμφωνία απαλλαγής πρέπει αφενός να είναι ειδική, χωρίς να αρκεί η συνηθισμένη ειδική ρήτρα των συμβολαίων και αφετέρου ο εκμισθωτής να γνώριζε και να ανακοίνωσε σαφώς το ελάττωμα, κάτι που δεν επικαλείται το εναγόμενο", παραβίασε ανεξάρτητα από την μη εφαρμογή της ως άνω διατάξεως του άρθρου 332 § 1 ΑΚ, που, όπως προαναφέρθηκε, απειλεί ακυρότητα της απαλλακτικής ρήτρας μόνον όταν αυτή αφορά αποκλεισμό ή περιορισμό της ευθύνης από δόλο ή βαριά αμέλεια, την διάταξη του άρθρου 361 ΑΚ, σε συνδυασμό με εκείνη του άρθρου 332 παρ.1 ΑΚ, που επιτρέπει τον αποκλεισμό της ευθύνης του εκμισθωτή από ελαφρά αμέλεια.

Έτσι, όμως, που έκρινε το Εφετείο και οδηγήθηκε σε απόρριψη του προαναφερόμενου ισχυρισμού του εναγόμενου και ήδη αναιρεσείοντος Ελληνικού Δημοσίου περί ύπαρξης απαλλακτικής ρήτρας στη σύμβαση μίσθωσης, κατέστησε αναιρετέα την απόφασή του, κατ' άρθρο 559 αριθμ. 1 εδάφ. α' Κ.Πολ.Δ., όπως βάσιμα ισχυρίζεται το αναιρεσείον με τους επί του άρθρου τούτου στηριζόμενους συναφείς πρώτο και δεύτερο - κατά το πρώτο μέρος του - λόγους της υπό κρίση αίτησης αναίρεσης, οι οποίοι πρέπει να γίνουν δεκτοί ως βάσιμοι.

Περαιτέρω, η παραδοχή των λόγων τούτων της αναίρεσης καθιστά αλυσιτελή την εξέταση των διατυπουμένων δι' αυτής λοιπών λόγων αναίρεσης, οι οποίοι, κατά την προσήκουσα εκτίμηση του περιεχομένου τους, σκοπούν το ίδιο αποτέλεσμα, ήτοι την αναίρεση της προσβαλλόμενης απόφασης κατά το μέρος της με το οποίο απορρίφθηκε ο προαναφερόμενος ισχυρισμός του Ελληνικού Δημοσίου.-

ΙΙΙ.- Κατόπιν πάντων των προαναφερομένων πρέπει α) να γίνει δεκτή η αίτηση αναίρεσης, β) να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση κατά το μέρος της με το οποίο απορρίφθηκε ο ισχυρισμός του Ελληνικού Δημοσίου περί ύπαρξης στη σύμβαση μίσθωσης απαλλακτικής ρήτρας της ευθύνης του για πραγματικά ελαττώματα του μισθίου, και κατά δικονομική, αναγκαιότητα και κατά το κεφάλαιο περί δικαστικών εξόδων, γ) να παραπεμφθεί η υπόθεση προς περαιτέρω κατά τούτο εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο που εξέδωσε την αναιρούμενη απόφαση, η σύνθεση του οποίου είναι δυνατή από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους που δίκασαν προηγουμένως (άρθρ. 580 § 3 Κ.Πολ.Δ) και δ) να καταδικαστεί η αναιρεσίβλητη στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων του έχοντος καταθέσει και προτάσεις αναιρεσείοντος Ελληνικού Δημοσίου, μειωμένων κατά το μέτρο της διάταξης του άρθρου 22 § 1 του Ν. 3693/1957, η οποία έχει αμφιμερή ισχύ, δηλαδή ισχύει και για τον αντίδικο του Δημοσίου, όπως ορίζεται ειδικότερα στο διατακτικό.-

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την εκδοθείσα κατά την ειδική διαδικασία των μισθωτικών διαφορών υπ' αριθμ. 231/2009 απόφαση του Εφετείου Δυτικής Μακεδονίας κατά το μέρος της με το οποίο απορρίφθηκε ο ισχυρισμός του Ελληνικού Δημοσίου περί ύπαρξης στη σύμβαση μίσθωσης απαλλακτικής ρήτρας της ευθύνης του για πραγματικά ελαττώματα του μισθίου, ως και κατά το κεφάλαιο αυτής περί δικαστικών εξόδων.

Παραπέμπει την υπόθεση προς κατά τούτο περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο, που θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους που είχαν δικάσει προηγουμένως.- Και

Καταδικάζει την αναιρεσίβλητη στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων του αναιρεσείοντος, τα οποία ορίζει, μειωμένα, στο ποσό των τριακοσίων (300) ευρώ.-

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 15 Ιανουαρίου 2014.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 3 Απριλίου 2014.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ