Appeal dismissed for lack of specific reasoning; witness testimony contradiction not proven by appellant.

Απόφαση 736 / 2007 (Ζ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

Αριθμός 736/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Ζ΄ ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Δημήτριο Κυριτσάκη, Αντιπρόεδρο, Γρηγόριο Μάμαλη, Θεοδώρα Γκοΐνη, Βασίλειο Κουρκάκη και Ελευθέριο Νικολόπουλο-Εισηγητή, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 17 Ιανουαρίου 2007, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Στέλιου Γκρόζου (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος-κατηγορουμένου ...., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Κουδρόγλου, για αναίρεση της 1038/2006 αποφάσεως του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Το Τριμελές Εφετείο Θεσσαλονίκης, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ΄ αυτή, και ο αναιρεσείων-κατηγορούμενος, ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 26 Ιουλίου 2006 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1421/2006.

Αφού άκουσε Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Έλλειψη της από τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠοινΔ απαιτούμενης ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας της καταδικαστικής αποφάσεως, η οποία ιδρύει λόγο αναιρέσεως από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ. ΚΠοινΔ, υπάρχει, όταν δεν εκτίθεται σ' αυτήν, με πληρότητα, σαφήνεια και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά περιστατικά, που προέκυψαν από την διαδικασία, σχετικά με την αποδιδόμενη στον κατηγορούμενο αξιόποινη πράξη, τα αποδεικτικά μέσα από τα οποία συνήγαγε το δικαστήριο τα περιστατικά αυτά και οι σκέψεις με τις οποίες έκρινε ότι υπάρχουν επαρκείς αποδείξεις για την ενοχή του κατηγορουμένου.

Για την ύπαρξη τέτοιας αιτιολογίας είναι επιτρεπτή η αλληλοσυμπλήρωση του αιτιολογικού με το διατακτικό που αποτελούν ενιαίο σύνολο και αρκεί να αναφέρονται τα αποδεικτικά μέσα γενικά κατά το είδος τους, χωρίς να εκτίθεται τι προέκυψε χωριστά από το καθένα από αυτά. Ούτε είναι απαραίτητη η αξιολογική συσχέτιση και σύγκριση των διαφόρων αποδεικτικών μέσων και των μαρτυρικών καταθέσεων μεταξύ τους, ούτε απαιτείται να προσδιορίζεται ποιο βαρύνει περισσότερο για το σχηματισμό της δικαστικής κρίσης.

Απαιτείται μόνο να προκύπτει ότι το δικαστήριο έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε για το σχηματισμό της δικανικής του πεποίθησης όλα τα αποδεικτικά στοιχεία - και όχι μόνο μερικά απ' αυτά κατ' επιλογή - όπως αυτό επιβάλλεται από τις συνδυασμένες διατάξεις των άρθρων 177 παρ. 1 και 178 ΚΠΔ. (Ολ.ΑΠ 1/2005). Στην προκείμενη περίπτωση ο κατηγορούμενος-αναιρεσείων, με την εμπρόθεσμα ασκηθείσα αίτηση αναιρέσεως πλήττει την 1038/2006 απόφαση του κατ' έφεση δικάσαντος Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης με την οποία επικυρώθηκε η κατάσχεση και διατάχθηκε η δήμευση του αναφερόμενου Ι.Χ αυτοκινήτου του.

Αιτιάται την προσβαλλόμενη απόφαση για έλλειψη της ειδικής κατά το άρθρο 93 παρ.3 του Συντάγματος και 139 Κ.Ποιν.Δ αιτιολογίας που καθιδρύει τον από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ. Δ΄ αναιρετικό λόγο, ισχυριζόμενος κατά λέξη ότι "... στην προσβαλλόμενη απόφαση αναφέρεται ότι τα πραγματικά περιστατικά απεδείχθησαν από τους μάρτυρες κατηγορίας και δεν ανατράπηκαν από τις καταθέσεις των μαρτύρων υπεράσπισης (ο μάρτυς ...

προσήλθεν αρχικώς ως ειδήμων-πραγματογνώμων μάρτυς υπερασπίσεως κλητευθείς ακολούθως στον δεύτερο βαθμό από τον εισαγγελέα) ούτε και την απολογία. Έτσι είναι προφανές ότι αφού το δευτεροβάθμιο δικαστήριο για το σχηματισμό της δικανικής του κρίσεως στηρίχθηκε και στην κατάθεση του προαναφερθέντος μάρτυρος, η κρίση του εμπεριέχει αντίφαση..".

Με το περιεχόμενο αυτό ο λόγος αναιρέσεως είναι αόριστος, διότι δεν προσδιορίζεται σε τι συνίσταται η αντίφαση στις ουσιαστικές παραδοχές της προσβαλλόμενης αποφάσεως. Εξ άλλου, εάν ήθελε εκτιμηθεί ότι αποδίδεται στην απόφαση η πλημμέλεια ότι, για να σχηματίσει την ουσιαστική κρίση της, στην κατ' είδος μνεία των αποδεικτικών μέσων περιλαμβάνει και μάρτυρες υπερασπίσεως ενώ τέτοιοι μάρτυρες δεν εξετάσθηκαν, η αιτίαση είναι αβάσιμη, αφού στα πρακτικά της προσβαλλόμενης ο μάρτυρας .....

αναφέρεται μεν ως μάρτυρας κατηγορίας, κληθείς ως τέτοιος μάρτυρας από τον εισαγγελέα, ουσιαστικά όμως, με το όλο περιεχόμενο της καταθέσεώς του κατέθεσε ως μάρτυρας υπερασπίσεως του αναιρεσείοντος, με την ιδιότητα δε αυτή είχε εξετασθεί και στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο, κατά τα υπό του ιδίου του αναιρεσείοντος συνομολογούμενα.

Επομένως ο μοναδικός λόγος αναίρεσης της κατά το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ.Δ΄ του Κ.Ποιν.Δ έλλειψης ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, πρέπει, να απορριφθεί, καταδικασθεί δε ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρο 583 παρ.1 Κ.Ποιν.Δ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 26 Ιουλίου 2006 αίτηση του ....για αναίρεση της 1038/2006 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης. Και.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα τα οποία ορίζει στο ποσό των διακοσίων είκοσι (220) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 24 Ιανουαρίου 2007.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 2 Απριλίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ