Supreme Court allows interest claim against public entity, ruling interest starts from default notice, not initial lawsuit filing.

Απόφαση 735 / 2015 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 735/2015

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Δήμητρα Παπαντωνοπούλου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Χρυσόστομο Ευαγγέλου, Κωνσταντίνο Τσόλα, Ευφημία Λαμπροπούλου και Εμμανουήλ Κλαδογένη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 23 Μαρτίου 2015, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Ι. Α., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Χρήστο Στεφάνου.

Του αναιρεσιβλήτου: Ν.Π.Ι.Δ. με την επωνυμία "ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΚΡΗΤΗΣ" (ΟΑΝΑΚ), που εδρεύει στο Ηράκλειο Κρήτης, και εκπροσωπείται νόμιμα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Γεράσιμο Απέργη, με δήλωση του αρθρ. 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 25-10-2006 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Πενταμελές Εφετείο Κρήτης.

Εκδόθηκε η 298/2007 απόφαση του ίδιου Δικαστηρίου την αναίρεση της οποίας ζητεί ο αναιρεσείων με την από 28-6-2010 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Χρυσόστομος Ευαγγέλου, ανέγνωσε την από 10-3-2015 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή της κρινόμενης αίτησης.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με τη διάταξη του άρθρου 21 του Δ/τος της 26 Ιουνίου-10 Ιουλίου 1944 "περί κώδικος των νόμων περί δικών του Δημοσίου", η οποία κατ' άρθρο 109 παρ.2 του Εισ. Ν.Α.Κ. διατηρήθηκε σε ισχύ και μετά την εισαγωγή του Α.Κ. ορίζεται ότι: "Ο νόμιμος και ο της υπερημερίας τόκος πάσης του Δημοσίου οφειλής ορίζεται σε 6% ετησίως πλην αν άλλως ωρίσθη δια συμβάσεως ή ειδικού νόμου. Ο ειρημένος τόκος άρχεται από της επιδόσεως της αγωγής". Από τη διάταξη αυτή συνάγεται, ότι ως προς την έναρξη της τοκογονίας, αρκεί η γένεση της επιδικίας από την οποία αρχίζει η αμφισβήτηση, ως προς την ύπαρξη της απαίτησης για χρηματική παροχή με την άσκηση της αγωγής κατά του Δημοσίου από την οποία λαμβάνει αυτό γνώση της αμφισβήτησης. Εφόσον, όμως, ο νόμος δεν διακρίνει, δεν συνδέει δηλαδή την έννομη συνέπεια της τοκογονίας λόγω επιδικίας προς το καταψηφιστικό αίτημα της αγωγής, αλλά μόνον προς την γένεση της επιδικίας, δεν συντρέχει λόγος διαφοροποιήσεως ως προς το ζήτημα τούτο της καταψηφιστικής προς την αναγνωριστική αγωγή (ως τέτοιας νοούμενης και της αγωγής της οποίας το αρχικό καταψηφιστικό αίτημα περιορίσθηκε σε αναγνωριστικό (σχ. Ολ.ΑΠ 13/1994, Α.Π. 1057/2013, 986/2013), δεδομένου ότι η τελευταία δεν έχει επικουρικό χαρακτήρα έναντι της πρώτης, τέμνει δε και αυτή τη διαφορά ως προς την ύπαρξη της απαίτησης με δύναμη δεδικασμένου (ΑΠ 18/2012, βλ. ΑΕΔ 7/2011).

Στην προκείμενη περίπτωση, ο αναιρεσείων, με την ένδικη καταψηφιστική αγωγή του, το αίτημα της οποίας με τις προτάσεις του περιόρισε σε αναγνωριστικό, επικαλούμενος ότι εκτέλεσε το δημόσιο έργο που του είχε αναθέσει το εναγόμενο ν.π.ι.δ., το οποίο αποτελεί κοινωφελή επιχείρηση που λειτουργεί υπέρ του δημοσίου συμφέροντος με κριτήρια της ιδιωτικής οικονομίας και υπάγεται στους φορείς του Δημοσίου τομέα του άρθρου 14 παρ. 1 του ν. 2190/1994, και ότι υπέβαλε στο εναγόμενο προς έλεγχο, θεώρηση και πληρωμή δύο λογαριασμούς, τους οποίους το εναγόμενο ενέκρινε και απετέλεσαν την πιστοποίηση των εκτελεσθεισών εργασιών, εν τούτοις το εναγόμενο δεν προέβη σε εξόφλησή τους εντός μηνός από της εγκρίσεως, με αποτέλεσμα ο ενάγων να καταθέσει την από 5-12-2005 ειδική όχληση του άρθρου 5 παρ. 10 του ν. 1418/1984 και έτσι να γεννηθεί έκτοτε υποχρέωση του εναγομένου για την καταβολή τόκων υπερημερίας, ζήτησε να αναγνωριστεί η υποχρέωση του εναγομένου να του καταβάλει το ποσό των 111.497,04 ευρώ, με το νόμιμο τόκο από της ως άνω οχλήσεως.

Το Εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφασή του, αναγνώρισε μεν την υποχρέωση του εναγομένου να καταβάλει στον ενάγοντα το ποσό των 111.497,04 ευρώ, απέρριψε, όμως, ως μη νόμιμο το αίτημα του ενάγοντος για την αναγνώριση οφειλής τόκων υπερημερίας, με την αιτιολογία ότι κατά το άρθρο 21 του Δ/τος 26-6/10-7-1944 ο νόμιμος και ο της υπερημερίας τόκος κάθε οφειλής του εναγομένου ν.π.ι.δ., άρχεται από της επιδόσεως της σχετικής αγωγής και ως τέτοια αγωγή θεωρείται η καταψηφιστική και όχι η αναγνωριστική ή η καταψηφιστική που περιορίστηκε σε αναγνωριστική, όπως συμβαίνει εν προκειμένω.

Έτσι που έκρινε το Εφετείο, παραβίασε τη διάταξη του άρθρου 21 του Δ/τος 26-6/10-7-1944, την οποία εσφαλμένα ερμήνευσε και εφάρμοσε, δια της παραδοχής του ότι επί αναγνωριστικής αγωγής δεν οφείλονται νόμιμοι και υπερημερίας τόκοι. Επομένως, πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση κατά το μέρος που απέρριψε το αίτημα επιδίκασης τόκων υπερημερίας, κατά τους βάσιμους πρώτο και δεύτερο από το άρθρο 559 αριθ.1 ΚΠολΔ λόγους του αναιρετηρίου, να παραπεμφθεί η υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο, η σύνθεση του οποίου από άλλους δικαστές είναι εφικτή (άρθρο 580 παρ. 3 ΚΠολΔ) και να καταδικαστεί το αναιρεσίβλητο, λόγω της ήττας του, στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσείοντος (άρθρα 176, 183 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την υπ' αριθ. 298/2007 απόφαση του Εφετείου Κρήτης κατά το μέρος που απέρριψε το αίτημα της αγωγής για επιδίκαση τόκων υπερημερίας.

Παραπέμπει την υπόθεση κατά το αναιρούμενο μέρος προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο.

Καταδικάζει το αναιρεσίβλητο στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσείοντος, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων πεντακοσίων (2.500) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 28 Απριλίου 2015.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 2 Ιουνίου 2015.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ