Greece Supreme Court dismisses appeal claiming appellate court ignored evidence or misdescribed property boundaries.

Απόφαση 734 / 2016 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 734/2016

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ιωάννη Γιαννακόπουλο, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Ευγενία Προγάκη, Ασπασία Μαγιάκου, Νικήτα Χριστόπουλο και Ιωάννη Φιοράκη Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, στις 2 Νοεμβρίου 2016, με την παρουσία και της γραμματέως Σπυριδούλας Τζαβίδη, για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Ελληνικού Δημοσίου νόμιμα εκπροσωπούμενου από τον Υπουργό Οικονομικών, που κατοικοεδρεύει στην Αθήνα το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον Βασίλειο Κορκίζογλου Πάρεδρο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Του αναιρεσίβλητου: Δ. Σ. του Ε., κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο Ηλία Παυλάκη με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 25-3-2013 αγωγή του αναιρεσίβλητου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Νάξου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 29/2013 του ιδίου Δικαστηρίου, 11/2015 Εφετείου Αιγαίου. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί το αναιρεσείον με την από 24-3-2015 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Ιωάννης Φιοράκης, ανέγνωσε την από 26-1-2016 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ο λόγος αναίρεσης από τον αριθμό 11 περ. γ' του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ., κατά τον οποίο επιτρέπεται αναίρεση αν το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν, ελέγχεται ουσιαστικά αβάσιμος, αν αποδεικνύεται από την προσβαλλόμενη απόφαση, ότι το δικαστήριο της ουσίας έλαβε υπόψη όλα τα αποδεικτικά μέσα που επικαλέστηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι προς απόδειξη των ισχυρισμών τους.

Προς τούτο αρκεί η γενική αναφορά του είδους του αποδεικτικού μέσου (μάρτυρες, έγγραφα κλπ) που έλαβε υπόψη του το δικαστήριο, χωρίς την ανάγκη ειδικής μνείας και αξιολόγησης εκάστου και χωρίς διάκριση από ποια αποδεικτικά μέσα προκύπτει άμεση και από ποια έμμεση απόδειξη. Περαιτέρω, η μη λήψη υπόψη νομοτύπως προταθέντων αποδεικτικών μέσων πρέπει να ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, δηλαδή να αφορά σε ουσιώδη πραγματικό ισχυρισμό που να επιδρά στο διατακτικό της απόφασης (ΟλΑΠ 911/2002).

Στην προκειμένη περίπτωση, με τον πρώτο λόγο της αναίρεσης, αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση, η από τον αριθμό 11 του άρθρου 559 ΚΠολΔ πλημμέλεια, διότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη τα υπ' αριθ. 2021/1634/10-12-2012 και 23727/1569/29-5-2013 έγγραφα της Διευθύντριας Δασών Νομού Κυκλάδων, που νομοτύπως με επίκληση προσκομίσθηκαν εκ μέρους του αναιρεσείοντος τόσο πρωτοδίκως, όσο και ενώπιον του δευτεροβάθμιου Δικαστηρίου, προκειμένου να υποστηριχθεί ο ουσιώδης ισχυρισμός του περί του ότι το επίδικο ακίνητο αποτελεί έκταση χορτολιβαδικής μορφής και ουδέποτε περιήλθε στην κυριότητα του αναιρεσιβλήτου.

Όπως όμως προκύπτει από την επισκόπηση της προσβαλλόμενης απόφασης, δεν καταλείπεται καμία αμφιβολία ότι το Εφετείο για να καταλήξει στο αποδεικτικό του πόρισμα, έλαβε υπόψη ως αποδεικτικά μέσα και τα, ως άνω, έγγραφα, εφόσον μάλιστα σ' αυτήν (απόφαση) αναφέρεται αυτολεξεί: "... καθώς και από όλα τα έγγραφα που νομίμως επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι...", χωρίς να υφίσταται ανάγκη ειδικότερης μνείας και αξιολόγησης ενός εκάστου τούτων.

Συνεπώς, ο σχετικός λόγος αναίρεσης είναι αβάσιμος. O προβλεπόμενος από το άρθρο 559 αριθ. 20 ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης για παραμόρφωση του περιεχομένου εγγράφου ιδρύεται όταν το δικαστήριο της ουσίας υπέπεσε σε διαγνωστικό λάθος, που ανάγεται δηλαδή στην ανάγνωση του εγγράφου, με την παραδοχή ότι περιέχει περιστατικά προδήλως διαφορετικά από εκείνα που πράγματι περιλαμβάνει, όχι δε και όταν από το περιεχόμενο του εγγράφου, το οποίο σωστά διέγνωσε, συνάγει αποδεικτικό πόρισμα διαφορετικό από εκείνο που ο αναιρεσείων θεωρεί ορθό.

Στην τελευταία αυτή περίπτωση πρόκειται για παράπονο που αναφέρεται στην εκτίμηση πραγματικών γεγονότων, η οποία εκφεύγει από τον αναιρετικό έλεγχο. Για να θεμελιωθεί πάντως ο προαναφερόμενος λόγος θα πρέπει το δικαστήριο της ουσίας να έχει στηρίξει το αποδεικτικό του πόρισμα αποκλειστικά ή κατά κύριο λόγο στο έγγραφο, το περιεχόμενο του οποίου φέρεται ότι παραμορφώθηκε, όχι δε όταν το έχει συνεκτιμήσει απλώς, μαζί με άλλα αποδεικτικά μέσα, χωρίς να εξαίρει το έγγραφο, αναφορικά με το πόρισμα, στο οποίο κατέληξε για την ύπαρξη ή μη του αποδεικτέου γεγονότος.

Στην προκειμένη περίπτωση, το αναιρεσείον προβάλλει με τον δεύτερο λόγο της αναίρεσής του την αιτίαση ότι το Εφετείο υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ. 20 ΚΠολΔ, διότι ενώ στην προσβαλλόμενη απόφασή του μνημονεύεται, μεταξύ των αποδεικτικών εγγράφων και το υπ' αριθ. .../21-9-1971 πωλητήριο συμβόλαιο του τότε συμβολαιογράφου … Π.

Π. και αναφέρεται ότι "σ' αυτό το (επίδικο) ακίνητο περιγράφεται ως βουνώδης αγρός-βοσκότοπος, καλούμενος "...", κείμενος παρά την θέσιν ... του Δήμου … και συνορευόμενος γύρωθεν βορείως με Ν. Β. Ρ., νοτίως με νότια μερίδα του άνω βοσκοτόπου ιδιοκτησίας Χ. χήρας Ι. Σ., ανατολικώς με Ν. Ι. Σ. και δυτικώς με δημόσιον δρόμον", το Δικαστήριο παρέλειψε να αναφέρει στην απόφασή του την παρεμβαλλόμενη μεταξύ της περιγραφής του ακινήτου και των ορίων αυτού φράση "εκτάσεως τούτου τεσσάρων περίπου στρεμμάτων πλέον ή έλασσον", η οποία είναι κρίσιμη, διότι αφορά στο ουσιώδες ζήτημα της παραδοχής της προσβαλλόμενης απόφασης ότι "η έκταση τούτου είναι περίπου ίδια με αυτή που αναφέρεται στο υπ' αριθ. .../19-9-1941 συμβόλαιο διανομής του συμβολαιογράφου … Β.

Δ. (αγρός-βοσκότοπος εκτάσεως εντελώς βοσκώδους δέκα περίπου στρεμμάτων)". Με την παράλειψη της κρίσιμης αυτής φράσης επήλθε, κατ' αυτό (αναιρεσείον), παραμόρφωση του ανωτέρω (…/1971) συμβολαιογραφικού εγγράφου, με αποτέλεσμα να εμφανίζεται το επίδικο, κατά την προσβαλλόμενη απόφαση, ως έχον σε αμφότερα τα προαναφερόμενα συμβολαιογραφικά έγγραφα την ίδια έκταση, ενώ στην πραγματικότητα τούτο φέρεται να έχει έκταση στο μεν χρονικά πρώτο (.../1941) δέκα στρεμμάτων, στο δε δεύτερο (…/1971) τεσσάρων μόνο στρεμμάτων.

Όπως όμως προκύπτει από το ίδιο το αναιρετήριο έγγραφο (σελίδα 10), η πλήρης περιγραφή του επιδίκου στο υπ' αριθ. .../1971 συμβόλαιο είναι "βουνώδης αγρός (βοσκότοπος), καλούμενος "...", κείμενος παρά την θέσιν ... του Δήμου … δια διαχωριστικών σημείων τεθέντων υπό των μερών από συμφώνου, εκτάσεως του βορείου τμήματος τούτου τεσσάρων περίπου στρεμμάτων πλέον ή έλασσον και συνορευόμενος γύρωθεν βορείως με Ν.

Β. Ρ., νοτίως με νότια μερίδα του άνω βοσκοτόπου ιδιοκτησίας Χ. χήρας Ι. Σ., ανατολικώς με Ν. Ι. Σ. και δυτικώς με δημόσιον δρόμον". Καθίσταται, συνεπώς, σαφές ότι η αναφερόμενη σ' αυτό έκταση "των τεσσάρων περίπου στρεμμάτων πλέον ή έλασσον", δεν αφορά ολόκληρο το επίδικο ακίνητο, αλλά μόνο το βόρειο τμήμα τούτου και επομένως ο τ' αντίθετα υποστηρίζων δεύτερος λόγος αναίρεσης είναι αβάσιμος.

Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω πρέπει ν' απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης και να καταδικασθεί το αναιρεσείον στην αναφερόμενη στο διατακτικό δικαστική δαπάνη του αναιρεσίβλητου, κατά το νόμιμο αίτημα του τελευταίου (άρθρα 176, 183, 191 παρ. 2 ΚΠολΔ, 22 ν. 3693/1957).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 24-3-2015 αίτηση του Ελληνικού Δημοσίου για αναίρεση της υπ' αριθ. 11/2015 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Αιγαίου.

Καταδικάζει το αναιρεσείον στην πληρωμή της δικαστικής δαπάνης του αναιρεσίβλητου, την οποία ορίζει στο ποσό των τριακοσίων (300) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 7 Δεκεμβρίου 2016.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 12 Δεκεμβρίου 2016.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ