Supreme Court allows appeal against lower court failure to consider sworn affidavit evidence in car accident damages case.
Greece (EL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Greece allowed the appellant's appeal against the Thessaloniki Court of Appeal's decision regarding car accident damages. The appellant submitted a sworn affidavit containing witness testimonies to prove lost income due to disability, but the lower court failed to explicitly consider this specific evidence in its ruling. The court held that while the lower court mentioned reviewing all documents, this generic statement did not satisfy the legal requirement to explicitly account for sworn affidavits, which constitute a distinct type of evidence separate from standard documents. Consequently, the appeal was granted in part, the case was remanded for retrial before a new panel of judges, and the appellees were ordered to pay the appellant's legal costs.
Legislator headnote
AI generatedArticles 335, 338-340, 346, 529, 559(11)(c), 580(3), 176, 183 of the Code of Civil Procedure; A court must explicitly consider sworn affidavits as a distinct evidentiary means separate from documents, and a generic reference to reviewing all documents does not suffice to validate the consideration of such affidavits.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Απόφαση 734 / 2012 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 734/2012
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Δ' Πολιτικό Τμήμα
ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Ζιάκα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου Χαράλαμπου Ζώη), Βασιλική Θάνου - Χριστοφίλου, Παναγιώτη Ρουμπή, Βασίλειο Λαμπρόπουλο και Μιλτιάδη Σπυρόπουλο, Αρεοπαγίτες.
ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 10 Φεβρουαρίου 2012, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει μεταξύ:
Του αναιρεσείοντος: Κ. Ά. του Σ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε δια του πληρεξουσίου δικηγόρου του Γρηγόριου Παπαδογιάννη, βάσει δηλώσεως κατ' άρθρο 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ και δεν κατέθεσε προτάσεις.
Των αναιρεσιβλήτων: 1. Μ. Σ. του Δ., κατοίκου ... και 2. Της ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "ΦΟΙΝΙΞ METROLIFE ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΑΕΑΕ" με έδρα την Αθήνα, νομίμως εκπροσωπούμενης, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν δια του πληρεξουσίου δικηγόρου τους Γεωργίου Πανούση, βάσει δηλώσεως κατ' άρθρο 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ και κατέθεσαν προτάσεις.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την 44565/2004 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις:11041/2008 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 1878/2009 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 12-2-2010 αίτησή του.
Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Βασίλειος Λαμπρόπουλος ανέγνωσε την από 10-3-2011 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να γίνει δεκτός ο μοναδικός λόγος της αιτήσεως αναιρέσεως.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Κατά το άρθρο 559 αριθ.11 εδ.γ' ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως ιδρύεται αν το δικαστήριο της ουσίας δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα, που οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν. Από τις διατάξεις των άρθρων 335, 338-340 και 346 ΚΠολΔ προκύπτει ότι το δικαστήριο της ουσίας προκειμένου να σχηματίσει τη κρίση του για πραγματικούς ισχυρισμούς των διαδίκων, που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, υποχρεούται να λαμβάνει υπόψη του όλα τα αποδεικτικά μέσα, τα οποία νόμιμα επικαλούνται και προσκομίζουν.
Δεν απαιτείται η μνεία ή η λεπτομερής αναφορά των αποδεικτικών στοιχείων, αρκεί η βεβαίωση του δικαστηρίου ότι έλαβε υπόψη όλα τα προσκομισθέντα με επίκληση αποδεικτικά μέσα και η αναφορά του είδους αυτών (μάρτυρες, έγγραφα κλπ.), χωρίς ανάγκη ειδικής αξιολόγησης και διάκριση από πού προκύπτει άμεση ή έμμεση απόδειξη, εκτός βέβαια αν από το όλο περιεχόμενο της απόφασης και ιδιαίτερα τις αιτιολογίες καταλείπεται αμφιβολία περί του αν το δικαστήριο έλαβε υπόψη συγκεκριμένο αποδεικτικό μέσο, οπότε ιδρύεται ο από την ως άνω διάταξη λόγος αναιρέσεως.
Περαιτέρω, όπως προκύπτει από τη διάταξη του άρθρου 529 παρ.1 ΚΠολΔ, η οποία εφαρμόζεται και στην προκειμένη ειδική διαδικασία του άρθρου 681 Α ΚΠολΔ (Διαφορές για ζημίες από αυτοκίνητο, καθώς και από τη σύμβαση της ασφάλισής του), κατ' άρθρ. 591 παρ.1 ΚΠολΔ. επιτρέπεται η επίκληση και προσκόμιση εγγράφων ως αποδεικτικών μέσω για πρώτη φορά στο Εφετείο, εκτός αν συντρέχει η προβλεπόμενη στην παράγραφο 2 του άρθρου αυτού περίπτωση απαραδέκτου.
Τέλος, οι ένορκες βεβαιώσεις τρίτων προσώπων ενώπιον του Ειρηνοδίκη ή Συμβολαιογράφου, όπου προβλέπονται, όπως και στην προκειμένη ειδική διαδικασία, αφού γίνεται παραπομπή στο άρθρο 671 ΚΠολΔ, αποτελούν ιδιαίτερο αποδεικτικό μέσο, διαφορετικό από τους μάρτυρες και τα έγγραφα (νυν οι ένορκες βεβαιώσεις αποτελούν κύριο, αυτοτελές, αποδεικτικό μέσο κατ' άρθρο 339 ΚΠολΔ, όπως αντικ.
από το άρθρο 36 Ν. 3994/2011).
Συνεπώς, εφόσον το δικαστήριο πρέπει να λαμβάνει υπόψη όλα τα αποδεικτικά μέσα, που νόμιμα επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι, προκειμένου να σχηματίσει τη κρίση του για τη βασιμότητα πραγματικών ισχυρισμών, που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, πρέπει να αναφέρει ρητά στη απόφαση ότι έλαβε υπόψη και το ιδιαίτερο αυτό αποδεικτικό μέσο της ένορκης βεβαίωσης, διαφορετικά θεμελιώνεται ο ανωτέρω λόγος αναιρέσεως. Επομένως, μόνη η μνεία στην απόφαση του δικαστηρίου της ουσίας ότι λήφθηκαν υπόψη τα επικαλούμενα και προσκομιζόμενα έγγραφα, δεν αποδεικνύει και ότι λήφθηκαν υπόψη και οι ένορκες βεβαιώσεις.
Στην προκειμένη περίπτωση ο αναιρεσείων με τις ενώπιον του Εφετείου προτάσεις του επικαλέστηκε και προσκόμισε, εκτός των άλλων αποδεικτικών μέσων, και την υπ' αριθ. 864/2009 ένορκη βεβαίωση ενώπιον του Ειρηνοδίκη Θεσσαλονίκης, που περιέχει τις καταθέσεις των μαρτύρων Ι. Χ. και Α. Σ., μετά από νόμιμη κλήτευση των αντιδίκων του-αναιρεσιβλήτων, προς απόδειξη των αγωγικών του ισχυρισμών (απώλεια εισοδημάτων συνεπεία ανικανότητας του προς εργασία μετά από τροχαίο ατύχημα).
Την ένορκη βεβαίωση όμως αυτή δεν έλαβε υπόψη το Εφετείο, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφασή του. Η δε μνεία ότι έλαβε υπόψη όλα τα έγγραφα που επικαλέστηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι δεν καλύπτει και την ένορκη βεβαίωση, η οποία σύμφωνα με την ανωτέρω νομική σκέψη δεν αποτελεί έγγραφο. Κατ' ακολουθίαν όλων των ανωτέρω το Εφετείο υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ.11 περ.γ' ΚΠολΔ, γι' αυτό πρέπει ο μοναδικός λόγος αναιρέσεως να γίνει δεκτός ως βάσιμος, να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση, κατά το πληττόμενο κεφάλαιο αυτής που αφορά στην αποζημίωση για απωλεσθέντα εισοδήματα να παραπεμφθεί η υπόθεση στο ίδιο Εφετείο, συγκροτούμενο ο από άλλους, εκτός από εκείνους που εξέδωσαν την αναιρούμενη απόφαση, δικαστές (άρθρ. 580 παρ.3 ΚΠολΔ) και να καταδικαστούν οι αναιρεσίβλητοι, λόγω της ήττας τους στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσείοντος (άρθρ. 176, 183 ΚΠολΔ), σύμφωνα με το διατακτικό.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Αναιρεί την υπ' αριθ. 1878/2009 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης, κατά το μέρος που αναφέρεται στο σκεπτικό.
Παραπέμπει την υπόθεση κατά το μέρος τούτο για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, συγκροτούμενο από άλλους, εκτός από αυτούς που εξέδωσαν την αναιρούμενη απόφαση δικαστές. Και
Καταδικάζει τους αναιρεσιβλήτους στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσείοντος, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων (2.000) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 16 Μαρτίου 2012.
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριο στις 27 Απριλίου 2012.
Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ