Supreme Court dismisses appeal on inadmissibility grounds for failing to raise vagueness argument at lower court.

Απόφαση 733 / 2009 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 733/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Πετράκη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Αθανάσιο Πολυζωγόπουλο, Ελευθέριο Μάλλιο, Γεωργία Λαλούση και Ευτύχιο Παλαιοκαστρίτη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 30 Ιανουαρίου 2009, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Χ, κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Αποστολίδη και δεν κατέθεσε προτάσεις.

Του αναιρεσιβλήτου: Ψ, κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Κωνσταντίνο Λιβιεράτο και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 28/5/2004 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Πειραιά. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 2004/2005 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 91/2006 του Εφετείου Πειραιώς. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 16/10/2006 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Αθανάσιος Πολυζωγόπουλος, ανέγνωσε την από 15/1/2009 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά τη διάταξη του άρθρου 562 παρ. 2 ΚΠολΔ, εκτός των αναφερομένων σ' αυτή εξαιρέσεων, είναι απαράδεκτος λόγος αναιρέσεως που στηρίζεται σε ισχυρισμό, ο οποίος δεν προτάθηκε νόμιμα στο δικαστήριο της ουσίας. Εξάλλου, η αοριστία της αγωγής ερευνάται αυτεπαγγέλτως από το δικαστήριο της ουσίας, δεν αφορά όμως τη δημόσια τάξη και συνεπώς ο περί αυτής ισχυρισμός για να ιδρύσει (παραδεκτό) λόγο αναιρέσεως πρέπει να έχει προταθεί στο Εφετείο και (για το ορισμένο του λόγου) πρέπει να αναφέρεται στο αναιρετήριο ότι έγινε η σχετική πρόταση.

Στην προκειμένη περίπτωση, με το μοναδικό λόγο αναιρέσεως, από το εδάφιο 14 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, ο αναιρεσείων αποδίδει στο Εφετείο την αιτίαση ότι παρά το νόμο δεν απέρριψε αυτεπαγγέλτως ως αόριστη την αγωγή, επί της οποίας εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση, μολονότι τον ισχυρισμό περί αοριστίας αυτής δεν προέβαλε ενώπιον του Εφετείου το σφάλμα όμως αυτό προκύπτει από την ίδια την αναιρεσιβαλλόμενη, σε κάθε δε περίπτωση η αοριστία της αγωγής αφορά τη δημόσια τάξη.

Αλλά από την προσβαλλόμενη απόφαση και ειδικότερα από την διαλαμβανόμενη στο αναιρετήριο περικοπή που αφορά μείζονα σκέψη αυτής για το ορισμένο της αγωγής με αντικείμενο εκείνο της ένδικης αγωγής, χωρίς να παρατίθεται κατά λέξη το περιεχόμενο της τελευταίας, δεν προκύπτει το απαράδεκτο της αγωγής αυτής λόγω αοριστίας ούτε δε η αοριστία της αγωγής αφορά τη δημόσια τάξη.

Κατόπιν αυτών και εφόσον στο αναιρετήριο αναφέρεται ρητά ότι ο περί αοριστίας της αγωγής ισχυρισμός δεν προβλήθηκε ενώπιον του Εφετείου που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση, δεν ιδρύεται ο προβαλλόμενος από τον αριθμό 14 του άρθρου 559 ΚΠολΔ μοναδικός λόγος αναιρέσεως, ο οποίος έτσι είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 16-10-2006 αίτηση του Χ για αναίρεση της 91/2006 αποφάσεως του Εφετείου Πειραιώς.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου, την οποία ορίζει σε χίλια διακόσια (1.200) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 4 Μαρτίου 2009. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 24 Μαρτίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ