Supreme Court dismisses appeal for inadmissibility due to vague lack of reasoning argument failing to specify grounds.
Greece (EL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appellant's appeal against a second-instance conviction for smuggling foreigners, ruling the request inadmissible. The appellant argued the lower court lacked specific reasoning, but the court found this claim too vague without identifying which parts of the judgment were flawed. Consequently, the appeal was rejected as it failed to meet the statutory requirement for a clear and specific ground of appeal.
Legislator headnote
AI generatedArticles 476(1), 510(1)(d) of the Code of Criminal Procedure; The ground of appeal alleging lack of specific and detailed reasoning must clearly identify the specific sections of the judgment lacking such reasoning, otherwise the appeal is inadmissible.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Απόφαση 733 / 2006 (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Αριθμός 733/2006
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
ΣΤ΄ Ποινικό Τμήμα – Σε Συμβούλιο
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ευριπίδη Αντωνίου, Αντιπρόεδρο, Χρύσανθο Παπούλια, Ευάγγελο Σταυρουλάκη, Ηρακλή Κωνσταντινίδη και Μιχαήλ Δέτση – Εισηγητή, Αρεοπαγίτες.
Με την παρουσία και του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Παναγιώτη Θάνου (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και του Γραμματέως Χρήστου Πήτα.
Συνήλθε σε Συμβούλιο στο Κατάστημά του στις 14 Φεβρουαρίου 2006, προκειμένου να αποφανθεί για την αίτηση του αναιρεσείοντος – κατηγορουμένου ...., που εκπροσωπήθηκε στο συμβούλιο από την πληρεξουσία δικηγόρο του Θεοδώρα Πέτρου - Πέτρουλα, περί αναιρέσεως της υπ΄ αριθμ. 44/2005 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου (Πλημμελημάτων) Πειραιά. Με συγκατηγορούμενο τον ....
Το Τριμελές Εφετείο (Πλημμελημάτων) Πειραιά, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ΄ αυτό, και ο αναιρεσείων – κατηγορούμενος ζητεί τώρα την αναίρεση της απόφασης αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 11 Ιανουαρίου 2005 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 690/2005.
Έπειτα ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Παναγιώτης Θάνος εισήγαγε για κρίση στο Συμβούλιο τη σχετική δικογραφία με την πρόταση του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Δημοσθένη Κορδοπάτη, με αριθμό 553/17.11.2005, στην οποία αναφέρονται τα ακόλουθα:
«Εισάγων την, από 11-1-2005, αίτηση αναίρεσης του .... , κατά της υπ΄ αριθμ. 44/11-1-2005 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου (Πλημμελημάτων) Πειραιώς, με την οποίαν κηρύχθηκε ένοχος παράβασης του άρθρου 55 παρ. 1 Ν. 2910/2001, κατά συρροή και από κοινού με άλλον (προώθηση στο εσωτερικό της χώρας αλλοδαπών, που δεν είχαν δικαίωμα εισόδου στο ελληνικό έδαφος, με σκοπό το παράνομο κέρδος), και καταδικάστηκε σε συνολική εκτιτέα ποινή φυλάκισης δέκα (10) ετών, και σε συνολική χρηματική ποινή 130.500 ευρώ, εκθέτω τα ακόλουθα:
Από τις διατάξεις των άρθρων 148-153, 462, 474 παρ. 2, 476 παρ. 1, 509 παρ. 1 και 510 ΚΠΔ, συνάγεται ότι στην έκθεση που περιέχει τη δήλωση άσκησης του ενδίκου μέσου της αναίρεσης κατά αποφάσεως, πρέπει να διατυπώνονται κατά τρόπο σαφή και ορισμένον, οι λόγοι για τους οποίους ασκείται το ένδικο αυτό μέσο, διαφορετικά η αίτηση αναίρεσης απορρίπτεται ως απαράδεκτη (άρθρ. 476 παρ. 1, 513 παρ. 1 ΚΠΔ). Δεν αρκεί δε απλή αναφορά του λόγου που προβλέπεται από το νόμο, όπως, μεταξύ άλλων, είναι και η έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, η οποία προβλέπεται από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ΄ του ΚΠΔ. Για την πληρότητα του δικογράφου της αναίρεσης, στην περίπτωση αυτή, πρέπει να γίνει ειδικότερος προσδιορισμός της έλλειψης αυτής, σε σχέση με τις ουσιαστικές παραδοχές του δικαστηρίου που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση, ούτε, επίσης, είναι δυνατόν να συμπληρωθεί η αίτηση μεταγενέστερα, με στοιχεία εκτός της δήλωσης άσκησης της αναίρεσης. Επίσης, δεν είναι επιτρεπτή ούτε η αυτεπάγγελτη έρευνα από τον ΄Αρειο Πάγο, εάν πρόκειται για λόγους που αναφέρονται στα στοιχεία Α, Γ, Δ, Ε, ΣΤ και Η του άρθρου 510 παρ. 1 ΚΠΔ (όπως αντικαταστάθηκε με το άρθρο 50 του Ν. 3160/2003), αφού η αυτεπάγγελτη έρευνα που προβλέπεται από το άρθρο 511 του ιδίου Κώδικα, προϋποθέτει παραδεκτή αίτηση αναίρεσης.
Στην προκειμένη περίπτωση, με την κρινόμενη, από 11-1-1005, αίτηση αναίρεσης, που ασκήθηκε με δήλωση στο Γραμματέα του Ποινικού Τμήματος του Εφετείου Πειραιώς και συντάχθηκε, προς τούτο, η υπ΄ αριθ. 4/2005 ΄Εκθεση Αναίρεσης, ο αναιρεσείων κατηγορούμενος .... , πλήττει την με αριθμό 44/11-1-2005 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου (Πλημμελημάτων) Πειραιώς, προβάλλοντας, κατά λέξη, τον εξής λόγο: «ελλείψει ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας», χωρίς άλλον προσδιορισμό, σε τι συνίσταται η έλλειψη αυτή. Με αυτή όμως τη διατύπωση, ο περιεχόμενος στο αναιρετήριο μοναδικός, ως άνω, λόγος, είναι παντελώς αόριστος, και, κατά συνέπεια, η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης είναι απαράδεκτη. Πρέπει να σημειωθεί ότι, κατόπιν αιτήματος του κατηγορουμένου, και λόγω της άσκησης της, υπό κρίση, αναίρεσης, το Τριμελές Εφετείο (Πλημ/των) Πειραιώς, (που δίκασε την υπόθεση κατ΄ έφεση) με την προσβαλλομένη τώρα υπ΄ αριθ. 44/11-1-2005 απόφασή του, αποφάνθηκε να έχει αυτή (ασκηθείσα αναίρεση) αναστέλλουσα, της εκτέλεσης της απόφασης, δύναμη. Επειδή, κατ΄ ακολουθία τούτων, η κρινομένη αίτηση αναίρεσης είναι απαράδεκτη και πρέπει (σύμφωνα με τα άρθρα 476 παρ. 1, 513 παρ. 1 και 583 παρ. 1 ΚΠΔ) να απορριφθεί, και να διαταχθεί η εκτέλεση της προσβαλλόμενης, ως άνω, απόφασης, καθώς και η καταδίκη του αναιρεσείοντος στα δικαστικά έξοδα, που ανέρχονται σε 210 ευρώ.
Για τους λόγους αυτούς
Προτείνω Να απορριφθεί ως απαράδεκτη η, από 11-1-2005, αίτηση του .... , για αναίρεση της υπ΄ αριθ. 44/11-1-2005 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου (Πλημμελημάτων) Πειραιώς.
Να διαταχθεί η εκτέλεση της προσβαλλόμενης, ως άνω, απόφασης.
Να επιβληθούν τα δικαστικά έξοδα, που ανέρχονται σε 210 ευρώ, σε βάρος του ανωτέρω αναιρεσείοντος.
Αθήνα 16-9-2005
Ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου
Δημοσθένης Κορδοπάτης»
Αφού άκουσε
τον Αντεισαγγελέα, που αναφέρθηκε στην παραπάνω εισαγγελική πρόταση και την πληρεξούσια δικηγόρο του αναιρεσείοντος – κατηγορουμένου.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Από τις διατάξεις των άρθρων 474 παρ. 2, 476 παρ. 1, όπως η παράγραφος αυτή αντικαταστάθηκε με το άρθρο 2 παρ. 1Β΄ του Ν. 2408/1996 και 509 παρ. 1 ΚΠοινΔ, προκύπτει ότι στην έκθεση με την οποία ασκείται το ένδικο μέσο της αναίρεσης κατά δικαστικής αποφάσεως, πρέπει να περιέχονται αναγκαίως, κατά τρόπο σαφή και ορισμένο, οι λόγοι για τους οποίους ασκείται το ένδικο αυτό μέσο, διότι, αν δεν περιέχεται ένας τουλάχιστον λόγος σαφής και ορισμένος, η αίτηση αναιρέσεως απορρίπτεται στο σύνολό της, ως απαράδεκτη.
Για να είναι δε σαφής και ορισμένος ο λόγος αναίρεσης, δεν αρκεί η απλή επίκλησή του στο αναιρετήριο, αλλά προσαπαιτείται συγκεκριμένη μνεία των νομικών πλημμελειών σε σχέση με αυτόν. Ειδικότερα, ως προς τον από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ΄ προβλεπόμενο λόγο αναίρεσης της έλλειψης από την απόφαση της απαιτούμενης, σύμφωνα με τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 ΚΠοινΔ, ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, για να είναι ο λόγος αυτός σαφής και ορισμένος και εντεύθεν παραδεκτός, πρέπει α) αν ελλείπει παντελώς η αιτιολογία, να προτείνεται με την αίτηση αναιρέσεως η ανυπαρξία αυτής σε σχέση με συγκεκριμένο ή συγκεκριμένα κεφάλαια της προσβαλλόμενης απόφασης, στα οποία αναφέρεται η εν λόγω αιτίαση και β) αν υπάρχει αιτιολογία, αλλά αυτή δεν είναι ειδική και εμπεριστατωμένη, να προσδιορίζεται επί πλέον σε τι ακριβώς συνίσταται η έλλειψη αυτή, αναφορικά με το συγκεκριμένο ή τα συγκεκριμένα πληττόμενα κεφάλαια της απόφασης (Ολ.
ΑΠ 19/2001). Εξάλλου «το δικαίωμα στο δικαστήριο», που εγγυάται η διάταξη του άρθρου 6 παρ. 1 εδ. α της ΕΣΔΑ, έκφανση του οποίου αποτελεί το δικαίωμα προσβάσεως στο δικαστήριο, δεν είναι απόλυτο, αλλά μπορεί να υπόκειται σε νομοθετικούς περιορισμούς, ιδίως όσον αφορά τις προϋποθέσεις του παραδεκτού ενός ενδίκου μέσου, αρκεί οι περιορισμοί αυτοί να μην περιορίζουν ουσιωδώς το δικαίωμα προσφυγής στο δικαστήριο, ώστε να προσβάλλεται η ιδία η ουσία του δικαιώματος αυτού και στην έκθεση με την οποία ασκείται το ένδικο μέσο της αναίρεσης κατά καταδικαστικής αποφάσεως, να περιέχεται αναγκαίως ένας ορισμένος λόγος αναιρέσεως.
Στην προκειμένη περίπτωση, με την κρινόμενη, από 11-1-2005 αίτηση αναίρεσης, που ασκήθηκε με δήλωση στο Γραμματέα του Ποινικού Τμήματος του Εφετείου Πειραιώς και συντάχθηκε, προς τούτο, η υπ' αριθ. 4/2005 Έκθεση Αναίρεσης, ο αναιρεσείων κατηγορούμενος .... , πλήττει την με αριθμό 44/11-1-2005 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου (Πλημμελημάτων) Πειραιώς, προβάλλοντας, κατά λέξη, τον εξής λόγο:
«ελλείψει ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας», χωρίς άλλον προσδιορισμό, σε τι συνίσταται η έλλειψη αυτή. Με αυτή όμως τη διατύπωση, ο περιεχόμενος στο αναιρετήριο μοναδικός, ως άνω, λόγος, είναι παντελώς αόριστος, και, κατά συνέπεια, η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης πρέπει να απορριφθεί, ως απαράδεκτη και να καταδικαστεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρο 476 παρ. 1 ΚΠΔ).
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την από 11 Ιανουαρίου 2005 αίτηση του ..... , για αναίρεση της υπ' αριθ. 44/2005 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου (Πλημμελημάτων) Πειραιώς. Και
Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα εκ διακοσίων δέκα (210) Ευρώ.-
Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 16 Μαρτίου 2006. Και,
Εκδόθηκε στην Αθήνα στις 27 Μαρτίου 2006.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ