Supreme Court dismisses appeal against lease termination due to property defects and environmental non-compliance.

Απόφαση 732 / 2012 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 732/2012

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Ζιάκα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου Χαράλαμπου Ζώη), Βασιλική Θάνου-Χριστοφίλου, Παναγιώτη Ρουμπή, Βασίλειο Λαμπρόπουλο και Μιλτιάδη Σπυρόπουλο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 10 Φεβρουαρίου 2012, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Του α' βάθμιου Οργανισμού Τοπικής Αυτοδιοίκησης με την επωνυμία "ΔΗΜΟΣ Ι. Π. ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΟΥ", που εδρεύει στη Ι. Π. Μεσολογγίου και εκπροσωπείται νόμιμα από τον Δήμαρχο του Ι. Α. και ο οποίος εκπροσωπήθηκε δια του πληρεξουσίου δικηγόρου του Σπυρίδωνα Χουλιάρα, βάσει δηλώσεως κατ' άρθρο 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ και κατέθεσε προτάσεις.

Της αναιρεσιβλήτου: Π. Ρ. συζ. Χ. Μ., κατοίκου ..., η οποία παραστάθηκε δια του πληρεξουσίου δικηγόρου της Ιωάννη Κωστόπουλου και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 15-2-2006 αγωγή της ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Μεσολογγίου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 90/2007 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 804/2009 του Εφετείου Πατρών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 5-1-2010 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Βασίλειος Λαμπρόπουλος ανέγνωσε την από 10-3-2011 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή το πρώτου και την απόρριψη του δεύτερου λόγου της αιτήσεως αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος της αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά τη διάταξη του άρθρου 647 παρ.1 ΚΠολΔ "κατά την ειδική διαδικασία των άρθρων 648 έως 661 δικάζονται όλες οι κύριες ή παρεπόμενες διαφορές από μίσθωση κάθε είδους πράγματος ή άλλου προσοδοφόρου αντικειμένου ή από επίμορτη αγροληψία". Περαιτέρω κατά τη διάταξη του άρθρου 591 παρ.2 ΚΠολΔ αν η υπόθεση δεν υπάγεται στην διαδικασία κατά την οποία έχει εισαχθεί, το δικαστήριο αποφαίνεται γι' αυτό αυτεπαγγέλτως και διατάζει την εκδίκαση της υπόθεσης κατά την διαδικασία σύμφωνα με την οποία δικάζεται.

Κατά την παράγραφο 1 του ιδίου ως άνω άρθρου τα άρθρα 1 έως 590 εφαρμόζονται και στις ειδικές διαδικασίες όπως είναι η ειδική διαδικασία των μισθωτικών διαφορών του άρθρου 647 επ. ΚΠολΔ, εκτός αν αντιβαίνουν προς τις ειδικές διατάξεις των διαδικασιών αυτών. Αν στις ειδικές αυτές διατάξεις δεν ορίζεται διαφορετικά:

α) ..., β) οι προτάσεις κατατίθενται στο ακροατήριο, γ) όλοι οι αυτοτελείς ισχυρισμοί προτείνονται προφορικά και όσοι δεν περιέχονται στις προτάσεις καταχωρίζονται στα πρακτικά. Από την ως άνω διάταξη προκύπτει ότι στις υποθέσεις που δικάζονται κατά την ειδική διαδικασία των μισθωτικών διαφορών (άρθρ. 647 επ.

ΚΠολΔ) όπου δεν είναι υποχρεωτική η κατάθεση προτάσεων οι διάδικοι οφείλουν να προτείνουν όλους τους αυτοτελείς ισχυρισμούς τους όπως είναι οι ενστάσεις των άρθρων 576-580 και 300 του αστικού κώδικα προφορικά κατά τη συζήτηση στο ακροατήριο και επί πλέον οι ισχυρισμοί αυτοί καταχωρίζονται στα πρακτικά με σαφή έστω και συνοπτική έκθεση των γεγονότων που τους θεμελιώνουν (άρθρ. 262 ΚΠολΔ), εκτός αν περιέχονται στις κατατιθέμενες στο ακροατήριο προτάσεις.

Απαιτείται δηλαδή σε κάθε περίπτωση προφορική πρόταση των ισχυρισμών που "ως γενόμενο κατά τη συζήτηση" σημειώνεται στα πρακτικά. Επομένως, αν οι παραπάνω ισχυρισμοί δεν υποβάλλονται κατά τον ως άνω τρόπο είναι απαράδεκτοι και απορρίπτονται για το λόγο αυτό από το δικαστήριο και αυτεπαγγέλτως (ΑΠ (Ολ) 2/2005).

Στην προκειμένη περίπτωση με την πρώτο λόγο αναιρέσεως από τον αριθ. 14 του άρθρου 559 ΚΠολΔ προβάλλεται η αιτίαση κατά της προσβαλλόμενης απόφασης ότι απέρριψε συναφείς λόγους εφέσεως κατά της εκκληθείσης πρωτόδικης απόφασης με τους οποίους διατυπωνόταν παράπονο κατά της τελευταίας για το λόγο ότι παρά το νόμο απέρριψε ως απαραδέκτως προβληθέντες τους ισχυρισμούς του εναγομένου και ήδη αναιρεσείοντος Δήμου, στηριζομένους στις διατάξεις των άρθρων 576-580 και 500 ΑΚ.

Από τα επιτρεπτώς από τον Άρειο Πάγο, κατ' άρθρο 561 παρ.2 ΚΠολΔ, επισκοπούμενα πρακτικά συνεδρίασης τους πρωτοβαθμίου δικαστηρίου προκύπτει ότι κατά τη συζήτηση της υπόθεσης στο ακροατήριο, ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου και κατά την τακτική διαδικασία, ο εναγόμενος και ήδη αναιρεσείων Δήμος δια του πληρεξουσίου του δικηγόρου αρνήθηκε την αγωγή, υποστηριζόμενος ότι δεν είναι νόμιμη, ζήτησε την απόρριψη της και στη συνέχεια αναφέρθηκε στις προτάσεις που κατέθεσε.

Επομένως, εφόσον δεν αναφέρεται στα πρακτικά ότι υπήρξε σαφής έστω και συνοπτική προβολή των ανωτέρω ισχυρισμών και δεν εγένετο καταχώρηση αυτών τα πρακτικά, δεν υπήρξε σύννομη προβολή των ισχυρισμών αυτών και σύμφωνα με το νόμο απορρίφθηκαν ως προβληθέντες απαραδέκτως. Το γεγονός ότι η κρινόμενη υπόθεση εισήχθηκε προς εκδίκαση ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου κατά τη τακτική διαδικασία δεν διαφοροποιεί τα πράγματα, καθόσον ο εναγόμενος-ενιστάμενος ώφειλε να τηρήσει την αυτή ως άνω διαδικασία των μισθωτικών διαφορών για το παραδεκτό των προβληθέντων ισχυρισμών-ενστάσεών του.

Συνεπώς, απορρίπτοντας το Εφετείο τους σχετικούς λόγους εφέσεως του εκκαλούντος και ήδη αναιρεσείοντος Δήμου δεν υπέπεσε στην προβλεπόμενη από τον αριθ. 14 του άρθρου 559 ΚΠολΔ αναιρετική πλημμέλεια και ο ως άνω σχετικός λόγος αναιρέσεως με τον οποίον ο αναιρεσείων Δήμος υποστηρίζει τα αντίθετα είναι αβάσιμος και απορριπτέος.

Κατά την έννοια του άρθρου 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης, για έλλειψη νόμιμης βάσης της απόφασης ιδρύεται, όταν από τις αιτιολογίες της δεν προκύπτουν σαφώς τα περιστατικά που είναι αναγκαία για να κριθεί αν στην συγκεκριμένη περίπτωση συντρέχουν οι νόμιμοι όροι της διατάξεως που εφαρμόσθηκε ή δεν συντρέχουν, ώστε να αποκλείεται η εφαρμογή τους, καθώς και όταν η απόφαση δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες ανεπαρκείς ως προς το νομικό χαρακτήρα των πραγματικών περιστατικών, τα οποία έγιναν δεκτά και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης (ΑΠ 1672/2006).

Στην προκειμένη περίπτωση το Εφετείο, εκτιμώντας τις αποδείξεις, δέχθηκε με την προσβαλλόμενη απόφασή του, αναφορικά με τα ελαττώματα του μισθίου, την έκδοση οικοδομικής άδειας και την γνώση αυτών (ελαττωμάτων) από τον εκμισθωτή και μισθωτή κατά το χρόνο κατάρτισης της σύμβασης και τη παράδοση του μισθίου προς χρήση τα εξής: "...

Η εφεσίβλητη ενάγουσα συμμετείχε στον πλειοδοτικό διαγωνισμό που είχε προκηρυχθεί από τον εκκαλούντα-εναγόμενο Δήμο Ι. Π. Μεσολογγίου με τη 177/2004 διακήρυξη για την εκμίσθωση του Δημοτικού Αναψυκτηρίου που βρίσκεται μπροστά στο Κήπο των Ηρώων και έχει χαρακτηριστεί ιστορικός τόπος ... ο μισθωτής υποχρεούται καθόλη τη διάρκεια της μίσθωσης του αναψυκτηρίου-εστιατορίου να χρησιμοποιεί μηχανήματα για την παρασκευή φαγητών κλπ τα οποία να μην εκπέμπουν αναθυμιάσεις και καπνούς που να δημιουργούν κίνδυνο για μόλυνση και ρύπανση του περιβάλλοντος ... .

Αμέσως η μισθώτρια άρχισε τις εργασίες επισκευής και βελτίωσης του μισθίου χάριν της αποδοτικότερης εκμετάλλευσης της επιχείρησής της. Μετά την υποβολή της σχετικής αιτήσεώς της προς τη Διεύθυνση Υγείας και Δημοσίας Υγιεινής της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Αιτωλοακαρνανίας διεπίστωσε ότι ήταν αδύνατη η έκδοση τέτοιας αδείας δεδομένου ότι το μίσθιο κατάστημα δεν διέθετε τους απαραίτητους βοηθητικούς χώρους.

Η ενάγουσα, προκειμένου να καταστήσει τούτο κατάλληλο για τη χρήση που το προόριζε κατασκεύασε αποθήκη και βοηθητικούς χώρους στο ήδη υπάρχον κτήριο πλην όμως δεν ήταν δυνατή η έκδοση οικοδομικής αδείας για τις ανωτέρω προσθήκες λόγω α) υπερβάσεως της 18/1988 οικοδομικής αδείας κατά 90 τ.μ. και β) της άμεσης γειτνίασης του ακινήτου με τον προαναφερόμενο αρχαιολογικό χώρο ... .

Εν όψει των ανωτέρω, εφόσον δεν μπορούσε να εκδοθεί άδεια ιδρύσεως και λειτουργίας του ακινήτου αυτού για τη χρήση για την οποία εκμισθώθηκε, ήτοι ως καφετέρια-εστιατόριο, σύμφωνα με όσα έχουν εκτεθεί στη μείζονα σκέψη, η έλλειψη αυτή, αποτελεί πραγματικό ελάττωμα του μισθίου το οποίο υφίστατο κατά το χρόνο κατάρτισης της μισθώσεως και της παράδοσης αυτού στην ενάγουσα-μισθώτρια και για το οποίο η ευθύνη του εναγομένου-εκμισθωτή είναι αντικειμενική, σχετικά με την ύπαρξη του ελαττώματος αυτού ... .

Ο εναγόμενος με την 75/3-5-2005 απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου, ενέκρινε τη λύση της μίσθωσης και απεφάσισε την κατάπτωση της εγγυητικής επιστολής της ενάγουσας". Κρίνοντας έτσι το Εφετείο διέλαβε στην απόφασή του επαρκείς, σαφείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες σχετικά με τα ελαττώματα του μισθίου ακινήτου, την δυνατότητα χρήσης αυτού από τη μισθώτρια, καθώς και το χρόνο γνώσης αυτού από τους συμβαλλόμενους.

Επομένως, ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως με τον οποίον αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια από το άρθρο 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ για την εκ πλαγίου παραβίαση των ως άνω διατάξεων ένεκα ανεπαρκών και αντιφατικών αιτιολογιών ως προς τα ανωτέρω ζητήματα είναι αβάσιμος και απορριπτέος. Κατ' ακολουθίαν όλων των ανωτέρω πρέπει να απορριφθεί η ένδικη αίτηση αναιρέσεως και να καταδικαστεί ο αναιρεσείων, λόγω της ήττας του, στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης (άρθρ. 176, 183 ΚΠολΔ, άρθρ. 281 Ν. 3463/2006), σύμφωνα με το διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 5.1.2010 αίτηση του Δήμου Ι. Π. Μεσολογγίου για αναίρεση της υπ' αριθ. 804/2009 αποφάσεως του Εφετείου Πατρών. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης τα οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων πεντακοσίων (1.500) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 16 Μαρτίου 2012.

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 27 Απριλίου 2012.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ