Supreme Court dismisses appeal on unjust enrichment, rejecting argument that delivered work without payment constitutes unjust enrichment. The court held that delivery of work without payment does not constitute unjust enrichment. The court ruled that the appellant's claim for unjust enrichment was rejected because the appellant had received the work without payment, which does not constitute unjust enrichment. The court held that the appellant's claim for unjust enrichment was rejected because the appellant had received the work without payment, which does not constitute unjust enrichment. The court held that the appellant's claim for unjust enrichment was rejected because the appellant had received the work without payment, which does not constitute unjust enrichment.

Απόφαση 72 / 2023 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 72/2023

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ευδοξία Κιουπτσίδου - Στρατουδάκη, Προεδρεύουσα Αρεοπαγίτη, Ιωάννα Κλάπα - Χριστοδουλέα, Χρήστο Κατσιάνη, Ασημίνα Υφαντή και Αικατερίνη Χονδρορίζου - Εισηγήτρια, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, στις 10 Οκτωβρίου 2022, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία "..." και τον διακριτικό τίτλο "...", που εδρεύει στα Νέα Μουδανιά Χαλκιδικής και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Παντελεήμονα Ραδίση και κατέθεσε προτάσεις.

Της αναιρεσιβλήτου: Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία "...", που εδρεύει στη Θεσσαλονίκη και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ιωάννη Δαρούδη και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 24/6/2018 αγωγή της ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 14099/2019 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 473/2021 του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 4/6/2021 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος της αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την κρινόμενη από 4-6-2018 αίτηση αναίρεσης (αριθ.εκθ.κατάθ.143/2021, αριθ. δικ 1532/2021), προσβάλλεται η υπ'αριθ.473/2021 τελεσίδικη απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, εκδοθείσα αντιμωλία των διαδίκων κατά την ειδική διαδικασία περιουσιακών διαφορών-διαφορές αμοιβών, επί της με αριθ.καταθ.2367/250/8-2-2020 έφεσης της εναγομένης και ήδη αναιρεσείουσας που δέχθηκε τυπικά και απέρριψε κατ'ουσία την έφεσή της κατά της 14099/2019 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης.

Με την τελευταία είχε γίνει εν μέρει δεκτή ως και ουσιαστικά βάσιμη η από 24-6-2018 με αριθ.καταθ.17506/2018 αγωγή της αντιδίκου της ήδη αναιρεσίβλητης, εταιρίας τεχνικών μελετών, κατά την επικουρική της βάση, του αδικαιολογήτου πλουτισμού, λόγω ακυρότητας της κυρίως επικαλούμενης σύμβασης έργου-εκπόνησης τεχνικής μελέτης μηχανικού, και υποχρεώθηκε η εναγομένη ήδη αναιρεσείουσα να αποδώσει στην ενάγουσα ήδη αναιρεσίβλητη την χωρίς νόμιμη αιτία ωφέλειά της σε βάρος της περιουσίας της αντιδίκου της, ποσού 25.231,15 ευρώ, νομιμοτόκως.

Η υπό κρίση αίτηση αναίρεσης ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθρα 495 παρ. 3 Β' αριθμ. 4, 552, 553, 556, 558, 564 παρ. 3, 566 παρ. 1 του Κ.Πολ.Δ). Είναι, συνεπώς παραδεκτή (άρθρο 577 παρ. 1 του ίδιου Κώδικα) και πρέπει να ερευνηθεί, περαιτέρω, ως προς το παραδεκτό και το βάσιμο των λόγων αυτής, κατ' άρθρο 577 παρ. 3 του ίδιου Κώδικα.

Από τις διατάξεις των άρθρων 118 αριθ. 4, 566 παρ. 1 και 577 παρ. 3 ΚΠολΔ προκύπτει ότι στο έγγραφο της αναιρέσεως πρέπει να αναφέρεται κατά τρόπο σαφή, ορισμένο και ευσύνοπτο η νομική πλημμέλεια που αποδίδεται στο δικαστήριο της ουσίας, ώστε να είναι δυνατόν να διαπιστωθεί, αν και ποιο λόγο αναιρέσεως από τους περιοριστικώς αναφερομένους στο άρθρο 559 ΚΠολΔ θεμελιώνει η προβαλλόμενη αιτίαση.

Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 παρ.1 εδ. α' του ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται μόνο, αν παραβιάσθηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών, αδιάφορο αν πρόκειται για νόμο ή έθιμο ελληνικό ή ξένο, εσωτερικού ή διεθνούς δικαίου. Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται αν δεν εφαρμοσθεί, ενώ συνέτρεχαν οι πραγματικές προϋποθέσεις για την εφαρμογή του, ή εάν εφαρμοσθεί, ενώ δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις αυτές, καθώς και εάν εφαρμοσθεί εσφαλμένα, η δε παραβίαση εκδηλώνεται είτε ως ψευδής ερμηνεία του κανόνα δικαίου, δηλαδή όταν το δικαστήριο της ουσίας προσέδωσε σε αυτόν έννοια διαφορετική από την αληθινή, είτε ως κακή εφαρμογή, ήτοι εσφαλμένη υπαγωγή σ' αυτόν των περιστατικών της ατομικής περίπτωσης που καταλήγει σε εσφαλμένο συμπέρασμα με τη μορφή του διατακτικού (ΟλΑΠ 1/2016, ΟλΑΠ 2/2013, ΟλΑΠ 7/2006).

Με τον παραπάνω λόγο αναίρεσης ελέγχονται τα σφάλματα του δικαστηρίου της ουσίας κατά την εκτίμηση της νομικής βασιμότητας της αγωγής και των ισχυρισμών (ενστάσεων) των διαδίκων, καθώς και τα νομικά σφάλματα του ανωτέρω δικαστηρίου κατά την έρευνα της ουσίας της διαφοράς. Στην τελευταία δε περίπτωση, η παραβίαση του κανόνα αυτού ελέγχεται από τον Άρειο Πάγο αποκλειστικώς και μόνο με βάση τα πραγματικά περιστατικά που δέχεται το δικαστήριο της ουσίας ότι αποδείχθηκαν ή ότι δεν αποδείχθηκαν (Α.Π.141/2021, ΑΠ 259/2019, Α.Π.319/2017, Α.Π. 130/2016, Α.Π. 1420/2013).

Για το ορισμένο του ανωτέρω από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ λόγου αναίρεσης πρέπει να διαλαμβάνονται στο αναιρετήριο τόσο η διάταξη του ουσιαστικού δικαίου που παραβιάσθηκε, όσο και το αποδιδόμενο στην προσβαλλομένη απόφαση νομικό σφάλμα, στη δε περίπτωση της κατ' ουσίαν έρευνας της υπόθεσης πρέπει επίσης να παρατίθενται στο αναιρετήριο οι παραδοχές της προσβαλλομένης απόφασης, δηλαδή τα πραγματικά περιστατικά που έγιναν δεκτά από αυτήν και υπό τα οποία συντελέσθηκε η επικαλουμένη παράβαση του κανόνα ουσιαστικού δικαίου (ΟλΑΠ 1/2016, ΟλΑΠ 2/2013, ΟλΑΠ 20/2005).

Μάλιστα δεν αρκεί η μνεία αποσπασματικών παραδοχών της αναιρεσιβαλλομένης απόφασης κατ' επιλογή του αναιρεσείοντος, αλλά πρέπει να αναφέρεται το σύνολο των πραγματικών περιστατικών που έγιναν δεκτά με την προσβαλλόμενη απόφαση, έστω και κατά τρόπο συνοπτικό, με βάση τα οποία η προσβαλλομένη κατέληξε σε δυσμενές για τον αναιρεσείοντα συμπέρασμα (ΟλΑΠ 28/1998, Α.Π.141/2021, Α.Π.259/2019, ΑΠ 319/2017, ΑΠ 901/2010, ΑΠ 2173/2007).

Συνακόλουθα η παραβίαση του κανόνα του ουσιαστικού δικαίου (άρθ. 559 παρ 1 του ΚΠολΔ), οσάκις το δικαστήριο ερεύνησε την υπόθεση κατ' ουσία, πρέπει να προκύπτει από τη διατυπωθείσα προς στήριξη του διατακτικού της προσβαλλομένης απόφασης ελάσσονα πρόταση του δικανικού συλλογισμού αυτής, δηλαδή από τις παραδοχές της προσβαλλόμενης απόφασης του δικαστηρίου της ουσίας επί των ζητημάτων που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και με βάση τις οποίες το δικαστήριο, ως αναγκαίες, κατέληξε στην κρίση περί παραδοχής ή απόρριψης της αγωγής, της ένστασης ή της αντένστασης (ΑΠ 1420/2013) και κατά τούτο συνιστούν, κατά τα ήδη προεκτεθέντα, στοιχεία του ορισμένου του προβαλλομένου στο αναιρετήριο σχετικού λόγου αναίρεσης.

Η κατά τα άνω αοριστία του αναιρετικού λόγου δεν μπορεί να θεραπευθεί με παραπομπή σε άλλα διαδικαστικά έγγραφα της δίκης (ΟλΑΠ 27/1998, ΟλΑΠ 32/1996), ούτε και με τις κατατεθείσες πριν τη συζήτηση προτάσεις του αναιρεσείοντος. Εξάλλου, κατά το άρθρο 904 παρ. 1 ΑΚ, όποιος έγινε πλουσιότερος χωρίς νόμιμη αιτία από την περιουσία ή με ζημία άλλου έχει υποχρέωση να αποδώσει την ωφέλεια.

Η υποχρέωση αυτή γεννιέται ιδίως σε περίπτωση παροχής αχρεώστητης ή παροχής για αιτία που δεν επακολούθησε ή έληξε ή αιτία παράνομη ή ανήθικη. Κατά δε το άρθρο 908 εδ. α' του ίδιου Κώδικα λήπτης οφείλει να αποδώσει το πράγμα που έλαβε ή το αντάλλαγμα που τυχόν έλαβε από αυτό. Από το συνδυασμό των παραπάνω διατάξεων προκύπτει ότι, σε περίπτωση που εκτελείται και παραδίδεται έργο ή παρέχονται υπηρεσίες ή εργασίες με άκυρη σύμβαση, ο αντισυμβαλλόμενος του παρέχοντος, που δέχεται το έργο ή τις υπηρεσίες στο πλαίσιο της άκυρης σύμβασης, η οποία συνιστά τη βασική προϋπόθεση της έλλειψης νόμιμης αιτίας, υποχρεούται να αποδώσει την ωφέλεια την οποία απέκτησε χωρίς νόμιμη αιτία και που συνίσταται, σε περίπτωση αδυναμίας αυτούσιας απόδοσης της παροχής που έλαβε χώρα χωρίς νόμιμη αιτία, στη χρηματική αποτίμηση του παρασχεθέντος έργου ή της παρασχεθείσας εργασίας ή υπηρεσίας και στη δαπάνη που εξοικονόμησε, στην οποία θα υποβαλλόταν, αν την εκτέλεση του ίδιου έργου ή της εργασίας ανέθετε, με έγκυρη σύμβαση, σε άλλο πρόσωπο, το οποίο θα διέθετε τα ίδια επαγγελματικά προσόντα και ικανότητες (Α.Π.408/2020, ΑΠ 1442/2014, ΑΠ 1462/2012, ΑΠ 1387/2011).

Στην προκειμένη περίπτωση με τον μοναδικό λόγο της αίτησης αναίρεσης η αναιρεσείουσα προσάπτει στην προσβαλλομένη απόφαση την από τον αριθμό 1 εδ. α' του άρθρου 559 του ΚΠολΔ πλημμέλεια λόγω εσφαλμένης ερμηνείας και εφαρμογής της ουσιαστικού δικαίου διάταξης του άρθρου 904 Α.Κ. Ειδικότερα, η αναιρεσείουσα με το πρώτο σκέλος του λόγου αναίρεσης προσάπτει στην προσβαλλομένη απόφαση την πλημμέλεια ότι εσφαλμένως ερμήνευσε και εφάρμοσε τη διάταξη του άρθρου 904 Α.Κ.

περί αδικαιολογήτου πλουτισμού, με την αιτίαση ότι η ίδια (η εναγομένη), αν και ήταν αντισυμβαλλομένη της ενάγουσας στην ένδικη, άκυρη, σύμβαση έργου-εκπόνησης τεχνικής μελέτης, δεν κατέστη πλουσιότερη εις βάρος της περιουσίας της ενάγουσας από τη μη καταβολή σε αυτήν της αμοιβής της, επειδή την επίδικη τεχνική μελέτη, την οποία παρέλαβε από την ενάγουσα, ακολούθως την χρησιμοποίησε στο έργο που είχε αναλάβει από την Περιφέρεια Χαλκιδικής, ως αναθέτουσα αρχή, για το οποίο δεν εισέπραξε το σύνολο της εργολαβικής της αμοιβής και μάλιστα στη συνέχεια υποκαταστάθηκε για την ολοκλήρωσή του από την εταιρία "...", και κατόπιν τούτων δεν υφίσταται άμεση αιτιώδης συνάφεια μεταξύ του πλουτισμού της ιδίας και της ζημίας της αναιρεσίβλητης ενάγουσας, αφού από την επίδικη τεχνική μελέτη είχε άμεση ωφέλεια η Περιφέρεια Χαλκιδικής- ως αναθέτουσα αρχή του έργου που η ίδια (η αναιρεσείουσα) είχε αναλάβει ως εργολάβος και για την εκτέλεση του οποίου χρησιμοποιήθηκε η εν λόγω τεχνική (συμπληρωματική) μελέτη-καθώς και η εταιρία ...

που την υποκατέστησε και εκτέλεσε στη συνέχεια το έργο της άνω αναθέτουσας αρχής. Περαιτέρω, με το επικουρικό σκέλος του ιδίου λόγου η αναιρεσείουσα προσάπτει την προσβαλλομένη απόφαση την πλημμέλεια ότι εσφαλμένως εφάρμοσε τη διάταξη του άρθρου 904 Α.Κ. περί αδικαιολογήτου πλουτισμού, με την αιτίαση ότι το εφετείο εσφαλμένως επιδίκασε εις βάρος της, ως απόδοση της ωφέλειας της, το ισόποσο της νόμιμης αμοιβής πολιτικού μηχανικού, ενώ έπρεπε να επιμερίσει το ποσό αυτό μεταξύ αυτής, ως πρώτης αναδόχου του έργου που της ανέθεσε η Περιφέρεια Χαλκιδικής και της εταιρίας ...

που την υποκατέστησε, ανάλογα με τις πληρωμές που πραγματοποιήθηκαν σε κάθε μία από την Περιφέρεια Χαλκιδικής, κυρία του έργου για την εκτέλεση του οποίου χρησιμοποιήθηκε η ένδικη τεχνική μελέτη της ενάγουσας. Με το περιεχόμενο αυτό ο ως άνω λόγος αναίρεσης, και κατά τα δύο σκέλη του, είναι αόριστος και συνακόλουθα απαράδεκτος, όπως ορθώς επισημαίνει και η αναιρεσίβλητη με τις κατατεθείσες προτάσεις της, διότι στο δικόγραφο της αναίρεσης δεν διαλαμβάνονται, έστω και συνοπτικά, οι κρίσιμες παραδοχές της προσβαλλομένης απόφασης του δευτεροβαθμίου δικαστηρίου επί ζητημάτων που ασκούν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης.

Ειδικότερα δεν διαλαμβάνονται τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε το εφετείο ως θεμελιωτικά της κρίσης του για την κατ' ουσία απόρριψη της έφεσης της αναιρεσείουσας εταιρείας, μετά από επικύρωση της ομοίως αποφανθείσας οριστικής απόφασης του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου που είχε δεχθεί ως προς την επικουρική βάση εκ του αδικαιολογήτου πλουτισμού κατά ένα μέρος την αγωγή της αναιρεσίβλητης, ως κατ' ουσία βάσιμη, υπό τα οποία συντελέσθηκε η επικαλούμενη παραβίαση του ως άνω κανόνος ουσιαστικού δικαίου, ούτως ώστε να ερευνηθεί η συνδρομή ή μη του εκ του αριθμού 1 εδ.α' του άρθρου 559 του ΚΠολΔ λόγου αναίρεσης.

Συγκεκριμένα η αναιρεσείουσα περιορίζεται στο να διαλάβει στο αναιρετήριο την κατ' αυτήν ερμηνεία της διάταξης ουσιαστικού δικαίου του άρθρου 904 Α.Κ. που φέρεται ότι παραβιάσθηκε και στο τι αφορά κατ'αυτήν το αποδιδόμενο στην προσβαλλομένη απόφαση νομικό σφάλμα, χωρίς να αναφερθεί, έστω και κατά τρόπο συνοπτικό, στις κρίσιμες ουσιαστικές παραδοχές της προσβαλλομένης απόφασης, που οδήγησαν το δικαστήριο της ουσίας στο αντίθετο συμπέρασμα.

Κατ' ακολουθία των ανωτέρω είναι απαράδεκτος (ως αόριστος) ο μοναδικός λόγος της ένδικης αίτησης αναίρεσης και κατά τα δύο σκέλη του. Σε κάθε περίπτωση ο ίδιος λόγος και κατά τα δύο του σκέλη είναι αβάσιμος, καθόσον όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, παραδεκτά επισκοπούμενη (άρθρο 561 παρ.2 Κ.Πολ.Δ.), το Εφετείο κατά το ενδιαφέρον τον ερευνώμενο αναιρετικό λόγο μέρος της προσβαλλομένης, της επικουρικής αγωγικής βάσης, του αδικαιολογήτου πλουτισμού, δέχτηκε κατά την ανέλεγκτη κρίση του ότι:

η εναγομένη τεχνική εταιρία τον Ιούλιο του έτους 2010 μετά από διαγωνισμό, από την Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Χαλκιδικής (ήδη Περιφερειακή Ενότητα Χαλκιδικής), ανέλαβε την κατασκευή του έργου "...". Για την εκτέλεση μέρους του έργου αυτού και δη για την κατασκευή γέφυρας, απαιτήθηκε η τροποποίηση της αρχικής τεχνικής μελέτης.

Την τροποποίηση της μελέτης αυτής ανέλαβε η ανάδοχος του άνω έργου, εναγομένη, η οποία ακολούθως ανέθεσε την εκπόνησή της, περί τα τέλη Μαρτίου του έτους 2013, με προφορική- και εκ τούτου άκυρη κατ'άρθρ.7 παρ.1α και 8 του ν.3919/2011 που ίσχυε τον επίδικο χρόνο- σύμβαση, στην ενάγουσα εταιρία εκπόνησης μελετών πολιτικού μηχανικού, αντί συμφωνημένης αμοιβής της 755.423,68 ευρώ.

Η ενάγουσα εκτέλεσε το έργο αυτό που της ανέθεσε η αντισυμβαλλομένη της-εναγομένη και της το παρέδωσε, και η τελευταία έτσι κατέστη, χωρίς νόμιμη αιτία, λόγω της ακυρότητας της μεταξύ τους συμβάσεως, αδικαιολογήτως πλουσιότερη σε βάρος της περιουσίας της ενάγουσας, κατά το ποσό των 25.231,15 ευρώ, το οποίο θα κατέβαλε ως νόμιμη αμοιβή σε οποιονδήποτε τρίτο μηχανικό, στον οποίο θα ανέθετε με βάση έγκυρη σύμβαση την εκτέλεση του ίδιου έργου και κατά τούτο ωφελήθηκε, υποχρεούμενη να το αποδώσει στην ενάγουσα.

Έτσι που έκρινε και με αυτά που δέχθηκε το Εφετείο δεν παραβίασε με εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή τις ως άνω ουσιαστικού δικαίου διατάξεις του άρθρου 904 του ΑΚ. Τούτο δε διότι οι παραδοχές του πληρούσαν το πραγματικό τους και δικαιολογούσαν την εφαρμογή τους, δεδομένου ότι συνέτρεχαν όλες οι ως άνω προϋποθέσεις για τη θεμελίωση της ένδικης αξίωσης από τον αδικαιολόγητο πλουτισμό και συγκεκριμένα η ύπαρξη πλουτισμού (ωφέλειας) της υπόχρεης εναγομένης αναιρεσείουσας, η επέλευση αυτού (πλουτισμού) σε βάρος της ενάγουσας- αναιρεσίβλητης, το αδικαιολόγητο του πλουτισμού και συγκεκριμένα η έλλειψη νόμιμης αιτίας και η αιτιώδης συνάφεια μεταξύ πλουτισμού της υπόχρεης και επιβάρυνσης της δικαιούχου.

Ειδικότερα, με την προσβαλλόμενη απόφαση κατ' ορθή ερμηνεία και εφαρμογή της διατάξεως του άρθρου 904 ΑΚ γίνεται δεκτό ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις εφαρμογής τους στην προκείμενη περίπτωση, καθόσον, με βάση τις αναιρετικώς ανέλεγκτες παραδοχές της προσβαλλόμενης απόφασης, η αναιρεσίβλητη εκτέλεσε και παρέδωσε στην αναιρεσείουσα το έργο-τεχνική μελέτη μηχανικού, που η τελευταία της είχε αναθέσει, δυνάμει άκυρης σύμβασης έργου, η αναιρεσείουσα πλούτισε αδικαιολόγητα, χωρίς νόμιμη αιτία, λόγω ακυρότητας της σύμβασης, σε βάρος της περιουσίας της αναιρεσίβλητης, ο δε πλουτισμός της αναιρεσείουσας συνίσταται στην ισόποση δαπάνη που εκείνη εξοικονόμησε και στην οποία θα υποβαλλόταν, εάν ανέθετε την εκπόνηση της επίδικης τεχνικής μελέτης με έγκυρη σύμβαση σε άλλο πρόσωπο, το οποίο διέθετε τα ίδια επαγγελματικά προσόντα με την αναιρεσίβλητη και κατά τούτο ωφελήθηκε, υποχρεούμενη να το αποδώσει στην ενάγουσα.

Το τελευταίο τούτο είναι το κρίσιμο για τον προσδιορισμό της ανωτέρω ωφέλειας της εναγομένης σε βάρος της ενάγουσας που οφείλει να της αποδώσει και όχι το γεγονός ότι η εναγομένη δεν διατήρησε την επίδικη τεχνική μελέτη στην περιουσία της, αλλά την χρησιμοποίησε και την παρέδωσε ως υπόχρεη προς τούτο, αλλά χωρίς να λάβει αμοιβή, στην Περιφέρεια Χαλκιδικής στα πλαίσια του έργου που η τελευταία της είχε αναθέσει, όπως εσφαλμένως η αναιρεσείουσα- εναγομένη υπολαμβάνει προβάλλοντας σχετικές αιτιάσεις με τον ερευνώμενο λόγο της αίτησης αναίρεσης.

Κατόπιν αυτών και αφού δεν υπάρχει άλλος λόγος προς έρευνα, η υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί. Πρέπει, επίσης, να διαταχθεί η εισαγωγή του παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο, ενόψει της ήττας της αναιρεσείουσας (άρθρο 495 παρ. 3 Β εδαφ. δ του Κ.Πολ.Δ.) και να καταδικαστεί η αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, που παρέστη και κατέθεσε προτάσεις, κατά παραδοχή του νόμιμου και βάσιμου αιτήματός της (άρθρ. 176, 180 παρ.1, 183, 189 παρ.1 και 191 παρ.2 του Κ.Πολ.Δ.), όπως ειδικότερα ορίζονται στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την από 4-6-2021 αίτηση αναίρεσης (αριθ.εκθ.κατάθ.143/2021, αριθ. δικ 1532/2021) της ανώνυμης εταιρείας "..." για αναίρεση της υπ'αριθ. 473/2021 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης.

ΔΙΑΤΑΣΣΕΙ την εισαγωγή στο Δημόσιο Ταμείο του παραβόλου, που έχει καταθέσει η αναιρεσείουσα.

ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ. ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 21 Νοεμβρίου 2022.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του, στις 17 Ιανουαρίου 2023.

Η ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ