Supreme Court dismisses appeal on contract breach damages calculation, upholding lower court's factual findings.

Απόφαση 72 / 2014 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 72/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Χρυσόστομο Ευαγγέλου, Γεράσιμο Φουρλάνο, Εμμανουήλ Κλαδογένη και Ιωσήφ Τσαλαγανίδη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 14 Οκτωβρίου 2013, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: τουριστικής και εμπορικής εταιρείας με την επωνυμία "...", που εδρεύει στο ... και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο Σταμάτα Πεφάνη, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.

Της αναιρεσίβλητης Ναυτικής εταιρείας με την επωνυμία "..." που εδρεύει στο ... και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Γεράσιμο Θεοδωράτο, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ..

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 27-12-2007 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Κεφαλληνίας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 62/2009 του ίδιου Δικαστηρίου και 341/2012 του Εφετείου Πατρών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά η αναιρεσείουσα με την από 22-10-2012 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Ιωσήφ Τσαλαγανίδης, ανέγνωσε την από 1-10-2013 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη όλων των λόγων αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως προσβάλλεται η 341/2012 απόφαση του Εφετείου Πατρών, η οποία εκδόθηκε αντιμωλία των διαδίκων κατά την τακτική διαδικασία και συνεκδίκασε τις από 28-1-2010 και 8-2-2010 αντίθετες εφέσεις των διαδίκων κατά της 62/2009 αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Κεφαλληνίας. Με την απόφαση αυτή είχε γίνει μερικώς δεκτή η από 27-12-2007 αγωγή της αναιρεσίβλητης από σύμβαση ναυλώσεως πλοίου. Η προσβαλλόμενη απόφαση απέρριψε την έφεση της αναιρεσείουσας, δέχθηκε την έφεση της αναιρεσίβλητης, εξαφάνισε την απόφαση του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου, διακράτησε την υπόθεση, δέχθηκε μερικώς την αγωγή και αναγνώρισε ότι η αναιρεσείουσα οφείλει να καταβάλει στην αναιρεσίβλητη συνολικά το ποσόν των 15.374,10 ευρώ (νομιμοτόκως), το μεν ως υπόλοιπο οφειλόμενου ναύλου, το δε για διαφυγόντα κέρδη από την πρόωρη καταγγελία της συμβάσεως ναυλώσεως. Η αίτηση ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα, είναι συνεπώς παραδεκτή και πρέπει να ερευνηθεί περαιτέρω.

Με το άρθρο 559 αριθ. 14 ΚΠολΔ ιδρύεται λόγος αναιρέσεως αν το δικαστήριο παρά το νόμο κήρυξε ή δεν κήρυξε ακυρότητα, έκπτωση από δικαίωμα ή απαράδεκτο. Η ποσοτική αοριστία της αγωγής ελέγχεται με την εν λόγω διάταξη, ενώ η νομική αοριστία, η οποία υπάρχει όταν το δικαστήριο αρκείται για το ορισμένο της αγωγής σε στοιχεία λιγότερα από τα οριζόμενα στο νόμο, ελέγχεται από το άρθρο 559 αριθ. 1 ΚΠολΔ.

Εξάλλου, με τα άρθρα 298 ΑΚ και 216 παρ. 1 ΚΠολΔ ορίζονται αντίστοιχα τα ακόλουθα : "Η αποζημίωση περιλαμβάνει τη μείωση της υπάρχουσας περιουσίας του δανειστή (θετική ζημία) καθώς και το διαφυγόν κέρδος. Τέτοιο λογίζεται εκείνο που προσδοκά κανείς με πιθανότητα σύμφωνα με την συνηθισμένη πορεία των πραγμάτων ή τις ειδικές περιστάσεις και ιδίως τα προπαρασκευαστικά μέτρα που έχουν ληφθεί". "Η αγωγή, εκτός από τα στοιχεία που ορίζονται στα άρθρα 118 και 117, πρέπει να περιέχει:

α) σαφή έκθεση των γεγονότων που θεμελιώνουν αυτή σύμφωνα με το νόμο, β) ακριβή περιγραφή του αντικειμένου της διαφοράς και γ) ορισμένο αίτημα". Περαιτέρω, η καταγγελία της ναυλώσεως ορισμένου χρόνου πριν τη λήξη της συμβάσεως, δημιουργεί την υποχρέωση του ναυλωτή σε αποζημίωση του εκναυλωτή για τα διαφυγόντα κέρδη του, η απώλεια των οποίων οφείλεται σε υπαιτιότητα του πρώτου.

Από το συνδυασμό των διατάξεων αυτών προκύπτει ότι για την πληρότητα της αγωγής, με την οποία επιδιώκεται επιδίκαση διαφυγόντος κέρδους λόγω πρόωρης καταγγελίας συμβάσεως ναυλώσεως, πρέπει, πλην της καταγγελίας και του προώρου αυτής, να εκτίθενται στην αγωγή τα περιστατικά που προσδιορίζουν την προσδοκία ορισμένου κέρδους, με βάση την κατά την συνήθη πορεία των πραγμάτων πιθανότητα και τις ειδικές περιστάσεις και τα ληφθέντα προπαρασκευαστικά μέτρα.

Δεν αρκεί δηλαδή η αφηρημένη επανάληψη των ως άνω εκφράσεων του άρθρου 298 Α.Κ, ούτε του συνολικώς φερομένου ως διαφυγόντος κέρδους, αλλά απαιτείται η εξειδικευμένη και λεπτομερής, κατά περίπτωση μνεία των συγκεκριμένων περιστατικών, περιστάσεων και μέτρων, που καθιστούν πιθανό το κέρδος ως προς τα επί μέρους κονδύλια, καθώς και ιδιαίτερη επίκληση των κονδυλίων αυτών, ώστε να μπορεί να εκτιμηθεί δικαστικώς ο σχετικός ισχυρισμός και να αμυνθεί κατά της αγωγής ο εναγόμενος (πρβλ Ολ.

ΑΠ 20/1999, ΑΠ 258/2008, 1379/2010). Δεν είναι όμως αναγκαίο να αναφέρεται στο δικόγραφο ότι ο ενάγων δεν εξοικονόμησε δαπάνη ή να προσδιορίζεται και να αφαιρείται αυτή που τυχόν εξοικονομήθηκε, γιατί τα περιστατικά αυτά ανάγονται στον καθορισμό του ύψους της ζημίας που γίνεται με βάση τις αποδείξεις, ύστερα από πρόταση του εναγομένου ή και αυτεπαγγέλτως από το δικαστήριο, ακόμη και από το εφετείο, εφόσον το ζήτημα του ύψους της αποθετικής ζημίας καταστεί αντικείμενο της κατ' έφεση δίκης (ΑΠ 220/2012, 1899/2008).

Εξάλλου, η ανωτέρω διάταξη έχει μικτό χαρακτήρα, δηλαδή είναι ουσιαστική ως προς τον καθορισμό από αυτή των παραγωγικών της αξιώσεως στοιχείων και δικονομική ως προς την επάρκεια της πιθανολογήσεως του διαφυγόντος κέρδους. Κατά συνέπεια, η κρίση του δικαστηρίου της ουσίας, περί της υπάρξεως ή μη πιθανότητας επελεύσεως της μελλοντικής ζημίας, ως αναγόμενη στην εκτίμηση της εξελίξεως πραγμάτων, δεν υπόκειται σε αναιρετικό έλεγχο (ΑΠ 1385/2012, 1306/2003, 549/2002).

Ελέγχεται όμως αναιρετικώς η δικαστική κρίση, ως προς την ύπαρξη ή μη των στοιχείων που είναι αναγκαία για τη γένεση της σχετικής αξιώσεως, δηλαδή για τη συγκεκριμενοποίηση της αόριστης νομικής έννοιας του διαφυγόντος κέρδους.

Στην προκειμένη περίπτωση στην από 27-12-2007 αγωγής της η εδώ αναιρεσίβλητη εξέθετε: Ότι στις αρχές του 2006 κατάρτισε με την εναγομένη και ήδη αναιρεσείουσα σύμβαση, δυνάμει της οποίας εκναύλωσε σ' αυτήν για το χρονικό διάστημα από 1-5-2006 έως 31-10-2006 δύο πλοία για την εκτέλεση εκδρομών τουριστών από την Κεφαλληνία προς την Ιθάκη, τη Λευκάδα και τη Ζάκυνθο αντί του αναφερόμενου στην αγωγή ναύλου, όπως αυτός προέκυπτε με βάση τα ενσωματωμένα στο δικόγραφο της αγωγής τιμολόγια παροχής υπηρεσιών, στα οποία αναφέρονταν ο τόπος εκκινήσεως και ο τόπος προορισμού των τουριστών, πόσα ενήλικα και πόσα ανήλικα άτομα μεταφέρθηκαν σε κάθε εκδρομή, ο κατ' άτομο ναύλος και ο προκύπτων Φ.Π.Α.

Ότι η εναγομένη πραγματοποίησε εκδρομές με τα πλοία αυτά έως 1-9-2006, οπότε κατήγγειλε την σύμβαση, χωρίς όμως να της καταβάλει τον υπόλοιπο οφειλόμενο ναύλο, που ανέρχεται στο ποσόν των 6.374,20 ευρώ, ενώ λόγω της πρόωρης καταγγελίας της συμβάσεως απώλεσε αυτή και το ποσόν των 21.000 ευρώ ως διαφυγόντες ναύλους για τους μήνες Σεπτέμβριο και Οκτώβριο 2006, το οποίο και θα αποκόμιζε με πιθανότητα και κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων, αφού θα εκτελούσε κατά το διάστημα αυτό με πιθανότητα 14 δρομολόγια μεταφοράς ατόμων στη διαδρομή Κεφαλληνία - Λευκάδα - Κεφαλληνία στα πλαίσια των τουριστικών προγραμμάτων της εναγομένης και ότι σε κάθε δρομολόγιο κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων θα ταξίδευαν εκατό ενήλικα άτομα με ναύλο 15 ευρώ κατ' άτομο.

Με βάση τα περιστατικά αυτά, και μετά τον περιορισμό του αιτήματος από καταψηφιστικού σε αναγνωριστικό, η ενάγουσα ζητούσε να υποχρεωθεί η εναγομένη να της καταβάλει τα προαναφερόμενα ποσά με το νόμιμο τόκο κατά τις αναφερόμενες στην αγωγή διακρίσεις και σε κάθε περίπτωση από την επίδοση της αγωγής και μέχρι την εξόφληση.

Με αυτό το περιεχόμενο και αίτημα η ένδικη αγωγή είναι επαρκώς ορισμένη, αφού περιέχει όλα τα κατά νόμον στοιχεία για τη θεμελίωση του αιτήματος το μεν καταβολής του υπόλοιπου ναύλου, το δε αποζημιώσεως για τα διαφυγόντα κέρδη από την εκ μέρους της εναγομένης πρόωρη καταγγελία της συμβάσεως ναυλώσεως.

Ειδικότερα, ως προς το ποσόν του οφειλόμενου ναύλου ήταν επαρκής η ενσωμάτωση στην αγωγή των σχετικών τιμολογίων στα οποία αναφέρονταν ο τόπος εκκινήσεως και ο τόπος προορισμού των τουριστών, ο αριθμός των ενηλίκων και ανηλίκων ατόμων που μεταφέρθηκαν σε κάθε εκδρομή, ο κατ' άτομο ναύλος και ο προκύπτων Φ.Π.Α., δεν ήταν δε αναγκαίο για το ορισμένο της αγωγής να αναφέρεται και ο συνολικός ναύλος, αφού αυτός προέκυπτε με απλή πρόσθεση των ποσών των τιμολογίων, ο δε οφειλόμενος ναύλος από την αφαίρεση των ποσών που είχε καταβάλει η ναυλώτρια εταιρεία.

Εξάλλου, η μη αναφορά των υπόλοιπων στοιχείων που επικαλείται η αναιρεσείουσα, (όπως ποιες ημέρες θα γίνονταν οι εκδρομές, ο συμφωνημένος ναύλος κατά προορισμό και αν ο προορισμός θα ήταν ο ίδιος κάθε φορά) δεν καθιστά την αγωγή ως προς το κονδύλιο αυτό αόριστη. Περαιτέρω, ως προς το κονδύλιο των διαφυγόντων κερδών, σύμφωνα με τα όσα εκτέθηκαν παραπάνω, δεν ήταν απαραίτητο για το ορισμένο της αγωγής να αναφέρεται ότι η ενάγουσα δεν εξοικονόμησε δαπάνη ή να προσδιορίζεται και να αφαιρείται αυτή που τυχόν εξοικονομήθηκε.

Συνεπώς, το Εφετείο που έκρινε ορισμένη και παραδεκτή την αγωγή τόσο ως προς αμφότερα τα αιτήματά της δεν παρέλειψε παρά τον νόμο να κηρύξει απαράδεκτο, και οι περί του αντιθέτου (κατά τη νοηματική τους εκτίμηση) από το άρθρο 559 αρ. 8 και 14 ΚΠολΔ πρώτος και τρίτος λόγοι αναιρέσεως τυγχάνουν αβάσιμοι.

Κατά το άρθρο 559 αρ. 19 ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση, και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αντιφατικές ή ανεπαρκείς αιτιολογίες σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Ο λόγος αυτός ιδρύεται όταν δεν προκύπτουν επαρκώς από τις παραδοχές της αποφάσεως τα πραγματικά περιστατικά που είναι αναγκαία, στη συγκεκριμένη περίπτωση, για την κρίση του δικαστηρίου περί της συνδρομής των προϋποθέσεων της διατάξεως που εφαρμόσθηκε ή περί της μη συνδρομής τούτων, η οποία αποκλείει την εφαρμογή της (ΑΠ Ολομ. 1/1999).

Περαιτέρω, ως "ζητήματα", των οποίων η μη αιτιολόγηση ή η αιτιολόγηση κατά τρόπο ανεπαρκή ή αντιφατικό στερεί την απόφαση από τη νόμιμη βάση της, νοούνται μόνον οι ισχυρισμοί που έχουν αυτοτελή ύπαρξη, δηλαδή εκείνοι που τείνουν στη θεμελίωση ή την κατάλυση δικαιώματος που ασκήθηκε είτε ως επιθετικό είτε ως αμυντικό μέσο, όχι όμως και τα απλά πραγματικά ή νομικά επιχειρήματα, που συνέχονται με την αξιολόγηση και στάθμιση των αποδείξεων, για τα οποία η έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας δεν ιδρύει λόγο αναιρέσεως (ΑΠ 614/2009).

Εξάλλου, σύμφωνα με το άρθρο 559 αρ. 8 ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο της ουσίας παρά το νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Κατά την έννοια της εν λόγω διατάξεως, "πράγματα" θεωρούνται οι πραγματικοί ισχυρισμοί που έχουν αυτοτελή ύπαρξη και τείνουν στη θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος, που ασκήθηκε είτε ως επιθετικό είτε ως αμυντικό μέσο και άρα στηρίζουν το αίτημα αγωγής, ανταγωγής, ενστάσεως ή αντενστάσεως ή λόγου εφέσεως.

Αντιθέτως, δεν αποτελούν "πράγματα" η αιτιολογημένη άρνηση, οι ισχυρισμοί που αποτελούν επιχειρήματα ή συμπεράσματα των διαδίκων ή του δικαστηρίου, τα οποία συνάγονται από την εκτίμηση των αποδείξεων, καθώς και οι απαράδεκτοι ή αβάσιμοι κατά νόμον ισχυρισμοί, οι οποίοι δεν ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης.

Με τον δεύτερο λόγο της αιτήσεως η αναιρεσείουσα επικαλείται ότι το Εφετείο υπέπεσε στις από το άρθρο 559 αρ. 8 και 19 ΚΠολΔ πλημμέλειες. Ειδικότερα προβάλλει ότι η προσβαλλόμενη απόφαση στερείται νόμιμης βάσης, γιατί περιέχει αντιφατικές αιτιολογίες, και συγκεκριμένα : ενώ δέχεται το Εφετείο ότι κατά τον υπολογισμό του ύψους της αποθετικής ζημίας πρέπει να λαμβάνονται υπόψη και οι δαπάνες που εξοικονόμησε ο ζημιωθείς, ωστόσο, κατά τον υπολογισμό του διαφυγόντος κέρδους της αναιρεσίβλητης δεν έλαβε υπόψη τις δαπάνες που εξοικονόμησε η τελευταία για καύσιμα, λιπαντικά, πληρωμή προσωπικού και ασφαλίστρων κ.λ.π., παρά το ότι είχε περιλάβει τον ισχυρισμό αυτό, που έχει ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, στις οικείες προτάσεις της.

Περαιτέρω, με τον τέταρτο λόγο η αναιρεσείουσα επικαλείται ότι το Εφετείο υπέπεσε στην από το άρθρο 559 αρ. 11 ΚΠολΔ πλημμέλεια, δεδομένου ότι δεν έλαβε υπόψη την ένορκη βεβαίωση του μάρτυρά της Π. Κ., από την οποία προέκυπτε ότι η σύμβαση ναυλώσεως αφορούσε αποκλειστικά και μόνο το πλοίο "…" και όχι κάποιο άλλο μικρότερο, γεγονός που είχε γι' αυτήν ιδιαίτερη σημασία, και την οποία αν είχε λάβει υπόψη το δικαστήριο, θα είχε οδηγηθεί σε διαφορετική κρίση.

Εξάλλου, με τον πέμπτο λόγο της αιτήσεως η αναιρεσείουσα επικαλείται ότι το Εφετείο δεν διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφαση επαρκείς αιτιολογίες για τον υπολογισμό του ύψους της αποθετικής ζημίας της αναιρεσίβλητης. Από την επισκόπηση των προτάσεων της αναιρεσίουσας ενώπιον του Εφετείου προκύπτει ότι αυτή επικαλέσθηκε γενικά τις δαπάνες που εξοικονόμησε η αναιρεσίβλητη ως στοιχείο για το ορισμένο της αγωγής της αναφορικά με το κονδύλιο των διαφυγόντων κερδών από την πρόωρη καταγγελία της συμβάσεως ναυλώσεως, χωρίς ωστόσο να επικαλεσθεί συγκεκριμένο ποσό για κάθε είδους δαπάνη.

Συνακόλουθα τούτων και πλέον των όσων ήδη εκτέθηκαν κατά την αξιολόγηση των πρώτου και τρίτου λόγων αναιρέσεως για το ζήτημα των δαπανών (ως στοιχείου για το ορισμένο της αγωγής ως προς το ύψος της αποθετικής ζημίας) θα πρέπει να είναι ορισμένος ο σχετικός ισχυρισμός, για να ληφθεί υπόψη από το δικαστήριο κατά τον υπολογισμό της ζημίας, και στην προκειμένη περίπτωση η αναιρεσείουσα δεν επικαλέσθηκε το ύψος των καθ' έκαστον δαπανών που εξοικονόμησε η αναιρεσίβλητη.

Κατόπιν τούτου, μη λαμβάνοντας υπόψη τον ισχυρισμό αυτό το Εφετείο λόγω της αοριστίας του δεν υπέπεσε στην από το άρθρο 559 αρ. 8 ΚΠολΔ πλημμέλεια. Περαιτέρω, ως προς το ζήτημα της αποθετικής ζημίας της αναιρεσίβλητης το Εφετείο δέχθηκε τα ακόλουθα: "Στις αρχές του έτους 2006 η ενάγουσα ... συνήψε με την εναγομένη προφορική σύμβαση ναύλωσης, δυνάμει της οποίας η πρώτη ναύλωσε στη δεύτερη το πλοίο "…" και σε περίπτωση που αυτό δεν είναι διαθέσιμο για οποιοδήποτε λόγο τα πλοία "..." και "….", προκειμένου η τελευταία να τα χρησιμοποιήσει για την πραγματοποίηση ημερήσιων εκδρομών ...

Η διάρκεια της ναύλωσης συμφωνήθηκε από 1-5-2006 έως 30-9-2006. Δεν αποδείχτηκε ότι η διάρκεια της σύμβασης συμφωνήθηκε έως 31-10-2006, ... καθόσον τον Οκτώβριο η τουριστική κίνηση είναι μειωμένη και υπάρχει αστάθεια στις καιρικές συνθήκες. ... Η εναγομένη ισχυρίστηκε ότι η συμφωνία με την ενάγουσα αφορούσε ναύλωση μόνο του πλοίου "..." και όχι των υπόλοιπων πλοίων, λόγος για τον οποίο κατήγγειλε τη σύμβαση ...

Πλην όμως ..., δεν αποδείχτηκε ότι η συμφωνία των διαδίκων αφορούσε ναύλωση μόνο του πλοίου "..." και όχι και των υπολοίπων. Ειδικότερα από τις ... εκδρομές οι περισσότερες έγιναν με το πλοίο "...", ενώ με άλλα πλοία έγιναν μόνο 6 εκδρομές ... Όμως η εναγομένη ουδέποτε διαμαρτυρήθηκε στην ενάγουσα όταν αυτή απέστειλε στην Κεφαλονιά άλλο πλοίο ήδη από 29-6-2006, αλλά για πρώτη φορά επικαλέστηκε ότι η συμφωνία τους αφορούσε μόνο το πλοίο "..." το Νοέμβρη του έτους 2007 με την από 15-11-2007 εξώδικη δήλωση - απάντηση - διαμαρτυρία, με την οποία απάντησε στην από 6-11-2007 εξώδικη διαμαρτυρία της ενάγουσας για τη μη καταβολή του υπόλοιπου οφειλόμενου ναύλου.

Τέλος, αποδείχτηκε ότι εξαιτίας της πρόωρης λύσης της ναύλωσης με την καταγγελία της από την εναγομένη, η ενάγουσα απώλεσε το ποσόν του ναύλου που θα εισέπραττε κατά το χρονικό διάστημα από 2-9-2006 έως 30-9-2006. Ειδικότερα, κατά το χρονικό αυτό διάστημα το πλοίο θα πραγματοποιούσε, κατά την κρίση του παρόντος Δικαστηρίου, έξι ακόμη εκδρομές, στις οποίες θα συμμετείχαν 100 άτομα κατά μέσον όρο και ο ναύλος που θα εισέπραττε η ενάγουσα θα ανερχόταν στο ποσόν των 9.000 ευρώ (100 άτομα Χ 6 ημέρες Χ 15 ευρώ), το οποίο κατά τη συνηθισμένη πορεία των πραγμάτων θα είχε αποκομίσει από την εκμετάλλευση του πλοίου της και το οποίο απώλεσε εξαιτίας της πρόωρης λύσης της ναύλωσης εκ μέρους της εναγομένης".

Με τις παραδοχές αυτές το Εφετείο περιέλαβε στην απόφασή του σαφείς, επαρκείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες που καθιστούν εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο ως προς τον υπολογισμό και το ύψος της αποθετικής ζημίας της αναιρεσίβλητης - ενάγουσας από την πρόωρη καταγγελία της συμβάσεως ναυλώσεως εκ μέρους της αναιρεσείουσας.

Οι αιτιάσεις της τελευταίας ότι δεν αναφέρεται στην προσβαλλόμενη απόφαση, πώς προκύπτει ότι το μήνα Σεπτέμβριο η τουριστική κίνηση θα ήταν τόσο αυξημένη, ώστε να πραγματοποιηθούν έξι εκδρομές με 100 άτομα κατά μέσον όρο και ότι ο ναύλος θα ανερχόταν στα 15 ευρώ κατ' άτομο, ως αναγόμενη στην εκτίμηση της εξελίξεως των πραγμάτων, δεν υπόκειται σε αναιρετικό έλεγχο.

Εξάλλου, από την επισκόπηση της αποφάσεως του Εφετείου προκύπτει ότι το δικαστήριο της ουσίας έλαβε υπόψη τα αποδεικτικά μέσα που προσκόμισε η αναιρεσείουσα, στα οποία ρητά αναφέρει τις δύο ένορκες βεβαιώσεις ενώπιον συμβολαιογράφου, η μία των οποίων αφορά στο μάρτυρα Π. Κ., το γεγονός δε ότι το δικαστήριο, εκτιμώντας τα αποδεικτικά μέσα, κατέληξε σε διαφορετικό αποδεικτικό πόρισμα από την κατάθεση του μάρτυρα, δεν σημαίνει ότι δεν έλαβε υπόψη το συγκεκριμένο αποδεικτικό μέσο, ή δεν προσέδωσε σ' αυτό την δέουσα αποδεικτική δύναμη.

Επομένως, οι δεύτερος, τέταρτος και πέμπτος λόγοι αναιρέσεως τυγχάνουν αβάσιμοι.

Κατόπιν τούτων , πρέπει να απορριφθεί η αίτηση στο σύνολό της, και να καταδικασθεί η αναιρεσείουσα ως ηττώμενη στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης, (άρθρα 176, 191 παρ. 2 ΚΠολΔ), όπως ορίζεται ειδικότερα στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 22-10-2012 αίτηση της εταιρείας με την επωνυμία "…", που εδρεύει στο ..., για αναίρεση της 341/2012 αποφάσεως του Εφετείου Πατρών.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης και την ορίζει στο ποσόν των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 26 Νοεμβρίου 2013.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του στις 9 Ιανουαρίου 2014

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ