Supreme Court dismisses appeal for vagueness regarding substantive law violation and contradictory provisions.

Απόφαση 729 / 2007 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 729/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Δημήτριο Λοβέρδο, Αντιπρόεδρο, Γεώργιο Καλαμίδα, Δημήτριο Κανελλόπουλο, Διονύσιο Γιαννακόπουλο και Ελένη Παναγιωτάκη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 26 Φεβρουαρίου 2007, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Γιαννέλη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "ΝΑΥΣ ΑΦΟΙ ΦΙΛΙΠΠΟΥ", τελούσης υπό εκκαθάριση, που εδρεύει στον Πειραιά και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία δεν εκπροσωπήθηκε στο ακροατήριο.

Της αναιρεσίβλητης : Εταιρείας περιορισμένης ευθύνης με την επωνυμία "ΜΕΓΑΤΕΧΝΙΚΑ ΕΠΕ", που εδρεύει στο Πέραμα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Ουρανία Κοκκίνου-Ψυχογιού, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ..

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 2-4-2001 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Πειραιώς. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 5524/2002 οριστική του ίδιου δικαστηρίου και 28/2005 του Εφετείου Πειραιώς. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 1η Απριλίου 2005 αίτησή της. Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκε μόνον η αναιρεσίβλητη όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεώργιος Καλαμίδας ανέγνωσε την από 29 Ιανουαρίου 2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από την προσκομιζόμενη .... έκθεση επιδόσεως της αρμόδιας δικαστικής επιμελήτριας ..... προκύπτει ότι ακριβές αντίγραφο της κρινόμενης αιτήσεως αναιρέσεως, μετά της κάτωθι αυτής πράξεως ορισμού δικασίμου για την στην αρχή της παρούσας αναφερόμενη δικάσιμο και μετά κλήσεως προς συζήτηση για τη δικάσιμο αυτή, με παραγγελία της επισπεύδουσας τη συζήτηση αναιρεσιβλήτου, επιδόθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα στην αναιρεσείουσα, η οποία δεν εμφανίσθηκε στο ακροατήριο κατά την από το οικείο πινάκιο, στη δικάσιμο αυτή, εκφώνηση της υποθέσεως, ούτε κατέθεσε, κατ άρθρο 242 παρ.2 Κ.Πολ.Δ., δήλωση μη παραστάσεως κατά την εκφώνηση της υποθέσεως στη δικάσιμο αυτή. Επομένως, πρέπει το δικαστήριο, κατά το άρθρο 576 παρ.2 του Κ.Πολ.Δ., να προχωρήσει στη συζήτηση της αιτήσεως, παρά την απουσία της κλητευθείσης ως άνω αναιρεσείουσας.

Από τις διατάξεις των άρθρων 118 αριθ.4,502 παρ.2,506 παρ.1,577 παρ.3 και 578 του Κ.Πολ.Δ. συνάγεται ότι,αν η αγωγή κρίθηκε κατ ουσίαν βάσιμη ή αβάσιμη, για να είναι ορισμένος και άρα παραδεκτός ο λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο προσάπτεται στο δικαστήριο της ουσίας ευθεία παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου (άρθρο 559 αριθ.1 Κ.Πολ.Δ.),δεν αρκεί να εκτίθεται στο αναιρετήριο η συγκεκριμένη διάταξη του ουσιαστικού δικαίου που παραβιάσθηκε και το κατά την εκδοχή του αναιρεσείοντος ερμηνευτικό ή υπαγωγικό σφάλμα, αλλά πρέπει επί πλέον να αναφέρονται με πληρότητα και σαφήνεια τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε το δικαστήριο της ουσίας ως θεμελιωτικά της κρίσεώς του για τα βάσιμο ή μη της αγωγής .Διότι μέσω των πραγματικών αυτών παραδοχών πραγματώνεται εκάστοτε η συγκεκριμένη ερμηνεία και εφαρμογή του κανόνα του ουσιαστικού δικαίου και μόνο ενόψει αυτών μπορεί να ελεγχθεί αν η νομική πλημμέλεια που αποδίδεται στην απόφαση οδήγησε σε εσφαλμένο διατακτικό, από το οποίο εξαρτάται τελικά, κατ άρθρο 578 Κ.Πολ.Δ.,η ευδοκίμηση της αναιρέσεως (Ολομ.Α.Π.32/1996,Ολομ.Α.Π. 27/1998).

Εν προκειμένω, η αναιρεσείουσα, με τον εκ του άρθρου 559 αριθ.1 Κ.Πολ.Δ. πρώτο λόγο αναιρέσεως προσάπτει στο δικαστήριο της ουσίας, το οποίο απέρριψε την έφεσή της κατά της πρωτοδίκου αποφάσεως, που είχε απορρίψει την αγωγή της κατά της εναγομένης-αναιρεσιβλήτου ως ουσιαστικά αβάσιμη, ευθεία παραβίαση κανόνων ουσιαστικού δικαίου και δη των άρθρων 976,980,981,987 και 992 του Α.Κ.,χωρίς να αναφέρει στο αναιρετήριο τις πραγματικές παραδοχές του Εφετείου, ήτοι τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε το δικαστήριο αυτό ως θεμελιωτικά της κρίσεώς του για το κατ ουσίαν αβάσιμο της αγωγής ,ως και το κατά την εκδοχή αυτής (αναιρεσείουσας) ερμηνευτικό ή υπαγωγικό σφάλμα της προσβαλλόμενης αποφάσεως. Επομένως,ο λόγος αυτός της αναιρέσεως είναι αόριστος και εντεύθεν απαράδεκτος.

Κατά το άρθρο 559 αριθ.17 του Κ.Πολ.Δ., αναίρεση επιτρέπεται αν η απόφαση περιέχει αντιφατικές διατάξεις. Ο εκ της άνω διατάξεως λόγος αναιρέσεως είναι αόριστος αν δεν αναφέρει ποιες είναι οι αντιφατικές διατάξεις του διατακτικού της προσβαλλόμενης αποφάσεως. Στην προκειμένη περίπτωση, η αναιρεσείουσα, με τον εκ του άρθρου 559 αριθ.17 Κ.Πολ.Δ. δεύτερο (τελευταίο) λόγο αναιρέσεως προβάλλει ότι η προσβαλλόμενη απόφαση περιέχει αντιφατικές διατάξεις. Εφόσον δεν αναφέρεται στο λόγο αυτό της αναιρέσεως ποιες είναι οι αντιφατικές διατάξεις του διατακτικού της προσβαλλόμενης αποφάσεως, κατά τα εκτεθέντα στη μείζονα σκέψη, ο λόγος αυτός είναι αόριστος και εντεύθεν απαράδεκτος.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 1-4-2005 αίτηση της ανωνύμου εταιρίας με την επωνυμία "ΝΑΥΣ ΑΦΟΙ ΦΙΛΙΠΠΟΥ" για αναίρεση της 28/2005 αποφάσεως του Εφετείου Πειραιώς.Και

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων εκατόν εβδομήντα (1170) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 28 Μαρτίου 2007.

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριο στις 2 Απριλίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ