Supreme Court dismisses appeal on grounds of procedural error regarding admission of unproven evidence.
Greece (EL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court partially allowed the appeal by finding the lower court committed a procedural error. The appellant specifically denied a debt balance on his account, yet the Court of Appeal treated this denial as an admission under Article 261 of the Civil Procedure Code. Consequently, the Court ruled that the lower court improperly relied on evidence not properly proven, violating the requirement for specific denial before inferring an admission.
Legislator headnote
AI generatedArticle 261(b) of the Civil Procedure Code; Article 559(11)(b) of the Civil Procedure Code: A court of first instance commits a legal error if it infers an admission from a general denial and the totality of claims without a specific denial of the factual assertion, thereby admitting evidence that was not properly substantiated.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Απόφαση 728 / 2007 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 728/2007
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Α1' Πολιτικό Τμήμα
ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Δημήτριο Λοβέρδο, Αντιπρόεδρο, Γεώργιο Καλαμίδα, Δημήτριο Κανελλόπουλο, Διονύσιο Γιαννακόπουλο και Χαράλαμπο Δημάδη, Αρεοπαγίτες.
ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 5 Φεβρουαρίου 2007, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Γιαννέλη, για να δικάσει μεταξύ :
Του αναιρεσείοντος: ........., ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Βασίλειο Νεράντζη, χωρίς να καταθέσει προτάσεις.
Της αναιρεσίβλητης: Ανώνυμης Ασφαλιστικής Εταιρείας με την επωνυμία "ALLIANZ A.E.A.Z.", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Κωνσταντίνο Μπουρτζάλα.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με τις από 15-10-1992 και 17-5-1993 αγωγές των διαδίκων, που κατατέθηκαν στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών και συνεκδικάσθηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 10426/1995 μη οριστική, 1348/2003 οριστική του ίδιου δικαστηρίου και 4895/2004 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητεί ο αναιρεσείων με την από 15 Ιουνίου 2005 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Δημήτριος Κανελλόπουλος ανέγνωσε την από 18 Σεπτεμβρίου 2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να γίνουν δεκτοί οι δεύτερος, κατά το πρώτο τμήμα του και κατά το πρώτο επίσης μέρος του τμήματος αυτού, και τέταρτος λόγοι αναίρεσης και να απορριφθούν οι λοιποί. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Ι.Από τη διάταξη του άρθρου 261 εδαφ. β΄ ΚΠολΔ, που ορίζει ότι, εφόσον δεν αμφισβητήθηκε η αλήθεια κάποιου πραγματικού ισχυρισμού, απόκειται στο δικαστή να κρίνει, σε συνδυασμό με την τυχόν γενική άρνηση και το σύνολο των ισχυρισμών των διαδίκων, αν συνάγεται ομολογία ή άρνηση, προκύπτει ότι προϋπόθεση για να συναγάγει το δικαστήριο της ουσίας ομολογία για κάποιο πραγματικό ισχυρισμό, που αποτελεί στοιχείο της ιστορικής βάσης της αγωγής ή της ένστασης, είναι η μη ειδική αμφισβήτηση του ισχυρισμού αυτού, συνδυαζόμενη με την τυχόν γενική άρνηση και το σύνολο των ισχυρισμών των διαδίκων.
Επομένως, αν υπάρχει τέτοια αμφισβήτηση, η ύπαρξη ή μη της οποίας και μόνο ελέγχεται από τον ΄Αρειο Πάγο, και παρά ταύτα το δικαστήριο της ουσίας συνήγαγε ομολογία του ισχυρισμού, υποπίπτει τούτο στην πλημμέλεια που ως λόγος αναιρέσεως προβλέπεται από το άρθρο 559 αριθ. 11 περ. β΄ ΚΠολΔ, δηλαδή εκείνη της παρά το νόμο λήψης υπόψη αποδείξεως που δεν προσκομίστηκε.
Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει, α) από τις από 31-1-1995 προτάσεις του αναιρεσείοντος, που ως εναγόμενος κατέθεσε στο Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο κατά την πρώτη ενώπιον αυτού συζήτηση της ένδικης από 15-10-1992 αγωγής, την οποία κατ΄αυτού άσκησε η εταιρία με την επωνυμία "ΕΛΒΕΤΙΑ Ανώνυμη Ασφαλιστική Εταιρία Ζωής", στα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις της οποίας, μετά την άσκησή της, υπεισήλθε, λόγω απορρόφησης, η ήδη αναιρεσίβλητη ασφαλιστική εταιρία, β) από τις από 25-10-2002 προτάσεις που ο ίδιος κατέθεσε στο ίδιο Δικαστήριο κατά τη δεύτερη ενώπιον αυτού συζήτηση της αγωγής αυτής, γ) από το δικόγραφο της από 24-10-2003 έφεσής του (δεύτερος λόγος έφεσης) και δ) από τις από 19-4-2004 προτάσεις που ο ίδιος, ως εκκαλών, κατέθεσε ενώπιον του Εφετείου, όπως το περιεχόμενο των διαδικαστικών αυτών εγγράφων εκτιμάται από τον ΄Αρειο Πάγο (άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ), αυτός ρητά και ειδικά αρνήθηκε ότι στις 30-4-1991 ο μεταξύ αυτού και της ενάγουσας τηρούμενος δοσοληπτικός λογαριασμός εμφάνιζε χρεωστικό εις βάρος του κατάλοιπο, ύψους 4.364.997 δρχ., προσθέτοντας ότι η τελευταία σκόπιμα παραλείπει να τον πιστώσει με την πάγια μηνιαία αμοιβή του των 70.000 δρχ., την οποία δεν του κατέβαλε και όφειλε αυτή, κατά τη συμφωνία τους, να συμψηφίζει με τις οφειλές του, με αποτέλεσμα, η αντίδικός του να μην τον έχει πιστώσει, για το χρονικό διάστημα από 1-1-1989 έως 30-4-1991, με το συνολικό ποσό των 1.960.000 δρχ. (μήνες 28 επί 70.000 δρχ.), καθώς και ότι (προσθέτει ο αναιρεσείων) για το λόγο αυτόν και ο ίδιος έχει ασκήσει κατά της αντιδίκου του αντίθετη αγωγή, ζητώντας με αυτήν, μεταξύ άλλων, να υποχρεωθεί η τελευταία να του παράσχει λογοδοσία και να καταθέσει αντίγραφο του τηρούμενου από αυτή δοσοληπτικού λογαριασμού των αμοιβών του για όλη τη χρονική διάρκεια της συνεργασίας τους.
Επομένως, το Εφετείο, που συνήγαγε, παρά την πιο πάνω αμφισβήτηση, ομολογία κατ΄ άρθρο 261εδ. β΄ ΚΠολΔ του αναιρεσείοντος εναγομένου, στην οποία και μόνο, αντιστοίχως, στηρίχθηκε, περί του ότι στις 30-4-1991 ο άνω δοσοληπτικός λογαριασμός εμφάνιζε χρεωστικό εις βάρος του κατάλοιπο, ύψους 4.364.977 δρχ., από το οποίο, αφού αφαίρεσε το ποσό των 1.550.000 δρχ., που ο αναιρεσείων κατέβαλε στη συνέχεια στην ενάγουσα, επιδίκασε το υπόλοιπο ποσό των 2.814.977 δρχ., υπέπεσε στην πλημμέλεια της παρά το νόμο λήψης υπόψη αποδείξεως που δεν προσκομίστηκε και έτσι ο αντίστοιχος τέταρτος λόγος αναίρεσης, ο οποίος, όπως ορθώς εκτιμάται, είναι από το άρθρο 559 αριθ. 11 περ.
β΄ ΚΠολΔ και όχι από τους αριθμούς 1, 8 και 19 του ίδιου άρθρου που ο αναιρεσείων επικαλείται, είναι βάσιμος.
ΙΙ. Κατ'ακολουθίαν, πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση, για περαιτέρω εκδίκαση, στο ίδιο δικαστήριο, συγκροτούμενο από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους που εξέδωσαν την αναιρούμενη απόφαση (άρθρο 580 παρ.3 ΚΠολΔ), να καταδικαστεί δε η αναιρεσίβλητη στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσείοντος (άρθρα 183, 176 ΚΠολΔ).
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Αναιρεί την 4895/2004 απόφαση του Εφετείου Αθηνών.
Παραπέμπει την υπόθεση, για περαιτέρω εκδίκαση, στο ίδιο δικαστήριο, συντιθέμενο από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους που δίκασαν προηγουμένως.
Καταδικάζει την αναιρεσίβλητη στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσείοντος, τα οποία ορίζει στο ποσό των εννιακοσίων εβδομήντα (970) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 16 Μαρτίου 2007.
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 2 Απριλίου 2007.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ