Supreme Court dismisses divorce appeal due to lack of appealability after second instance rejection of appeal for default judgment.

Απόφαση 726 / 2007 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 726/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Δημήτριο Λοβέρδο, Αντιπρόεδρο, Γεώργιο Καλαμίδα, Δημήτριο Κανελλόπουλο, Διονύσιο Γιαννακόπουλο και Χαράλαμπο Παπαηλιού, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 5 Φεβρουαρίου 2007, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Γιαννέλη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: ........, η οποία παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Κωνσταντίνο Ιωαννίδη.

Του αναιρεσιβλήτου: ........, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Μιχαήλ Μελισσηνό.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 26-7-2002 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Ηρακλείου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 150/2003 οριστική του ίδιου δικαστηρίου και 678/2005 του Εφετείου Κρήτης. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 15 Φεβρουαρίου 2006 αίτησή της. Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Χαράλαμπος Παπαηλιού ανέγνωσε την από 25 Ιανουαρίου 2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά το άρθρο 553 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ, αναίρεση επιτρέπεται μόνο κατά των οριστικών αποφάσεων που δεν μπορούν να προβληθούν με ανακοπή ερημοδικίας και έφεση και περατώνουν όλη τη δίκη ή μόνο τη δίκη για την αγωγή ή για την ανταγωγή. Εξάλλου, κατά τη διάταξη του άρθρου 524 παρ. 3 Κ.Πολ.Δ, η οποία εφαρμόζεται κατά το άρθρο 591 παρ. 1 του Κ.Πολ.Δ και στην κατά τα άρθρο 592 επ.

του ίδιου Κώδικα ειδική διαδικασία των γαμικών διαφορών, σε περίπτωση ερημοδικίας του εκκαλούντος η έφεση απορρίπτεται. Η απόρριψη της εφέσεως, λόγω της ερημοδικίας του εκκαλούντος, γίνεται κατ΄ ουσίαν και όχι κατά τύπους, διότι παρόλο που στην πραγματικότητα οι λόγοι της εφέσεως δεν εξετάζονται ως προς το παραδεκτό και τη βασιμότητά τους, θεωρείται, κατά πλάσμα του νόμου, ότι είναι αβάσιμοι και για την αιτία αυτή πάντοτε απορριπτέοι, αφού δεν δίδεται στο Δικαστήριο η δυνατότητα εκδόσεως αντίθετης αποφάσεως περί παραδοχής τους.

Επομένως, αν η ασκηθείσα έφεση κατά της πρωτόδικης αποφάσεως απορριφθεί, λόγω ερημοδικίας του εκκαλούντος σε αναίρεση υπόκειται μόνον η (μη υποκειμένη πλέον σε ανακοπή ερημοδικίας) απόφαση του Εφετείου, στην οποία ενσωματώνεται η πρωτόδικη. Έτσι δε τα τυχόν σφάλματα της αποφάσεως του πρώτου βαθμού, αφού επικυρώνονται από το Εφετείο, μπορούν να προταθούν με την αίτηση αναιρέσεως ως σφάλματα της δευτεροβάθμιας αποφάσεως, εφόσον συνιστούν και αναιρετικούς λόγους, παραδεκτώς προσβαλλόμενους (Ολ.

ΑΠ 16/1990 Ελ. Δνη 31, 804). Εξάλλου, κατά τη διάταξη του άρθρου 1439 παρ. 3 ΑΚ, εφόσον οι σύζυγοι βρίσκονται σε διάσταση συνεχώς από τέσσερα τουλάχιστον χρόνια, ο κλονισμός τεκμαίρεται αμάχητα και το διαζύγιο μπορεί να ζητηθεί, έστω και αν ο λόγος του κλονισμού αφορά το πρόσωπο του ενάγοντα. Η συμπλήρωση του χρόνου διάστασης δεν εμποδίζεται από μικρές διακοπές που έγιναν ως προσπάθεια αποκατάστασης των σχέσεων ανάμεσα στους συζύγους.

Στην προκείμενη περίπτωση η αναιρεσείουσα στρεφόμενη κατά του αναιρεσιβλήτου, συζύγου της, και της 678/2005 αποφάσεως του Εφετείου Κρήτης, η οποία απέρριψε έφεσή της ως ανυποστήρικτη κατά της 150/3372/483/2003 οριστικής αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Ηρακλείου, με την οποία απαγγέλθηκε η λύση του γάμου των διαδίκων λόγω ισχυρού κλονισμού του γάμου συνεπεία τετραετούς διακοπής της έγγαμης συμβίωσης των, παραδεκτώς προτείνεται, ως ενσωματωθείσας της πρωτόδικης απόφασης στην εφετειακή, μετά την πάροδο της 15ήμερης προθεσμίας προς άσκηση του ενδίκου μέσου της ανακοπής ερημοδικίας, με την κρινόμενη αναίρεση ως λόγος κατά της πρωτόδικης απόφασης ότι αυτή στερείται νομίμου βάσεως ως περιέχουσα ανεπαρκή αιτιολογία σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και ειδικότερα στο ζήτημα της τετραετούς διαστάσεως, κατά την έννοια του άρθρου 1439 ΑΚ.

Από την προσβαλλόμενη απόφαση προκύπτει ότι αυτή δέχθηκε ανελέγκτως τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: "Οι διάδικοι τέλεσαν μεταξύ τους νόμιμο θρησκευτικό γάμο, κατά τους κανόνες της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας στην ...... στις 20-4-1982 και συμβίωσαν έως τον Ιούλιο του 1998, οπότε έγγαμη σχέση τους διασπάστηκε, με την αποχώρηση της εναγομένης από τη συζυγική οικία.

Η διάσταση συνεχίστηκε έκτοτε, χωρίς διακοπή, έως τη συζήτηση της υπό κρίση αγωγής (11-4-2003).

Συνεπώς, αφού η διάρκεια της διάσπασης της έγγαμης συμβίωσης υπερβαίνει τα τέσσερα χρόνια, παράλληλα δε υφίσταται φυσική και ψυχική απομάκρυνση των διαδίκων με τη θέληση τουλάχιστον του ενάγοντος να μην έχουν πλέον κοινωνία βίου, αποδεικνύεται ο ισχυρός κλονισμός του γάμου τους και μάλιστα κατά τεκμήριο αμάχητο (άρ. 1439 παρ. 3 ΑΚ)". Με αυτά που δέχθηκε η ενσωματωθείσα στην εφετειακή πρωτοβάθμια απόφαση, δεν παραβίασε εκ πλαγίου με ανεπαρκείς αιτιολογίες τη διάταξη του άρθρου 1439 ΑΚ, αφού περιέλαβε σαφείς και επαρκείς αιτιολογίες για τη συνεχή διάσταση της έγγαμης συμβίωσης των διαδίκων για τέσσερα και πλέον χρόνια. Επομένως, ο εκ του άρθρου 559 αριθμ. 19 Κ.Πολ.Δ αντίθετος λόγος αναιρέσεως είναι αβάσιμος.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 15-2-2006 αίτηση της ........ για αναίρεση της 678/2005 αποφάσεως του Εφετείου Κρήτης. Και

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου, τα οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων εκατόν εβδομήντα (1170) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 19 Μαρτίου 2007.

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριο στις 2 Απριλίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ