Supreme Court dismisses appeal on property law grounds regarding accessory rights and procedural errors.

Απόφαση 723 / 2010 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 723/2010

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Δημήτριο Κανελλόπουλο, Αντιπρόεδρο, Ελισάβετ Μουγάκου-Μπρίλλη, Λεωνίδα Ζερβομπεάκο, Μιχαήλ Θεοχαρίδη, Δημήτριο Μαζαράκη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 23 Σεπτεμβρίου 2009, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: ..., ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Σπυρίδωνα Κωνσταντόπουλο.

Της αναιρεσίβλητης: ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Ανθή Πανταζάρα.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 25-10-2001 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Σερρών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 119/2004 του ίδιου Δικαστηρίου και 2898/2005 (διέταξε την επανάληψη της συζήτησης), 2618/2006 οριστική του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 14-12-2006 αίτησή του και με τους από 21-5-2007 πρόσθετους λόγους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Μιχαήλ Θεοχαρίδης ανέγνωσε την από 2-4-2008 έκθεση του κωλυομένου να μετάσχει στη σύνθεση του Δικαστηρίου τούτου Αρεοπαγίτη και ήδη Αντιπροέδρου Μίμη Γραμματικούδη, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης και των προσθέτων λόγων. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και των προσθέτων λόγων, η πληρεξούσια της αναιρεσίβλητης την απόρριψή τους, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

ΕΠΕΙΔΗ, κατά τη διάταξη του άρθρου 953 ΑΚ, συστατικό μέρος πράγματος, που δεν μπορεί να αποχωριστεί από το κύριο πράγμα χωρίς βλάβη αυτού του ίδιου ή του κύριου πράγματος ή χωρίς αλλοίωση της ουσίας ή του προορισμού τους δεν μπορεί να είναι χωριστά αντικείμενο κυριότητας ή άλλου εμπράγματου δικαιώματος.

Εξάλλου, κατά το άρθρο 559 αριθ. 1 του ΚΠολΔ, ιδρύεται λόγος αναίρεσης, αν παραβιάσθηκε κανόνας ουσιαστικού δικαίου, γεγονός το οποίο συντρέχει αν, για την εφαρμογή κανόνα ουσιαστικού δικαίου, το δικαστήριο απαίτησε περισσότερα στοιχεία ή αρκέσθηκε σε λιγότερα στοιχεία από εκείνα που απαιτεί ο νόμος, καθώς και αν το δικαστήριο προσέδωσε στον εφαρμοστέο κανόνα έννοια διαφορετική από την αληθινή.

Στην περίπτωση που το δικαστήριο έκρινε κατ' ουσία την υπόθεση, η παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου κρίνεται ενόψει των πραγματικών περιστατικών που ανελέγκτως δέχτηκε ότι αποδείχθηκαν το δικαστήριο της ουσίας και της υπαγωγής αυτών στο νόμο, ιδρύεται δε ο λόγος αυτός όταν το δικαστήριο εφάρμοσε το νόμο, παρότι τα πραγματικά περιστατικά που δέχτηκε ότι αποδείχτηκαν δεν ήταν αρκετά για την εφαρμογή του ή δεν εφάρμοσε το νόμο, παρότι τα πραγματικά περιστατικά που δέχτηκε αρκούσαν για την εφαρμογή του, καθώς και όταν προέβη σε εσφαλμένη υπαγωγή των πραγματικών περιστατικών σε διάταξη στο πραγματικό της οποίας αυτά δεν υπάγονται.

Τέλος, κατά την έννοια της διάταξης του άρθρου 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ, η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση όταν στο αιτιολογικό, που συνιστά την ελάσσονα πρόταση του δικανικού συλλογισμού, δεν αναφέρονται καθόλου ή αναφέρονται ανεπαρκώς ή αντιφατικώς τα πραγματικά περιστατικά στο οποία το δικαστήριο της ουσίας στήριξε την κρίση του επί ζητήματος με ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, ως τέτοια δε νοούνται οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί των διαδίκων, που συγκροτούν την ιστορική βάση αγωγής, ανταγωγής ένστασης ή αντένστασης, και έτσι δεν μπορεί να ελεγχθεί αν στη συγκεκριμένη περίπτωση συνέτρεχαν οι όροι του κανόνα ουσιαστικού δικαίου που εφαρμόσθηκε ή δεν συνέτρεχαν οι όροι εκείνου που δεν εφαρμόσθηκε.

Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφασή του, το Εφετείο δέχθηκε, κατά την αναιρετικώς ανέλεγκτη περί πραγμάτων εκτίμησή του, τα εξής ουσιώδη αναφορικώς με την ένδικη αναγνωριστική και αρνητική κυριότητας ακινήτου αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης: Ο εναγόμενος και ήδη αναιρεσείων, ο οποίος με την αναφερόμενη στην απόφαση σύμβαση εργολαβίας ανέλαβε την ανέγερση, με δικές του δαπάνες και κατά το σύστημα της αντιπαροχής, των οικοδομών που περιγράφονται, μεταβίβασε, λόγω πωλήσεως, με το ...

συμβόλαιο του αναφερόμενου συμβολαιογράφου, που μεταγράφηκε νόμιμα, στην ενάγουσα ,από τους διαιρετούς χώρους της αντιπαροχής του, το περιγραφόμενο ημιτελές κατάστημα, εμβαδού μικτού 37,63 τ. μ., διεπόμενο από τις διατάξεις του ν.3741/1929 και των άρθρων, 1002,1117ΑΚ. Με το ίδιο συμβόλαιο ορίσθηκε, σχετικώς με το μέλλοντα να ανεγερθεί εσωτερικό εξώστη (πατάρι) στο κατάστημα, η κατασκευή του οποίου προβλέπεται από την οικοδομική άδεια, με εμβαδόν 18,08τ.μ, ότι "....η αγοράστρια....δηλώνει ότι αναγνωρίζει στον εργολάβο το δικαίωμα να κατασκευάσει μέσα στο παραπάνω κατάστημα και ημιώροφο ή εξώστη(πατάρι), το οποίο θα αποτελεί ακόμη και ανεξάρτητη οριζόντια ιδιοκτησία και για το οποίο η πρόσβαση θα είναι αποκλειστικά από το εσωτερικό του καταστήματος αυτού.

Στην περίπτωση αυτή η αγοράστρια θα είναι υποχρεωμένη να ανεχθεί τις εργασίες κατασκευής αυτού και της κλίμακας ή του ανελκυστήρα που θα οδηγεί σ' αυτό και να ανέχεται στο διηνεκές τη χρήση και την πρόσβαση σ' αυτό από το παραπάνω κατάστημά της ,όπως και την ύπαρξη μετρητή ηλεκτρικού ρεύματος, νερού, κ.λ.π.

εγκαταστάσεων". Σε εκτέλεση της συμφωνίας αυτής , ο εναγόμενος προέβη, το έτος 1999, στην κατασκευή, εντός του ισόγειου καταστήματος της ενάγουσας, παταριού, από οπλισμένο σκυρόδεμα, διαστάσεων 2,70χ6,40, καθ' υπέρβαση της ... οικοδομικής άδειας, δηλαδή μεταξύ των δαπέδων του ισογείου και του πρώτου ορόφου. Σύμφωνα με το εγκεκριμένο σχέδιο αρχιτεκτονικής μελέτης του αρχιτέκτονα μηχανικού ...., η κατασκευή του παταριού προβλεπόταν στη νότια πλευρά του καταστήματος, ο εναγόμενος όμως, εκμεταλλευόμενος την απουσία της ενάγουσας στη Γερμανία, όπου διέμενε λόγω της εργασίας της, κατασκεύασε αυτό σε άλλη θέση, και συγκεκριμένα στο δυτικό τμήμα στην είσοδο σταθμού αυτοκινήτων, που εκμεταλλεύεται ο ίδιος και που αρχίζει από την οδό ....και φθάνει μέχρι τον ακάλυπτο χώρο του οικοπέδου, για τη δική του καλύτερη εξυπηρέτηση.

Στη συνέχεια κατασκεύασε αυθαίρετα κλιμακοστάσιο 1,22 μ.,από οπλισμένο σκυρόδεμα, που οδηγεί στο πατάρι του καταστήματος της ενάγουσας,που ξεκινά από την πρόσοψη αυτού στην οδό ...,καταλάμβάνει όλη την ανατολική πλευρά αυτού, σε επαφή με το κατάστημα Δ και φθάνει μέχρι τον ακάλυπτο χώρο. Επίσης κατασκεύασε,παρανόμως, εντός αυτού δρομική τοιχοποιία με οπτόπλινθους και πεταχτό επίχρισμα με ασβεστοκονίαμα που το διαχωρίζει στα δύο, δηλαδή μεταξύ του κλιμακοστασίου και του υπόλοιπου μέχρι το ύψος της πλάκας του παταριού, αμφισβητώντας την επ'αυτού αποκλειστική κυριότητα της εναγουσας.

Όμως, ο ανωτέρω εσωτερικός εξώστης(πατάρι),ως συστατικό του ισογείου καταστήματος που περιήλθε κατά κυριότητα στην ενάγουσα, το οποίο και εξυπηρετεί, δεν είναι δυνατό να καταστεί χωριστά αντικείμενο κυριότητας και ακολουθεί τη νομική τύχη του διαιρετού αυτού χώρου (καταστήματος), σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 953ΑΚ και συνεπώς ανήκει κατά πλήρη κυριότητα στην ενάγουσα.

Αποτελεί δε ο επίδικος εξώστης συστατικό του επίδικου καταστήματος, γιατί τελεί σε διαρκή και αποκλειστική σωματική σύνδεση με αυτό (είναι ένα με το κατάστημα, όπως κατέθεσε ο μάρτυρας απόδειξης ..., πολιτικός μηχανικός) και δεν μπορεί να αποχωριστεί από εκείνο χωρίς βλάβη του ιδίου ή του καταστήματος, ή χωρίς αλλοίωση του προορισμού τους.

Αντίθετη, προς αυτήν, κρίση, δεν μπορεί να θεμελιώσει η επίκληση από τον εναγόμενο της ανωτέρω μεταξύ των διαδίκων συμφωνίας, κατά την οποία αυτός διατηρεί το δικαίωμα να κατασκευάσει πατάρι εντός του καταστήματος της ενάγουσας, το οποίο θα αποτελέσει ακόμη και ανεξάρτητη οριζόντια ιδιοκτησία, που σημειωτέον δεν αποδείχθηκε ότι συστάθηκε γιαυτό μέχρι σήμερα.

Και τούτο διότι, η νομική τύχη του επίδικου παταριού, ως συστατικού, η ύπαρξη του οποίου μόνη αυτή (χωρίς π.χ. παρακράτηση των αντιστοιχούντων σ' αυτό ποσοστών συγκυριότητας στο έδαφος, κάλυψη από τον συντελεστή δόμησης) οπωσδήποτε δεν δημιουργεί νέο όροφο, καθορίζεται από τη μεταβιβαστική της κυριότητας του κυρίου πράγματος δικαιοπραξία και αναγκαστικού δικαίου διάταξη του άρθρου 953ΑΚ.

Άλλωστε η ανωτέρω συμφωνία είναι αντίθετη προς τη διάταξη του άρθρου 84 παρ.6 του ν.δ. 8/1973 του τότε ισχύοντος και εδώ εφαρμοζόμενου, ως εκ του χρόνου έκδοσης της οικοδομικής άδειας (άρθρ.30 ν.δ.8/1973) και κατάρτισης του εργολαβικού, με την οποία ορίζεται ότι "..εξώσται ανοικτοί εντός υψηλών αιθουσών συγκεντρώσεως του κοινού δι' αναψυχήν ή εργασίαν επιτρέπονται εφόσον δεν καλύπτουν, πλέον του ημίσεος της εκτάσεως της αιθούσης και εφόσον η κατασκευή και η διάταξις αυτών ανταποκρίνονται εις την χρήσιν των μόνον ως παρατημάτων και ουχί εις άλλην αυτοτελή χρήσιν ",αφού αυτή θα είχε ως αποτέλεσμα, τη χρήση του αγωγικού παταριού όχι ως παραρτήματος του καταστήματος, αλλά ως άλλη αυτοτελή χρήση.

Για το λόγο αυτό το τμήμα Πολεοδομίας της Νομαρχίας Θεσσαλονίκης με το .... από 4-5-2004 προσκομιζόμενο έγγραφό του προς τον εναγόμενο, τον πληροφορεί ότι, σύμφωνα με την παρ. 6 του άρθρου 84 του ΓΟΚ/1973 η ανεξάρτητη λειτουργία του ανοικτού ενδίκου εξώστη απαγορεύεται, χαρακτηρίζει δε αυτόν, αυθαίρετο. Τα ίδια επαναλαμβάνει το τμήμα Πολεοδομίας Νομού Σερρών, με το ...

έγγραφο της προς την ενάγουσα "...πρέπει να προβείτε στις απαραίτητες ενέργειες για να μην λειτουργεί ο ανοικτός εξώστης ανεξάρτητα από το κατάστημα", ενώ, ως αυθαίρετη, χαρακτηρίζει την κατασκευή του παταριού το τμήμα Πολεοδομίας Σερρών και με το ... έγγραφό του, μετά γενόμενη επιτόπια αυτοψία που διενήργησε, επέβαλε σε στον εναγόμενο ετήσιο πρόστιμο διατήρησης αυθαιρέτου.

Επίσης αυθαίρετη και κατεδαφιστέα χαρακτηρίζει η ίδια Πολεοδομία και τη σκάλα που κατασκευάσθηκε στο κατάστημα της ενάγουσας και οδηγεί στο πατάρι. Περαιτέρω, ο επικουρικά προβαλλόμενος ισχυρισμός του εναγομένου, ότι με τη διαλαμβανόμενη στο παραπάνω οριστικό συμβόλαιο της ενάγουσας επίμαχη συμφωνία, επιδιώχθηκε η σύσταση δουλείας διόδου μέσω του αγωγικού παταριού στον ύπερθεν της εισόδου του υπογείου χώρου στάθμευσης αυτοκινήτων, που στερείται άλλης διόδου, ή ,άλλως, ότι του παρέχει το δικαίωμα στο διηνεκές χρήσης του επίδικου τμήματος ως χώρου πρόσβασης στο δικό του παραπάνω διαιρετό χώρο, ελέγχεται ουσιαστικά αβάσιμος και απορριπτέος.

Κατά το πρώτο σκέλος του, αφού από τη διατύπωση του περιεχομένου της παραπάνω συμφωνίας, δεν προκύπτει κάτι τέτοιο, κατά το δεύτερο δε, αφού από τις περιγραφόμενες αυθαίρετες κατασκευές του εναγομένου εντός του καταστήματος της ενάγουσας, η τελευταία στερείται τη δυνατότητα για ακώλυτη χρήση αυτού, ενώ, αντίθετα εξυπηρετείται αποκλειστικά η όμορη αυτοτελής ιδιοκτησία του ανωτέρω.

Με βάση τις πραγματικές αυτές παραδοχές, το Εφετείο, δέχθηκε ως βάσιμη την αγωγή της αναιρεσίβλητης και, κατά παραδοχή της έφεσής της, εξαφάνισε την εκκληθείσα απόφαση του πρωτοβάθμιο Δικαστηρίου, που έκρινε διαφορετικά. Κρίνοντας έτσι το Εφετείο, διέλαβε στην απόφασή του πλήρεις, σαφείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες, ως προς το ουσιώδες για την έκβαση της δίκης ζήτημα, του χαρακτηρισμού του επίδικου εξώστη ως συστατικού του καταστήματος της ενάγουσας, οι οποίες επιτρέπουν τον έλεγχο της ορθής εφαρμογής της ουσιαστικής διάταξης του άρθρου 953ΑΚ, που εφάρμοσε, την οποία δεν παραβίασε, ευθέως ή εκ πλαγίου, καθόσον για τον χαρακτηρισμό του ως άνω εξώστη ως συστατικού του καταστήματος της ενάγουσας, έλαβε υπόψη τα στοιχεία που η εν λόγω διάταξη απαιτεί για το χαρακτηρισμό του ως συστατικού, ήτοι, ότι ο εξώστης τελεί σε διαρκή και αποκλειστική σωματική σύνδεση με το κατάστημα και δεν μπορεί να αποχωριστεί από εκείνο χωρίς βλάβη του ιδίου ή του καταστήματος ή χωρίς αλλοίωση του προορισμού τους, καθώς και ως προς το ουσιώδες ζήτημα της μη σύστασης, με την ανωτέρω αναφερόμενη συμφωνία των διαδίκων, δουλείας διόδου, άλλως παροχής δικαιώματος χρήσης στο διηνεκές του επίδικου εξώστη από τον εναγόμενο.

Επομένως, ο πρώτος κύριος λόγος αναίρεσης, πρώτο μέρος, από το άρθρ.559 αριθ. Ια του ΚΠολΔ, με τον οποίο, όπως εκτιμήθηκε, προβάλλεται παραβίαση από το Εφετείο του άρθρου 953ΑΚ,καθώς και οι τρίτος και τέταρτος πρόσθετοι λόγοι αναίρεσης, από το άρθρο 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ, με τους οποίους προσάπτεται στην πληττόμενη απόφαση έλλειψη νόμιμης βάσης λόγω ελλειπών και αντιφατικών αιτιολογιών, ως προς την απόρριψη των ανωτέρω αναφερόμενων ισχυρισμών του εναγομένου για την προαναφερθείσα συμφωνία των διαδίκων, ως προς την χρήση του παταριού, πρέπει να απορριφθούν ως αβάσιμοι.

Ο πρώτος λόγος αναίρεσης, δεύτερο μέρος, από το άρθρ. 559 αριθ. 1α ΚΠολΔ, με τον οποίο αποδίδεται στο δευτεροβάθμιο Δικαστήριο η πλημμέλεια της παραβίασης της διάταξης του άρθρου 953 ΑΚ, διότι δέχθηκε, για τον χαρακτηρισμό του επίδικου εξώστη ως συστατικού του καταστήματος της ενάγουσας, κριτήρια που δεν αποτελούν στοιχεία εφαρμογής του άρθρου 953ΑΚ,όπως τη μη παρακράτηση ποσοστών συγκυριότητας στο έδαφος και την έλλειψη κάλυψης στο συντελεστή δόμησης, καθώς και τη διάταξη του άρθρου 84 παρ.6 του ν.δ.8/1973, πρέπει να απορριφθεί, διότι στηρίζεται σε εσφαλμένη προϋπόθεση, καθόσον, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, τα ανωτέρω στοιχεία λήφθηκαν υπόψη από το δικαστήριο της ουσίας, όχι για τον χαρακτηρισμό του επίδικου εξώστη ως συστατικού του καταστήματος της ενάγουσας, αλλά προς στήριξη του επιχειρήματος του, το οποίο μάλιστα επικουρικώς αναφέρθηκε, μετά την κύρια παραδοχή του Εφετείου ότι δεν αποδείχθηκε ότι επί του επίδικου εξώστη συστάθηκε οριζόντια ιδιοκτησία, ότι επί του επίδικου εξώστη δεν μπορούσε να συσταθεί οριζόντια ιδιοκτησία, καθώς και προς αιτιολόγηση του πορίσματος του ότι η διαλαμβανόμενη στο ανωτέρω συμβόλαιο πώλησης του ακινήτου της ενάγουσας συμφωνία μεταξύ αυτής και του εναγομένου, για αποκλειστική χρήση από μέρους του τελευταίου του επίδικου εξώστη, αντίκειται στην ως άνω διάταξη του άρθρου 84 παρ.6 ν.δ. 8/1973.

Με την ίδια αιτιολογία, ως στηριζόμενοι σε εσφαλμένη προϋπόθεση, πρέπει να απορριφθούν οι δεύτερος κύριος και πρώτος πρόσθετος λόγοι αναίρεσης, από το άρθρο 559 αριθ.19ΚΠολΔ (και όχι από τον αριθ. 10, όπως αναφέρεται στον πρώτο πρόσθετο λόγο),με τους οποίους αποδίδεται στην πληττόμενη απόφαση έλλειψη νόμιμης βάσης, λόγω ελλειπών και αντιφατικών αιτιολογιών ως προς το ζήτημα του χαρακτηρισμού του επίδικου εξώστη ως συστατικού του καταστήματος της ενάγουσας, καθόσον, σύμφωνα με τους λόγους αυτούς αναίρεσης, αφενός δεν αιτιολογείται, στην απόφαση, η βλάβη ή αλλοίωση του προορισμού του καταστήματος από τη σύσταση οριζόντιας ιδιοκτησίας στον εξώστη, ούτε για ποιό λόγο καθίστανται μη λειτουργικές οι δύο οριζόντιες ιδιοκτησίες που προκύπτουν στη συγκεκριμένη περίπτωση, το δε κριτήριο της διαρκούς και αποκλειστικής σωματικής σύνδεσης είναι απρόσφορο, αφού στις πολυώροφες οικοδομές με τη σύσταση οριζόντιας ιδιοκτησίας δεν αποχωρίζονται οι ιδιοκτησίες μεταξύ τους, αφετέρου διότι η επίκληση, για τον χαρακτηρισμό αυτόν του επίδικου εξώστη, των διατάξεων του άρθρου 84 παρ.6 του ν.δ 8/1973 στηρίζεται σε εσφαλμένη νομική και πραγματική προϋπόθεση.

Διότι με την προσβαλλόμενη απόφαση έγινε δεκτό ότι επί του επίδικου εξώστη δεν αποδείχθηκε ότι συστάθηκε οριζόντια ιδιοκτησία, η δε αναφορά στις διατάξεις του ως άνω ν.δ. 8/1973 έγινε όχι προς αιτιολόγηση του πορίσματος για τον χαρακτηρισμό του επίδικου εξώστη ως συστατικού του καταστήματος της ενάγουσας, αλλά του πορίσματος του ότι η διαλαμβανόμενη στο ανωτέρω συμβόλαιο πώλησης του ακινήτου της ενάγουσας συμφωνία μεταξύ αυτής και του εναγομένου, για αποκλειστική χρήση από μέρους του τελευταίου του επίδικου εξώστη, αντίκειται στην ως άνω διάταξη του άρθρου 84 παρ.6 ν.δ. 8/1973 .

ΕΠΕΙΔΗ, για την ίδρυση του από τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ.8 περ. β' ΚΠολΔ προβλεπόμενου λόγου αναίρεσης, πρέπει το δικαστήριο της ουσίας, παρά το νόμο να μη έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Επομένως, δεν ιδρύεται ο λόγος αυτός αναίρεσης αν το δικαστήριο έλαβε υπόψη τα "πράγματα" που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, και τα απέρριψε για οποιοδήποτε λόγο, τυπικό ή ουσιαστικό, γιατί, η απόρριψη αυτή σημαίνει ότι ο ισχυρισμός έχει ληφθεί υπόψη ανεξάρτητα αν δεν έγινε δεκτός.

Στην υπόθεση που κρίνεται, με τον τρίτο λόγο αναίρεσης, αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η από την ανωτέρω διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 8β' του ΚΠολΔ πλημμέλεια, ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη του τον ισχυρισμό του εναγομένου, περί ακυρότητας, κατ'άρθρ.181ΑΚ, της αγωγικής σύμβασης πώλησης, η οποία καταρτίσθηκε μεταξύ των διαδίκων, σε περίπτωση που ήθελε κριθεί άκυρη η περιληφθείσα σ' αυτήν ανωτέρω συμφωνία των διαδίκων για χρήση του επίδικου εξώστη από τον εναγόμενο.

Ο λόγος αυτός αναίρεσης πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος, διότι από την προσβαλλόμενη απόφαση, με την οποία κρίθηκε ως ουσιαστικώς βάσιμη η ένδικη αναγνωριστική κυριότητας ακινήτου αγωγή της αναιρεσίβλητης, συνακόλουθα δε έγκυρη η αγωγική σύμβαση πώλησης που καταρτίσθηκε μεταξύ των διαδίκων, προκύπτει ότι ,ο ισχυρισμός αυτός του εν λόγω διαδίκου λήφθηκε υπόψη από το Εφετείο και απορρίφθηκε εκ του πράγματος.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 14-12-2006 αίτηση του ... και τους πρόσθετους λόγους αυτής για αναίρεση της υπ' αριθμ. 2618/2006 απόφασης του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων της αναιρεσίβλητης τα οποία ορίζει σε χίλια οκτακόσια (1.800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 17 Νοεμβρίου 2009.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 20 Απριλίου 2010.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ