Supreme Court dismisses appeal for inadmissibility due to vague grounds lacking specific factual basis under Criminal Procedure Code.

Απόφαση 723 / 2006 (Ε, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

Αριθμός 723/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Ε΄ Ποινικό Τμήμα – Σε Συμβούλιο

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ανδρέα Μοσχανδρέου, Αντιπρόεδρο, Γεώργιο Ναυπλιώτη – Εισηγητή, Δημήτριο Κιτρίδη, Αθανάσιο Μπρίλλη και Φώτιο Καϋμενάκη, Αρεοπαγίτες.

Με την παρουσία και του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Βασίλειου Μαρκή (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Ευδοκίας Φραγκίδη.

Συνήλθε σε Συμβούλιο στο Κατάστημά του στις 10 Μαρτίου 2006, προκειμένου να αποφανθεί για την αίτηση του αναιρεσείοντος – κατηγορουμένου Χ1 και ήδη κρατούμενου στην Κλειστή Φυλακή Πατρών, που δεν παρέστη στο συμβούλιο, περί αναιρέσεως της υπ΄ αριθμ. 332-333/2005 απόφασης του Πενταμελούς Εφετείου Πατρών. Με συγκατηγορούμενο τον .... .

Το Πενταμελές Εφετείο Πατρών, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ΄ αυτό, και ο αναιρεσείων – κατηγορούμενος ζητεί τώρα την αναίρεση της απόφασης αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 7 Οκτωβρίου 2005 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1887/2005.

Έπειτα ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Βασίλειος Μαρκής εισήγαγε για κρίση στο Συμβούλιο τη σχετική δικογραφία με την πρότασή του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Φώτιου Μακρή με αριθμό 593/02.12.2005, στην οποία αναφέρονται τα ακόλουθα:

«1- Εισάγω ενώπιόν σας, κατά τα άρθρα 476 και 513 παρ. 1 εδ. α' ΚΠΔ, την 97/7-10-05 αίτηση αναίρεσης του κατηγορουμένου Χ1, που άσκησε ο ίδιος ενώπιον του Διευθυντή της Κλειστής Φυλακής Πατρών, κατά της 332-333/05 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Πατρών, με την οποία καταδικάσθηκε για κατοχή, μεταφορά ναρκωτικών και παράνομη είσοδο στη Χώρα [άρθρα 5 παρ.1 περ.ζ,2 Ν.1729/87 και 50 παρ.1 Ν.2910/01], στη συνολική ποινή της πρόσκαιρης κάθειρξης των 14 ετών και 3 μηνών, καθώς και στη χρηματική ποινή των 1500 Ε, και εκθέτω τα ακόλουθα:

2. Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 148 έως 153, 473 παρ. 2, 474 παρ. 2, 476 παρ. 1, 509 παρ. 1 και 510 ΚΠΔ προκύπτει ότι για το κύρος και κατ΄ ακολουθίαν το παραδεκτό της αίτησης αναίρεσης κατά αποφάσεων πρέπει στη δήλωση ασκήσεώς της να περιέχονται κατά τρόπο σαφή και ορισμένο οι λόγοι για τους οποίους ασκείται.

Αν δεν περιέχεται σ΄ αυτήν ένας τουλάχιστον ορισμένος λόγος, από τους αναφερόμενους περιοριστικά στο άρθρο 510 ΚΠΔ λόγους αναίρεσης, η αίτηση είναι απαράδεκτη και ως τέτοια απορρίπτεται (άρθρο 513 ΚΠΔ). Απλή παράθεση του κειμένου της σχετικής διάταξης που προβλέπει το λόγο αναίρεσης, χωρίς αναφορά των περιστατικών, που θεμελιώνουν την επικαλούμενη πλημμέλεια, δεν αρκεί.

Ούτε μπορεί ο αορίστως διατυπούμενος στην έκθεση αναίρεσης λόγος να συμπληρωθεί με παραπομπή σε άλλα έγγραφα ή με την άσκηση πρόσθετων λόγων αναίρεσης, οι οποίοι προϋποθέτουν, σύμφωνα με το άρθρο 509 παρ. 2 ΚΠΔ, την ύπαρξη παραδεκτής αίτησης αναίρεσης. Ειδικότερα, για το ορισμένο του από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ.

Δ΄ ΚΠΔ λόγου αναίρεσης για έλλειψη της ειδικής αιτιολογίας που επιβάλλει το Σύνταγμα και δεδομένου ότι ο λόγος αυτός δεν διαφοροποιείται ως προς το παραδεκτό του από τους άλλους λόγους αναίρεσης , ούτε από τον αντίστοιχο λόγο επί βουλευμάτων, πρέπει να προσδιορίζεται με την αναίρεση σε τι συνίσταται η έλλειψη αυτή, ποιες είναι οι τυχόν ελλείψεις ή ασάφειες στην αιτιολογία της απόφασης ή οι αντιφατικές αιτιολογίες αυτής ή ποια αποδεικτικά μέσα δεν λήφθησαν υπόψη ή δεν εκτιμήθηκαν από το δικαστήριο της ουσίας (Α.Π.

Ολ. 19/2001, ΠΟΙΝ. ΛΟ. 01/1693, ΑΠ. ΟΛΟΜ. 2/2002 ΠΟΙΝ. ΔΙΚ. 02/128, ΑΡΜ 02/439, ΠΟΙΝ.ΛΟΓ 02/26). Ούτε αρκεί για το ορισμένο του λόγου να γίνεται επίκληση έννοιας της αναιρετικής πλημμέλειας που δίνεται σ' αυτήν από την πάγια νομολογία και θεωρία της κρατούσας νομολογίας και θεωρίας. 3- Στην προκείμενη περίπτωση, ο αναιρεσείων με την κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως πλήττει την 332-3/05 απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Πατρών, με την οποία καταδικάσθηκε για κατοχή, μεταφορά ναρκωτικών και παράνομη είσοδο στη Χώρα [άρθρα 5 παρ. 1 περ.

ζ, 2 Ν. 1729/87 και 50 παρ. 1 Ν. 2910/01], στη συνολική ποινή της πρόσκαιρης κάθειρξης των 14 ετών και 3 μηνών, καθώς και στη χρηματική ποινή των 1500 Ε, για το λόγο ότι «η απόφαση στερείται της ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολόγησης, η οποία απαιτείται από το Σύνταγμα και το νόμο, καθώς και για άλλους λόγους που θα προσθέσω δια του πληρεξουσίου δικηγόρου μου».

Επομένως, η αίτηση είναι απαράδεκτη γιατί δεν περιέχει κανέναν ορισμένο και σαφή λόγο αναίρεσης κατά της προσβαλλόμενης αποφάσεως. 4- Κατ' ακολουθία των ανωτέρω, το Δικαστήριο του Αρείου Πάγου, σε συμβούλιο, επιβάλλεται το μεν να απορρίψει την αίτηση ως απαράδεκτη, το δε να καταδικάσει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα, ανερχόμενα στο ποσό των 210 Ε.

ΓΙΑ ΤΟΥΤΟ ΠΡΟΤΕΙΝΩΑ- Να απορρίφθεί ως απαράδεκτη η 97/7-10-05 αίτηση αναίρεσης του κατηγορουμένου Χ1, την οποία άσκησε ο ίδιος ενώπιον του Διευθυντή της Κλειστής Φυλακής Πατρών, κατά της 332-333/05 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Πατρών, καιΒ-Να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα των 210 Ε.

Ο ΑΝΤΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΦΩΤΙΟΣ ΜΑΚΡΗΣ»

Αφού άκουσε τον Αντεισαγγελέα, που αναφέρθηκε στην παραπάνω εισαγγελική πρόταση και έπειτα αποχώρησε, και αφού διαπιστώθηκε από την επί του φακέλου της δικογραφίας σημείωση του Γραμματέα της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου, ότι ειδοποιήθηκε, νομίμως και εμπροθέσμως, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 476 παρ. 1 ΚΠΔ, ο αντίκλητος της αναιρεσείουσας.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, από τις διατάξεις των άρθρων 148-153, 462, 473 παρ. 3, 474 παρ. 2, 476 παρ. 1, 509 παρ. 1 και 510 του ΚΠΔ, προκύπτει ότι στην έκθεση που περιέχει τη δήλωση άσκησης του ένδικου μέσου της αναίρεσης κατ' αποφάσεων πρέπει να διατυπώνονται κατά τρόπο σαφή και ορισμένο οι λόγοι για τους οποίους ασκείται το ένδικο αυτό μέσο, διαφορετικά η αίτηση αναίρεσης είναι απαράδεκτη.

Δεν αρκεί δε απλή αναφορά λόγω που προβλέπεται από το νόμο, όπως, μεταξύ άλλων, είναι και η έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, που προβλέπεται από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ. Δ΄ του ΚΠΔ. Για την πληρότητα του δικογράφου της αναίρεσης στην περίπτωση αυτή πρέπει να γίνεται ειδικότερος προσδιορισμός της έλλειψης αυτής, σε σχέση με τις ουσιαστικές παραδοχές του δικαστηρίου που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση.

Στην προκειμένη περίπτωση με την κρινόμενη από 7-10-2005 αίτηση αναίρεσης ο αναιρεσείων κατηγορούμενος Χ1 πλήττει τη με αριθ. 332-333/28-9-2005 απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Πατρών, με την οποία καταδικάστηκε αυτός για κατοχή και μεταφορά ναρκωτικών και για παράνομη είσοδο στη χώρα σε συνολική ποινή πρόσκαιρης κάθειρξης 14 ετών και 3 μηνών και σε συνολική χρηματική ποινή 9.500 Ευρώ, προβάλλοντας τον παρακάτω κατά λέξη λόγο «Αιτεί την αναίρεση για έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολόγησης, η οποία απαιτείται από το Σύνταγμα και το Νόμο».

Με αυτή όμως τη διατύπωσή του ο περιεχόμενος στο αναιρετήριο ως άνω λόγος αναίρεσης είναι παντελώς αόριστος και εκ τούτου η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης είναι απαράδεκτη και σαν τέτοια πρέπει να απορριφθεί και να καταδικαστεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρο 476 παρ. 1 και 583 παρ. 1 του ΚΠΔ). Πρέπει τέλος να σημειωθεί ότι, όπως προκύπτει από την επί του φακέλλου της δικογραφίας σχετική σημείωση του Γραμματέα της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου, ειδοποιήθηκε ο νομίμως διορισμένος αντίκλητος του αναιρεσείοντος για να προσέλθει στο Συμβούλιο τούτο και να εκθέσει τις απόψεις του σχετικά με το παραδεκτό ή μη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.-

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 7 Οκτωβρίου 2005 και με αριθ. 97/2005 αίτηση του Χ1 και τώρα κρατούμενου στην Κλειστή Φυλακή Πατρών, για αναίρεση της με αριθ. 332-333/28-9-2005 απόφασης του Πενταμελούς Εφετείου Πατρών.- Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα, που ανέρχονται σε διακόσια δέκα (210) Ευρώ.-

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 16 Μαρτίου 2006. Και,

Εκδόθηκε στην Αθήνα στις 22 Μαρτίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ