Supreme Court dismisses appeal on lack of grounds, ruling 'unforeseeable damage' claim does not alter historical cause of action.

Απόφαση 721 / 2023 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 721/2023

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ευδοξία Κιουπτσίδου - Στρατουδάκη, Προεδρεύουσα Αρεοπαγίτη, Ιωάννα Κλάπα - Χριστοδουλέα, Χρήστο Κατσιάνη, Ασημίνα Υφαντή και Αικατερίνη Χονδρορίζου - Εισηγήτρια, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, στις 21 Νοεμβρίου 2022, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία "Π. Μ. Α. Ε. Α. Κ. Α. Α., Π. Υ., Ε. Κ. Α.", που εδρεύει στο ….. Αττικής και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Κωνσταντίνο Αλεξίου και κατέθεσε προτάσεις.

Του αναιρεσιβλήτου: Φ. Μ. του Γ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Χρήστο Θεοδωρακόπουλο και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 26/9/2013 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 12696/2017 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και οι 2373/2018 μη οριστική και 806/2020 οριστική του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 30/8/2021 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την κρινόμενη από 30-8-2021 αίτηση αναίρεσης προσβάλλεται η υπ'αριθ.806/2020 τελεσίδικη απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, εκδοθείσα αντιμωλία των διαδίκων κατά την τακτική διαδικασία, επί της από 9-10-2017 έφεσης του ενάγοντος και ήδη αναιρεσιβλήτου κατά της υπ'αριθ.12696/2017 οριστικής απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, που δέχτηκε την έφεση τυπικά και κατ' ουσία, και αφού κράτησε και δίκασε επί της από 26-9-2013 αγωγής του ήδη αναιρεσιβλήτου, έκανε αυτή δεκτή εν μέρει και υποχρέωσε την εναγομένη και ήδη αναιρεσείουσα ή αναγνώρισε την υποχρέωσή της, κατά τις αναφερόμενες στην προσβαλλόμενη απόφαση διακρίσεις, να καταβάλει ως αποζημίωση, λόγω της αδικοπρακτικής της ευθύνης, διαφυγόντα εισοδήματα του χρονικού διαστήματος από 1-7-2012 έως 31-6-2018.

Η υπό κρίση αίτηση αναίρεσης ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθρα 495 παρ. 3 Β' αριθμ. 4, 552, 553, 556, 558, 564 παρ. 3, 566 παρ. 1 του Κ.Πολ.Δ). Είναι, συνεπώς παραδεκτή (άρθρο 577 παρ. 1 του ίδιου Κώδικα) και πρέπει να ερευνηθεί, περαιτέρω, ως προς το παραδεκτό και το βάσιμο των λόγων αυτής, κατ' άρθρο 577 παρ. 3 του ίδιου Κώδικα.

Σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 247, 251, 298, 914, 922, 937 παρ. 1 ΑΚ σε περίπτωση αδικοπραξίας, αφότου εκδηλώνεται το ζημιογόνο γεγονός, με οποιαδήποτε μορφή ζημίας, θετικής ή αποθετικής, γεννάται υπέρ του ζημιωθέντος αξίωση αποζημιώσεως για την όλη ζημία, παρούσα και μέλλουσα, εάν είναι αυτή προβλεπτή, κατά την συνήθη πορεία των πραγμάτων και εφόσον η δικαστική επιδίωξη είναι δυνατή, αρχίζει η παραγραφή της σχετικής αξιώσεως προς αποζημίωση, η οποία είναι 5ετής από τότε που ο ζημιωθείς έλαβε γνώση της ζημίας και του υποχρέου προς αποζημίωση.

Τρέχει δε από τότε ο χρόνος παραγραφής για όλες, επελθούσες και μέλλουσες ζημίες, εκτός από εκείνες των οποίων δεν είναι δυνατή η πρόβλεψη κατά την συνήθη πορεία των πραγμάτων (Α.Π.591/2017). Εξάλλου, η διάταξη του άρθρου 929 εδάφ. α` ΑΚ ορίζει ότι, σε περίπτωση βλάβης του σώματος ή της υγείας προσώπου, η αποζημίωση περιλαμβάνει, εκτός από τα νοσήλια και τη ζημία που έχει ήδη επέλθει, οτιδήποτε ο παθών θα στερείται στο μέλλον ή θα ξοδεύει επιπλέον εξαιτίας της αύξησης των δαπανών του.

Από τη διάταξη αυτή, σε συνδυασμό και με το άρθρο 298 ΑΚ, προκύπτει ότι αυτός που υπέστη βλάβη στο σώμα του ή την υγεία του και, εξαιτίας τούτου, κατέστη ανίκανος για εργασία, έχει το δικαίωμα να ζητήσει από τον κατά νόμο υπόχρεο, ως αποζημίωση και καθετί, που στο μέλλον με πιθανότητα σύμφωνα με τη συνηθισμένη πορεία των πραγμάτων θα κέρδιζε, αν δεν γινόταν, εξαιτίας της βλάβης του σώματος ή της υγείας του, ανίκανος για εργασία (Α.Π. 210/2020, Α.Π. 938/2010, Α.Π. 426/2000).

Στην περίπτωση που από τη ζημιογόνο πράξη προκύπτει και δυσμενής συνέπεια, που είναι απρόβλεπτη, και συνεπώς για τη σχετική αξίωση που απορρέει από αυτή αρχίζει νέα χωριστή παραγραφή, ο ισχυρισμός του ενάγοντος, ότι η δυσμενής συνέπεια ήταν από την αρχή απρόβλεπτη δεν αποτελεί αντένσταση, αλλά άρνηση της ενστάσεως παραγραφής.

Έτσι, ο ενάγων δεν έχει το βάρος να επικαλεσθεί το χαρακτηρισμό της ζημίας του ως απρόβλεπτης, αλλά ο εναγόμενος, ως ενιστάμενος, έχει το βάρος να επικαλεσθεί και αποδείξει ότι η ζημία ήταν από την αρχή προβλεπτή, διότι αυτό είναι το περιεχόμενο της ενστάσεώς του (Α.Π. 210/2020, Α.Π. 52/2018, Α.Π. 1304/2017, Α.Π. 1010/2015). Εξάλλου, κατά το άρθρο 559 αριθ. 1 Κ.Πολ.Δ.

ιδρύεται λόγος αναίρεσης, αν παραβιάσθηκε κανόνας ουσιαστικού δικαίου. Τούτο συμβαίνει αν, για την εφαρμογή κανόνα ουσιαστικού δικαίου, το δικαστήριο απαίτησε περισσότερα στοιχεία ή αρκέστηκε σε λιγότερα στοιχεία από εκείνα που αυτός απαιτεί, καθώς και αν το δικαστήριο προσέδωσε στον εφαρμοστέο κανόνα δικαίου έννοια διαφορετική από την αληθινή.

Για να ιδρυθεί ο λόγος αναίρεσης του άρθρου 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ, η έλλειψη νόμιμης βάσης της απόφασης, για ελλείπεις, ανεπαρκείς ή αντιφατικές αιτιολογίες, πρέπει να προκύπτει από την ελάσσονα πρόταση που έχει διατυπωθεί για τη στήριξη του διατακτικού της, δηλαδή από τις παραδοχές της για ζητήματα που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και με βάση τις οποίες το δικαστήριο, ως αναγκαίες, κατέληξε στην κρίση του για παραδοχή ή απόρριψη της αγωγής, ανταγωγής, ένστασης ή αντένστασης.

Δεν ιδρύεται, επομένως, ο λόγος αυτός, όταν η αντίφαση εντοπίζεται μεταξύ της μείζονος και της ελάσσονος πρότασης της προσβαλλόμενης απόφασης, αφού ως "αιτιολογίες" νοούνται στην παραπάνω διάταξη μόνο οι ουσιαστικές παραδοχές, των οποίων η έλλειψη, αντίφαση ή ανεπάρκεια καθιστά ανέφικτο τον αναιρετικό έλεγχο της ορθής ή μη εφαρμογής του νόμου, ενώ οι διατάξεις που στηρίζουν το αγωγικό αίτημα ή προβληθείσα ένσταση, αρκεί, έστω και αν δεν μνημονεύονται στην προσβαλλόμενη απόφαση, να υπάρχουν και να δικαιολογούν, βάσει των ουσιαστικών παραδοχών της, το διατακτικό της, οπότε ο Άρειος Πάγος μπορεί να τις συμπληρώσει, κατά το άρθρο 578 ΚΠολΔ (ΑΠ 176/2011, 282/2010, 568/2008).

Με τον πρώτο λόγο κατά το πρώτο σκέλος του η αναιρεσείουσα προσάπτει στην προσβαλλομένη απόφαση την από το άρθρο 559 αρ. 1 ΚΠολΔ, πλημμέλεια με την αιτίαση ότι το εφετείο παραβίασε ευθέως τις διατάξεις ουσιαστικού δικαίου των άρθρων 251 και 937 ΑΚ, με την απόρριψη κατ'ουσίαν της στηριζόμενης στις διατάξεις αυτές προβληθείσας ένστασής της, περί πενταετούς παραγραφής της ένδικης αξίωσης του αντιδίκου της για αποζημίωση για διαφυγόντα εισοδήματα λόγω μόνιμης ανικανότητάς του για εργασία, δεχόμενο εσφαλμένως ως εναρκτήριο γεγονός της παραγραφής αυτής, χρόνο μεταγενέστερο του οριζόμενου από τις άνω διατάξεις, και δη το χρόνο της γνώσης του παθόντος (αναιρεσιβλήτου) της έκδοσης, στις 15-9-2006, της απόφασης της υγειονομικής επιτροπής χορήγησης σύνταξης αναπηρίας εκ της ήδη γνωστής σε αυτόν, ως προβλέψιμης, από το έτος 2004, εν λόγω ζημίας του (μόνιμη ανικανότητά του προς εργασία), και όχι το χρόνο γνώσης του για την επέλευσή της-όπως ορίζεται στις άνω διατάξεις- που ήταν προβλέψιμη ήδη από το χρόνο του ενδίκου ατυχήματος (30-6-2004), άλλως από το χρόνο της άσκησης της πρώτης αγωγής του (4-11-2004), ενώ εάν εφάρμοζε ορθά τις διατάξεις αυτές το Εφετείο θα έκανε δεκτή την ένσταση παραγραφής και θα απέρριπτε κατ' ουσίαν την αγωγή.

Από την παραδεκτή επισκόπηση της προσβαλλόμενης απόφασης (άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ) κατά το ενδιαφέρον τον αναιρετικό έλεγχο μέρος, προκύπτει ότι το Εφετείο, δέχθηκε ανελέγκτως, τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: "Ο ενάγων, Φ. Μ., προς το σκοπό αποκατάστασης της περιουσιακής και μη ζημίας που υπέστη την 30-6-2004 συνεπεία ατυχήματος που έλαβε χώρα κατά την κατασκευή και ανέγερση του εμπορικού κέντρου..

άσκησε ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης...την υπ' αριθμ. καταθέσεως …../ 2004 αγωγή του στρεφόμενος κατά... και της ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "Π. Α. Ε. Α. και Α. Α., Π. Υ., Ε. και Α."... με την οποία αξίωσε να του επιδικασθεί ... το ποσό των 8.146,25 ευρώ ως διαφυγόντα κέρδη για το χρονικό διάστημα από 1- 11-2004 έως 30-6-2006.

Η αγωγή αυτή εισήχθη για να δικασθεί ενώπιον του ανωτέρω δικαστηρίου... εκδόθηκε η υπ' αριθμ. 39961/2006 απόφαση του ανωτέρω δικαστηρίου, δυνάμει της οποίας ...κήρυξε εαυτό αναρμόδιο καθ' ύλην για την εκδίκαση της αγωγής, και παρέπεμψε αυτή ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου..... Με τη με αριθμό καταθέσεως …../2006 κλήση του, ο ενάγων εισήγαγε προς συζήτηση ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου τη με αριθμό καταθέσεως …../2004 αγωγή, και το Πολυμελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης εξέδωσε την υπ' αριθμ. 31788/2008 απόφασή του, δυνάμει της οποίας κρίθηκε ότι για το ατύχημα που υπέστη ο ενάγων την 30-6-2004 υποχρέωση προς αποζημίωση του ενάγοντος είχε και η εταιρία με την επωνυμία "Π.

ΑΕ", αφ' ενός ως προστήσασα τον επιβλέποντα μηχανικό και αφ' ετέρου διότι επιφύλαξε για τον εαυτό της την δια των προστηθέντων από αυτήν μηχανικών, διεύθυνση και επίβλεψη του όλου έργου, ενώ αναβλήθηκε η συζήτηση της αγωγής ως προς τα κεφάλαια που αφορούσαν τα απολεσθέντα εισοδήματα του ενάγοντος, προκειμένου να προσκομισθεί βεβαίωση ή απόφαση της αρμόδιας υπηρεσίας του ΙΚΑ, από την οποία να προκύπτει εάν ο ενάγων, ο οποίος ήταν ασφαλισμένος στο ΙΚΑ έλαβε ή δικαιούται να λάβει ασφαλιστικές παροχές, σε ποια έκταση, ποιου είδους και για ποιο χρονικό διάστημα, λόγω του τραυματισμού του ...

Ακολούθως, με τη με αριθμό …./2008 κλήση του ενάγοντος εισήχθη ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης προς συζήτηση η προαναφερόμενη με αριθμό καταθέσεως …../2004 αγωγή ως προς τα κεφάλαιά της, για τα οποία είχε αναβληθεί η συζήτησή της. Το ανωτέρω Δικαστήριο ... εξέδωσε την υπ' αριθμ. 7838/2009 απόφασή του, με την οποία δέχθηκε εν μέρει την πρώτη αγωγή, ως προς τα κεφάλαια που εκκρεμούσαν προς κρίση και αναγνώρισε την υποχρέωση των παραπάνω εναγομένων να καταβάλουν στον ενάγοντα το συνολικό ποσό των 33.922,68 ευρώ...

Κατά των ανωτέρω αποφάσεων άσκησαν εφέσεις όλοι οι παραπάνω διάδικοι (ενάγων και εναγόμενοι), επί των οποίων, κατόπιν συνεκδίκασής τους, εκδόθηκε η υπ' αριθμ. 740/2011 απόφαση του παρόντος Δικαστηρίου (Εφετείου Θεσσαλονίκης). ... με την οποία κρίθηκε με δύναμη δεδικασμένου (καθόσον η ασκηθείσα εκ μέρους της πρώτης εναγομένης "M…..

ΑΕ" αναίρεση κατά της παραπάνω αποφάσεως του Εφετείου Θεσσαλονίκης απορρίφθηκε με την υπ' αριθμ. 379/2012 απόφαση του Αρείου Πάγου), το οποίο δεσμεύει το Δικαστήριο κατά την παρούσα δίκη, ότι: α) Οι εναγόμενοι υπό τις προαναφερθείσες ιδιότητές τους, τυγχάνουν αποκλειστικά υπαίτιοι για το εργατικό ατύχημα που συνέβη την 30-6-2004, κατά την κατασκευή του εμπορικού κέντρου...

β) Ο ενάγων, συνεπεία του ως άνω ατυχήματος υπέστη συντριπτικό κάταγμα δεξιού λαγονίου με οστικές παρασχίδες προς το σύστοιχο λαγόνιο και ψοίτη μυ, διάταση ιερολαγονίου αρθρώσεως δεξιά, κάταγμα ιερού οστού με συνοδό αιμάτωμα και αέρα στον προϊερό χώρο, αποσπαστικό και συντριπτικό κάταγμα της λαγονίου αριστερά, συντριπτικό κάταγμα της κοτύλης αριστερά, κάταγμα μεσότητας αριστερού βραχιονίου, κατάγματα ηβικών άμφω και ηβοϊσχιακού κλάδου αριστερά, οπισθοπεριτοναϊκό αιμάτωμα, βαριές πνευμονικές θλάσεις με μαζική πνευμονική αιμορραγία και επιπλέον παρουσίασε απειλητικές για τη ζωή του διαταραχές οξυγόνωσης, γ) Προ του τραυματισμού του ο ενάγων εργαζόταν ως οδηγός φορτηγού αυτοκινήτου μεταφοράς σκυροδέματος, προσληφθείς από την αστική εταιρία "Κ.

Β. Μ.". δ) Οι ανωτέρω κακώσεις τον κατέστησαν τελείως ανίκανο για εργασία μέχρι και την 30-6-2006 και ως εκ τούτου δικαιούτο ως αποζημίωση τα εισοδήματα που απώλεσε κατά το χρονικό διάστημα από 1-11-2004 έως 30-6-2006 και συγκεκριμένα δικαιούτο το ποσό των 5.322,68 ευρώ, κατόπιν συνυπολογισμού των ποσών που έλαβε από το ΙΚΑ, κρίνοντας ότι οι μηνιαίες μικτές αποδοχές του για το διάστημα από 1-11-2004 έως και 30-6-2006 ανερχόταν στο ποσό των 815 ευρώ ...Περαιτέρω αποδείχθηκε, ότι ο ενάγων άσκησε ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης κατά των νυν εναγομένων-εφεσιβλήτων-εκκαλούντων και την υπ' αριθμ.

καταθ. …./ 2009 αγωγή του, με την οποία, διατεινόμενος ότι στις 25-8-2004, οπότε και εξήλθε από το Νοσοκομείο "ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ" μετά από δίμηνη νοσηλεία, η διάρκεια της αναπηρίας του δεν ήτο δυνατόν να προβλεφθεί λόγω της ιδιομορφίας και της σοβαρότητας των τραυμάτων του, ότι η κατάσταση της υγείας του μετά την 30-6-2006 δεν έχει βελτιωθεί, αλλά αντιθέτως, λόγω του συντριπτικού κατάγματος της λεκάνης του, πάσχει από παράλυση του δεξιού ποδιού και ιπποποδία και ανισοσκελία του αριστερού ποδιού, ότι δυνάμει της υπ' αριθμ.

…./2006 γνωμάτευσης της πρωτοβάθμιας Υγειονομικής Επιτροπής του ΙΚΑ εκρίθη ανάπηρος κατά ποσοστό 80% για το χρονικό διάστημα από 29-6-2006 έως 30-6-2008 και του χορηγήθηκε επίδομα αναπηρίας, ότι μετά από επανέλεγχο εκρίθη ανάπηρος με το ίδιο ποσοστό αναπηρίας και για το χρονικό διάστημα από 30-6-2008 έως 29-6-2010, κι ότι λόγω της ανωτέρω καταστάσεώς του, η οποία έχει καταστεί πλέον μόνιμη, πάσχει κι από μέτριας βαρύτητας καταθλιπτικό επεισόδιο με σωματικό σύνδρομο, ευρισκόμενος υπό φαρμακευτική αντικαταθλιπτική και αγχολυτική αγωγή και υπό ψυχοθεραπευτική υποστήριξη, ζήτησε να υποχρεωθούν οι εναγόμενοι να του καταβάλουν αποζημίωση για διαφυγόντα εισοδήματα του χρονικού διαστήματος από την 1-7-2006 έως και την αναμενόμενη συνταξιοδότησή του στο 65° έτος της ηλικίας του, ήτοι έως την 31-12-2045.

Κατά τη συζήτηση της υποθέσεως στις 23-4-2013, ο ενάγων, με τις νομίμως κατατεθείσες προτάσεις του και με δήλωση του πληρεξουσίου του Δικηγόρου που καταχωρήθηκε στα πρακτικά, παραιτήθηκε παραδεκτά από τη διεκδίκηση των διαφυγόντων εισοδημάτων για το διάστημα από 1-7-2012 και μετέπειτα, επιφυλασσόμενος ρητώς για τη μετέπειτα δικαστική επιδίωξή τους, επί της ανωτέρω δε αγωγής εξεδόθη η υπ' αριθμ. 22248/2013 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου, το οποίο, κρίνοντας ότι, μετά την άσκηση των προαναφερθέντων δύο αγωγών (υπ' αριθμ.

καταθ. …/2004 και …/2006), το ίδιο ατύχημα συνέχισε να αναδίδει ζημιογόνες συνέπειες για τον ενάγοντα, κι ότι αυτός, λόγω της αναπηρίας του, που είχε επιβεβαιωθεί με τις υπ' αριθμ. …/2006, υπ' αριθμ. …/2008 και υπ' αριθμ. …/2010 αποφάσεις της πρωτοβάθμιας Υγειονομικής Επιτροπής του ΙΚΑ που τον έκριναν ανάπηρο κατά ποσοστό 80% για το χρονικό διάστημα από 29-6-2006 έως 30-6-2008 η πρώτη, κατά ποσοστό 80% για το χρονικό διάστημα από 1-7-2008 έως 30-6-2010 η δεύτερη και κατά ποσοστό 67% για το χρονικό διάστημα από 1-7-2010 έως 30-6-2012 η τρίτη, είχε καταστεί τελείως ανίκανος για εργασία και για το επίδικο διάστημα από 1-7-2006 μέχρι και την 30-6-2012, του επιδίκασε ως αποζημίωση το ποσό των 43.866 ευρώ για τα εισοδήματα που αυτός απώλεσε κατά το προαναφερθέν χρονικό διάστημα, συνυπολογίζοντας και τα ποσά που ο ίδιος είχε ήδη λάβει από το ΙΚΑ ως κύρια και επικουρική σύνταξη.

Κατά τη συζήτηση της ανωτέρω από 26-11-2009 με αριθ.καταθ.50947/1-12-2009 αγωγής οι 1η και 2η των εναγομένων προέβαλαν την ένσταση της πενταετούς, κατ' άρθρο 937 Α.Κ. παραγραφής της ένδικης αξίωσης του ενάγοντος, διατεινόμενες ότι το ατύχημα έλαβε χώρα την 30-6-2004 ενώ η αγωγή τους επιδόθηκε στις 17-12-2009 και 16-12-2009, αντιστοίχως, ένσταση όμως που απερρίφθη ως απαραδέκτως προβληθείσα, διότι είχε για πρώτη φορά προταθεί όχι με τις νομίμως κατατεθείσες προτάσεις τους αλλά με την κατατεθείσα προσθήκη-αντίκρουσή τους, ενώ ως ουσία αβάσιμος απερρίφθη και ο ισχυρισμός των ιδίων εναγομένων περί δικαστικής ομολογίας του ενάγοντος αναφορικώς με το στοιχείο της γνώσης του περί της ανικανότητάς του προς εργασία για το επίμαχο χρονικό διάστημα.

Κατά της ανωτέρω αποφάσεως η εκ των εναγομένων Π. Α.Ε. άσκησε έφεση και εξεδόθη η με αριθμό 469/2016 απόφαση του παρόντος Δικαστηρίου, το οποίο κρίνοντας ότι ο ενάγων κατέστη απολύτως ανίκανος για εργασία κατά το διάστημα από 1-7-2006 έως και 30-6-2012, κατάσταση, η οποία χαρακτηρίζεται ως μόνιμη και μη αναστρέψιμη,......

εξαφάνισε την εκκαλουμένη και του επιδίκασε τελικώς το ποσό των 42.076,31 ευρώ, ήτοι κατά τι λιγότερα από το πρωτοβαθμίως επιδικασθέν. Ενόσω εκκρεμούσε η εκδίκαση της ανωτέρω από 26-11-2009 αγωγής ο ενάγων άσκησε ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης την υπό κρίση από 26-9-2013 με αριθ.καταθ …/2013 αγωγή του, αιτούμενος την επιδίκαση διαφυγόντων εισοδημάτων της χρονικής περιόδου από 1-7-2012 έως 31-12-2045, πλην όμως κατά τη συζήτηση αυτής κατά τη δικάσιμο της 27-3-2017 αντιμωλία των διαδίκων, ο ενάγων με τις προτάσεις του, αλλά και με δήλωση του πληρεξουσίου του δικηγόρου που καταχωρήθηκε στα πρακτικά, παραιτήθηκε από το δικόγραφο της ανωτέρω αγωγής του ως προς αξίωσή του για αποζημίωση του χρονικού διαστήματος από 1-7-2018 έως 31-12-2045, ενώ .περιορίζοντας νομίμως το ως άνω αρχικό καταψηφιστικό αίτημά του σε εν μέρει αναγνωριστικό, ζήτησε:

Α) να αναγνωριστεί η υποχρέωση των εναγομένων να του καταβάλουν, εις ολόκληρον έκαστος: 1) ποσό 8.991,03 € ως υπόλοιπο διαφυγόντων εισοδημάτων της χρονικής περιόδου από 1-7- 2012 έως και 31-12-2012, 2) ποσό 18.730,56 € ως υπόλοιπο έτους 2015, 3) ποσό 20.005,87 € ως υπόλοιπο έτους 2016, 4) ποσό 26.637,37 € ως υπόλοιπο έτους 2017 και 5) ποσό 14.538,37 €, ως υπόλοιπο διαστήματος από 1-1-2018 έως και 30-6-2018 και Β) να υποχρεωθούν οι εναγόμενοι να του καταβάλουν αλληλεγγύως και εις ολόκληρον έκαστος: 1) ποσό 16.337,45 € ως υπόλοιπο έτους 2013 και 2) ποσό 17.586,52 € ως υπόλοιπο έτους 2014, με τους νόμιμους τόκους, για τους μεν απολεσθέντες μισθούς της χρονικής περιόδου από 1-7-2012 έως 30-9-2013 από την τελευταία ημέρα του μήνα στον οποίο αντιστοιχούν, άλλως από την επίδοση της αγωγής, για τους δε απολεσθέντες μισθούς της χρονικής περιόδου από 1-10-2013 έως 30-6-2018, επικαλούμενος τον ίδιο ως άνω σπουδαίο λόγο, ζήτησε να του καταβληθούν εφάπαξ με το νόμιμο τόκο από την έκδοση της αποφάσεως, άλλως από την τελευταία ημέρα εκάστου μήνα στον οποίο αντιστοιχούν, το δώρο Χριστουγέννων και το επίδομα αδείας από την 31 Δεκεμβρίου κάθε έτους στο οποίο αφορούν και το δώρο Πάσχα από 30 Απριλίου κάθε έτους στο οποίο αφορά.

Επί της αγωγής αυτής (υπ' αριθμ. εκθ. καταθ. …./2013), που, όπως προαναφέρθηκε, συζητήθηκε αντιμωλία των διαδίκων, εκδόθηκε η εκκαλουμένη υπ' αριθμ. 12696/2017 απόφαση του ανωτέρω Δικαστηρίου, το οποίο την απέρριψε ως κατ' ουσίαν αβάσιμη με την αιτιολογία ότι η αξίωση του ενάγοντος για διαφυγόντα εισοδήματα του χρονικού διαστήματος από 1-7- 2012 έως και 30-6-2018 έχει υποπέσει στην πενταετή παραγραφή του άρθρου 937 του ΑΚ.

Προκειμένου να καταλήξει στην κρίση αυτή (το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο: α) δέχθηκε ότι η ζημία του ενάγοντος ήταν απρόβλεπτη, ότι δηλαδή κατά την άσκηση της αρχικής από 15-10-2004 υπ' αριθμ. καταθ. …./2004 αγωγής του αυτός δεν γνώριζε ακόμη τη μεταγενεστέρως εμφανισθείσα σωματική βλάβη, που ήταν η βράχυνση του αριστερού του ποδιού και για την οποία θα χρειαζόταν να υποβληθεί μελλοντικά σε χειρουργική επέμβαση προς αποκατάσταση, β) δέχθηκε ότι ο ενάγων εξαιτίας του τραυματισμού του κατέστη ανίκανος για εργασία και για το επίδικο διάστημα από 1-7-2012 έως και 30-6-2018 και ότι αυτός, κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων, θα εξακολουθούσε να εργάζεται ως οδηγός φορτηγού κατά το ως άνω χρονικό διάστημα, γ) απέρριψε ως κατ' ουσίαν αβάσιμη, την κύρια ένσταση παραγραφής που οι εναγόμενοι προέβαλαν με τις προτάσεις τους, διατεινόμενοι ότι οι επιζήμιες συνέπειες του τραυματισμού του ενάγοντος ήταν εξαρχής προβλέψιμες, γ) έκρινε ότι ο ενάγων έλαβε γνώση της ως άνω σωματικής βλάβης στις 16-3-2006, αφότου και διάβασε τη γνωμάτευση του ιατρού Φ.

Σ., από την οποία προέκυπτε ότι θα χρειαστεί μελλοντική αποκατάσταση του αριστερού του ισχύου, δ) έκρινε ότι από το ως άνω χρονικό σημείο (16-3-2006) αρχίζει για την αξίωση του ενάγοντος νέα πενταετής παραγραφή, η οποία συμπληρώνεται στις 15-3- 2011 και συνεπώς, η κατατεθείσα στις 7-10-2013 ένδικη αγωγή τυγχάνει παραγεγραμμένη, ενώ τέλος, ε) την αντένσταση του ενάγοντος, σύμφωνα με την οποία η άσκηση της υπό κρίση αγωγής του εντός εξαμήνου από την παραίτηση από την από 26-11-2009 με αριθμό κατάθεσης …./2009 προηγούμενη αγωγή του έχει διακόψει την παραγραφή αναδρομικά από την άσκηση της τελευταίας, την απέρριψε ως αόριστη, λόγω μη σαφούς αναφοράς από τον ενάγοντα του χρόνου επίδοσης του ενδίκου δικογράφου.

Επί των ανωτέρω κρίσεων του πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου παραπονούνται τώρα όλοι οι διάδικοι (ενάγων και εναγόμενοι) με τις ένδικες συνεκδικαζόμενες τέσσερις εφέσεις τους, ζητώντας ο καθείς την απόρριψη των βλαπτικών για τους ίδιους κεφαλαίων της εκκαλουμένης, οι δε τρεις εναγόμενοι, μολονότι η εναντίον τους αγωγή του αντιδίκου τους απερρίφθη και τυγχάνουν νικήσαντες διάδικοι, διατείνονται ότι στην εκκαλουμένη υφίστανται δυσμενείς για τα συμφέροντά τους αιτιολογίες.

Ένας εκ των βασικών ισχυρισμών που προέβαλαν οι εναγόμενοι με τις προτάσεις τους ενώπιον του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου και που επαναφέρεται ως λόγος εφέσεως ήταν η παραγραφή της ενδίκου αξιώσεως του ενάγοντος. Ειδικότερα ισχυρίστηκαν ότι η αδικοπραξία τελέστηκε στις 30-6-2004, ότι ο ενάγων εξήλθε από το νοσοκομείο στις 25-8-2004, και ότι καθ'όν χρόνο άσκησε εναντίον τους την πρώτη από 15-10-2004 με αριθ.καταθ……/2004 αγωγή του, με την οποία ζητούσε, μεταξύ άλλων, και αποζημίωση για διαφυγόντα κέρδη προγενέστερου διαστήματος, γνώριζε την έκταση, το είδος και τη σοβαρότητα των σωματικών βλαβών, που είχε υποστεί συνεπεία του ατυχήματος, καθώς και την εφ' όρου ζωής ανικανότητά του προς οποιαδήποτε εργασία, ότι η κατάληψη στον ενάγοντα κάποιου ποσοστού αναπηρίας ήταν αναμενόμενη και "προβλεπτή" κατά τα ιατρικά δεδομένα, και ότι ο ενάγων συνεπώς τελούσε σε πλήρη γνώση της ισόβιας πλήρους αναπηρίας του, γεγονός άλλωστε, που ο ίδιος συνομολόγησε σε πλείστα σημεία του δικογράφου της υπ'αριθ.καταθ …./2004 πρώτης αγωγής του, καθώς και η σύζυγός του στην υπ'αριθ ../2013 ένορκη βεβαίωση, η οποία ελήφθη με πρωτοβουλία του ενάγοντος στο πλαίσιο της εκδίκασης της δεύτερη εναντίον τους ασκηθείσας από 26-11-2009 υπ' αριθ.

καταθ. …/2009 αγωγής, ότι η διάγνωση του ποσοστού αναπηρίας του τον Σεπτέμβριο του 2006 από την αρμόδια υγειονομική επιτροπή του ΙΚΑ δεν συνιστά "απρόβλεπτη" επιδείνωση της υγείας του, αλλά προβλεπτή και πιθανή εξέλιξη ενός σοβαρού τραυματισμού, και ότι επομένως ενόψει του ότι η ένδικη αγωγή ασκήθηκε στις 7-10-2013, η σχετική αξίωση του ενάγοντος έχει υποπέσει στην πενταετή παραγραφή του άρθρου 937 του Α.Κ., δοθέντος ότι η εν λόγω παραγραφή ξεκίνησε στις 26-8-2004 άλλως στις 5-11-2004 και αντίστοιχα συμπληρώθηκε στις 26-8-2009, άλλως στις 5-11-2009.

Επιπλέον, οι εναγόμενοι ισχυρίστηκαν ότι ο ενάγων, ναι μεν άσκησε εναντίον τους την από 26-11-2009 υπ' αριθ. καταθ. ../2009 δεύτερη αγωγή του, εκ του δικογράφου της οποίας ο ενάγων νομοτύπως παραιτήθηκε κατά τη συζήτησή της στις 23-4-2013 από τις αξιώσεις του για απωλεσθέντα εισοδήματα του χρονικού διαστήματος από 1-7-2012 και μετέπειτα, για τα οποία εν συνεχεία άσκησε την υπό κρίση από 26-9-2013 υπ' αριθ.

καταθ. …/2013 αγωγή του, πλην όμως και οι αξιώσεις της ως άνω δεύτερης υπ'αριθ.καταθ…./2009 αγωγής έχουν υποπέσει και αυτές σε παραγραφή, δοθέντος ότι η αγωγή αυτή επιδόθηκε στις 16 και στις 17-12-2009, μετά πάροδο δηλαδή πέντε ετών από την 16-10-2004, άλλως από την 5-11-2004, ότε το αργότερο έλαβε γνώση ο ενάγων των επιζήμιων συνεπειών του τραυματισμού του.

Επί των ανωτέρω πραγματικών περιστατικών αποδείχθηκαν τα εξής: Ο ενάγων, στο ατύχημα της 30ης-6-2004 υπέστη συντριπτικό κάταγμα δεξιού λαγονίου, κάταγμα ιερού οστού, αποσπαστικό-συντριπτικό κάταγμα αριστερού λαγονίου, συντριπτικό κάταγμα αριστερής κοτύλης, κατάγματα ηβικών οστών άμφω και ηβοϊσχιακού κλάδου αριστερά, οπισθοπεριτοναϊκό αιμάτωμα, κάταγμα βραχιονίου αριστερά καθώς και βλάβη του οσφυοϊερού πλέγματος δεξιά με προσβολή και του κοινού περονιαίου νεύρου.

Αντιμετωπίστηκε χειρουργικά στην Ορθοπαιδική Κλινική του ΓΝΘ. "Γ. ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ" και υπεβλήθη στις ενδεδειγμένες χειρουργικές επεμβάσεις, εξήλθε δε από το νοσοκομείο στις 25-8-2004, μετά πάροδο δηλαδή νοσηλείας δύο περίπου μηνών. Η άμεση παρέμβαση και η χειρουργική αποκατάσταση των τραυμάτων του, η απουσία άμεσων μετεγχειρητικών επιπλοκών, το νεαρό της ηλικίας του (ήταν μόλις 25 ετών) και η έλλειψη άλλων επιβαρυντικών καταστάσεων από το ιστορικό του θα μπορούσαν να τεκμηριώσουν τότε, ότι η πρόβλεψη για τη φυσιολογική ανάρρωσή του και επανένταξη εν μέρει ή συνολικά σε φυσιολογική δραστηριότητα θα ήταν δυνατή.

Τούτο, εκτός από τα προσκομισθέντα ιατρικά έγγραφα και γνωματεύσεις, επιβεβαιώνεται κι από όσα αμετακλήτως έκανε δεκτά το Άρειος Πάγος ο οποίος, δυνάμει της υπ' αριθμ. 379/2012 αποφάσεώς του, απέρριψε την αίτηση αναιρέσεως κατά της προμνημονευθείσας υπ' αριθμ. 740/2011 αποφάσεως του παρόντος Δικαστηρίου, δεχόμενος μεταξύ άλλων στην 40η σελίδα του τα εξής: "ο ενάγων νοσηλεύθηκε στην Γ ορθοπεδική ΑΠΘ κλινική του ιδίου νοσοκομείου, όπου παρέμεινε μέχρι 25 Αυγούστου 2004 και κρίθηκε ότι χρήζει τραπεζοειδούς βακτηρίας, κηδεμόνα τύπου ΚΙΕΖΑΚ και ορθοπεδικών υποδημάτων, ενώ κατά την έξοδό του από αυτήν διαπιστώθηκε ότι έπασχε από ανοικτά ασταθή κατάγματα λεκάνης χειρουργηθέντα, κάταγμα αριστερού βραχιονίου χειρουργηθέν και πάρεση περονιαίου νεύρου δεξιά και συνεστήθη σ' αυτόν να προσέρχεται τακτικά για παρακολούθηση της καταστάσεως των τραυμάτων του στα εξωτερικά ιατρεία του νοσοκομείου, ενώ, στις 2-9-2004, του δόθηκαν οδηγίες για την πραγματοποίηση φυσικοθεραπείας.

Ακολούθως, στις 13-9-2004 διαπιστώθηκε ότι λόγω των παθήσεων του ενάγοντος και κυρίως λόγω της σοβαρής κακώσεως του ισχιακού νεύρου δεξιά (πάρεση περονιαίου νεύρου), ήταν ενδεχόμενο να απαιτηθεί να γίνουν πολλαπλές επεμβάσεις στο δεξιό ισχίο του, ενώ η επιστροφή αυτού στην εργασία του θα μπορούσε να καταστεί αδύνατη ή εφικτή ύστερα από την παρέλευση χρονικού διαστήματος δύο ετών".

Υιοθέτησε, λοιπόν, ο Άρειος Πάγος την ίδια άποψη που το παρόν Δικαστήριο είχε διατυπώσει στην υπ' αριθμ. 740/2011 τελεσίδικη απόφασή του, μνημονεύοντας μάλιστα στο σχετικό σημείο και δη στην 49η σελίδα τις, μη αμφισβητούμενες ως προς την ύπαρξή τους από τους εναγόμενους, υπ' αριθμ. πρωτ. … και …/13-9-2004 ιατρικές γνωματεύσεις του επιμελητή της ορθοπεδικής κλινικής του ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ Σ.

Φ., εκ των οποίων προέκυπτε ότι στις 13-9-2004 υπήρχε ανοικτό το ενδεχόμενο ο ενάγων, είτε να μην επιστρέφει καθόλου στην εργασία του, είτε να επιστρέψει σ' αυτήν μετά παρέλευση δύο ετών, ήτοι περί τον Σεπτέμβριο του 2006. Την αυτή άποψη είχε διατυπώσει στην υπ' αριθμ. 31788/2008 απόφασή του και το πρωτοβάθμιο Πολυμελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης, το οποίο μάλιστα στην 50η σελίδα της εν λόγω αποφάσεώς του είχε κάνει αποδεκτό ότι ο τραυματισθείς κατά την έξοδό του από το νοσοκομείο στις 25-8-2004, ναι μεν έπασχε από ασταθή κατάγματα λεκάνης χειρουργηθέντα, από κάταγμα αριστερού βραχιονίου χειρουργηθέν και από πάρεση περονιαίου νεύρου δεξιά και του συνεστήθη τακτική παρακολούθηση στα εξωτερικά ιατρεία του νοσοκομείου, πλην όμως τότε, δεν ήταν δυνατή η πρόβλεψη τυχόν καταληφθείσας σ' αυτόν αναπηρίας, προς επιβεβαίωση δε όλων των ανωτέρω είχε μνημονεύσει και την υπ' αριθμ.

πρωτ. …./2004 ιατρική γνωμάτευση, η ύπαρξη της οποίας δεν αμφισβητήθηκε ποτέ από την πλευρά των εναγομένων. Περί σημαντικής, άλλωστε, βελτιώσεως γινόταν λόγος και στο από 13-7-2004 ενημερωτικό σημείωμα του νοσοκομείου ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ, καθώς και στην υπ' αριθ. πρωτ. …/2004 ιατρική γνωμάτευση του εντατικολόγου του ως άνω νοσοκομείου Μ.

Τ., ενώ στην υπ' αριθμ. …/2006 ιατρική γνωμάτευση του ορθοπεδικού Σ. Φ., ναι μεν εττισημαίνεται ότι ο ενάγων θα χρειαστεί μελλοντική αποκατάσταση του αριστερού ισχύου, πλην όμως ουδεμία αναφορά υπάρχει περί ολικής ανικανότητας προς εκτέλεση οποιοσδήποτε εργασίας και περί εφ' όρου ζωής αναπηρίας του. Επομένως, όταν ο ενάγων άσκησε στις 4-11-2004 εναντίον των εναγόμενων την πρώτη από 15-10-2004 με αριθμ.

καταθ. …/2004 αγωγή του, με την οποία ζητούσε, μεταξύ άλλων, και αποζημίωση για διαφυγόντα κέρδη του χρονικού διαστήματος από 1-11-2004 έως 30-6-2006, δεν μπορούσε να γνωρίζει το ιάσιμο ή μη των σοβαρών σωματικών βλαβών, που είχε υποστεί κατά το ατύχημα της 30ης-6-2004, ούτε μπορούσε να προβλέψει ότι οι ανωτέρω σωματικές βλάβες θα επέφεραν βλαπτικές και μη αναστρέψιμες για την υγεία του συνέπειες, που θα ασκούσαν καθοριστική επίδραση και στο επαγγελματικό του μέλλον, γι' αυτό άλλωστε άσκησε την περί διαφυγόντων εισοδημάτων σχετική αξίωσή του μόνο για μία διετία, συμμορφούμενος σε όσα οι ιατροί του είχαν πει προφορικώς και είχαν παραθέσει εγγράφως στις προαναφερθείσες αρχικές γνωματεύσεις τους, οι οποίες προέβλεπαν, μεταξύ άλλων, ότι η επιστροφή του στην εργασία θα μπορούσε να είναι εφικτή ύστερα από παρέλευση δύο ετών.

Μάλιστα, ούτε και η αρμόδια υγειονομική επιτροπή του ΙΚΑ ήταν σε θέση να προσδιορίσει το ποσοστό της τυχόν αναπηρίας του και το χρονικό διάστημα διάρκειάς της, γι' αυτό μέχρι την 28-6-2006 του χορηγούσε επίδομα ασθενείας λόγω πρόσκαιρης ανικανότητας προς εργασία, όταν δε η Υγειονομική Επιτροπή Ανικανοτήτων του ΙΚΑ εξέδωσε την υπ' αριθμ. 4590/15-9-2006 απόφασή της που τον χαρακτήριζε ανάπηρο από την 29-6-2006 έως την 30-6-2008 με ποσοστό αναπηρίας 80%, τότε μόνο χορηγήθηκε σ' αυτόν σύνταξη αναπηρίας, γνώση δε περί της ανωτέρω υπ' αριθμ. 4590/15-9-2006 αποφάσεως και του σαφούς αναφορικώς με την επιδείνωση της υγείας του περιεχομένου της ο ενάγων έλαβε αυθημερόν (στις 15-9-2006), όταν του γνωστοποιήθηκε αυτή αρμοδίως (βλ.

την από 15-9-2006 γνωστοποίηση γνωμάτευσης Α/θμιας Υγειονομικής Επιτροπής). Επομένως, χρονικό σημείο γνώσης, εκ μέρους του ενάγοντος, της εφ' όρου ζωής αναπηρίας του αποτελεί η 15η-9-2006, οπότε και πιστοποιήθηκε αρμοδίως το μόνιμο και οριστικό αυτής (αναπηρίας), ο δε ενάγων τότε συνειδητοποίησε για πρώτη φορά τις σε βάρος του και αιτιωδώς συνδεόμενες με το ατύχημα νέες δυσμενείς για την υγεία του συνέπειες, το είδος, την έκταση και τη χρονική διάρκεια των οποίων αδυνατούσε να προβλέψει κατά το χρόνο άσκησης της πρώτης αγωγής του εναντίον των αντιδίκων του και οι οποίες δυσμενείς συνέπειες, όπως αποδείχθηκε, πράγματι εκ των υστέρων εμφανίστηκαν, προκαλώντας ακόμη μεγαλύτερη επιβάρυνση στην ήδη εύθραυστη υγεία του.

Ειδικότερα, από τις με αριθμούς ../2019 και …/2019 εκθέσεις ιατρικής πραγματογνωμοσύνης των ορισθέντων με την υπ' αριθμ. 2373/2018 μη οριστική απόφαση του παρόντος Δικαστηρίου πραγματογνωμόνων Σ. Δ., ορθοπεδικού και Ι. Μ., νευροχειρουργού, σε συνδυασμό και με την πληθώρα ιατρικών γνωματεύσεων και βεβαιώσεων του χρονικού διαστήματος από το έτος 2006 και μετέπειτα, που ο ενάγων προσκομίζει και επικαλείται, αποδεικνύεται ότι, ναι μεν η παράλυση του δεξιού περονιαίου νεύρου, η ιπποποδία και η ανισοσκελία (βράχυνση) του αριστερού του σκέλους αποτελούσαν συνέπειες, που είχαν εξ αρχής προκληθεί λόγω του σοβαρού κατάγματος της λεκάνης, πλην όμως σε περιπτώσεις πολυτραυματιών, όπως ήταν και ο ενάγων, οι οποίοι έχουν υποβληθεί σε επεμβάσεις αποκατάστασης με τοποθέτηση υλικών, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να υποβληθούν στο μέλλον εκ νέου σε χειρουργικές παρεμβάσεις εξαιτίας αστοχίας κάποιου υλικού ή διαπύησης των υλικών αυτών, γεγονός, που συντείνει στην επιδείνωση της υγείας τους.

Ειδικότερα, οι ανωτέρω πραγματογνώμονες επιβεβαιώνουν ότι μετά την 4η-11-2004 (ημερομηνία, κατά την οποία ο ενάγων άσκησε την υπ' αριθμ. καταθ. …./2004 πρώτη αγωγή του κατά των εναγόμενων) η κατάσταση της υγείας του επιδεινώθηκε έτι περισσότερο, οι δε περαιτέρω επιζήμιες συνέπειες που του παρουσιάστηκαν και που αυτός αδυνατούσε να γνωρίζει και να προβλέψει προηγουμένως, ήταν οι εξής:

α) Φλεγμονή των υλικών οστεοσύνθεσης της λεκάνης για την οποία του χορηγήθηκε αρχικά φαρμακευτική αγωγή και τελικά υπεβλήθη σε χειρουργική θεραπεία την 21-12-2008 με αφαίρεση των υλικών οστεοσύνθεσης και χειρουργικό καθαρισμό της φλεγμονής από το δεξιό λαγόνιο οστό στο ιδιωτικό θεραπευτήριο "Ι. Δ." β) μετατραυματική οστεοαρθρίτιδα αριστερής κοτύλης, για την οποία υποβλήθηκε την 30-9-2009 σε ολική αρθροπλαστική του αριστερού ισχίου στο ίδιο ως άνω ιδιωτικό θεραπευτήριο (περί αυτής σαφής αναφορά έγινε στην υπ' αριθμ.

καταθ. …/2009 δεύτερη αγωγή του ενάγοντος στην 32η σελίδα), γ) Βραχιαλγία και δυσαισθησία αριστερού βραχιονίου λόγω ύπαρξης υλικών οστεοσύνθεσης στο αριστερό βραχιόνιο, τα οποία ο ενάγων αναγκάστηκε να αφαιρέσει χειρουργικώς το 2010 προκειμένου να απαλλαγεί από τα παραπάνω ενοχλήματα, δ) Απώλεια της καλής ισορροπίας του σώματός του λόγω των χειρουργείων στη λεκάνη και της πάρεσης του δεξιού άκρου ποδός, τα οποία συντελούν στην εμφάνιση οσφυοϊσχιαλγίας, εκφυλιστικής δισκοπάθειας και περινευρικής κύστης και τέλος, ε) Σοβαρή διαταραχή-κατάθλιψη εξ αιτίας των χρόνιων συνεπειών του ατυχήματος, με αποτέλεσμα τη λήψη σχετικής φαρμακευτικής αγωγής προς αντιμετώπισή της (περί αυτής σαφής αναφορά έγινε στην υπ' αριθμ.

καταθ. …/2009 δεύτερη αγωγή του ενάγοντος στην 18η σελίδα). Για τις αξιώσεις, λοιπόν, αποζημίωσης που απορρέουν από τις προαναφερθείσες σε βάρος του ενάγοντος περαιτέρω επιζήμιες συνέπειες, οι οποίες συνδέονται αιτιωδώς με το ατύχημα και οι οποίες δεν μπορούσαν κατά τους κοινούς κανόνες να προβλεφθούν από αυτόν καθ' ον χρόνο άσκησε την πρώτη υπ' αριθμ.

καταθ. …/2004 αγωγή του, ισχύει νέα πενταετής παραγραφή με ημερομηνία έναρξης την 15-9-2006 και συμπλήρωσης την 15-9-2011, οι δε ισχυρισμοί των εναγομένων και ήδη εκκαλούντων, που επαναφέρονται και ως λόγοι εφέσεως: α) ότι δήθεν οι ζημίες του ενάγοντος ήταν εξ αρχής προβλεπτές, β) ότι ο ενάγων τελούσε σε πλήρη γνώση της εφ' όρου ζωής αναπηρίας του, την οποία μάλιστα ομολογούσε σε πλείστα σημεία του δικογράφου της ανωτέρω πρώτης αγωγής (του έτους 2004), ενώ την συνομολόγησε και η σύζυγός του στην υπ' αριθμ.

…/2013 ένορκη βεβαίωση (ουδεμία τέτοιου είδους ομολογία συνάγεται, κατά την κρίση του παρόντος Δικαστηρίου, από το περιεχόμενο της εν λόγω αγωγής και ενόρκου βεβαιώσεως, παρά μόνο χρήση ιδιαιτέρως δυσμενών εκφράσεων και λέξεων προς το σκοπό κατάδειξης της πολύ σοβαρής κατάστασης της υγείας του ενάγοντος και ουχί προς το σκοπό αποδοχής επιβλαβών για τον ενάγοντα γεγονότων, τη δυσμενή εξέλιξη των οποίων αυτός αδυνατούσε τότε να γνωρίζει, δοθέντος ότι είχε εξέλθει από το Νοσοκομείο στις 25-8-2004 και άσκησε την πρώτη αγωγή του στις 4-11-2004), γ) ότι η παραγραφή των στηριζομένων σ' αυτές αξιώσεων άρχισε στις 25-8-2004 και συμπληρώθηκε στις 26-8-2009 (ήτοι πέντε έτη μετά την έξοδο του ενάγοντος από το νοσοκομείο στις 25-8-2004), άλλως άρχισε στις 4-11-2004 και συμπληρώθηκε στις 5-11-2009 (ήτοι πέντε έτη μετά την άσκηση της ανωτέρω πρώτης υπ' αριθμ.

καταθ, ../2004 αγωγής του) και τέλος, δ) ότι ο ενάγων άλλαξε την επιχειρηματολογία του, όταν διαπίστωσε ότι οι απαιτήσεις του είχαν πλέον υποπέσει στην πενταετή παραγραφή του άρθρου 937 ΑΚ, πρέπει να απορριφθούν ως αναπόδεικτοι και ουσία αβάσιμοι. Το πρωτοβάθμιο, επομένως, Δικαστήριο, που με την εκκαλουμένη απόφασή του χαρακτήρισε τις επικαλούμενες από τον ενάγοντα ζημίες "απρόβλεπτες", απορρίπτοντας ως ουσία αβάσιμο τον ισχυρισμό των εναγόμενων "περί εξ αρχής προβλέψιμων επιζήμιων συνεπειών" και ως ουσία αβάσιμη την προαναφερθείσα κύρια ένστασή τους περί παραγραφής της ενδίκου αξιώσεως, ορθώς ως προς τα ανωτέρω τις αποδείξεις εκτίμησε και δεν έσφαλε, έσφαλε, όμως, με το να δεχθεί ότι ο ενάγων έλαβε θετική γνώση για τις περαιτέρω απρόβλεπτες επιζήμιες εις βάρος του συνέπειες το πρώτον στις 16-3-2006, όταν δηλαδή πήρε στα χέρια του την υπ' αριθμ.

…/2006 γνωμάτευση του ιατρού Φ. Σ., Επιμελητή της Ορθοπεδικής Κλινικής του Νοσοκομείου ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ, στην οποία, όπως ήδη ανωτέρω αναφέρθηκε, ναι μεν εκτίθετο επί λέξει ότι "θα χρειαστεί μελλοντική αποκατάσταση αριστερού ισχύου", πλην όμως ουδεμία αναφορά γινόταν για ολική ανικανότητα προς εργασία και για εφ' όρου ζωής αναπηρία, στοιχείο, που για πρώτη φορά διατυπώθηκε και εισφέρθηκε επισήμως δια της προλεχθείσας υπ' αριθμ.

…/2006 αποφάσεως της Υγειονομικής Επιτροπής Ανικανοτήτων του ΙΚΑ, η οποία, διαπιστώνοντας τη μη ομαλή εξέλιξη της υγείας του ενάγοντος και την περαιτέρω επιδείνωσή της (παρά τα όσα αναμένονταν βάσει του νεαρού της ηλικίας του, των δεδομένων της ιατρικής επιστήμης και των επισημάνσεων των θεραπόντων ιατρών περί εμφανούς βελτίωσής του), τον χαρακτήρισε τελικώς ανάπηρο με ποσοστό αναπηρίας 80% από την 29-6-2006, ήτοι από τη συμπλήρωση διετίας από το ένδικο ατύχημα.

Περαιτέρω, αποδείχθηκε ότι ο ενάγων, εντός πενταετίας από την 15η-9-2006, ότε και έλαβε γνώση των σε βάρος του απρόβλεπτων δυσμενών συνεπειών και τον χαρακτηρισμό του ως ανάπηρο, άσκησε ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης κατά των νυν εναγομένων την από 26-11-2009 υπ' αριθμ, καταθ. …./2009 δεύτερη αγωγή του, με την οποία διατεινόμενος, κατά τα προαναφερθέντα, ότι στις 25-8-2004, οπότε και εξήλθε από το Νοσοκομείο "ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ" μετά από δίμηνη νοσηλεία, η διάρκεια της αναπηρίας του δεν ήτο δυνατόν να προβλεφθεί λόγω της ιδιομορφίας και της σοβαρότητας των τραυμάτων του, ότι η κατάσταση της υγείας του μετά την 30-6-2006 δεν έχει βελτιωθεί, αλλά αντιθέτως δυνάμει της υπ' αριθμ.

…/2006 γνωμάτευσης της πρωτοβάθμιας Υγειονομικής Επιτροπής του ΙΚΑ εκρίθη ανάπηρος κατά ποσοστό 80% για το χρονικό διάστημα από 29-6-2006 έως 30-6-2008, ότι μετά από επανέλεγχο εκρίθη ανάπηρος με το ίδιο ποσοστό αναπηρίας και για το χρονικό διάστημα από 30- 6-2008 έως 29-6-2010, κι ότι λόγω της επιδείνωσης της καταστάσεως της υγείας του έχει υποστεί και μέτριου βαθμού κατάθλιψη, συνεπεία της οποίας τελεί υπό φαρμακευτική αντικαταθλιπτική και αγχολυτική αγωγή και υπό ψυχοθεραπευτική υποστήριξη, ενώ χρειάστηκε να υποβληθεί την 30-9-2009 και σε ολική αρθροπλαστική του αριστερού ισχίου, ζήτησε να υποχρεωθούν οι εναγόμενοι να του καταβάλουν αποζημίωση για διαφυγόντα εισοδήματα του χρονικού διαστήματος από την 1-7-2006 έως και την αναμενόμενη συνταξιοδότησή του στο 65° έτος της ηλικίας του, ήτοι έως την 31-12-2045.

Την αγωγή αυτή επέδωσε στους τρεις εναγόμενους στις 10, 16 και 17-12- 2009, ήτοι εντός της πενταετίας, όπως τούτο προκύπτει από τις υπ' αριθμ. …/2009, …/2009 εκθέσεις επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή του Πρωτοδικείου Αθηνών Θ. Δ. και την υπ' αριθμ. …/2009 έκθεση επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης Ε.

Δ.. Αρχική δικάσιμος της παραπάνω αγωγής ορίσθηκε η 18-1-2011, οπότε και αναβλήθηκε για τη δικάσιμο της 20-3-2012, κατά την οποία ματαιώθηκε η συζήτησή της. Εν συνεχεία, διακόπτοντας κατ' άρθρο 251 του ΑΚ την παραγραφή, ο ενάγων επανέφερε την ως άνω αγωγή του με την υπ' αριθμ. καταθ. …./2012 κλήση του η οποία επιδόθηκε στις 1η και 2η των εναγόμενων στις 26-4-2012 και στον 3° εναγόμενο στις 19-4-2012, όπως τούτο προκύπτει από τις υπ' αριθμόν … και …/26-4-2012 εκθέσεις επιδόσεως του Δικαστικού Επιμελητή στο Πρωτοδικείο Αθηνών Θ.

Δ. και την υπ' αριθμόν …/2012 έκθεση επιδόσεως του Δικαστικού Επιμελητή στο Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης Ε. Δ.. Κατά τη συζήτηση της ως άνω αγωγής και κλήσεως στις 23-4-2013, ο ενάγων με τις νομίμως κατατεθείσες προτάσεις του και με δήλωση του πληρεξουσίου του Δικηγόρου που καταχωρήθηκε στα πρακτικά, παραιτήθηκε από τη διεκδίκηση των διαφυγόντων εισοδημάτων για το διάστημα από 1-7-2012 και μετέπειτα, πλην όμως την παραγραφή των ανωτέρω κονδυλίων διέκοψε με την άσκηση ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης της υπό κρίση από 26- 9-2013 και υπ' αριθμ.

καταθ. …/2013 αγωγής του, με την οποία αρχικώς ζήτησε την επιδίκαση διαφυγόντων εισοδημάτων της χρονικής περιόδου από 1-7-2012 έως 31-12-2045 και, μετά από μερική νομότυπη παραίτηση, της χρονικής περιόδου έως την 30-6-2018, την δε αγωγή αυτή άσκησε, ήτοι κατέθεσε και επέδωσε σε κάθε ένα εκ των τριών εναγομένων, εντός εξαμήνου (άρθρο 261 ΑΚ) από τη διενεργηθείσα στις 23-4-2013 εν μέρει παραίτηση από την ως άνω προηγούμενη αγωγή του 2009, όπως τούτο προκύπτει από τις υπ' αριθμ.

…/9-10-2013 και …./9-10-2013 εκθέσεις επιδόσεως του Δικαστικού Επιμελητή του Πρωτοδικείου Αθηνών Θ. Δ. και την υπ' αριθμ. …/10-10-2013 έκθεση επιδόσεως του Δικαστικού Επιμελητή στο Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης Ε. Δ.. Η συζήτηση της υπό κρίση αγωγής προσδιορίσθηκε αρχικώς για τη δικάσιμο της 31 ης-3-2014 και μετ' αναβολή για τη δικάσιμο της 16ης-3-2015, οπότε και ματαιώθηκε.

Ακολούθως, με την υπ' αριθμ. καταθ. …/23-3-2015 κλήση του ενάγοντος, που επιδόθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα στους εναγόμενους, η υπόθεση επαναφέρθηκε προς συζήτηση ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης κατά τη δικάσιμο της 11-1-2016, οπότε και αναβλήθηκε εκ του πινακίου για τη δικάσιμο της 27ης-3-2017, κατά την οποία και συζητήθηκε αντιμωλία των διαδίκων.

Από την επισκόπηση των δικογράφων των δύο ως άνω αγωγών (του 2009 και του 2013) προκύπτει ότι, πέραν της ταυτότητας των διαδίκων, υφίσταται μεταξύ τους ταυτότητα νομικής και ιστορικής αιτίας, ταυτότητα δε ιστορικής αιτίας υπάρχει, ... όταν τα πραγματικά περιστατικά που συγκροτούν το πραγματικό της νομικής διάταξης, που εφαρμόστηκε στην προηγούμενη δίκη, είναι τα ίδια με αυτά που συνθέτουν το πραγματικό της νομικής διάταξης, η οποία πρόκειται να εφαρμοστεί στη νέα.

Εν προκειμένω, αμφότερες οι αγωγές στηρίζονται στην αδικοπρακτική συμπεριφορά των εναγομένων και στη ζημία που ο ενάγων υπέστη εξ αιτίας της ως άνω αδικοπρακτικής συμπεριφοράς, σ' αυτές αναφέρονται με σαφήνεια η υπ' αριθμ. …/2006 γνωμάτευση της Υγειονομικής Επιτροπής Ανικανοτήτων, η σαφώς προσδιορισθείσα δια της ανωτέρω γνωματεύσεως βαριά αναπηρία του ενάγοντος με ποσοστό 80%, η επιδείνωση της υγείας του μετά την πάροδο της πρώτης διετίας από το ατύχημα, ήτοι μετά την 30-6-2006, ενώ και με τις δύο αγωγές αξιώνονται διαφυγόντα εισοδήματα λόγω της εν τω μεταξύ επελθούσας εις βάρος του μόνιμης αναπηρίας και της ανικανότητάς του προς εργασία.

Η "απρόβλεπτη" επιδείνωση της κατάστασης της υγείας του ενάγοντος, ακόμη κι αν προβάλλεται καθ' υποφορά με την υπό κρίση αγωγή (του 2013), δεν συνιστά μεταβολή της ιστορικής και νομικής βάσης αυτής σε σχέση με την αγωγή του 2009, όπως όλως αβασίμως οι εναγόμενοι διατείνονται, αλλά συνιστά καθ' υποφορά άρνηση της ένστασης παραγραφής, που αυτοί (εναγόμενοι) είχαν προβάλει κατά την εκδίκαση της αγωγής του 2009 με την προσθήκη- αντίκρουσή τους και η οποία είχε απορριφθεί ως απαραδέκτως προβληθείσα δυνάμει της υπ' αριθμ.22248/2013 αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, η οποία επικυρώθηκε ως προς την ανωτέρω κρίση της με την υπ' αριθμ. 469/2016 απόφαση του παρόντος Δικαστηρίου.

Και ναι μεν στην αγωγή του 2009 δεν γίνεται ρητώς η χρήση της λέξης "απρόβλεπτης", πλην όμως από πλείστα χωρία αυτής προκύπτει η εκ μέρους του ενάγοντος προβολή της "απρόβλεπτης" επιδείνωσης της υγείας αναφέρονται επί λέξει μεταξύ άλλων και τα εξής: "Η Α' βαθμια Υγειονομική Επιτροπή ΙΚΑ, δυνάμει της με αριθμ.

…/2006 γνωμάτευσής της, με έκρινε ανάπηρο σε ποσοστό ογδόντα (80) % από 29.6.2006- 30.6.2008, και μου χορηγήθηκε σχετικό επίδομα αναπηρίας, ενώ κατά τον επανέλεγχο, που υποβλήθηκα, κρίθηκε και πάλι ότι συνεχίζω να πάσχω, από την 30.6.2008 και για μια διετία ακόμη (δηλαδή έως και σήμερα) από το ίδιο ποσοστό αναπηρίας Η κατάσταση αυτή δεν βελτιώθηκε ούτε παρά τις φυσικοθεραπείες και κινησιοθεραπείες στις οποίες υποβαλλόμουν τα πρώτα 3 έτη από το ατύχημα καθημερινώς Κρίνεται δε απαραίτητη η συνέχιση των θεραπειών αυτών για αόριστο χρονικό διάστημα....

Δυστυχώς, ακόμη και σήμερα είναι αδύνατη η έκταση του δεξιού άκρου ποδός μου και, σύμφωνα με τον ιατρό - νευροχειρουργό κ. Ψ. αδυνατώ να προβαίνω στις εξής απλές για τους άλλους ανθρώπους ενέργειες: Α) Κάμψη και έκταση ισχύου Β) Προσαγωγή μηρού Γ) Έκταση άκρου ποδός και δακτύλων, έκταση και κάμψη κνήμης. Αποτέλεσμα του ατυχήματος μου ήταν να παραμένω έως και σήμερα ανάπηρος, με φυσικοθεραπείες οι οποίες δεν βελτιώνουν την κατάστασή μου, με παράλυση στο δεξί μου πόδι και ιπποποδία και ανισοσκελία στο αριστερό, και βεβαίως με τρομερούς πόνους, πέραν από τα πόδια, κυρίως στη λεκάνη, όπου μου έχουν τοποθετηθεί λάμες και βίδες.

Είναι δε βέβαιο πως θα χρειαστούν εγχειρήσεις αποκατάστασης στα πόδια μου, (που γίνονται σταδιακά, επειδή είναι επίπονες και ανάλογα με την κατάσταση της υγείας μου), ενώ είναι βέβαιο πλέον πως δεν θα καταστεί δυνατή η πλήρης αποκατάσταση της υγείας μου. Εξ αιτίας αυτής της κατάστασης μου είναι αδύνατο να εκτελέσω όχι μόνο την εργασία του οδηγού, αλλά οποιαδήποτε εργασία....

Ενώ, λόγω της ανωτέρω κατάστασής μου, η οποία πλέον κατέστη μόνιμη, αλλά και του γεγονότος πως εξαιτίας της κατάστασης της υγείας μου, σ' αυτήν την ηλικία, αισθάνομαι άχρηστος και σακάτης, πάσχω από μέτριας βαρύτητας καταθλιπτικό επεισόδιο με σωματικό σύνδρομο και βρίσκομαι υπό φαρμακευτική αντικαταθλιπτική και αγχολυτική καθώς και υπό ψυχοθεραπευτική υποστήριξη Στις 29.9.2009 εισήλθα στο Ιατρικό Δ.

Θ., πάσχων από οστεοαρθρίτιδα αριστερού ισχίου η οποία βεβαίως οφείλεται στο ανωτέρω ατύχημα, υπαιτιότητα των αντιδίκων. Την 30/9/2009 υπεβλήθην στην ίδια ως άνω κλινική σε ολική αρθροπλαστική αριστερού ισχύου και εξήλθα την 6.10.2009 με φαρμακευτική αγωγή και οδηγίες για δίμηνη ακινησία επέλεξα το Δ…., αφού για την εν λόγω επέμβαση, που ήταν απαραίτητη και άμεσα χρονικά, απαιτείται στα ιατρεία του ΙΚΑ χρονικό διάστημα αναμονής ενός (1) έτους τουλάχιστον..:".

Ενόψει, λοιπόν, όλων των ανωτέρω, ο ισχυρισμός των εναγόμενων, ότι δεν υφίσταται ταυτότητα ιστορικής αιτίας μεταξύ των δύο αγωγών, που διαδοχικώς ασκήθηκαν κατά το έτος 2009 η πρώτη και κατά το έτος 2013 .η δεύτερη, καθόσον η προσθήκη στην τελευταία αγωγή (ένδικη) του στοιχείου της "απρόβλεπτης" επιδείνωσης της υγείας του ενάγοντος συνιστά νέο πραγματικό ισχυρισμό, που ουδόλως ενυπήρχε στην προηγούμενη αγωγή (του 2009) και που μεταβάλει την ιστορική βάση της σε σχέση με την αγωγή του 2009, πρέπει να απορριφθεί ως ουσία αβάσιμος.

Περαιτέρω, από όλα τα ανωτέρω δικόγραφα (αγωγές, κλήσεις, επιδοτήριες εκθέσεις), που μετ' επικλήσεως προσκομίζονται από τον ενάγοντα και ήδη εκκαλούντα και των οποίων η ύπαρξη και αληθής επίδοση ουδόλως αμφισβητήθηκε πρωτοδίκως από την πλευρά των εναγομένων, αποδεικνύεται νόμιμη διακοπή της πενταετούς παραγραφής της ενδίκου αξιώσεως του ενάγοντος, εφαρμοζομένων εν προκειμένω των διατάξεων των άρθρων 261 και 263 του ΑΚ, όπως το πρώτο ίσχυε πριν αντικατασταθεί από το άρθρο 101 παρ.1 του Ν. 4139/2013...".

Με βάση τις παραδοχές αυτές το Εφετείο απέρριψε την έφεση της εναγομένης ήδη αναιρεσείουσας κρίνοντας ως αβάσιμο το σχετικό λόγο της έφεσής της, με τον οποίο επανέφερε την προβληθείσα και πρωτοδίκως ένσταση περί παραγραφής της ένδικης αξίωσης του αντιδίκου της. Ειδικότερα, το δικαστήριο της ουσίας, δέχθηκε, ανελέγκτως, ότι α) ο ενάγων από το ένδικο ατύχημα στις 30-6-2004 υπέστη συντριπτικό δεξιού λαγονίου, κάταγμα ιερού οστού, αποσπαστικό-συντριπτικό κάταγμα αριστερού λαγονίου-λεκάνης, με ιπποποδία και ανισοσκελία (βράχυνση) του αριστερού σκέλους, συντριπτικό κάταγμα αριστερής κοτύλης, κατάγματα ηβικών οστών άμφω και ηβοϊσχιακού κλάδου αριστερά, οπισθοπεριτοναϊκό αιμάτωμα, κάταγμα βραχιονίου αριστερά, βλάβη του οσφυοϊερού πλέγματος δεξιά, με προσβολή του κοινού περονιαίου νεύρου και πάρεση περονιαίου νεύρου δεξιά β) ότι ο ενάγων κατά το χρόνο του ατυχήματος (30-6-2004) και κατά το χρόνο άσκησης, στις 4-11-2004, της υπ'αριθμ.

…/2004 (πρώτης) αγωγής του κατά της αντιδίκου του ήδη αναιρεσείουσας, με την οποία ζητούσε, μεταξύ άλλων, αποζημίωση για διαφυγόντα κέρδη για το χρονικό διάστημα από 1-11-2004 έως 30-6-2006, δεν γνώριζε, ούτε μπορούσε να προβλέψει την ένδικη ζημία που του επέφερε το ατύχημα αυτό και συγκεκριμένα τη μόνιμη (εφ'όρου ζωής) ανικανότητά του προς εργασία, που είχε υποστεί από τις ανωτέρω σοβαρές σωματικές του βλάβες, καθόσον οι θεράποντες ιατροί του, είχαν γνωματεύσει και του είχαν γνωστοποιήσει, ότι, λαμβανομένου υπόψη του νεαρού της ηλικίας του, θα ήταν εφικτό να είναι ικανός προς εργασία, μετά από μία διετία από το ατύχημά του, συμμορφούμενος δε σε τούτο αξίωσε με την ανωτέρω αγωγή του διαφυγόντα κέρδη μόνο για το προαναφερόμενο χρονικό διάστημα, κατά τη διάρκεια του οποίου ελάμβανε από το ΙΚΑ, μετά από γνωμοδότηση της αρμόδιας υγειονομικής επιτροπής, επίδομα ασθενείας λόγω πρόσκαιρης ανικανότητας προς εργασία γ) ότι ο ενάγων, μετά τη συμπλήρωση διετίας από το ατύχημά του, έλαβε πρώτη φορά γνώση της μόνιμης ανικανότητάς του προς εργασία στις 15-9-2006, με την έκδοση και άμεση γνωστοποίηση σ' αυτόν της υπ' αριθμ.

…/2006 αποφάσεως της Α'/θμιας Υγειονομικής Επιτροπής του ΙΚΑ, με την οποία το πρώτον διαγνώστηκε το μόνιμο και οριστικό της εφ' όρου ζωής αναπηρίας του, ποσοστού 80%, και έκτοτε λαμβάνει αναπηρική σύνταξη, λόγω της μόνιμης ανικανότητάς του προς εργασία. Με τις παραδοχές αυτές το Εφετείο απέρριψε ως ουσιαστικά αβάσιμη την ένσταση παραγραφής που πρότεινε η αναιρεσείουσα, λόγω μη συνδρομής των προϋποθέσεων των άρθρων 251 και 937 ΑΚ, δεχόμενο, ως αφετηρία της πενταετούς παραγραφής το χρόνο γνώσης του αναιρεσιβλήτου της επέλευσης της ζημίας του- η οποία συνίστατο στην μόνιμη ανικανότητά του προς εργασία με συνέπεια την απώλεια των εισοδημάτων του- στις 15-9-2006, και τη μη συμπλήρωση της, λαμβανομένων υπόψη των διακοπτικών αυτής γεγονότων-για τα οποία δεν προβάλλεται αιτίαση στον υπό κρίση λόγο αναίρεσης-μέχρι το χρόνο άσκησης της ένδικης αγωγής.

Έτσι που έκρινε το Εφετείο ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε τις προαναφερόμενες ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 251 και 937 ΑΚ, τις οποίες δεν παραβίασε ευθέως, ενόψει του ότι στην απόφασή του υπάρχει νομική ακολουθία μεταξύ των ως άνω πραγματικών περιστατικών που έγιναν δεκτά και υπήχθησαν στις παραπάνω διατάξεις, και του συμπεράσματος του δικανικού συλλογισμού ότι δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις εφαρμογής των άνω διατάξεων, καθόσον σύμφωνα με τις ουσιαστικές παραδοχές της τα δεκτά γενόμενα ως αποδειχθέντα πραγματικά περιστατικά δεν πληρούσαν το πραγματικό των διατάξεων αυτών και δικαιολογούσαν την απόρριψη της προβληθείσας ένστασης παραγραφής.

Επομένως, ο πρώτος λόγος της αίτησης αναίρεσης, κατά το πρώτο σκέλος του, είναι αβάσιμος. Οι διαλαμβανόμενες στον ίδιο λόγο αιτιάσεις της αναιρεσείουσας ότι το Εφετείο, σταθμίζοντας τα αποδεικτικά μέσα, όπως αυτή τα εκτιμά, θα κατέληγε σε αποδεικτικό πόρισμα διαφορετικό από το εξαχθέν, στο θεωρούμενο από την ίδια ως ορθό, είναι απαράδεκτες, διότι οι αιτιάσεις αυτές οδηγούν σε έλεγχο της προσβαλλομένης αποφάσεως για πλημμελή ή κακή εκτίμηση των αποδείξεων και συνακόλουθα σε επανεκτίμηση της ουσίας της υπόθεσης, η οποία ανήκει στην ανέλεγκτη ως προς την εκτίμηση των αποδείξεων κρίση του δικαστηρίου (άρθρ. 561 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ.).

Περαιτέρω, η επικαλούμενη από την αναιρεσείουσα, με το δεύτερο σκέλος του ίδιου λόγου, αντίφαση μεταξύ της διαλαμβανόμενης στην προσβαλλομένη απόφαση του Εφετείου μείζονος πρότασης για τις προϋποθέσεις εφαρμογής των ανωτέρω διατάξεων της πενταετούς παραγραφής, και της ουσιαστικής κρίσεώς του για το ζήτημα αυτό (ελάσσονος πρότασης), δεν ιδρύει τον εκ του άρθρου 559 αριθ.19 ΚΠολΔ, λόγο αναιρέσεως, και επομένως ο υπό κρίση λόγος αναίρεσης κατά το μέρος που αποδίδει στην προσβαλλόμενη απόφαση την πλημμέλεια αυτή, είναι απαράδεκτος.

Τέλος, ο ίδιος, πρώτος λόγος, κατά το τρίτο σκέλος του, με το οποίο η αναιρεσείουσα προβάλλει πλημμέλεια από τον αριθμό 14 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, είναι απαράδεκτος, διότι δεν εξειδικεύονται τα απαραίτητα προς διάγνωσή του ιστορικά στοιχεία, αλλά γίνεται μόνο αριθμητικά αναφορά της πλημμέλειας.

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 263 του ΑΚ: "Κάθε παραγραφή που διακόπηκε με την έγερση της αγωγής θεωρείται σαν μη διακόπηκε, αν ο ενάγων παραιτηθεί από την αγωγή ή η αγωγή απορριφθεί τελεσίδικα για λόγους μη ουσιαστικούς. Αν ο δικαιούχος εγείρει και πάλι την αγωγή μέσα σε έξι μήνες, η παραγραφή θεωρείται ότι έχει διακοπεί με την προηγούμενη αγωγή".

Από τη διάταξη αυτή σε συνδυασμό προς το άρθρο 221 παρ.1 του Κ.Πολ.Δ. προκύπτει ότι ως επανέγερση της αγωγής νοείται η έγερση νέας αγωγής με τους ίδιους διαδίκους και με την ίδια ιστορική και νομική αιτία. Ταυτότητα δε ιστορικής αιτίας υπάρχει, όταν τα περιστατικά που συγκροτούν το πραγματικό της νομικής διάταξης, που εφαρμόσθηκε στην προηγούμενη δίκη, είναι τα ίδια με αυτά που συνθέτουν το πραγματικό της νομικής διάταξης, που πρόκειται να εφαρμοσθεί στη νέα δίκη (Α.Π.51/2021, Α.Π. 345/2020, ΑΠ 125/2020, Α.Π.1102/2019, Α.Π. 932/2007).

Με τον δεύτερο λόγο αναίρεσης η αναιρεσείουσα προσάπτει στην προσβαλλομένη απόφαση την από το άρθρο 559 αρ.1 ΚΠολΔ, πλημμέλεια με την αιτίαση ότι το εφετείο παραβίασε ευθέως τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις του άρθρου 263 ΑΚ, δεχόμενο ότι η παραγραφή αυτή- με αφετηρία στις 15-9-2006-διεκόπη με την άσκηση της προγενέστερης, από 26-11-2009 (αριθ.εκθ.καταθ…./2009), αγωγής του αντιδίκου της, από το δικόγραφο της οποίας είχε αυτός παραιτηθεί και με την εντός εξαμήνου, πριν τη συμπλήρωση της πενταετούς παραγραφής, άσκηση της ένδικης, από 26-9-2013 (αριθμ.

εκθ. καταθ. …/2013) αγωγής του, ενώ, μεταξύ των δύο αγωγών δεν υφίσταται ταυτότητα ιστορικής και νομικής αιτίας. Από την επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων και δικογράφων των δύο ανωτέρω αγωγών προκύπτει ότι: Με επίκληση της μόνιμης ανικανότητάς του προς εργασία, συνεπεία της βαριάς σωματικής του βλάβης και μόνιμης αναπηρίας του, από το ένδικο ατύχημα, στις 30-6-2004, ο ενάγων (ήδη αναιρεσίβλητος) εντός πενταετίας από την αφετηρία, στις 15-9-2006, της παραγραφής, άσκησε ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, στις 17-12-2009, την από 26-11-2009 (αριθμ.εκθ.καταθ…./2009), αγωγή του, με την οποία αξίωσε από την εναγομένη (ήδη αναιρεσείουσα), λόγω της αδικοπρακτικής της ευθύνης, αποζημίωση για διαφυγόντα εισοδήματα για τα έτη από 1-7-2006 έως 31-12-2045.

Από το δικόγραφο της αγωγής εκείνης, για τα διαφυγόντα εισοδήματά του του διαστήματος από 1-7-2012 και μετέπειτα, κατά την πρώτη συζήτησή της, στις 23-4-2013, παραιτήθηκε νομότυπα ο ενάγων με δήλωση του πληρεξουσίου δικηγόρου του που καταχωρήθηκε στα πρακτικά. Εντός εξαμήνου από την ανωτέρω παραίτηση από το δικόγραφο της άνω αγωγής του ο ενάγων άσκησε, στις 10-10-2013, την υπό κρίση, από 26-9-2013 (αριθμ.εκθ.καταθ.24695/7-10-2013) αγωγή του, με την οποία, επικαλούμενος την ίδια ζημία, δηλαδή την μόνιμη ανικανότητά του προς εργασία συνεπεία του ενδίκου ατυχήματος, αξίωσε από την εναγομένη, λόγω της αδικοπρακτικής της ευθύνης, αποζημίωση για τα διαφυγόντα εισοδήματά του, που ήσαν επίδικα με την ανωτέρω, προηγούμενη, αγωγή του από το δικόγραφο της οποίας είχε παραιτηθεί, ήτοι του χρονικού διαστήματος από 1-7-2012 έως 31-12-2045.

Μεταξύ των δύο αγωγών υπάρχει ταυτότητα ιστορικής και νομικής αιτίας, δεδομένου ότι τα νομικώς ουσιώδη πραγματικά περιστατικά, στα οποία ερείδεται το υποβαλλόμενο με κάθε μία αίτημα, είναι ταυτόσημα και στις δύο αγωγές και το αίτημα τους ταυτίζεται. Ειδικότερα και με τις δύο αγωγές ο ενάγων (ήδη αναιρεσίβλητος) αξιώνει από την εναγομένη (ήδη αναιρεσείουσα), με την επίκληση της ίδιας αδικοπρακτικής συμπεριφοράς της και την εξ αυτής επελθούσα ίδια ζημία (της μόνιμης ανικανότητάς του προς εργασία με απώλεια των εισοδημάτων του), την ίδια αποζημίωση, με την επιδίκαση των διαφυγόντων εισοδημάτων που απώλεσε ή μετά πιθανότητας θα απωλέσει, για το ίδιο χρονικό διάστημα.

Η προσθήκη στη δεύτερη αγωγή, αναφορικά με τη ζημία του ενάγοντος, του χαρακτηρισμού της ως "απρόβλεπτης" δεν συνιστά μεταβολή της ιστορικής και νομικής της βάσης, σε σχέση με αυτή της πρώτης αγωγής, δεδομένου ότι η επίκληση αυτή δεν συνιστά, κατά νόμο, στοιχείο της βάσης της εν λόγω αγωγής του, αλλά συνιστά άρνηση, προβαλλόμενη καθ' υποφορά με την αγωγή του, της ένστασης παραγραφής της αντιδίκου του, με απαιτούμενη για θεμελίωσή της επίκληση ότι η ζημία του ήταν από την αρχή προβλεπτή.

Το Εφετείο με τις προεκτεθείσες παραδοχές του δέχτηκε ότι υφίσταται ταυτότητα ιστορικής και νομικής αιτίας μεταξύ των δύο αγωγών, που διαδοχικώς ασκήθηκαν το έτος 2009 η πρώτη και το έτος 2013 η δεύτερη, και η προσθήκη του στοιχείου της "απρόβλεπτης" ζημίας του ενάγοντος στη δεύτερη αγωγή δεν συνιστά νέο πραγματικό ισχυρισμό και δεν μεταβάλει την ιστορική βάση της αγωγή αυτής σε σχέση με την προγένεστερη του 2009, και αφού δέχθηκε την προβληθείσα, εκ των άρθρων 261 και 263 ΑΚ, αντένσταση του ενάγοντος για νόμιμη διακοπή της πενταετούς παραγραφής της ενδίκου αξιώσεώς του, απέρριψε ως ουσιαστικά αβάσιμη την ένσταση της πενταετούς αυτής παραγραφής της αντιδίκου του, ήδη αναιρεσείουσας.

Έτσι που έκρινε το Εφετείο ορθώς ερμήνευσε και εφάρμοσε τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 261 και 263 Α.Κ., οι προϋποθέσεις εφαρμογής των οποίων συντρέχουν στην προκείμενη περίπτωση με βάση τις ανωτέρω αναιρετικώς ανέλεγκτες παραδοχές της προσβαλλόμενης απόφασης και δεν υπέπεσε στην εκ του άρθρου 559 αριθμ. 1 Κ.Πολ.Δ.

πλημμέλεια. Eπομένως, ο δεύτερος, κατά το πρώτο σκέλος, από τον αρ. 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, λόγος της αίτησης αναίρεσης, είναι αβάσιμος. Με το δεύτερο σκέλος του ίδιου λόγου η αναιρεσείουσα ισχυρίζεται ότι η προσβαλλομένη απόφαση υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αρ.14 ΚΠολΔ, με επίκληση ότι εσφαλμένως δεν δέχθηκε ως μεταβολή της ιστορικής βάσης της δεύτερης αγωγής την προσθήκη του χαρακτηρισμού της ζημίας του ενάγοντος ως απρόβλεπτης και έτσι δεν θεώρησε ως παραγεγραμμένη την ένδικη αξίωσή του.

Ο λόγος αυτός έτσι όπως είναι διατυπωμένος είναι απαράδεκτος διότι η επικαλούμενη αιτίαση δεν ιδρύει τον εκ του άρθρου 559 αρ.14 ΚΠολΔ λόγο αναιρέσεως. Κατόπιν αυτών και αφού δεν υπάρχει άλλος λόγος προς έρευνα, πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της η αίτηση αναίρεσης, να καταδικασθεί η αναιρεσείουσα, λόγω της ήττας της, στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου, που κατέθεσε προτάσεις κατά παραδοχή του σχετικού αιτήματός του (άρθρα 176, 183, 191 παρ. 2 ΚΠολΔ) και να διαταχθεί η εισαγωγή του κατατεθέντος παραβόλου στο δημόσιο ταμείο (άρθρ. 495 παρ. 3Β εδ.

δ' του ΚΠολΔ), κατά τα οριζόμενα ειδικότερα στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 30-8-2021 αίτηση της εταιρείας με την επωνυμία "Π.. Μ. Α.Ε." για αναίρεση της υπ'αριθ.806/2020 τελεσίδικης απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Διατάσσει την εισαγωγή του παραβόλου που κατατέθηκε από την αναιρεσείουσα για την άσκηση της αναίρεσης, στο δημόσιο ταμείο.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ. ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 3 Απριλίου 2023.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 15 Μαΐου 2023.

Η ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ