Supreme Court dismisses appeal claiming lower court distorted evidence documents, ruling it was merely a different evaluation.

Απόφαση 71 / 2006 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 71/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Γκιάφη, Αντιπρόεδρο, Αλέξανδρο Κασιώλα, Χαράλαμπο Αντωνιάδη, Γεώργιο Φώσκολο και Ελισάβετ Μουγάκου-Μπρίλλη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 5 Οκτωβρίου 2005, με την παρουσία και της γραμματέως Γραμματικής Κονταξή, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1)Κ. Γ. Μ., κατοίκου… ,2)Χ. Π. του Α., το γένος Γ. Μ., κατοίκου ... και 3)Σ. Μ. του Γ., κατοίκου…. Η 1η παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Παναγιώτη Πατακιά, οι 2η και 3ος εκπροσωπήθηκαν από τον ανωτέρω πληρεξούσιο δικηγόρο.

Των αναιρεσίβλητων:1)Σ. συζύγου Μ. Ρ., το γένος Ζ. Σ.,2)Α. συζύγου Ε. Σ., κατοίκων ..., 3)των εξ αδιαθέτου κληρονόμων της αρχικώς εναγομένης Α. Ε. Μ., το γένος Ζ. Σ. ήτοι α)Ζ. συζύγου Ι. Β., το γένος Ε. Μ., β)Δ. Ε. Μ. και γ)Κ. Ε. Μ., κατοίκων ...,4)Α. χήρας Ε. Μ., το γένος Ζ. Σ.,5)Ε. Μ. Σ., κατοίκων ... ως μόνων εξ αδιαθέτου κληρονόμων του αρχικώς εναγομένου Μ.

Ζ. Σ.,6) Ε. Ζ. Σ. και 7)Ε. Γ. Α. Α., κατοίκου ... δι'εαυτόν και ως μόνου εξ αδιαθέτου κληρονόμου του Γ. Α., αρχικώς εναγομένου, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια δικηγόρο τους Παρασκευή Φεζίκου, με την από 4-10-2005 δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 Κ.Πολ.Δ στην οποία αναφέρει ότι οι: Α) Γ. Κ., Ε. Κ., ..., Ε. Ρ.-Σ. και Γ. Ρ. υπεισέρχονται στην παρούσα δίκη ως νόμιμοι κληρονόμοι της ήδη θανούσας και φερομένης ως πρώτης αναιρεσίβλητης Σ.

Ρ., Β) Ά. Σ.-Β., Ε. Σ.-Σ. και Μ. Σ., κάτοικοι ..., υπεισέρχονται στην παρούσα δίκη ως κληρονόμοι του ήδη θανόντος και φερομένου ως πέμπτου αναιρεσίβλητου Ε. Σ. του Μ.., Γ)Α. Σ.-Α. και Ε. Σ., κάτοικοι ..., υπεισέρχονται στην παρούσα δίκη ως κληρονόμοι της ήδη θανούσας και φερομένης ως δεύτερης αναιρεσίβλητης Α. συζύγου Ε.

Σ., Δ)Ε. Β. υπεισέρχεται στην παρούσα δίκη ως κληρονόμος της ήδη θανούσας και φερομένης υπό στοιχ. 3α αναιρεσίβλητης Ζ. Β. Ε)Γ. Μ.-Κ. και Ε. Μ. κάτοικοι ..., υπεισέρχονται στην παρούσα δίκη ως κληρονόμοι του ήδη θανόντος και φερομένου υπό στοιχείο 3γ αναιρεσίβλητου Κ. Μ. και ΣΤ)Ε. Μ., κάτοικος ..., υπεισέρχεται στην παρούσα δίκη ως κληρονόμος της ήδη θανούσας και φερομένης ως αρχικώς εναγομένης Α.

Μ...

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 12-12-1955 αγωγή της αρχικώς ενάγουσας Μ. Γ. Κ., το γένος Δ. Μ., που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Λασιθίου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 260/1956 προδικαστική,297/1975 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 161/1976 προδικαστική,491/1984 οριστική του Εφετείου Κρήτης. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 18-1-1985 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ελισάβετ Μουγάκου-Μπρίλλη ανέγνωσε την από 22-9-2005 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αίτησης για αναίρεση της 491/1984 απόφασης του Εφετείου Κρήτης.

Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη των αντιδίκων στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 8 Κ.Πολ.Δ. ιδρύεται λόγος αναίρεσης όταν το δικαστήριο της ουσίας παρά το νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης. Πράγματα, υπό την έννοια της πιο πάνω διάταξης, θεωρούνται οι ασκούντες ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης.

Πράγματα, υπό την έννοια της πιο πάνω διάταξης, θεωρούνται οι ασκούντες ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης αυτοτελείς ισχυρισμοί των διαδίκων, που, υπό την προϋπόθεση της νόμιμης πρότασής τους, θεμελιώνουν ιστορικώς το αίτημα της αγωγής, ανταγωγής, ένστασης, αντένστασης ή άλλης αυτοτελούς αίτησης παροχής έννομης προστασίας ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος (Ολ.

ΑΠ 25/2003, 12/2000 και 3/1997), όχι δε και τα αποδεικτικά μέσα ή το περιεχόμενο αυτών. Στην προκείμενη περίπτωση, με τον πρώτο λόγο της αναίρεσης αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η από τον αριθμό 89 εδάφ. β' του άρθρου 559 ΚΠολΔ πλημμέλεια, γιατί το Εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφασή του, δεν έλαβε υπόψη τα στο λόγο αυτό ειδικότερα μνημονευόμενα συμβόλαια πωλητήρια και λοιπά έγγραφα, κατά το περιεχόμενο αυτών, προς απόδειξη των αγωγικών ισχυρισμών της αρχικής ενάγουσας Μ.

χήρας Γ. Κ., στη δικονομική θέση της οποίας υπεισήλθαν οι εκκαλούσες και ήδη αναιρεσείουσες, ως εξ αδιαθέτου κληρονόμοι της. Ο λόγος αυτός της αναίρεσης είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, αφού τα εν λόγω συμβόλαια και λοιπά έγγραφα, κατά το περιεχόμενό τους, αποτελούν αποδεικτικά μέσα και όχι "πράγματα", με την έννοια της αμέσως πιο πάνω διάταξης.

Ο εκτιμώμενος, επίσης, ως δεύτερος λόγος της αναίρεσης, με τον οποίο προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η αιτίαση, ότι το Εφετείο στήριξε την κρίση του στην εσφαλμένη πραγματογνωμοσύνη, αντί να την απορρίψει, είναι απορριπτέος ως αόριστος, αφού δεν διαλαμβάνεται σ' αυτόν σαφής και ορισμένη καταγραφή αναιρετικής πλημμέλειας της προσβαλλόμενης απόφασης από τις προβλεπόμενες στο άρθρο 559 ΚΠολΔ, με τα οριζόμενα από το νόμο για αυτή στοιχεία και μνεία της ειδικότερης διάταξης που προβλέπει τη συγκεκριμένη πλημμέλεια.

Ο προβλεπόμενος από τον αριθμό 20 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ. λόγος αναίρεσης για παραμόρφωση εγγράφου συνίσταται στο διαγνωστικό λάθος της απόδοσης από το δικαστήριο της ουσίας σε αποδεικτικό, με την έννοια των άρθρων 339 και 432 Κ.Πολ.Δ., έγγραφο, περιεχομένου καταδήλως διαφορετικού από το αληθινό, εξαιτίας του οποίου καταλήγει σε πόρισμα επιζήμιο για τον αναιρεσείοντα.

Δεν περιλαμβάνει όμως και την περίπτωση που το δικαστήριο, από την εκτίμηση και αξιολόγηση του αληθινού περιεχομένου του εγγράφου, έστω και εσφαλμένα, καταλήγει σε συμπέρασμα αντίθετο από εκείνο που θεώρησε ως ορθό ο αναιρεσείων, γιατί τότε πρόκειται για αιτίαση σχετική με την εκτίμηση πραγμάτων, η οποία δεν ελέγχεται από τον Άρειο Πάγο.

Πρέπει δε την παραπάνω επιζήμια κρίση του για τον αναιρεσείοντα να σχημάτισε το δικαστήριο αποκλειστικά ή κατά κύριο λόγο από το έγγραφο που φέρεται ως παραμορφωμένο, προϋπόθεση, η οποία δεν συντρέχει, όταν το εν λόγω έγγραφο εκτιμήθηκε μαζί με άλλα αποδεικτικά μέσα, χωρίς να εξαίρεται η σημασία του σε σχέση με το πόρισμα για την αλήθεια ή αναλήθεια του γεγονότος που αποδείχθηκε, γιατί στην τελευταία αυτή περίπτωση δεν είναι δυνατή η εξακρίβωση της ιδιαίτερης αποδεικτικής σημασίας του.

Εξάλλου, ως έγγραφα, με την έννοια των αναφερόμενων στα άρθρα 339 και 432 ΚΠΔ ως αποδεικτικών μέσων, δεν θεωρούνται τα διαδικαστικά, όπως είναι λ.χ. τα δικόγραφα της αγωγής, της ανταγωγής κ.ά, οι προτάσεις των διαδίκων ή τα πρακτικά της δίκης, τα οποία περιέχουν τις μαρτυρικές καταθέσεις, καθώς και οι αποφάσεις της ίδιας δίκης ή άλλης.

Ο τρίτος, επομένως, λόγος της αναίρεσης με τον οποίο αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η από τον αριθμό 20 του άρθρου 559 ΚΠολΔ πλημμέλεια, γιατί το Εφετείο παραμόρφωσε με αυτή το περιεχόμενο της ένδικης αγωγής, καθώς και των επί αυτής προτάσεων, την 103/1967 απόφαση του Προέδρου Πρωτοδικών Λασιθίου περί απαλλοτρίωσης 190 τετρ.

μέτρων από την ιδιοκτησία Σ., την 326/1979 απόφαση του Εφετείου Κρήτης, που επικύρωσε την 322/1975 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Λασιθίου, η οποία απέρριψε ως ουσιαστικά αβάσιμη τη διεκδικητική αγωγή της αρχικής ενάγουσας κατά του Δήμου Αγίου Νικολάου και το ... πωλητήριο συμβόλαιο του συμβολαιογράφου Αγίου Νικολάου Ιωάν.

Βαρκαράκη, αντίστοιχα, είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, τόσο ως προς το μέρος του που αφορά την παραμόρφωση της αγωγής και των προτάσεων, όσον και ως προς το υπόλοιπο μέρος του, αφού το Εφετείο, προκειμένου να καταλήξει στην κρίση του για την απόρριψη της αγωγής, στηρίχθηκε σε περισσότερα αποδεικτικά μέσα, δηλαδή, στις καταθέσεις των μαρτύρων των διαδίκων, στα προσκομιζόμενα από αυτούς έγγραφα και στην έκθεση πραγματογνωμοσύνης, χωρίς να στηρίξει στα αναφερόμενα στο αναιρετήριο πιο πάνω έγγραφα (αποφάσεις και πωλητήριο συμβόλαιο) αποκλειστικά ή κατά κύριο λόγο το επί της ουσίας πόρισμά του, αλλιώς, γιατί, υπό την επίκληση της από το Εφετείο παραμόρφωσης των εν λόγω εγγράφων, δεν αποδίδεται σ' αυτό διαγνωστικό σφάλμα, αλλά εκτίμηση του περιεχομένου των εγγράφων αυτών διαφορετική από εκείνη που θεωρούν ορθή οι αναιρεσείουσες, δηλαδή, πλήττεται η αναιρετικά ανέλεγκτη εκτίμηση από το Εφετείο της αποδεικτικής αξίας των εγγράφων αυτών (άρθρο 561 παρ. 1 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 18-1-1985 αίτηση για αναίρεση της 491/1984 απόφασης του Εφετείου Κρήτης.

Καταδικάζει τις αναιρεσείουσες στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει σε χίλια εκατόν εβδομήντα 91.170) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, την 1η Νοεμβρίου 2005. Και

Δημοσιεύθηκε, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 11 Ιανουαρίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ