Supreme Court dismisses appeal against insurance company's liability for overloading-induced traffic accident damages.

Απόφαση 717 / 2009 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 717/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Πετράκη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Αθανάσιο Πολυζωγόπουλο, Ελευθέριο Μάλλιο, Γεωργία Λαλούση και Βασιλική Θάνου-Χριστοφίλου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 28 Νοεμβρίου 2008, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Χ, κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Εμμανουήλ Μανωλάκη και κατέθεσε προτάσεις.

Του αναιρεσιβλήτου: Νομικού Προσώπου Ιδιωτικού Δικαίου με την επωνυμία "Επικουρικό Κεφάλαιο Ασφάλισης Ευθύνης από Ατυχήματα Αυτοκινήτων" που εδρεύει στην ... και εκπροσωπείται νόμιμα, ως καθολικού διαδόχου εκ του Νόμου και αυτοδικαίως και ως υποκατάστατο στα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις της υπό ασφαλιστική εκκαθάριση Ανώνυμης Ασφαλιστικής Εταιρείας με την επωνυμία "Αργοναυτική ΑΕΓΑ", που εδρεύει στην ..., της οποίας η άδεια έχει ανακληθεί οριστικά, το οποίο εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Αργυρώ Γρατσία-Πλατή και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 30/9/2004 κύρια αγωγή προσώπων που δεν είναι διάδικοι στην παρούσα δίκη και την από 24/10/2004 παρεμπίπτουσα αγωγή της Ανώνυμης Ασφαλιστικής Εταιρείας με την επωνυμία "Αργοναυτική ΑΕΓΑ" που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης και συνεκδικάστηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 20948/2005 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 2418/2007 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 20/11/2007 αίτησή του κοινοποιούμενη προς τον Φ, κάτοικο ... .

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Βασιλική Θάνου-Χριστοφίλου, ανέγνωσε την από 20/11/2008 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αίτησης αναίρεσης κατά της υπ' αριθμό 2418/2007 απόφασης του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, η πληρεξούσια του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Εάν το δικαστήριο της ουσίας έλαβε υπόψη θεμελιωτικά γεγονότα, μη διαλαμβανόμενα στην αγωγή ή δεν έλαβε υπόψη του τέτοια γεγονότα, μολονότι διαλαμβάνονταν ιδρύεται ο λόγος αναίρεσης του άρθρου 559 αριθμ. 8 ΚΠολΔ.

Με τον πρώτο, ορθώς, μόνον από το άρθρο 559 αριθμ. 8 ΚΠολΔ, λόγο αναίρεσης, αποδίδεται στο δικάσαν Εφετείο η πλημμέλεια ότι έλαβε υπόψη πράγματα μη προταθέντα, για την κρίση του περί του ορισμένου της παρεμπίπτουσας αγωγής-αναγωγής της ασκηθείσας από την ασφαλιστική εταιρεία, στη θέση της οποίας υπεισήλθε, ως καθολικός διάδοχος, λόγω ανάκλησης της αδείας αυτής, το νυν αναιρεσίβλητο Επικουρικό Κεφάλαιο, με αποτέλεσμα να κρίνει ως ορισμένη και νόμιμη την αγωγή αυτή, παρότι, σύμφωνα με το αναιρετήριο, δεν αναφέρονται σ' αυτήν τα θεμελιωτικά της βάσης αυτής πραγματικά περιστατικά και ειδικότερα δεν αναφέρεται εάν και κατά ποίο τρόπο κατέστη περιεχόμενο της ασφαλιστικής σύμβασης ο επίδικος όρος περί απαλλαγής της ασφαλιστικής εταιρείας από την ευθύνη, σε περίπτωση μεταφοράς φορτίου, πέραν του αναφερόμενου στην άδεια κυκλοφορίας του ασφαλιζομένου βυτιοφόρου αυτοκινήτου, ως ανωτάτου επιτρεπόμενου ορίου.

Από την παραδεκτώς, κατ' άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ επισκόπηση του δικογράφου της ως άνω αγωγής, προκύπτει ότι περιέχονται, κατά τρόπο πλήρη και σαφή όλα τα θεμελιωτικά της βάσης αυτής πραγματικά περιστατικά, δηλαδή η κατάρτιση της ασφαλιστικής σύμβασης μεταξύ της ενάγουσας και του ασφαλισμένου της-ιδιοκτήτη του βυτιοφόρου αυτοκινήτου, η καταγραφή του επίμαχου απαλλακτικού όρου στο ασφαλιστήριο συμβόλαιο και η αποδοχή του ασφαλιστηρίου από τον αντισυμβαλλόμενο-ασφαλισμένο:

Κατά συνέπεια, ο πρώτος λόγος είναι απορριπτέος, ως αβάσιμος.

II. H διάταξη του άρθρου 25 της απόφασης του Υπουργού Εμπορίου Κ4/585/1978, η οποία προβλέπει τις περιπτώσεις αποκλεισμού της ευθύνης του ασφαλιστή είναι μεν ανίσχυρη, ως ευρισκόμενη εκτός της νομοθετικής εξουσιοδότησης του άρθρου 6 παρ. 5 Ν. 489/1976, εάν, όμως, οι περιεχόμενες στην ως άνω διάταξη απαλλακτικές ρήτρες υπέρ του ασφαλιστή, συμπεριληφθούν, ως συμβατικοί όροι, στην ασφαλιστική σύμβαση, τότε ο ασφαλιστής δεν απαλλάσσεται μεν από την υποχρέωση να αποζημιώσει τον ζημιωθέντα τρίτο, έχει όμως, δικαίωμα αναγωγής, κατά του ασφαλισμένου, για να ζητήσει ότι κατέβαλε, ως αποζημίωση, προς ικανοποίηση του τρίτου παθόντος, διότι, στην περίπτωση αυτή, οι ως άνω απαλλακτικές ρήτρες αποκτούν συμβατική ισχύ (ΑΠ 432/2004).

Περαιτέρω, το περιεχόμενο των ως άνω απαλλακτικών όρων, των διαλαμβανομένων στην υπουργική απόφαση, είναι δεσμευτικό για τα συμβαλλόμενα μέρη, εφόσον αυτά τους αποδέχθηκαν, έστω και εάν το ασφαλιστήριο δεν υπογράφηκε από τον αντισυμβαλλόμενο-ασφαλισμένο, καθόσον η εκ μέρους του αποδοχή μπορεί να εκδηλώνεται και σιωπηρά, είτε με την καταβολή των ασφαλίστρων, είτε με την παραλαβή του ασφαλιστηρίου συμβολαίου με τη χρήση του ασφαλιστηρίου ή την τοποθέτηση στο παρ-μπρίζ του αυτοκινήτου, του χορηγηθέντος σ' αυτόν σήματος ή της βεβαίωσης της ασφάλισης ή με την υποβολή δήλωσης ατυχήματος προς τον ασφαλιστή ή όταν στηρίζει τις αξιώσεις του στο ασφαλιστήριο και επικαλείται και προσκομίζει αυτό στο δικαστήριο.

Εφόσον, με την αποδοχή του ασφαλιστηρίου συμβολαίου, κατά τον ανωτέρω τρόπο, δημιουργείται δέσμευση του ασφαλισμένου, από τους συμπεριλαμβανόμενους σ' αυτό όρους απαλλαγής του ασφαλιστή και ειδικότερα από τον συμπεριλαμβανόμενο όρο της περίπτωσης 11 του άρθρου 25 της Κ4/585/1978 Α.Υ.Ε., που αφορά μεταφορά φορτίου μεγαλύτερου από το προβλεπόμενο ανώτατο όριο, δικαιούται ο ασφαλιστής να αξιώσει από τον ασφαλισμένο, να του καταβάλει κάθε ποσό, το οποίο ο τελευταίος θα καταβάλει ως αποζημίωση από το τροχαίο ατύχημα, στον ζημιωθέντα τρίτο (ΑΠ 1650/2001, ΑΠ 432/2004).

Εξ άλλου, κατά την παράγρ. 11 του άρθρου 25 της εν λόγω Υπουργικής απόφασης, προβλέπεται όπως προαναφέρθηκε ο αποκλεισμός, της ευθύνης του ασφαλιστή, εάν το όχημα μεταφέρει φορτίο ή επιβάτες πέραν του επιτρεπομένου, εκ της αδείας κυκλοφορίας ή των σχετικών αποφάσεων των αρμοδίων αρχών, ανωτάτου ορίου, εφόσον η υπέρβαση συνετέλεσε στην επέλευση ή στην επαύξηση της ζημίας, κατά το μέτρο της επαύξησης.

Τέλος, κατά τη διάταξη του άρθρου 2 παρ. 6 Ν. 2251/1994 "περί προστασίας των καταναλωτών" οι γενικοί όροι των συναλλαγών απαγορεύονται και είναι άκυροι, εάν έχουν ως αποτέλεσμα την υπέρμετρη διατάραξη της ισορροπίας των δικαιωμάτων και υποχρεώσεων των συμβαλλομένων, σε βάρος του καταναλωτή (όπως είναι και ο ασφαλισμένος).

Το δικάσαν Εφετείο, δέχθηκε ανελέγκτως τα εξής, ως προς το ζήτημα της υπαιτιότητας του εναγομένου οδηγού του βυτιοφόρου οχήματος (μη διαδίκου στην αναιρετική δίκη), το οποίο ήταν ιδιοκτησίας του προστήσαντος αυτόν εναγομένου-νυν αναιρεσείοντος και ασφαλισμένου στην εναγομένη ασφαλιστική εταιρία. Την 1-10-2003 και περί ώρα 15.30 ο πρώτος εναγόμενος Φ οδηγούσε στην Εθνική οδό ... - ..., κατεύθυνση προς ...

το υπ' αρ. ... βυτιοφόρο αυτοκίνητο μεταφοράς καυσίμων, ιδιοκτησίας του δευτέρου εναγομένου Χ, το οποίο ήταν ασφαλισμένο για την αστική ευθύνη έναντι τρίτων στην ασφαλιστική εταιρία "ΑΡΓΟΝΑΥΤΙΚΗ Α.Ε.", της οποίας ήδη η άδεια λειτουργίας της ανακλήθηκε, δυνάμει της Κ3-9118/06 απόφασης του Υφυπουργού Ανάπτυξης και υπεισήλθε στα δικαιώματα κα υποχρεώσεις της το Επικουρικό Κεφάλαιο, ως καθολικός διάδοχος του εκ του νόμου και αυτοδικαίως υποκατασταθέντος στα δικαιώματα και υποχρεώσεις αυτής.

Ειδικότερα, το παραπάνω όχημα κινούνταν στο 63,5 χιλιόμετρο της οδού αυτής, η οποία σε εκείνο το σημείο είναι ευθεία, έχει οδόστρωμα πλάτους 1,20 μέτρων, το οποίο διαχωρίζεται με μονή διακεκομμένη γραμμή σε δύο ρεύματα κυκλοφορίας και με μία λωρίδα κυκλοφορίας ανά κατεύθυνση και με συνθήκες καλές, καθότι ήταν ημέρα, η κυκλοφορία των οχημάτων κανονική, η κατάσταση της οδού ξηρά και με ορατότητα που δεν περιοριζόταν από φυσικά ή τεχνητά αίτια.

Ο πρώτος εναγόμενος οδηγούσε το ανωτέρω βυτιοφόρο έμφορτο με υγρά καύσιμα και συγκεκριμένα μετέφερε στα πέντε (5) διαμερίσματα του βυτιοφόρου 15.996 lit πετρελαίου και 3.141 lit βενζίνης σούπερ, συνολικού βάρους 15.729,57 Kgr, ενώ σύμφωνα με την άδεια κυκλοφορίας του ανωτέρου οχήματος, έπρεπε να μεταφέρει κατ' ανώτατο όριο 13.210 Kgr, ήτοι μετέφερε υπέρβαρο φορτίο κατά 2.519,57 Kgr.

Εξαιτίας του γεγονότος αυτού έσπασε το ελαστικό ενός εκ των διδύμων τροχών του οπίσθιου άξονα του βυτιοφόρου, με αποτέλεσμα ο εναγόμενος οδηγός του να χάσει τον έλεγχο του αυτοκινήτου, να εκτραπεί της πορείας του και να εισέλθει ακυβέρνητο το όχημα στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας, όπου και συγκρούσθηκε μετωπικά, σε απόσταση περίπου 150 μέτρων από το σημείο τη εκτροπής, με το με αριθμό κυκλοφορίας ..

Δ.Χ.Φ. ρυμουλκό με επικαθήμενο όχημα, το οποίο οδηγούσε κανονικά στο δεξιό μέρος της οδού και με κατεύθυνση προς τη ..., ο ΑΑ. Αποκλειστικά υπαίτιος για το ατύχημα αυτό είναι ο πρώτος εναγόμενος, διότι από έλλειψη της προσοχής, την οποία όφειλε κατά τις περιστάσεις και μπορούσε να καταβάλει, δεν πρόβλεψε το ανωτέρω αποτέλεσμα και ειδικότερα, παρότι ήταν επαγγελματίας οδηγός βυτιοφόρου μεταφοράς εύφλεκτων υγρών καυσίμων, κινούνταν με υπέρβαρο φορτίο, το οποίο είχε ως αποτέλεσμα να σπάσει από την πίεση το ανωτέρω αναφερόμενο ελαστικό και εν συνεχεία να χάσει τον έλεγχο του οχήματος, να εισέλθει στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας και να συγκρουσθεί με ορμή με το κανονικά κινούμενο στο ρεύμα πορείας του, φορτηγό, που οδηγούσε ο ΑΑ.

Περαιτέρω, ως προς το ζήτημα του αποκλεισμού της ευθύνης της εναγομένης της κυρίας αγωγής και ενάγουσας της παρεμπίπτουσας αγωγής (αναιρεσίβλητης) ασφαλιστικής εταιρείας και του δικαιώματος αναγωγής αυτής κατά του ασφαλισμένου-αναιρεσείοντος, το δικάσαν Εφετείο δέχθηκε, κατά την ανέλεγκτη κρίση του, τα εξής:

Περαιτέρω αποδείχθηκε ότι κατά το χρόνο του ατυχήματος (1-10-2003) η ασφαλιστική εταιρία "ΑΡΓΟΝΑΥΤΙΚΗ ΑΕ" κάλυπτε ασφαλιστικά την αστική ευθύνη έναντι τρίτων του ιδιοκτήτη του ζημιογόνου οχήματος, έχοντας για το λόγο αυτό το υπ' αρ. ... ΑΝΑΝΕΩΤΗΡΙΟ ... ασφαλιστήριο, διάρκειας από 15-6-2003 έως 15-12-2003. Στο παραπάνω ασφαλιστήριο και στο άρθρο 9 παρ. 12 των όρων της ασφαλιστικής σύμβασης των παραπάνω συμβληθέντων, καταγράφηκε η συμφωνία των μερών περί εξαιρέσεως από την ασφαλιστική κάλυψη των ζημιών που προκαλούνται σε τρίτους κατά την κίνηση του ασφαλισμένου οχήματος, όταν αυτό μεταφέρει φορτίο ή επιβάτες, πέραν του ανωτάτου επιτρεπομένου ορίου με βάση την άδεια κυκλοφορίας του, με αναγωγικό δικαίωμα της εταιρίας σ' αυτή την περίπτωση κατά του οδηγού και του ιδιοκτήτη αντισυμβαλλομένου της, ο οποίος αποδέχθηκε ανεπιφύλακτα τους παραπάνω όρους, οι οποίοι ισχύουν ανεξάρτητα από το αν συνετέλεσαν ή όχι στην πρόκληση του ατυχήματος.

Όπως προαναφέρθηκε ο πρώτος εναγόμενος οδηγούσε το ζημιογόνο όχημα κατά το χρόνο του επίδικου ατυχήματος, υπέρβαρο κατά ποσοστό 16%, δηλαδή κατά (2.519,57) κιλά. Υπό τις άνω παραδοχές, το δικάσαν Εφετείο έκρινε ως κατ' ουσίαν βάσιμη και έκανε δεκτή την κυρία αγωγή, των ζημιωθέντων τρίτων και επίσης έκρινε ως νόμιμη και βάσιμη κατ' ουσία και έκανε δεκτή την παρεμπίπτουσα αγωγή της ασφαλιστικής εταιρείας.

ΙΙΙ. Ο από το άρθρο 559 αριθμ. 19 λόγος αναίρεσης, για έλλειψη νόμιμης βάσης της απόφασης, ιδρύεται όταν δεν προκύπτουν σαφώς από το αιτιολογικό της απόφασης, τα περιστατικά που είναι αναγκαία, για την κρίση, στη συγκεκριμένη η περίπτωση, περί της συνδρομής των όρων και προϋποθέσεων για την εφαρμογή της εφαρμοσθείσας διάταξης, ή της μη συνδρομής των όρων αυτών, που αποκλείουν την εφαρμογή τους, όπως, επίσης και όταν η απόφαση έχει ελλειπείς ή αντιφατικές αιτιολογίες, σε ότι αφορά το νομικό χαρακτηρισμό των πραγματικών περιστατικών, που έγιναν δεκτά και ασκούν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης. Ανεπάρκεια και ασάφεια αιτιολογιών υπάρχει όταν από το αιτιολογικό δεν προκύπτουν τα πραγματικά περιστατικά, που είναι αναγκαία για τη δικαιολόγηση της εφαρμοσθείσας διάταξης ουσιαστικού δικαίου, καθιστώντας έτσι ανέφικτο τον αναιρετικό έλεγχο.

Με τον δεύτερο, από το άρθρο 559 αριθμ. 19 ΚΠολΔ, λόγο αναίρεσης, προβάλλεται η αιτίαση για έλλειψη νόμιμης βάσης της προσβαλλομένης απόφασης, ένεκα ανεπαρκούς αιτιολογίας, ως προς το ζήτημα της αποδοχής, από τον αναιρεσείοντα-ασφαλισμένο-εναγόμενο της ένδικης παρεμπίπτουσας αγωγής, του ασφαλιστηρίου συμβολαίου, στο οποίο είχε συμπεριληφθεί ο επίμαχος απαλλακτικός όρος, εκ του ότι δεν αναφέρεται, στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, ο τρόπος, με τον οποίον ο εναγόμενος-ασφαλισμένος αποδέχθηκε το ασφαλιστήριο. Σύμφωνα με τα αναφερθέντα στην προηγηθείσα νομική σκέψη, ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος, ως απαράδεκτος, διότι οι επικαλούμενες στο αναιρετήριο, προς θεμελίωση του προκείμενου λόγου, πλημμέλειες, δηλαδή η μη αναγραφή του τρόπου αποδοχής του ασφαλιστηρίου συμβολαίου αφορούν σε ελλείψεις σχετικά με την εκ μέρους του δικάσαντος Εφετείου, πληρέστερη ανάλυση του αποδεικτικού υλικού και την πληρέστερη αιτιολόγηση του αποδεικτικού πορίσματος της αναιρεσιβαλλομένης ότι ο αναιρεσείων ασφαλισμένος αποδέχθηκε ανεπιφύλακτα τους όρους του ασφαλιστηρίου, το οποίο (πόρισμα) είναι σαφές

IV. Με τον τρίτο λόγο αναίρεσης, προβάλλεται η αιτίαση ότι ο περιληφθείς στο ασφαλιστήριο συμβόλαιο όρος περί απαλλαγής της ασφαλιστικής εταιρείας από την ευθύνη, σε περίπτωση παραβίασης του προβλεπομένου ανωτάτου ορίου βάρους από το ζημιογόνου-ασφαλισμένο όχημα και ιδιαίτερα το τμήμα του όρου (ρήτρας), με το οποίο προβλέπεται ότι ο αποκλεισμός της ευθύνης ισχύει στην ως άνω περίπτωση ανεξαρτήτως της ύπαρξης αιτιώδους συνάφειας, μεταξύ της παραβίασης του όρου και του επελθόντος αποτελέσματος είναι άκυρος, ως καταπλεονεκτικός και καταχρηστικός κι επομένως ο αναιρεσείων ασφαλισμένος δεν δεσμεύεται εξ αυτού, το δικάσαν δε Εφετείο, που δέχθηκε ότι η ασφαλιστική εταιρία απαλλάσσεται από την ευθύνη της, έναντι του αναιρεσείοντος ασφαλισμένου, για τις ζημιές που προκάλεσε σε τρίτους, κατά το ένδικο τροχαίο ατύχημα, αφού το αυτοκίνητό του είχε φορτίο, που υπερέβαινε το επιτρεπόμενο όριο, ανεξάρτητα αν η υπέρβαση αυτή συνετέλεσε στην επέλευση του ατυχήματος και των εντεύθεν ζημιών, υπέπεσε στις πλημμέλειες από το άρθρου 559 αριθμ. 1 ΚΠολΔ, εκ του ότι παρεβίασε τους αναφερόμενους στο αναιρετήριο κανόνες ουσιαστικού δικαίου και ειδικότερα τις διατάξεις των άρθρων 2 παρ. 6 Ν. 2251/1994 "περί προστασίας των καταναλωτών" και 281 ΑΚ και β) από το άρθρο 559 αριθμ. 8 ΚΠολΔ, εκ του ότι δεν έλαβε υπόψη τον προβληθέντα από τον αναιρεσείοντα και ενώπιον του Εφετείου, με λόγο έφεσης και σκούντα ουσιώδη επιρροή ισχυρισμό, ότι ο ως άνω όρος του ασφαλιστηρίου, που αποτελούσε τη βάση της παρεμπίπτουσας αγωγής της ασφαλιστικής εταιρείας, ήταν άκυρος.

Ο λόγος αυτός της αναίρεσης, καθόσον αφορά την πρώτη πλημμέλεια είναι αλυσιτελής, διότι το Εφετείο, ανεξάρτητα, αν στο τέλος της σχετικής κρίσης του δέχεται ότι ο ως άνω επίμαχος όρος, που συνομολογήθηκε με την ασφαλιστική σύμβαση είναι ισχυρός, αρχικά έκρινε ότι υπάρχει αιτιώδης συνάφεια μεταξύ της υπερφόρτωσης του ασφαλισμένου αυτοκινήτου και της πρόκλησης του τροχαίου ατυχήματος και του εξ αυτού ζημιογόνου αποτελέσματος, δεχόμενο ειδικότερα ότι, εξαιτίας της υπερφόρτωσης του αυτοκινήτου αυτού, έσπασε το ελαστικό του ενός εκ των διδύμων τροχών του οπίσθιου άξονά του, με αποτέλεσμα ο οδηγός του να απολέσει τον έλεγχο του αυτοκινήτου και αυτό να εκτραπεί από την πορεία του, να εισέλθει στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας της οδού και να συγκρουστεί μετωπικά με το κανονικά κινούμενο στο ρεύμα αυτό αυτοκίνήτο, που οδηγούσε ο παθών τρίτος, η κρίση του δε αυτή δεν αντιβαίνει στις φερόμενες ως παραβιασθείσες διατάξεις και στηρίζει την απαίτηση της ασφαλιστικής εταιρίας κατά του αναιρεσείοντος ασφαλισμένου που η πρώτη άσκησε κατά αυτού με την παρεμπίπτουσα αγωγή της και την παραδοχή αυτής από την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση.

Καθόσον δε αφορά τη δεύτερη πλημμέλεια ο ίδιος λόγος είναι αβάσιμος, διότι το Εφετείο δεν αγνόησε τον ως άνω προβληθέντα ισχυρισμό του αναιρεσείοντος, αλλά τον έλαβε υπόψη και προκειμένου να κάνει δεκτή την παρεμπίπτουσα αγωγή της ασφαλιστικής εταιρείας εξήτασε και δέχθηκε τη συνδρομή αιτιώδους συνάφειας μεταξύ της παραβιάσεως του ασφαλιστικού όρου για τη μεταφορά με το ασφαλισμένο αυτοκίνητο φορτίου μέχρι το ανώτατο επιτρεπόμενο βάρος και του ζημιογόνου αποτελέσματος.

V. Μετά από αυτά, πρέπει να απορριφθεί η αναίρεση και να καταδικασθεί ο ηττηθείς αναιρεσείων στην δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου, το οποίο κατέθεσε και προτάσεις.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 20-11-2007 αίτηση του Χ για αναίρεση της 2418/2007 απόφασης του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου, την οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων οκτακοσίων (1.800) Ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 27 Ιανουαρίου 2009.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 24 Μαρτίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ