Supreme Court dismisses appeal on testamentary incapacity, upholding lower court's finding of mental disorder at death.

Απόφαση 715 / 2014 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 715/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ιωάννη Σίδερη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Παναγιώτη Ρουμπή, Ερωτόκριτο Καλούδη, Αργύριο Σταυράκη και Ασπασία Μαγιάκου, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, στις 6 Νοεμβρίου 2013, με την παρουσία και της γραμματέως Αγγελικής Ανυφαντή, για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Μ. χας Σ. Τ., το γένος Θ. Ε., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Χρυσόστομο Βελάκη.

Του αναιρεσιβλήτου: Μ. Β. του Ε., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Χρήστο Πάπαρη, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 20-3-2006 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Καβάλας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 145/2007 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 655/2009 του Εφετείου Θράκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 26-4-2010 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ασπασία Μαγιάκου ανέγνωσε την από 25-10-2011 έκθεση του ήδη αποχωρήσαντος από την Υπηρεσία Αρεοπαγίτη Χαραλάμπους Αθανασίου, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αίτησης αναίρεσης.

Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου της στη δικαστική δαπάνη της.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά το άρθρο 1719 αρ.3 εδ.α' ΑΚ, όπως τροποποιήθηκε με το άρθρο 30 του ν. 2447/1996, ανίκανοι να συντάσσουν διαθήκη είναι όσοι κατά το χρόνο σύνταξης της διαθήκης δεν έχουν συνείδηση των πράξεών τους ή βρίσκονται σε ψυχική ή διανοητική διαταραχή που περιορίζει αποφασιστικά τη λειτουργία της βούλησής τους. Ειδικότερα, η έλλειψη συνείδησης ων πράξεων αφορά τη διαταραχή της συνείδησης του διαθέτη που λόγω της σημαντικής απόκλισης από τη φυσιολογική κατάσταση επιφέρει ουσιώδη σύγχυση και, έτσι, ο διαθέτης αδυνατεί να διαγνώσει το περιεχόμενο των πράξεών του.

Πρόκειται για έλλειψη λογικής κρίσης, διαταραχή η οποία μπορεί να οφείλεται σε φυσιολογικά (π.χ. μέθη, υπνηλία) ή παθολογικά αίτια (π.χ. προϊούσα οργανική άνοια σε κατάσταση μόνιμης σοβαρής διανοητικής διαταραχής). Περαιτέρω, η κατάσταση, στην οποία περιέρχεται ο διαθέτης λόγω ψυχικής ή διανοητικής διαταραχής που περιορίζει αποφασιστικά τη λειτουργία της βούλησής του, αφορά στις γνήσιες ψυχώσεις και στις οργανοψυχικές παθήσεις, που οφείλονται σε παθολογοανατομικές αλλοιώσεις του εγκεφάλου ή άλλες εγκεφαλικές διαταραχές, εξαιτίας των οποίων να παρεμποδίζεται ο ελεύθερος προσδιορισμός της βούλησής του και να ασκείται αποφασιστική επιρροή σε αυτή, με αποτέλεσμα τη σημαντική μείωση της ικανότητας αντικειμενικού ελέγχου της πραγματικότητας από το διαθέτη.

Εξάλλου, κατά το άρθρο 559 αρ.19 ΚΠολΔ, ιδρύεται λόγος αναίρεσης και αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Έλλειψη νόμιμης βάσης, κατά την έννοια της διάταξης αυτής, υπάρχει, όταν από το αιτιολογικό της απόφασης, που συνιστά την ελάσσονα πρόταση του δικανικού συλλογισμού, δεν προκύπτουν κατά τρόπο πλήρη, σαφή και χωρίς αντιφάσεις, τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία, σύμφωνα με το νόμο, είναι αναγκαία για την κρίση, στη συγκεκριμένη περίπτωση, ότι συντρέχουν οι όροι της διάταξης που εφαρμόστηκε ή ότι δεν συντρέχουν οι όροι της εφαρμογής της.

Ιδρύεται, δηλαδή, ο λόγος αυτός, όταν από τις παραδοχές της απόφασης δημιουργούνται αμφιβολίες για το αν παραβιάστηκε ή όχι ορισμένη ουσιαστική διάταξη νόμου. Αναφέρεται σε πλημμέλειες αναγόμενες στη διατύπωση του αποδεικτικού πορίσματος και δεν ιδρύεται, όταν υπάρχουν ελλείψεις αναγόμενες στην εκτίμηση των αποδείξεων και ειδικότερα, στην ανάλυση, στάθμιση και αιτιολόγηση του πορίσματος που έχει εξαχθεί από αυτές, αρκεί τούτο να εκτίθεται σαφώς, πλήρως και χωρίς αντιφάσεις.

Ως ζητήματα, τέλος, των οποίων η μη αιτιολόγηση ή η αιτιολόγηση κατά τρόπο ανεπαρκή ή αντιφατικό στερεί από την απόφαση τη νόμιμη βάση, νοούνται μόνο οι ισχυρισμοί που έχουν αυτοτελή ύπαρξη, που τείνουν δηλαδή στη θεμελίωση ή κατάργηση του δικαιώματος που ασκήθηκε, είτε ως επιθετικό είτε ως αμυντικό μέσο, όχι όμως και τα πραγματικά ή νομικά επιχειρήματα που συνέχονται με την αξιολόγηση και στάθμιση των αποδείξεων, για τα οποία η έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας δεν ιδρύει λόγο αναίρεσης (ολ ΑΠ 24/1992).

Στην κρινόμενη υπόθεση, όπως προκύπτει από την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση του, το Εφετείο, δέχθηκε, κατά την αναιρετικώς ανέλεγκτη εκτίμηση πραγματικών γεγονότων, τα εξής: "Ο σύζυγος της εναγόμενης Σ. Τ. του Θ. και της Ε. που γεννήθηκε το έτος 1924, κάτοικος εν ζωή .., απεβίωσε στην Καβάλα στις 25 Φεβρουαρίου 2005.

Με το υπ'αριθμ. 212/8-6-2005 πρακτικό του Μονομελούς Πρωτοδικείου Καβάλας δημοσιεύθηκε νόμιμα η υπ' αριθμ. .../20-7-2004 δημόσια διαθήκη του, που συντάχθηκε ενώπιον της συμβολαιογράφου Καβάλας Ελένης Τσαλίκη, με την οποία αυτός, αφού ανακάλεσε ρητώς κάθε προγενέστερη διαθήκη του, εγκατέστησε μοναδική κληρονόμο σε όλη την κινητή και ακίνητη περιουσία του την ως άνω εναγόμενη σύζυγο του.

Στη συνέχεια με το υπ' αριθμ. 20/31-1-2006 πρακτικό του Μονομελούς Πρωτοδικείου Καβάλας δημοσιεύθηκε νόμιμα η προγενέστερη υπ' αριθμ. 9.798/10-11-1995 δημόσια διαθήκη του ίδιου διαθέτη που συντάχθηκε ενώπιον της συμβολαιογράφου Καβάλας Μαρίας Σιώκη -Λαμπαδίτη, με την οποία ο τελευταίος είχε εγκαταστήσει κληρονόμους του τους διαδίκους.

Ειδικότερα, με τη διαθήκη αυτή κατέλιπε στη μεν εναγομένη την επικαρπία εφ' όρου ζωής της, στο δε ενάγοντα την ψιλή κυριότητα ενός ισογείου καταστήματος, εμβαδού 56,55 τ.μ, οικοδομής που βρίσκεται στην …επί της οδού … και είναι κτισμένη σε οικόπεδο εμβαδού 75 τ.μ - περίπου. Περαιτέρω ως προέκυψε κατά τα έτη 1963-1966 ο ενάγων υπηρέτησε ως χωροφύλακας στο Τμήμα Χωροφυλακής Καβάλας.

Εκεί γνωρίστηκε με τον προαναφερθέντα Σ. Τ., που διατηρούσε κατάστημα - ψαροταβέρνα στη περιοχή των Σφαγείων Καβάλας, και με την οικογένεια του, δηλ. την εναγόμενη σύζυγο του και τα δύο τέκνα τους Θ. και Ε.. Μεταξύ τους αναπτύχθηκε φιλική σχέση και μάλιστα αρραβωνιάστηκε με την Ε., με την οποία τελικά δεν πανδρεύτηκε, διότι αυτή και ο αδελφός της σκοτώθηκαν στις 8-11-1970 σε τροχαίο αυτοκινητικό ατύχημα.

Αν και το έτος 1966 μετατέθηκε στο Λαύριο Αττικής συνέχισε να διατηρεί επαφές με την οικογένεια Τ., και τους επισκεπτόταν στην Καβάλα ακόμη και μετά το θάνατο της μνηστής του. Εν συνεχεία το έτος 1974 μετατέθηκε και πάλι στην Καβάλα. Έκτοτε αναπτύχθηκε ακόμη ,περισσότερο η σχέση του με το ζεύγος Τ., του οποίους φρόντιζε και τους συμπαραστεκόταν, βοηθώντας τους στην ταβέρνα τους κατά τον ελεύθερο χρόνο του, συνοδεύοντας τους σε νοσοκομεία και ιατρούς και εν γένει επιμελούμενος προσωπικών και άλλων υποθέσεων τους.

Έτσι ο Σ. Τ. προφανώς σε ένδειξη εκτίμησης και ευγνωμοσύνης με την προαναφερθείσα δημόσια διαθήκη του στις 10/11/1995 τον εγκατέστησε συγκληρονόμο του αφήνοντας του την ψιλή κυριότητα του καταστήματος του. Περαιτέρω εκ του υπ'αριθ.2824/2-3-06 πιστοποιητικού του Γενικού Νομαρχιακού Νοσοκομείου Καβάλας και των προσκομισθέντων φύλλων

Νοσηλείας μετά των σχετικών τους (παραπεμπτικά, ενημερωτικά σημειώματα, γνωματεύσεις, αποτελέσματα ιατρικών εξετάσεων) αποδεικνύεται ότι στις 14-12-2001 ο Σ. Τ. υπέστη κάταγμα μείζονος τροχαντήρος και εισήχθη στην Ορθοπεδική κλινική του εν λόγω Νοσοκομείου. Εξήλθε την επόμενη ημέρα (15-12-2001) αυτοβούλως, παρά τις συστάσεις των ιατρών και λίγες ημέρες μετά και συγκεκριμένα στις 27-12-2001 εισήχθη και πάλι λόγω αφυδάτωσης, απ' όπου εξήλθε την ίδια ημέρα.

Τον επόμενο μήνα και συγκεκριμένα στις 17-1-2002 εισήλθε στη Β' Παθολογική κλινική του νοσοκομείου αυτού και νοσηλεύθηκε μέχρι τις 23-1-2002. Τότε διαγνώσθηκε ότι έπασχε από τη νόσο του πάρκινσον, καθώς και από νόσο Alzheimer και εκτεταμένη εγκεφαλική ατροφία. Ένα χρόνο αργότερα, ήτοι στις 24-5-2003 εισήλθε στην καρδιολογική κλινική και νοσηλεύθηκε μέχρι τις 30-5-2003 για στεφανιαία ανεπάρκεια, νόσο του πάρκινσον και οργανικό ψυχοσύνδρομο.

Κατόπιν ακτινολογικών ελέγχων διαπιστώθηκε αυξημένο μέγεθος της καρδιάς του και εγκεφαλική ατροφία. Στο δε από 29-5-2003 ατομικό του φύλλο αναφέρεται ότι αυτό, παρουσίασε διαταραχές προσανατολισμού στο χώρο και το χρόνο με παροδικό χαρακτήρα καθώς και ψυχοκινητική διέγερση τις νυκτερινές ώρες. Λίγες ημέρες μετά και συγκεκριμένα στις 10-6-2003 εισήλθε στην Α' Παθολογική κλινική και νοσηλεύθηκε μέχρι τις 18-6-2003 για αγγείο εγκεφαλική ανεπάρκεια, νόσο του πάρκινσον, στεφανιαία νόσο και αρτηριακή υπέρταση.

Στο από 10-6-2003 ιατρικό έγγραφο τις κλινικής αυτής αναφέρεται ότι ο ασθενής παρουσιάζει, απώλεια μυϊκής ισχύος κάτω άκρων, αδυναμία ελέγχου κινήσεων και αδυναμία κατάποσης, ότι πάσχει από τη νόσο του πάρκινσον, στεφανιαία νόσο και οργανικό ψυχοσύνδρομο και παραπέμφθηκε για ψυχιατρική εξέταση. Δέκα (10) ημέρες μετά δηλαδή στις 28-6-2003 εισήλθε στη Β' Παθολογική κλινική και νοσηλεύθηκε μέχρι τις 30-6-2003 για πολυεμφρακτική νόσο του εγκεφάλου.

Ακολούθως στις 1-11-2004 ο Σ. Τ. εισήλθε στη Β' Παθολογική κλινική και νοσηλεύθηκε για μια ημέρα για νόσο του πάρκινσον και οργανικό ψυχοσύνδρομο. Στο από 1-11-2004 ενημερωτικό σημείωμα αναφέρεται ότι ο ασθενής προσκομίσθηκε λόγω διαταραχών προσανατολισμού και σύγχυσης. Τέλος, στις 31-12- εισήλθε στη Β' Παθολογική κλινική και νοσηλεύθηκε μέχρι τις 3-1-2005 για εγκεφαλική ατροφία και νόσο του πάρκινσον.

Στο σχετικό φύλλο νοσηλείας αναφέρεται ότι ο ασθενής προσκομίσθηκε λόγω επεισοδίου ζάλης κατά την προσπάθεια έγερσης από την κλίνη - πτώση στο έδαφος και κάκωση (αρ) ζυγωματικής - παρειακής χώρας. Τελικά αυτός απεβίωσε στις 25 Φεβρουαρίου 2005 σε ηλικία ογδόντα ενός (81) έτους. Στην υπ' αριθμ. 96/2005 ληξιαρχική πράξη θανάτου του ληξιάρχου Καβάλας, αναφέρεται ότι ο θάνατος αυτού επήλθε από καρδιοαναπνευστική ανεπάρκεια, νόσο του πάρκινσον και στεφανιαία ανεπάρκεια.

Περαιτέρω, αποδείχθηκε ότι ο εν λόγω αποβιώσας από το έτος 2002, οπότε διαπιστώθηκε ότι έπασχε από τη νόσο του πάρκινσον και από εκτεταμένη εγκεφαλική ατροφία, παρουσίασε προοδευτικά κάμψη των σωματικών και πνευματικών του δυνάμεων. Κυρίως όμως από το έτος 2003 λόγω των ως άνω σοβαρών ασθενειών του, επήλθε έκπτωση των διανοητικών του λειτουργιών, λαμβανομένου υπόψη και του προχωρημένου της ηλικίας του.

Ειδικότερα, αυτός έχανε σταδιακά την ικανότητα προσανατολισμού στο χώρο και το χρόνο, δεν μπορούσε να συντάξει τις σκέψεις του και να εκφέρει συγκροτημένο λόγο και εμφάνιζε απώλεια μνήμης προσώπων και πραγμάτων και συνακόλουθα αδυναμία αναγνώρισης προσώπων. Στην από 2-3 -2006 γνωμάτευση του ο ιατρός παθολόγος - Διευθυντής της Β' Παθολογικής κλινικής του Γ.Ν.Καβάλας Δ.

Κ. αφού αναφέρει ότι ο Σ. Τ. νοσηλεύθηκε κατά καιρούς από 27-12-2001 έως 3-1-2005 στο τμήμα του με τις προαναφερθείσες διαγνώσεις, δηλαδή αρτηριακή υπέρταση, αγγειοεγκεφαλική ανεπάρκεια, νόσο του πάρκινσον, πολυεμφρακτική νόσο του εγκεφάλου, οργανικό ψυχοσύνδρομο, εγκεφαλική ατροφία και ότι ο ασθενής ήδη από το έτος 2002 έπασχε από εγκεφαλική ατροφία, η οποία είναι νόσος εξελικτικά επιδεινούμενη, που καθιστά το άτομο προοδευτικά ανίκανο προσαρμογής σε χρόνο και σε χώρο, καταλήγει ότι ήδη από το έτος 2003 ο εν λόγο ασθενής λόγω της πολυεμφρακτικής εγκεφαλικής ανεπάρκειας ήταν ανίκανος για λογικές σκέψεις και πράξεις.

Τα αυτά εξ άλλου κατέθεσε ο ίδιος επιβεβαιωτικός εξετασθείς ως μάρτυρας ενώπιον του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου. Προσέτι στην από 2-4-2007 ιατρική βεβαίωση του ο νευρολόγος - ψυχίατρος Θ. Ε. αναφέρει ότι ο Σ. Τ. ήταν ασθενής του κατά το διάστημα από 1999 έως 2003 περίπου πάσχων από μελαγχολία, νόσο του πάρκινσον και τελευταία από οργανικό ψυχοσύνδρομο με διαταραχές μνήμης, συμπεριφοράς, αναγνώρισης προσώπων και παραληρητικές ιδέες καθώς και ψευδαισθησίες οπτικές και ότι αυτά επηρέαζαν την ικανότητα του να δικαιοπρακτεί και να επιμελείται του εαυτού του.

Με βάση τα παραπάνω γίνεται λοιπόν δεκτό ότι κατά το χρόνο που συντάχθηκε η υπ'αριθμ. ...720-7-2004 δημόσια διαθήκη αυτού ενώπιον της συμβολαιογράφου Καβάλας Ελένης Τσαλίκη (της οποίας η βεβαίωση, περί της ικανότητας του διαθέτη να συντάξει διαθήκη, αποτελεί υποκειμενική κρίση και αντίληψη και μπορεί να ανατραπεί με την απόδειξη περί τον αντιθέτου, κατά τα ως άνω) στην οικία του εν λόγω διαθέτη στην Καβάλα επί της οδού Δαναών 10, αυτός, εξαιτίας της καταστάσεως της υγείας του και, ιδίως, λόγω της εγκεφαλικής ατροφίας συνεπεία της πολυεμφρακτικής εγκεφαλικής ανεπάρκειας εκ της οποίας έπασχε, βρισκόταν σε διανοητική διαταραχή του περιόριζε αποφασιστικά τη λειτουργία της βούλησης του, υπό την έννοια ότι είχε μειωθεί σημαντικά η ικανότητα του για αντικειμενικό έλεγχο της πραγματικότητας και αποκλειόταν ο ελεύθερος προσδιορισμός της βούλησης του με λογικούς υπολογισμούς, με συνέπεια να στερείται εγκυρότητας η διαθήκη αυτή.

Η περί του αντίθετου κατάθεση του μάρτυρα της ανταπόδειξης (φυσιοθεραπευτού του αποβιώσαντος) ελέγχεται ως προς την αξιοπιστία της, αφού περιγράφει μια κατάσταση άκρους αντίθετη με όσα πιστοποιούνται στις προμνησθείσες ιατρικές βεβαιώσεις. Για τον ίδιο λόγο δεν κρίνονται πειστικές και οι προσκομισθείσες από την εναγόμενη-εκκαλούσα ένορκες βεβαιώσεις.

Η δε επικαλούμενη από την ίδια από 13/3/07 γνωμάτευση του ιδιώτη ιατρού παθολόγου Κ. Δ. (που είναι και ο ένας από τους ενόρκως βεβαιούντες) ως θεράποντος του αποβιώσαντος, που χορηγήθηκε εν όψει της δίκης, κρίνεται αντιφατική διότι αν και σ' αυτήν αναφέρεται ότι ο ασθενής έπασχε από τις προαναφερθείσες νόσους και"παρουσίαζε επεισόδια αποπροσανατολισμού και απώλειας προσφάτου μνήμης" καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η συνολική νοητική λειτουργία του αποβιώσαντος ήταν επαρκής ως προς την αυτοδιαχείριση των οικονομικών του θεμάτων και των περιουσιακών του στοιχείων, και οπωσδήποτε ελέγχεται ως προς την ορθότητα της με βάση, κατά τα προεκτεθέντα, τα όσα είχαν διαπιστωθεί κατά τα διαστήματα που επανειλημμένα νοσηλεύθηκε ο αποβιώσας στο κρατικό νοσοκομείο της Καβάλας και ύστερα από τις αλλεπάλληλες ιατρικές εξετάσεις στις οποίες είχε υποβληθεί.

Τέλος αξίζει να σημειωθεί ότι δεν προέκυψε και λόγος ανάκλησης της διαθήκης, δεδομένου) και του ότι κατά το διάστημα που ο διαθέτης Σ. Τ. εισαγόταν και επανεισαγόταν στο νοσοκομείο ο ενάγων τον συνόδευε και ήταν πάντοτε δίπλα του προσφέροντας του τη βοήθεια του, όπως κατατέθηκε και πρωτοδίκως από τον προαναφερθέντα μάρτυρα Ιατρό - διευθυντή της Β παθολογικής κλινικής του Γ.Ν Καβάλας." Με βάση τις παραδοχές αυτές, έκρινε ως βάσιμη την ένδικη αγωγή του αναιρεσιβλήτου, περί ακύρωσης της 18119/20-7-2004 Δημόσιας διαθήκης αυτού, επικύρωσε την εκκληθείσα απόφαση του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου, που έκρινε ομοίως και απέρριψε, ως κατ' ουσίαν αβάσιμη, την έφεση της αναιρεσειούσας.

Κρίνοντας έτσι το Εφετείο διέλαβε στην απόφαση του, πλήρεις, σαφείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες, ως προς το ουσιώδες ζήτημα της ανικανότητας του ανωτέρω διαθέτη να συντάξει διαθήκη, οι οποίες επιτρέπουν τον έλεγχο της ορθής εφαρμογής της ως άνω ουσιαστικής διάταξης του άρθρου 1719 παρ.3 εδ. α' ΑΚ, την οποία ορθώς εφάρμοσε και δεν παραβίασε, εκ πλαγίου, αφού δέχθηκε ότι ο διαθέτης κατά το χρόνο σύνταξης της επίμαχης διαθήκης βρισκόταν σε διανοητική διαταραχή, εξαιτίας της εγκεφαλικής ατροφίας συνεπεία της πολυεμφρακτικής εγκεφαλικής ανεπάρκειας από την οποία έπασχε, που περιόριζε αποφασιστικά τη λειτουργία της βούλησης του.

Επομένως, ο μοναδικός λόγος αναίρεσης, από το άρθρο 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ, με τον οποίο υποστηρίζονται τα αντίθετα, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος. Ο ίδιος λόγος αναίρεσης, κατά το μέρος που περιέχει αιτιάσεις για έλλειψη νόμιμης βάσης της πληττόμενης απόφασης, λόγω εσφαλμένης αξιολόγησης των αποδείξεων, είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, διότι οι πλημμέλειες αυτές ανάγονται στην εκτίμηση των αποδείξεων και δη στην ανάλυση, στάθμιση κι αιτιολόγηση του εξαχθέντος απ' αυτές πορίσματος, το οποίο, όπως αναφέρθηκε, εκτίθεται σαφώς και πλήρως.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 26/4/2010 αίτηση της Μ. Τ. για αναίρεση της 655/2009 απόφασης του Εφετείου Θράκης.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων οκτακοσίων (1800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 18 Φεβρουαρίου 2014.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 1 Απριλίου 2014.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ