Legislator Case Law & Legislation
715/2012 AI generated

Supreme Court dismisses appeal on civil procedure grounds regarding the sufficiency of a claim's factual description.

Case Number 715/2012
Court / Authority
Jurisdiction Greece (EL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court rejected the appellant's request to overturn the Second Instance Court's decision regarding a construction contract dispute. The appellant argued the lower court erred in finding the claim sufficiently detailed, but the court held the claim met all statutory requirements for specificity. Consequently, the appeal was dismissed, and the appellant was ordered to pay the respondent's legal costs.

Legislator headnote

AI generated

Articles 216(1), 559(8), 559(14) of the Code of Civil Procedure; The court must refer vague claims to the court of first instance, but an appeal based on such vagueness is inadmissible if the claim contains all necessary elements for the defense and judicial assessment.

Keywords

AI generated
Code of Civil Procedure insufficient claim legal sufficiency appeal admissibility construction contract dispute

Cited Legislation

AI generated
Article 216(1) of the Code of Civil Procedure
Article 559(8) of the Code of Civil Procedure
Article 559(14) of the Code of Civil Procedure
Article 562(2) of the Code of Civil Procedure
Articles 681, 682, 694 of the Civil Code
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Απόφαση 715 / 2012 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 715/2012

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αντιπρόεδρο Δήμητρα Παπαντωνοπούλου, Χρυσόστομο Ευαγγέλου, Ευφημία Λαμπροπούλου και Στυλιανή Γιαννούκου, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 12 Δεκεμβρίου 2011, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Τoυ αναιρεσείοντος : Β. Μ. του Κ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Χαρίλαο Κοψαχείλη.

Του αναιρεσιβλήτου: Ε. Σ. του Β., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Αθανάσιο Πέτρου, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ..

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 11-12-2002 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Τρικάλων. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 214/2004 του ίδιου Δικαστηρίου και 453/2006 του Εφετείου Λάρισας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά ο αναιρεσείων με την από 7-7-2006 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η εισηγήτρια Αρεοπαγίτης, Στυλιανή Γιαννούκου, ανέγνωσε την από 2-12-2011 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη του μοναδικού λόγου αναίρεσης.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά την έννοια της διάταξης του άρθρου 216 παρ. 1 του ΚΠολΔ, η αγωγή εκτός από τα στοιχεία που ορίζονται στα άρθρα 118 ή 117 πρέπει να περιέχει : α) σαφή έκθεση των γεγονότων που θεμελιώνουν σύμφωνα με το νόμο την αγωγή και δικαιολογούν την άσκησή της από τον ενάγοντα κατά του εναγομένου, β) ακριβή περιγραφή του αντικειμένου της διαφοράς και γ) ορισμένο αίτημα, σε τρόπο ώστε να παρέχεται στο μεν εναγόμενο η ευχέρεια της άμυνας, στο δε δικαστήριο η δυνατότητα ελέγχου του βασίμου κατά το νόμο της αγωγής.

Περαιτέρω η νομική αοριστία της αγωγής, που συνδέεται με τη νομική εκτίμηση του εφαρμοστέου κανόνα ουσιαστικού δικαίου, ελέγχεται ως παραβίαση του άρθρου 559 αρ.1 ΚΠολΔ, εάν το δικαστήριο για το σχηματισμό της περί νομικής επάρκειας της αγωγής κρίσης του αξίωσε περισσότερα στοιχεία από όσα απαιτεί ο νόμος για τη γέννηση και θεμελίωση του δικαιώματος ή αρκέστηκε σε λιγότερα, ενώ η ποσοτική αοριστία, η οποία υπάρχει όταν δεν αναφέρονται όλα τα στοιχεία που απαιτούνται κατά νόμο για τη θεμελίωση του αιτήματος της αγωγής, ελέγχεται ως παραβίαση από το άρθρο 559 αρ.8 ή 14 ΚΠολΔ.

Σε κάθε περίπτωση, η αοριστία του δικογράφου της αγωγής πρέπει να προτείνεται στο δικαστήριο της ουσίας για να δημιουργείται λόγος αναιρέσεως, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 562 παρ.2 ΚΠολΔ, δεδομένου ότι ο σχετικός ισχυρισμός δεν είναι από εκείνους, οι οποίοι κατ` εξαίρεση λαμβάνονται υπόψη και χωρίς να προταθούν στο δικαστήριο της ουσίας και ειδικώς δεν αφορά τη δημόσια τάξη.

Εξάλλου, από τις διατάξεις των άρθρων 681, 682 και 694 ΑΚ σε συνδυασμό με την προαναφερθείσα διάταξη του άρθρου 216 ΚΠολΔ συνάγεται ότι ο εργολάβος, όταν ενάγει τον εργοδότη για την καταβολή της αμοιβής του ή του υπολοίπου αυτής, οφείλει να επικαλεστεί στην αγωγή του, για το ορισμένο αυτής, τη σύμβαση έργου κατά τα ουσιώδη στοιχεία της, ήτοι τη σύμβαση που καταρτίσθηκε, το έργο που συμφωνήθηκε με αυτή να εκτελεστεί, την εκτέλεση και παράδοση ή την προσφορά του έργου και την αμοιβή που συμφωνήθηκε και αν αυτή είχε συμφωνηθεί κατά μονάδα εργασίας και ποιές ποσότητες στις συμφωνηθείσες μονάδες από κάθε εργασία εκτελέστηκαν (ΑΠ 1255/2010, ΑΠ 381/2006).

Στην προκειμένη περίπτωση, από την επισκόπηση του δικογράφου της αγωγής και των λοιπών διαδικαστικών εγγράφων, προκύπτει ότι ο ήδη αναιρεσίβλητος-εργολάβος επιχρισματοποιός, Ε. Σ., με την από 11-12-2002 αγωγή του κατά του ήδη αναιρεσείοντος, εργοδότου, Β. Μ., εξέθετε: Ότι με σύμβαση έργου, που καταρτίστηκε ατύπως μεταξύ τους, στο Γρίζανο Ν.

Τρικάλων, στις αρχές Σεπτεμβρίου 2000, ανέλαβε την υποχρέωση να κατασκευάσει τα εσωτερικά και εξωτερικά επιχρίσματα (σοβατίσματα) μιας τριώροφης οικοδομής με υπόγειο του εναγομένου, στον Παλαμά Καρδίτσας, με την περιγραφόμενη στην αγωγή ιδιαίτερη προετοιμασία (τοποθέτηση νευρομετάλ) και να εκτελέσει τις καθοριζόμενες σ'αυτή πρόσθετες εργασίες, ώστε να καταστεί ευχερής η εκτέλεση των περαιτέρω οικοδομικών εργασιών, αντί συμφωνηθείσας αμοιβής, όπως ειδικότερα καθορίζεται στην αγωγή (κατά τετραγωνικό μέτρο σοβατίσματος, τρέχον μέτρο σοβατίσματος κορνιζών, κατ' αποκοπή για την τοποθέτηση νευρομετάλ κλπ).

Ειδικότερα όμως, καθόσον αφορά τις πρόσθετες εργασίες, ότι συμφωνήθηκε, μεταξύ των διαδίκων ημερομίσθιο δρχ. 15.000 για την αιτία δε αυτή, με το υπ' αριθμ. 4 αγωγικό κονδύλιο, ο ενάγων αξίωσε αμοιβή 1.200.000 δρχ., για την πραγματοποίηση των καθοριζόμενων στην αγωγή ημερομισθίων. Ότι, σε εκτέλεση της συμβάσεως αυτής, απασχολήθηκε στην άνω οικοδομή και ολοκλήρωσε τις καθοριζόμενες στην αγωγή εργασίες, οι οποίες επιμετρήθηκαν παρουσία μηχανικού του εναγομένου, για τις οποίες εδικαιούτο ως αμοιβή, το συνολικό ποσό των 6.685.000 δρχ, έναντι των οποίων ο εναγόμενος του κατέβαλε τμηματικά 2.700.000 δρχ., παρέμεινε δε ανεξόφλητο το ποσό των 3.985.150 δρχ., το ισάξιο του οποίου ανερχόμενο σε 11.695,23 ευρώ ζήτησε να υποχρεωθεί ο εναγόμενος να του καταβάλει με το νόμιμο τόκο.

Επί της αγωγής αυτής, εκδόθηκε η απόφαση του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, με την οποία, το υπ' αριθμ. 4 ως άνω αγωγικό κονδύλιο απορρίφθηκε ως αόριστο, κατά μερική δε παραδοχή της αγωγής, κατά τα λοιπά, ως κατ' ουσία βάσιμης, υποχρεώθηκε ο εναγόμενος-εργοδότης να καταβάλει στον ενάγοντα-εργολάβο το συνολικό ποσό των 183,86 ευρώ, με το νόμιμο τόκο.

Κατά της αποφάσεως αυτής ο τελευταίος άσκησε την από 8-11-2004 έφεση, παραπονούμενος, μεταξύ άλλων, για την απόρριψη ως αορίστου του υπ' αριθμ. 4 κονδυλίου της αγωγής, ενώ ο εναγόμενος- εργοδότης, με τις έγγραφες ενώπιον του δευτεροβάθμιου Δικαστηρίου προτάσεις του, επανέφερε τον περί αοριστίας του υπ' αριθμ. 4 αγωγικού κονδυλίου ισχυρισμό, τον οποίο είχε προβάλλει και πρωτοδίκως και είχε καταχωρηθεί στα πρακτικά συνεδριάσεως του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου.

Επί της εφέσεως αυτής εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση, με την οποία το ως άνω κονδύλιο κρίθηκε ορισμένο και αφού εξαφανίσθηκε η απόφαση του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου και δικάσθηκε η αγωγή, έγινε δεκτή κατά ένα μέρος ως και κατ' ουσίαν βάσιμη και υποχρεώθηκε ο ήδη αναιρεσείων να καταβάλει στον αντίδικο του το συνολικό ποσό των 5.934,70 ευρώ, με το νόμιμο τόκο.

Ειδικότερα, με την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο, καθόσον αφορά το εν λόγω κονδύλιο, δέχθηκε τα ακόλουθα: "Ο εκκαλών με την ένδικη αγωγή του εκτός των άλλων ισχυρίζεται ότι συμφώνησε με τον εναγόμενο ως αμοιβή του για την εκτέλεση των πρόσθετων εργασιών, δηλαδή της επικάλυψης των υδρορροών και αποκατάστασης ζημιών (μερεμέτι) το ποσό των 15.000 δρχ., για κάθε ημερομίσθιο.

Και ότι για την εκτέλεση των πρόσθετων αυτών εργασιών, επικάλυψη όλων των υδρορροών και την αποκατάσταση των ζημιών (μερεμέτια) απαιτήθηκαν 80 ημερομίσθια και έτσι η αμοιβή του ανήλθε για την εργασία αυτή στο ποσό των 1.200.000 δρχ. (80X15.000). Με το περιεχόμενο αυτό, και κατά το κονδύλιο αυτό η ένδικη αγωγή είναι πλήρως ορισμένη, αφού περιέχει όλα τα στοιχεία που απαιτούνται από τα ανωτέρω άρθρα του ΑΚ και από το άρθρο 216 παρ. 1 του Κ.Πολ.Δ για την πληρότητα και το ορισμένο αυτής και δεν απαιτείται ο καθορισμός των υδρορροών, των διαστάσεων αυτών και των λοιπών ζημιών, καθόσον δεν συμφωνήθηκε αμοιβή για κάθε υδρορροή και κάθε ζημία χωριστά, αλλά αμοιβή 15.000 δρχ., για κάθε ημερομίσθιο που θα απαιτείτο για την εκτέλεση των εργασιών αυτών.

Απορρίπτοντας το πρωτοβάθμιο δικαστήριο με την εκκαλουμένη απόφαση ως προς το κονδύλιο αυτό την αγωγή ως αόριστη, σύμφωνα με όσα προεκτέθηκαν, έσφαλε στην ερμηνεία και εφαρμογή των άνω διατάξεων. Για το λόγο αυτό πρέπει να γίνει δεκτός ο σχετικός πρώτος λόγος του εφετηρίου. Να εξαφανιστεί η προσβαλλόμενη απόφαση ως προς το μέρος αυτό, να κρατηθεί η αγωγή και ερευνηθεί ως προς το μέρος αυτό" Για την παραδοχή δε αυτή και μόνο ο αναιρεσείων - εργοδότης, παραπονείται με τον μοναδικό λόγο του αναιρετηρίου.

Υπό το προεκτεθέν περιεχόμενο, καθόσον αφορά το υπό στοιχείο 4 κονδύλιο αυτής, η ένδικη αγωγή, εν όψει και των εκτιθέμενων στην αρχή της παρούσας, είναι επαρκώς ορισμένη, αφού περιέχει όλα τα στοιχεία που απαιτούνται από τα άρθρα, 681, 682 και 694 του ΑΚ, και 216 παρ. 1 του ΚΠολΔ για την πληρότητα και το ορισμένο αυτής, διότι κρίσιμο και αναγκαίο προς τούτο στοιχείο για την άμυνα του εναγομένου κατά της αγωγής, καθόσον αφορά το εν λόγω αγωγικό κονδύλιο, και για τη δικαστική εκτίμηση αυτού, είναι η μνεία της, εκ μέρους του ενάγοντος πραγματοποίησης των ημερομισθίων για την εκτέλεση των εν λόγω πρόσθετων εργασιών, και το ύψος κάθε ημερομισθίου και όχι οι επί μέρους πρόσθετες εργασίες.

Συνεπώς, το Εφετείο, το οποίο με την προσβαλλόμενη απόφαση του έκρινε ότι η αγωγή είναι ορισμένη, κατά το ως άνω κονδύλιο της, ως περιέχουσα όλα τα κατά Νόμο απαιτούμενα για το ορισμένο αυτής στοιχεία, και δέχθηκε το σχετικό λόγο της έφεσης του ήδη αναιρεσίβλητου, δεν έλαβε παρά το νόμο υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν από τον ενάγοντα και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, ούτε παρέλειψε, παρά το νόμο, να κηρύξει απαράδεκτο, δηλαδή να απορρίψει, κατά τούτο, την αγωγή ως απαράδεκτη λόγω αοριστίας. Κατ' ακολουθίαν, ο μοναδικός λόγος του αναιρετηρίου, με τον οποίον, κατά την επιτρεπτή νοηματική του απόδοση, προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση, αληθώς, η εκ του άρθρου 559 αρ. 8 και 14 Κ.Πολ.Δ., πλημμέλεια είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

Κατά συνέπεια, πρέπει η κρινόμενη αίτηση να απορριφθεί και να επιβληθούν στον αναιρεσείοντα, λόγω της ήττας του, τα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου, ο οποίος κατέθεσε προτάσεις.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 7-7-2006 αίτηση του Β. Μ. για αναίρεση της 453/2006 απόφασης του Εφετείου Λάρισας.

Επιβάλλει στον αναιρεσείοντα τα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου, τα οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 2 Απριλίου 2012.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 25 Απριλίου 2012.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ