Appeal against a first-instance sentence with appeal rights is inadmissible under Greek Criminal Procedure Code.
Greece (EL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court declared the appellant's request for cassation inadmissible and ordered the execution of the first-instance judgment. The appellant, convicted of forgery with use, had been sentenced to fifteen months in prison by the Court of Assizes of Naxos. Although the sentence was suspended for three years, the appellant failed to exercise the right of appeal within the statutory period, rendering the judgment final. The court ruled that since the law provided for an appeal against this sentence, the remedy of cassation was not available, and the appellant must have sought relief through the appellate court first.
Legislator headnote
AI generatedArt. 504 para. 1 KPD; Art. 489 para. 1 lit. g KPD: When the law grants a right of appeal against a first-instance sentence, the remedy of cassation is inadmissible against that judgment even if it becomes final due to the expiration of the appeal period, as the appellant must first utilize the specific appellate remedy provided by law.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Απόφαση 715 / 2006 (Ε, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)
ΑΡΙΘΜΟΣ 715/2006
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
E΄ ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ – ΣΕ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ανδρέα Μοσχανδρέου, Αντιπρόεδρο, Γεώργιο Ναυπλιώτη, Δημήτριο Κιτρίδη, Αθανάσιο Μπρίλλη και Ελένη Παναγιωτάκη – Εισηγήτρια, Αρεοπαγίτες.
Με την παρουσία και του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Βασιλείου Μαρκή (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Ευδοκίας Φραγκίδη.
Συνήλθε σε Συμβούλιο στο Κατάστημά του στις 10 Μαρτίου 2006, προκειμένου να αποφανθεί για την αίτηση του αναιρεσείοντος – κατηγορουμένου Χ1, ο οποίος δεν παραστάθηκε στο συμβούλιο, περί αναιρέσεως της υπ΄ αριθμ. 318/2005 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Νάξου. Με πολιτικώς ενάγουσα την Ζ1.
Το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Νάξου, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ΄ αυτή, και ο αναιρεσείων – κατηγορούμενος ζητεί τώρα την αναίρεση της απόφασης αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 17 Αυγούστου 2005 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1521/2005.
Έπειτα ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Βασίλειος Μαρκής εισήγαγε για κρίση στο Συμβούλιο τη σχετική δικογραφία με την πρόταση του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Χρήστου Λάμπρου με αριθμό 636/21.12.2005, στην οποία αναφέρονται τα ακόλουθα:
Εισάγω σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 476 παρ. 1 ΚΠΔ, την υπ΄αριθμ. 2/2005 αίτηση αναιρέσεως του κατηγορουμένου Χ1, κατά της υπ΄αριθμ. 318/2005 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Νάξου με το οποίο καταδικάστηκε σε φυλάκιση δέκα πέντε (15) μηνών που ανεστάλη επί τριετίαν για πλαστογραφία μετά χρήσεως και εκθέτω τ΄ακόλουθα:
Κατά το άρθρο 504 παρ. 1 ΚΠΔ, όταν ο νόμος δεν ορίζει κάτι άλλο, αίτηση αναίρεσης επιτρέπεται μόνον κατά της απόφασης που, όπως απαγγέλθηκε, δεν προσβάλλεται με έφεση και κατά της απόφασης του δευτεροβαθμίου δικαστηρίου που εκδόθηκε ύστερα από άσκηση έφεσης, αν με τις αποφάσεις αυτές το δικαστήριο αποφάνθηκε τελειωτικά για την κατηγορία ή αν έπαυσε οριστικά ή κήρυξε απαράδεκτη την ποινική δίωξη (άρθρ. 370 ΚΠΔ). Εξ άλλου, κατά το άρθρο 489 παρ. 1 περ. γ΄ ΚΠΔ, εκείνος που καταδικάστηκε έχει δικαίωμα να ασκήσει έφεση κατά της απόφασης του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου και της απόφασης του Εφετείου για πλημμελήματα (άρθρα 111 παρ. 7 και 116) αν με αυτή καταδικάστηκε κατηγορούμενος σε ποινή φυλάκισης πάνω από τέσσερις μήνες ή σε χρηματική ποινή πάνω από χίλια πεντακόσια ευρώ ή σε οποιαδήποτε ποινή που συνεπάγεται στέρηση των πολιτικών δικαιωμάτων ή έκπτωση από δημόσια, δημοτική ή κοινοτική υπηρεσία ή ανικανότητα διορισμού σε αυτήν ή σε ποινή που συνεπάγεται έκτιση άλλης ποινής τεσσάρων μηνών και πάνω που είχε ανασταλεί ή που συνεπάγεται τις παραπάνω στερήσεις και ανικανότητες ή σε αποζημίωση και χρηματική ικανοποίηση προς τον πολιτικώς ενάγοντα πάνω από πεντακόσια ευρώ συνολικά.
Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, ο αναιρεσείων καταδικάστηκε με την πρωτόδικη αυτή απόφαση σε ποινή φυλάκισης 15 μηνών. Κατά συνέπειαν εναντίον της απόφασης αυτής, δεν επιτρέπεται αίτηση αναίρεσης και το Δικαστήριό Σας ως Συμβούλιο που είναι αρμόδιο να κρίνει σχετικά, πρέπει, κατά το άρθρο 476 παρ. 1 ΚΠΔ, ύστερα από την πρότασή μας και αφού ακούσει τους διαδίκους που εμφανισθούν, να κηρύξει απαράδεκτο το ένδικο αυτό μέσον και να διατάξει την εκτέλεση της απόφασης που έχει προσβληθεί και την καταδίκη στα έξοδα του αναιρεσείοντος.
Για τους λόγους αυτούς
Π ρ ο τ ε ί ν ω: Να απορριφθεί ως απαράδεκτη η υπ΄αριθμ. 2/2005 αίτηση αναίρεσης του κατηγορουμένου Χ1, κατά της υπ΄αριθμ. 318/2005 απόφασης του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Νάξου και
Να καταδικασθεί στα δικαστικά έξοδα.
Αθήναι 18-11-2005
Ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Χρήστου Λάμπρου
Αφού άκουσε τον Αντεισαγγελέα, που αναφέρθηκε στην παραπάνω εισαγγελική πρόταση και έπειτα αποχώρησε, και αφού διαπιστώθηκε από την επί του φακέλου της δικογραφίας σημείωση του Γραμματέα της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου, ότι ειδοποιήθηκε, νομίμως και εμπροθέσμως, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 476 παρ. 1 ΚΠΔ, ο αντίκλητος του αναιρεσείοντος,
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
1.- Σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 504 παρ.1 του ΚΠΔ, κατά της απόφασης του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου που επιβάλλει στον κατηγορούμενο εφέσιμη ποινή, δεν επιτρέπεται το ένδικο μέσο της αναίρεσης, εκτός εάν ο νόμος ορίζει ειδικά κάτι άλλο. Από τη διάταξη αυτή συνάγεται ότι δεν επιτρέπεται αναίρεση κατά της υποκείμενης σε έφεση απόφασης, έστω και αν αυτή καταστεί τελεσίδικη με την άπρακτη παρέλευση της προς έφεση προθεσμίας.
Και τούτο διότι, εφόσον παρέχεται το ένδικο μέσο της έφεσης με το οποίο μπορεί ο δικαιούχος να πετύχει τη νομική και ουσιαστική επανεξέταση της υπόθεσής του από ανώτερο δικαστήριο, στο ένδικο αυτό μέσο πρέπει κατά πρώτο λόγο να προσφύγει, και όχι στον Άρειο Πάγο. Εξάλλου, σύμφωνα με το άρθρο 489 παρ.1 περ.
γ΄ ΚΠΔ, κατά της απόφασης του τριμελούς πλημμελειοδικείου, με την οποία καταδικάστηκε ο κατηγορούμενος σε ποινή φυλάκισης πάνω από τέσσερις μήνες ή σε χρηματική ποινή πάνω από χίλια πεντακόσια ευρώ επιτρέπεται σ' αυτόν να ασκήσει έφεση. Στην προκείμενη περίπτωση, με την προσβαλλόμενη 318/2005 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Νάξου, που δίκασε σε πρώτο βαθμό, καταδικάστηκε ο ήδη αναιρεσείων κατηγορούμενος Χ1 σε ποινή φυλάκισης δεκαπέντε [15] μηνών, η οποία ανεστάλη επί τριετία, για πλαστογραφία με χρήση.
Κατά της απόφασης αυτής, που ήταν εκκλητή, είχε δικαίωμα ο καταδικασμένος, σύμφωνα με τα προαναφερόμενα, να ασκήσει έφεση. Αυτός όμως, αφού άφησε να παρέλθει άπρακτη η προς έφεση προθεσμία με αποτέλεσμα να καταστεί τελεσίδικη η απόφαση, άσκησε κατ' αυτής την κρινόμενη αίτηση αναίρεσης.
Συνεπώς, εφόσον η αναίρεση στρέφεται κατά απόφασης του Πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου, κατά της οποίας, όπως προεκτίθεται, δεν επιτρέπεται η άσκηση του ένδικου αυτού μέσου, πρέπει η υπό κρίση αίτηση, σύμφωνα και με τις διατάξεις των άρθρων 513 παρ. 1 και 476 παρ. 1 του ΚΠΔ, να απορριφθεί ως απαράδεκτη και να καταδικαστεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρ. 583 παρ.1 ΚΠΔ).
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την 2/17.8.2005 αίτηση του Χ1 για αναίρεση της 318/2005 απόφασης του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Νάξου. Και
Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα από διακόσια δέκα (210) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 16 Μαρτίου 2006. Και,
Εκδόθηκε στην Αθήνα στις 22 Μαρτίου 2006.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ