Supreme Court allows appeal against second-instance dismissal of land ownership claim due to indefiniteness error.

Απόφαση 714 / 2015 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 714/2015

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ’ Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ιωάννη Σίδερη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Νικόλαο Μπιχάκη, Ερωτόκριτο Καλούδη, Αργύριο Σταυράκη και Ελένη Διονυσοπούλου, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, στις 4 Φεβρουαρίου 2015, με την παρουσία και της γραμματέως Αγγελικής Ανυφαντή, για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1) Ε. Μ. του Δ., κατοίκου ..., και 2) Α. συζ. Κ. Χ.υ, το γένος Χ. Μ., κατοίκου ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Ευάγγελο Ανδριόπουλο.

Της αναιρεσίβλητης: Ανωνύμου εταιρείας με την επωνυμία "VODAFON ΠΑΝΑΦΟΝ ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΤΗΛΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΩΝ", που εδρεύει στο ... Αττικής και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Παναγιώτη Κουταλίδη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 2/10/2006 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων, την από 10/4/2007 προσεπίκληση της ήδη αναιρεσίβλητης, την με αρ. κατάθεσης 668/12-2-2008 κύρια παρέμβαση του Ελληνικού Δημοσίου και την με αριθμό κατάθεσης 1417/2-4-2008 κύρια παρέμβαση προσώπων που δεν είναι διάδικοι στη δίκη αυτή, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Πατρών και συνεκδικάστηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 524/2009 του ίδιου Δικαστηρίου και 290/2013 του Εφετείου Πατρών. Την αναίρεση των αποφάσεων αυτών ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 22/11/2013 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Νικόλαος Μπιχάκης ανέγνωσε την από 8/9/2014 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή του πρώτου λόγου και την απόρριψη των υπολοίπων λόγων αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη του.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 553 ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται μόνο κατά των αποφάσεων που δεν μπορούν να προσβληθούν με ανακοπή ερημοδικίας και έφεση και περατώνουν όλη τη δίκη ή μόνο τη δίκη για την αγωγή ή την ανταγωγή. Από τη διάταξη αυτή προκύπτει, ότι, σε περίπτωση που η υπόθεση διήλθε και τους δύο βαθμούς δικαιοδοσίας, σε αναίρεση υπόκειται μόνο η απόφαση του Εφετείου, αφού, αν μεν η έφεση γίνει δεκτή, η πρωτόδικη απόφαση εξαφανίζεται, ενώ αν η έφεση απορριφθεί, η πρωτόδικη απόφαση επικυρώνεται και ενσωματώνεται στην εφετειακή (Ολ.

ΑΠ 40/1996, Ολ. ΑΠ 16/1990). Η κρινόμενη, επομένως, αίτηση αναίρεσης, καθόσον απευθύνεται κατά της 524/2009 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πατρών, η κατά αυτής έφεση, μετά από εξέταση της ουσίας, απορρίφθηκε με την προσβαλλόμενη 290/2013 οριστική απόφαση του Εφετείου Πατρών, είναι απορριπτέα ως απαράδεκτη.

Ο τρόπος κτήσεως της κυριότητας επί ακινήτου του άμεσου δικαιοπαρόχου στερείται εννόμων συνεπειών, εκτός εάν ο εναγόμενος επί διεκδικητικής αγωγής, ερειδομένης επί παραγώγου τρόπου κτήσεως της κυριότητας του διεκδικούμενου ακινήτου, με τις προτάσεις του της πρώτης συζητήσεως, ήθελε αμφισβητήσει την επί του επιδίκου κυριότητα του άμεσου δικαιοπαρόχου του ενάγοντος, οπότε ο τελευταίος υποχρεούται με τις ίδιες προτάσεις του της πρώτης συζητήσεως, κατ’ επιτρεπτή, σύμφωνα με το άρθρο 224 του Κ.Πολ.Δ., συμπλήρωση της αγωγής, να καθορίσει τον τρόπο κτήσεως της κυριότητας από τον άμεσο δικαιοπάροχο του αν υπάρξει ανάγκη και των απωτέρων μέχρι πρωτότυπου τρόπου κτήσεως κυριότητας.

Η παράλειψη του ενάγοντος να καθορίσει είτε καθ’ υποφοράν με την αγωγή, είτε κατά τα ως άνω, τον τρόπο κτήσεως της κυριότητας του επιδίκου από ένα από τους δικαιοπαρόχους του (άμεσο ή απώτερους του) καθιστά την αγωγή αόριστη (ΑΠ 1074/2012). Περαιτέρω κατά τις διατάξεις του Βυζαντινορωμαϊκού δικαίου του ν. 8 παρ. 1 κωδ. (7.39), ν. 9 παρ. 1, Βασ. (50.14), ν. 2 παρ. 20 πανδ. (41.4), ν.6 παν. (44.3), ν. 76 παρ. 1 πανδ. (18.1) ν. 7 παρ. 3 πανδ. (23.3) και τις διατάξεις των άρθρων 18 και 21 του νόμου της 21-6/3-7-1837 "περί διακρίσεως κτημάτων που εφαρμόζονται κατά το άρθρο 51 του Εισ.

Ν. Α.Κ., προκειμένου περί κτήσεως κυριότητας ακινήτου με χρησικτησία κατά τον πριν από την εισαγωγή του Κώδικα αυτού χρόνο, σαφώς προκύπτει ότι η έκτακτη χρησικτησία με την άσκηση νομής με διάνοια κυρίου και καλή πίστη συνέχεια επί μια τριακονταετία στην οποία συνυπολογίζεται και ο χρόνος της όμοιας νομής του προκτήτορα, εφόσον ο επικαλούμενος αυτήν έγινε κατά νόμιμο τρόπο καθολικός ή ειδικός διάδοχος του, χωρούσε και επί δημοσίων κτημάτων, στα οποία περιλαμβάνονται και τα εθνικά δάση και δασικές εκτάσεις.

Όμως από τις διατάξεις του άρθρου 21 του ν.δ. της 2204/16-5-1926 "περί διοικητικής αποβολής από των κτημάτων της Αεροπορικής Αμύνης" και του άρθρου 4 παρ. 1 του Α.Ν. 1539/1938, με τις οποίες απαγορεύθηκε κάθε παραγραφή των δικαιωμάτων του Δημοσίου επί των κτημάτων αυτού από την 16 Μαΐου 1926 και εφεξής και των διατάξεων του νόμου ΔΞΗ/1912 και των με βάση αυτόν εκδοθέντων διαταγμάτων περί δικαιοστασίου, με τα οποία αναστάλθηκε κάθε παραγραφή και κάθε δικαστική προθεσμία επί αστικών διαφορών από 12-2-1915 και εφεξής και πέραν της 16 Μαΐου 1926, σαφώς προκύπτει ότι επί τέτοιων κτημάτων η χρησικτησία αυτή έπρεπε να είχε συμπληρωθεί μέχρι την 11-9-1915.

Στην προκειμένη περίπτωση η εναγομένη εταιρεία με τις έγγραφες προτάσεις της ενώπιον του πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου προέβαλε ότι η επίδικη έκταση αποτελεί τμήμα δημοσίας δασικής έκτασης επί της οποίας έχει δικαίωμα κατοχής (Α.Κ. 1095), αφού της παραχωρήθηκε κατά χρήση ως τέτοια έκταση προς εγκατάσταση κεραιών κινητής τηλεφωνίας, αμφισβητώντας έτσι την συγκυριότητα των εναγόντων και των ως άνω δικαιοπαρόχων τους αμέσων και απωτέρων.

Οι ενάγοντες στην αγωγή τους εξέθεταν ότι η απώτερη δικαιοπάροχος τους Ιερά Μονή Χρυσοποδαρίτισσα είχε αποκτήσει μέχρι το έτος 1915 την κυριότητα της μεγαλύτερης έκτασης με έκτακτη χρησικτησία ως νεμηθείσα την έκταση αυτή επί 129 έτη, ασκούσα νομή δια των κολλήγων, που έβοσκαν τα πρόβατα τους. Επομένως η ένδικη αγωγή αναφερομένη σε πρωτότυπο τρόπο κτήσης κυριότητας ήταν ορισμένη και το Εφετείο, απορρίπτοντας σχετικό λόγο έφεσης των αναιρεσειόντων υπέπεσε στην από τον αριθ. 14 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ.

πλημμέλεια και κατ’ ακολουθία ο πρώτος σχετικός λόγος αναίρεσης είναι βάσιμος. Επειδή, η νομική αοριστία της αγωγής, στηρίζει λόγο αναίρεσης για παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου (άρθρο 559 αριθ. 1 ΚΠολΔ), συντρέχει δε αν το δικαστήριο για τη θεμελίωση της αγωγής στο συγκεκριμένο κανόνα ουσιαστικού δικαίου αρκέστηκε σε στοιχεία λιγότερα ή αξίωσε περισσότερα από εκείνα που ο κανόνας αυτός απαιτεί για τη γένεση του οικείου δικαιώματος, κρίνοντας αντιστοίχως νόμιμη ή μη στηριζόμενη στο νόμο την αγωγή.

Αντίθετα η ποσοτική ή ποιοτική αοριστία της αγωγής, η οποία υπάρχει όταν δεν εκτίθενται στην αγωγή όλα τα στοιχεία που απαιτούνται κατά νόμο για τη στήριξη του αιτήματος της αγωγής τα πραγματικά, δηλαδή, περιστατικά που απαρτίζουν την ιστορική βάση της αγωγής και προσδιορίζουν το αντικείμενο της δίκης, δημιουργεί λόγους αναίρεσης από το άρθρο 559 αριθ. 8 και 14 του ΚΠολΔ.

Ο από το άρθρο 559 αριθ. 8 ΚΠολΔ λόγος ιδρύεται αν το δικαστήριο έκρινε ορισμένη και νόμιμη την αγωγή, λαμβάνοντας υπόψη αναγκαία για τη θεμελίωση της και την περιγραφή του αντικειμένου της δίκης γεγονότα που δεν εκτίθενται σε αυτή ή εάν απέρριψε ως αόριστη ή μη νόμιμη την αγωγή, παραγνωρίζοντας εκτιθέμενα για τη θεμελίωση της και την περιγραφή του αντικειμένου της δίκης γεγονότα, που με επάρκεια εκτίθενται σε αυτήν, ενώ ο από το άρθρο 559 αριθ. 14 ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης ιδρύεται αν το δικαστήριο, παρά την μη επαρκή έκθεση σε αυτήν των στοιχείων που είναι αναγκαία για τη στήριξη του αιτήματος της αγωγής, την έκρινε ορισμένη, θεωρώντας ότι αυτά εκτίθενται με επάρκεια ή αν παρά την επαρκή έκθεση των στοιχείων αυτών την απέρριψε ως αόριστη.

Εξάλλου, όπως προκύπτει από το άρθρο 216 παρ. 1 του ΚΠολΔ, για να είναι ορισμένη η αγωγή, πρέπει να περιέχει, εκτός των άλλων αναγκαίων στοιχείων, και ακριβή περιγραφή του αντικειμένου της διαφοράς, ώστε να μη δημιουργείται αμφιβολία για την ταυτότητα του. Προκειμένου για αγωγή αναγνωριστική ή διεκδικητική της κυριότητας ακινήτου, απαιτείται, για να είναι ακριβής η περιγραφή του ακινήτου, ώστε να μη γεννάται αμφιβολία για την ταυτότητα του, να προσδιορίζονται η θέση, τα όρια και ο προσανατολισμός των πλευρών του, κατά τρόπο ώστε να μπορεί αυτό να εντοπίζεται επακριβώς και να διαχωρίζεται από τα γειτονικά εδάφη, έστω και αν δεν αναφέρεται το μήκος των πλευρών του σε μέτρα ή το εμβαδόν του.

Εάν το ακίνητο αναφέρεται ότι αποτελεί τμήμα μεγαλύτερης έκτασης, θα πρέπει να προσδιορίζονται επακριβώς τα όρια που το διαχωρίζουν από τη μεγαλύτερη έκταση, ώστε να προκύπτει ποίο συγκεκριμένο τμήμα της μεγαλύτερης έκτασης καταλαμβάνει αυτό. Η περιγραφή του ακινήτου δεν μπορεί να συμπληρώνεται με την παραπομπή σε άλλο έγγραφο, όπως σχεδιάγραμμα στο οποίο αποτυπώνεται το ακίνητο, εκτός αν το έγγραφο έχει ενσωματωθεί στην αγωγή, κατά τρόπο ώστε να αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα της.

Όταν στο δικόγραφο της αγωγής δεν περιέχονται τα πιο πάνω στοιχεία ή όταν αυτά περιέχονται κατά τρόπο ελλιπή ή ασαφή, τότε η έλλειψη αυτή καθιστά μη νομότυπη την άσκηση της, επιφέρει δε την απόρριψη της ως απαράδεκτης, λόγω της αοριστίας, είτε αυτεπαγγέλτως, είτε κατόπιν προβολής σχετικής ένστασης από τον εναγόμενο.

Η αοριστία δε αυτή δεν μπορεί να συμπληρωθεί ούτε με τις προτάσεις, ούτε με παραπομπή στο περιεχόμενο άλλων εγγράφων της δίκης, ούτε από την εκτίμηση των αποδείξεων, ούτε, επίσης, με αναφορά στη σχετική διάταξη του νόμου ή μνεία αυτής, ούτε με δικαστική ομολογία του εναγομένου, η οποία ως αποδεικτικό μέσο με δεσμευτική αποδεικτική δύναμη, αποκλείει μόνο τη διεξαγωγή αποδείξεων και απαλλάσσει τον αντίδικο από το βάρος απόδειξης του σχετικού (ομολογούμενου) ισχυρισμού.

Στην προκειμένη περίπτωση με την από 2-10-2006 αγωγή τους οι ενάγοντες και ήδη αναιρεσείοντες εκθέτουν ότι το έτος 1786 δυνάμει του υπ’ αριθ. ... Πατριαρχικού Συγγιλίου του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως παραχωρήθηκε από το τελευταίο στην τότε Μονή Χρυσοποδαριτίσσης Φαρών - Πατρών η κυριότητα έκτασης 25.000 περίπου στρεμμάτων στην παραθαλάσσια περιοχή των χωρίων ...

και ... (συνοικισμός ...) του Δήμου ... και νυν του Δήμου ... του νομού Αχαΐας, της οποίας έκτασης τμήματα κατείχαν με εμφυτευτικά δικαιώματα από την Τουρκοκρατία κάτοικοι των εκεί συνοικισμών ... και .... Το έτος 1915 δυνάμει του υπ’ αριθ. ...1915 αγοραπωλητηρίου συμβολαίου του συμ/φου Πατρών Αντ. Βουλγαράκη που μεταγράφηκε νόμιμα στα βιβλία μεταγραφών του Υποθηκοφυλακείου ...

η Μονή Χρυσοποδαρίτισσας μεταβίβασε ολόκληρη την ως άνω έκταση λόγω πωλήσεως προς τον τότε βασιλέα των Ελλήνων Κωνσταντίνο τον Α’ , ενώ οι κάτοικοι της περιοχής συνέχιζαν να ασκούν τα εμφυτευτικά δικαιώματα αυτών επί τμημάτων της έκτασης. Το έτος 1921, ο ως άνω Βασιλεύς των Ελλήνων Κωνσταντίνος ο Α’ δυνάμει του υπ’ αριθ. ...1921 αγοραπωλητηρίου συμβολαίου του συμβ/φου Μυρτουντίων Π.

Δημητρακόπουλου επώλησε προς τους κατοίκους του Συνοικισμού ..., το ήμισυ της ως άνω εκτάσεως, δηλαδή 12.500 στρέμματα περίπου της περιοχής τους, επί της οποίας αυτοί είχαν εμφυτευτικά δικαιώματα. Επίσης κατά τον ίδιο τρόπο ο ως άνω βασιλεύς των Ελλήνων δυνάμει του υπ’ αριθ. ...1922 συμβολαίου του συμ/φου Μυρτουντίων Π.

Δημητρακόπουλου που μεταγράφηκε νόμιμα πώλησε το υπόλοιπο ήμισυ της μεγαλύτερης εκτάσεως, δηλαδή 12.500 στρέμματα περίπου προς τους κατοίκους του συνοικισμού ... που βρίσκονταν στην περιοχή τους και είχαν εμφυτευτικά δικαιώματα επί αυτού. Η πώληση με το ως άνω τελευταίο συμβόλαιο ανατράπηκε ολοσχερώς λόγω πληρώσεως διαλυτικής αίρεσης που υπήρχε σε αυτό από τη μη πληρωμή από τους αγοραστές του τιμήματος πωλήσεως του ακινήτου, οπότε η έκταση επανήλθε και ανακτήθηκε από τον ως άνω πωλητή.

Το έτος 1932 οι κληρονόμοι του αποθανόντος πλέον βασιλέως Κων/νου του Α’ την ίδια ως άνω έκταση που πωλήθηκε προς τους κατοίκους ... και ανακτήθηκε, δηλαδή τα 12.500 στρέμματα, δυνάμει του υπ’ αριθ. ...1932 συμβολαίου του συμ/φου Αθηνών Ιωάννη Οικονομόπουλου που μεταγράφηκε νόμιμα στα βιβλία μεταγραφών του Υποθηκοφυλακείου ...

Πατρών πωλούν προς τον απωτέρω δικαιοπάροχο των εναγόντων Δ. Κ. Μ.. Το έτος 1951 οι αδελφοί - τέκνα του Α. Μ. και συγκεκριμένα ο Δ. Α. Μ. (δικαιοπάροχος του πρώτου ενάγοντος), Χ. Α. Μ. (δικαιοπάροχος της δεύτερης ενάγουσας) Α. Α. Μ. και Κ. Α. Μ. δυνάμει του υπ’ αριθ. ...24-1-1951 αγοραπωλητηρίου συμβολαίου του συμ/φου Πατρών Τιμολέοντος Βοϊλα που μεταγράφηκε νόμιμα στα ίδια ως άνω βιβλία μεταγραφών αγόρασαν από τον ως άνω Δ.

Μ. κατά το 1/4 ή 24/96 εξ αδιαιρέτου ο καθένας από τη μεγαλύτερη ως άνω έκταση των 12.500 στρεμμάτων, τμήμα της 750 στρεμμάτων, επί της οποίας οι αγοραστές αυτοί είχαν εμφυτευτικά δικαιώματα που είχαν κληρονομήσει από τον ως άνω πατέρα τους και έτσι απέκτησαν πλήρη κυριότητα επί της έκτασης. Η έκταση αυτή των 750 στρεμμάτων περιγράφεται ως ευρισκόμενη στην περιφέρεια του χωρίου ...

της Κοινότητας ... του Δήμου ... Αχαΐας και στη θέση "..." ως έκταση 300 στρεμμάτων περίπου, χρησιμοποιούμενη σήμερον ως λειβάδιον, στην οποία έκταση καθ’ όλον το μήκος της προς δυσμάς πλευράς συνέχεται ετέρα βοσκήσιμος έκτασις, 450 στρεμμάτων περίπου, κείμενη επί της προς ανατολάς κλιτύος του εκεί ... ..., συνορεύουν δε αμφότερες οι εκτάσεις αυτές ως σύνολο, ανατολικώς με καρόδρομον ..., με τη λίμνη Αναβάλτας κατ’ ευθείαν της προς δυσμάς όχθης της και εν συνεχεία μέχρι τη θάλασσα.

Δυτικώς με την κορυφογραμμή του ... ...ς, επί της οποίας απαντώνται οι θέσεις "...", "...", "... " και "... ...", δια των οποίων διέρχεται το δυτικό όριο, αρκτικά με θάλασσα και νοτίως ως προς μεν την έκταση των 300 περίπου στρεμμάτων με αγρούς κατεχόμενους παρά των αδελφών Ρ. και μέχρι του οροθεσίου "...", ως προς δε την έκταση των 450 στρεμμάτων περίπου με την υπόλοιπη ανατολική κλίτυ του ... ...ς.

Το έτος 1961 αποβίωσε ο δικαιοπάροχος πατέρας του πρώτου ενάγοντος Δ. Α. Μ. και με την ...1960 δημόσια διαθήκη του συμ/φου Πατρών Ιωάννη Στασινόπουλου που δημοσιεύθηκε νόμιμα με τα 3/1962 πρακτικά συνεδρίασης του Πρωτοδικείου Πατρών εγκατέστησε κληρονόμους του και επί του ως άνω ποσοστού αυτού 24/96 επί της προαναφερόμενης έκτασης των 750 στρεμμάτων κατ’ ισομοιρίαν τον καθένα τον πρώτο ενάγοντα γιό του, Ε.

Μ. και τη σύζυγο του Β. Μ., δηλαδή κατά τα 12/96 τον καθένα. Αυτοί αποδέχθηκαν, την ως άνω κληρονομιά του θανόντος πατέρα και συζύγου αυτών και επί του ως άνω ακινήτου με την ...7-2-1962 πράξη αποδοχής κληρονομιάς του συμ/φου Πατρών Νικολάου Λοβέρδου που μετέγραψαν νόμιμα στα βιβλία μεταγραφών του Υποθηκοφυλακείου ....

Έτσι ο πρώτος ενάγων κατέστη συγκύριος της ευρύτερης έκτασης των 750 στρεμμάτων σε ποσοστό 12/96. Κατόπιν αυτού από την αγορασθείσα αυτή έκταση των 750 στρεμμάτων ιδιοκτησίας των αδελφών Μ. τμήμα αυτής από 473 στρέμματα περίπου απαλλοτριώθηκε δυνάμει της υπ’ αριθ. Α 12960/3521/28-7-1966 κοινής αποφάσεως των Υπουργών Οικονομικών και Εθνικής Αμύνης και απέμεινε στην ιδιοκτησία τους έκταση από 300 στρέμματα περίπου που αποτελούσε βοσκότοπο στην ανατολική πλευρά του λόφου ....

Στη συνέχεια το έτος 1977 αποβίωσε η μητέρα του πρώτου ενάγοντος Β. Μ. και κληρονομήθηκε εξ αδιαθέτου και κατ’ ισομοιρία από τον καθένα από τον ίδιο και τη θυγατέρα της Ε. συζ. Μ. Β. και επί του ποσοστού αυτής 12/96 επί της εναπομείνασας ως άνω έκτασης των 300 περίπου στρεμμάτων, δηλαδή κατά 6/96 από τον καθένα. Την κληρονομιά αυτή αποδέχθηκε ο ενάγων και κατά το ως άνω ποσοστό 6/96 επί της εναπομείνασας έκτασης με την ...2006 πράξη αποδοχής κληρονομιάς της συμ/φου Αθηνών Στέλλας Παναγιωτοπούλου που μετέγραψε νόμιμα στα βιβλία μεταγραφών του Υποθηκοφυλακείου ....

Έτσι ο ενάγων κατέστη συγκύριος της έκτασης των 300 στρεμμάτων που εναπέμεινε σε ποσοστό (12/96 + 6/96 = ) 18/96. Κατά τον ίδιο τρόπο το έτος 1989 πέθανε ο δικαιοπάροχος πατέρας της δεύτερης ενάγουσας, Χ. Α. Μ. και κληρονομήθηκε εξ αδιαθέτου και επί του ιδανικού ποσοστού αυτού 24/96 στην ως άνω έκταση των 300 στρεμμάτων από την ενάγουσα θυγατέρα του, το μη διάδικο γιό του Α.

Χ. Μ.. και τη σύζυγο του Κ. Μ.. που η τελευταία αποβίωσε το έτος 1993 και κληρονομήθηκε εξ αδιαθέτου και κατ’ ισομοιρίαν από τα τέκνα της, δηλαδή την ενάγουσα και τον ως άνω γιο της Α. Μ.. Έτσι με τις κληρονομιές αυτές στη δεύτερη ενάγουσα περιήλθε το ήμισυ, δηλαδή 12/96 από το ως άνω ποσοστό 24/96 που είχε ο πατέρας της στην έκταση των 300 στρεμμάτων.

Τις κληρονομιές αυτές που έλαβε από τους γονείς της και επί της προαναφερόμενης έκτασης αποδέχθηκε η ενάγουσα αυτή με την ...2006 πράξη αποδοχής κληρονομιάς της συμ/φου Κάτω Αχαΐας Μαρίας Γιαννακοπούλου, την οποία μετέγραψε νόμιμα στα βιβλία μεταγραφών του δήμου .... Έτσι η δεύτερη ενάγουσα κατέστη συγκυρία της έκτασης αυτής των 300 στρεμμάτων σε ποσοστό 12/96 εξ αδιαίρετου.

Περαιτέρω οι ενάγοντες εκθέτουν ότι η εναγόμενη εταιρεία VODAFON - ΡΑΝΑFΟΝ Α.Ε. επικαλούμενη παραχώρηση προς αυτήν από την Δασική Υπηρεσίας της Νομαρχίας Αχαΐας τμήματος δημόσιας δασικής έκτασης επί της κορυφογραμμής του λόφου ... ...ς για την εγκατάσταση κεραιών κινητής τηλεφωνίας και παράλληλα κατά περίεργο τρόπο εκμίσθωση προς την ίδια της έκτασης αυτής από 13 καλλιεργητές της περιοχής κατοίκους ..., στις 29-8-1994, ενεργώντας παρανόμως και αυθαιρέτως επί της κορυφής του ως άνω λόφου "..." και στην θέση "..." που βρίσκεται εντός της ως άνω ιδιοκτησίας τους των 300 στρεμμάτων, παρά την θέληση αυτών των εναγόντων κατέλαβε με την τοποθέτηση κεραιών κινητής τηλεφωνίας εδαφική έκταση 143,61 τ.μ., όπως αυτή απεικονίζεται στο από 5-9-2006 τοπογραφικό διάγραμμα του μηχανικού Ν.

Ν.. Έτσι η εναγομένη εταιρεία απέβαλε αυτούς από τη νομή της έκτασης αυτής των 143,61 τ.μ. που αποτελεί το επίδικο της παρούσας διαφοράς. Ακολούθως οι ενάγοντες επιδιώκουν να αναγνωρισθούν συγκύριοι κατά τα ως άνω ποσοστά 18/96 ο πρώτος και 12/96 η δεύτερη της επίδικης ως άνω έκτασης των 143,61 τ.μ. και να υποχρεωθεί η εναγόμενη εταιρεία σε απόδοση της προς αυτούς κατά τα ίδια ποσοστά.

Με την ως άνω περιγραφή του επιδίκου ακινήτου η αγωγή είναι ορισμένη, αφού προκύπτει η ταυτότητα αυτού καθώς και η ταυτότητα του μείζονος ακινήτου. Επομένως το Εφετείο, που έκρινε ότι η αγωγή είναι αόριστη, απορρίπτοντας σχετικό λόγο έφεσης των αναιρεσειόντων, υπέπεσε στην πλημμέλεια που προβλέπεται από τον αρ. 14 του άρθρου 559 ΚΠολΔ και κατ’ ακολουθία ο σχετικός πέμπτος λόγος αναίρεσης είναι βάσιμος.

Κατ’ ακολουθία των ανωτέρω πρέπει η προσβαλλόμενη απόφαση να αναιρεθεί και να παραπεμφθεί η υπόθεση για περαιτέρω έρευνα στο ίδιο Εφετείο, συγκροτούμενο από άλλους δικαστές, εκτός απ’ αυτούς που εξέδωσαν την αναιρούμενη απόφαση, (άρθρο 580 περ.3 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την 290/2013 απόφαση του Εφετείου Πατρών.

Παραπέμπει την υπόθεση για περαιτέρω έρευνα στο ίδιο Εφετείο, συγκροτούμενο από άλλους δικαστές, εκτός απ’ αυτούς που εξέδωσαν την αναιρούμενη απόφαση.

Διατάσσει την επιστροφή του παραβόλου στους αναιρεσείοντες.

Καταδικάζει την αναιρεσίβλητη στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσειόντων, τα οποία ορίζει στο ποσό των τριών χιλιάδων (3.000) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 3 Μαρτίου 2015.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 27 Μαΐου 2015.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ