Supreme Court dismisses appeal on res judicata grounds as new case lacks identity of historical cause.

Απόφαση 714 / 2008 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 714/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Κολυβά, Αντιπρόεδρο, Ηλία Γιαννακάκη, Χρήστο Αλεξόπουλο, Σπυρίδωνα Ζιάκα, Ζήση Βασιλόπουλο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 12 Φεβρουαρίου 2008, με την παρουσία και του Γραμματέα Αντωνίου Στυλιανουδάκη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος:Χ1, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Αναστάσιο Δημητρούκα.

Της αναιρεσίβλητης: Ανωνύμου Εταιρείας με την επωνυμία "ΜΠΕΣΤΚΑΡ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΕΙΣΑΓΩΓΗΣ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ ΚΑΙ ΑΝΤΑΛΛΑΚΤΙΚΩΝ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Φραγκίσκο Πολυκράτη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 4/1/2001 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 237/2004 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 1273/2005 οριστική του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 20/5/2005 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω και ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Σπυρίδων Ζιάκας, ανέγνωσε την από 29/1/2008 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά το άρθρο 324 Κ.Πολ.Δ, δεδικασμένο υπάρχει μεταξύ των ιδίων προσώπων με την ίδια ιδιότητα μόνο για το δικαίωμα που κρίθηκε και εφόσον πρόκειται για το ίδιο αντικείμενο και την ίδια ιστορική και νομική αιτία. Από τη διάταξη αυτή προκύπτει, ότι η ενέργεια του δεδικασμένου σε μεταγενέστερη δίκη προϋποθέτει, ότι η νέα αυτή δίκη αναφέρεται στο ίδιο αντικείμενο και στην ίδια ιστορική και νομική αιτία.

Ειδικότερα, ταυτότητα ιστορικής αιτίας υπάρχει, όταν τα πραγματικά περιστατικά που συγκροτούν το πραγματικό της νομικής διατάξεως που εφαρμόστηκε στην προηγούμενη δίκη, είναι τα ίδια με αυτά που συνθέτουν το πραγματικό της διατάξεως η οποία πρόκειται να εφαρμοστεί στη νέα δίκη. Έτσι, δεν υπάρχει ταυτότητα ιστορικής αιτίας υπό την ανωτέρω έννοια, όταν αντικείμενο της προηγούμενης δίκης είναι να υποχρεωθεί ο εναγόμενος ως εργαζόμενος να καταβάλει στην ενάγουσα εργοδότιδά του ορισμένο ποσό ως αποζημίωση για τη ζημία που προξένησε σ' αυτήν από συγκεκριμένες δόλιες πράξεις και παραλείψεις κατά την εκτέλεση της εργασίας του (ΑΚ 652), στη δε νέα δίκη, ζητείται μεν αποζημίωση από τον ίδιο εργαζόμενο για όμοια υπαίτια συμπεριφορά, εκδηλούμενη, όμως, σε διαφορετικούς χρόνους και υπό διάφορες περιστάσεις, ήτοι για γεγονός πού αποτελεί αντικείμενο ιδίων αποδείξεων και κρίσεως του δικαστηρίου μετά την εκτίμηση αυτών.

Το Εφετείο δε δέχτηκε την ύπαρξη δεδικασμένου στην προκειμένη δίκη, που είχεν ως αντικείμενο να υποχρεωθεί ο εναγόμενος - αναιρεσείων να καταβάλει στην ενάγουσα - αναιρεσίβλητη, εταιρία εισαγωγής αυτοκινήτων από τη Γερμανία, το ποσό των 154.765,85 Ευρώ ως αποζημίωση για τη ζημία που της προξένησε ως υπάλληλος της κατά την εκτέλεση της εργασίας του ως υπευθύνου στο τμήμα των μαζικών πωλήσεων αυτοκινήτων, όταν, ενεργώντας δολίως μεταβίβασε την κυριότητα πωληθέντων σε συγκεκριμένους τρίτους αυτοκινήτων με πίστωση, παρά τις ρητές εντολές και οδηγίες που είχε να παρακρατεί την κυριότητα έως την εξόφληση του τιμήματος, από την υπ' αριθμ. 2309/2002 απόφαση του Εφετείου Αθηνών το οποίο απέρριψε κατ' ουσίαν προηγούμενη αγωγή της ιδίας ενάγουσας κατά του αυτού εναγομένου υπαλλήλου της με την οποία ζητούσε επίσης, την επιδίκαση αποζημιώσεως για τη ζημία που της προξένησε επιδεικνύοντας την ίδια μεν δόλια συμπεριφορά σε σχέση.

όμως. με τη μη παρακράτηση της κυριότητας άλλων αυτοκινήτων πωληθέντων με πίστωση του τιμήματος σε άλλους αγοραστές. Απέρριψε δε ακολούθως τον προβληθέντα με λόγο εφέσεως σχετικό ισχυρισμό του αναιρεσείοντος λόγω ελλείψεως ταυτότητας ιστορικής αιτίας. Με την κρίση του αυτή το δικαστήριο της ουσίας ορθά δε δέχτηκε την ύπαρξη δεδικασμένου και κατά συνέπεια ο από το άρθρο 559 αρ.16 Κ.Πολ.Δ λόγος αναιρέσεως, στον οποίο υπάγεται, κατά τα εκτιθέμενα στο αναιρετήριο, η επικαλούμενη πλημμέλεια και όχι σ' αυτόν από τον αριθμό 14 του ιδίου άρθρου, όπως υπολαμβάνει ο αναιρεσείων, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

Εξάλλου, όσον αφορά την απόρριψη του περί δεδικασμένου ισχυρισμού του αναιρεσείοντος το Εφετείο διέλαβε στην προσβαλλομένη απόφαση του επαρκή αιτιολογία αφού δέχτηκε, ότι δεν παράγεται δεδικασμένο από την υπ' αριθμ.2309/2002 απόφαση του ιδίου δικαστηρίου, καθόσον αυτή εκδόθηκε μεν μεταξύ των ιδίων διαδίκων και για την αυτή νομική αιτία δεν υπάρχει όμως ταυτότητα ιστορικής αιτίας διότι αφορά την από τον εναγόμενο πώληση διαφορετικών αυτοκινήτων προς άλλους αγοραστές.

Έτσι. ο από το άρθρο 559 αρ. 19 Κ.Πολ.Δ. λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο υποστηρίζεται το αντίθετο, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

Το ορισμένο ή αόριστο της αγωγής και γενικότερα του εισαγωγικού δικογράφου της δίκης, ως προς το αν δηλαδή εκτίθενται σ' αυτό τα πραγματικά περιστατικά που απαρτίζουν την ιστορική της αιτία, υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου προς διακρίβωση μόνο αν το δικαστήριο της ουσίας : α) έλαβε υπόψη ισχυρισμούς που δεν αναφέρονται στο δικόγραφο της και έχουν επίδραση στην έκβαση της δίκης ή αντίθετα δεν έλαβε υπόψη τέτοιους ισχυρισμούς παρόλο που αναφέρονται σ' αυτό (ποιοτική ή ποσοτική αοριστία) και β) αξίωσε για την εφαρμογή κανόνα ουσιαστικού δικαίου στοιχεία περισσότερα ή διαφορετικά από εκείνα που απαιτούνται από αυτόν ή αρκέστηκε σε λιγότερα (νομική αοριστία), οπότε ιδρύεται λόγος αναιρέσεως από το άρθρο 559 αρ. 8 K.Πολ.Δ.

στην πρώτη και 1 στη δεύτερη περίπτωση. Εξάλλου, από τις διατάξεις των άρθρων 111 παρ. 2, 118 παρ. 4, 216 Κ.Πολ.Δ και 652,297,298 ΑΚ, προκύπτει, ότι στην αγωγή του εργοδότη με την οποία ζητείται αποζημίωση από τον εργαζόμενο για τη ζημία που προξένησε σ' αυτόν από δόλο ή αμέλεια του κατά την εκτέλεση της εργασίας, για την πληρότητα του δικογράφου πρέπει να αναφέρονται, η συνδέουσα τους διαδίκους εργασιακή σχέση, οι συγκεκριμένες πράξεις ή παραλείψεις του εργαζομένου που θεμελιώνουν το δόλο ή την αμέλεια αυτού, η ζημία που επήλθε στον εργοδότη καθώς και η αιτιώδης συνάφεια μεταξύ της συμπεριφοράς του εργαζομένου και της ζημίας του εργοδότη.

Στην προκειμένη περίπτωση από το παραδεκτώς κατά το άρθρο 562 παρ.2 Κ.Πολ.Δ, επισκοπούμενο δικόγραφο της αγωγής, σ' αυτήν εκτίθεται ότι ο εναγόμενος, που προσλήφθηκε από την ενάγουσα, εταιρία εισαγωγής αυτοκινήτων .... από τη Γερμανία, δυνάμει συμβάσεως εξηρτημένης εργασίας, ως υπάλληλος, το μήνα Ιανουάριο 1995 και του ανατέθηκε, λόγω των ιδιαιτέρων ικανοτήτων του, η ευθύνη της πωλήσεως "στόλων" αυτοκινήτων σε εμπόρους, γραφεία ενοικιάσεως αυτοκινήτων κ.λ.π.

κατά παράβαση των ρητών εντολών και των οδηγιών που του είχαν δοθεί να φροντίζει για την παρακράτηση της κυριότητας των επί πιστώσει πωλούμενων αυτοκινήτων, μέχρι να εξοφληθεί το τίμημα, επώλησε στους αναφερόμενους σ' αυτήν (αγωγή) τρίτους τα λεπτομερώς περιγραφόμενα αυτοκίνητα με πίστωση του τιμήματος, χωρίς να φροντίσει, όπως είχε υποχρέωση, για την παρακράτηση της κυριότητας αυτών μέχρι να εξοφληθεί το τίμημα, ενεργώντας έτσι με δόλο ήτοι με σκοπό να ωφεληθεί ο ίδιος και οι αγοραστές, με αποτέλεσμα να ζημιωθεί η ενάγουσα κατά την ανερχόμενη, στο ποσό των 56.667.898 δρχ., αξία των αυτοκινήτων αυτών διότι δεν πληρώθηκε καμία από τις δόσεις που είχαν οριστεί και η ενάγουσα δεν είχε τη δυνατότητα να ικανοποιηθεί λόγω της αφερεγγυότητας των αγοραστών, Στο ιστορικό αυτό περιέχονται όλα τα κατά νόμο απαιτούμενα για τη θεμελίωση του αγωγικού δικαιώματος πραγματικά περιστατικά και ορθώς το Εφετείο έκρινε ορισμένη την αγωγή, ο δε δεύτερος λόγος αναιρέσεως με τον οποίο προσάπτεται στο εν λόγω δικαστήριο η πλημμέλεια, από το άρθρο 559 αρ. 1 Κ.Πολ.Δ., αληθώς όμως από τον αριθμό 14 του ίδιου άρθρου είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

'Οσον αφορά τους λόγους αναιρέσεως από το άρθρο 559 αρ.1,8,9και 17 Κ.Πολ.Δ, αυτοί πρέπει ν' απορριφθούν ως απαράδεκτοι και ειδικότερα: α) ο πρώτος διότι δεν αναφέρεται η διάταξη ουσιαστικού δικαίου που παραβιάστηκε, η έλλειψη δε αυτή δεν καλύπτεται από την αναφορά περί εσφαλμένης ερμηνείας και εφαρμογής των σχετικών διατάξεων του Α.Κ, β) ο δεύτερος διότι δεν αναφέρονται καθόλου τα "πράγματα" ήτοι οι αυτοτελείς ισχυρισμοί που προτάθηκαν νομίμως και δεν ελήφθησαν υπόψη από το δικαστήριο της ουσίας καθώς και ποια επίδραση θα ασκούσαν αυτοί στην έκβαση της δίκης, γ) ο τρίτος διότι δεν προσδιορίζεται στο αναιρετήριο το πλέον του αιτηθέντος επιδικασθέν αίτημα της ενάγουσας και δ) ο τέταρτος διότι δεν αναφέρεται ποιες αντιφατικές διατάξεις περιέχει η προσβαλλρμένη απόφαση.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 20-5-2005 αίτηση του Χ1 για αναίρεση της υπ' αριθμ. 1273/2005 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει σε χίλια διακόσια (1.200) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 19 Μαρτίου 2008. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 8 Απριλίου 2008.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ