Supreme Court dismisses appeal against lower court's rejection of late property claim due to lack of documentary proof.

Απόφαση 713 / 2024 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 713/2024

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Μαρία Μουλιανιτάκη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Μαρουλιώ Δαβίου, Αθανάσιο Θεοφάνη, Αγαθή Δερέ, Μερόπη Τζουγκαράκη- Εισηγήτρια, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, στις 10 Ιανουαρίου 2024, με την παρουσία και του Γραμματέα Παναγιώτη Μπούκη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Ελληνικού Δημοσίου, που εκπροσωπείται νόμιμα από τον Υπουργό Οικονομικών, κατοικοεδρεύοντα στην Αθήνα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από την Διονυσία Νταϊφώτη, Πάρεδρο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ, και κατέθεσε προτάσεις.

Του αναιρεσιβλήτου: Ν. Φ. του Σ. και της Κ., κατοίκου ..., ο οποίος δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 27-6-2012 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο .... Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 37/2014 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 167/2019 του Μονομελούς Εφετείου .... Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητεί το αναιρεσείον με την από 12-2-2020 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, το αναιρεσείον παραστάθηκε, όπως σημειώνεται πιο πάνω.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά την έννοια του άρθρου 576 ΚΠολΔ, αν κατά τη συζήτηση της αναίρεσης δεν εμφανισθεί ή εμφανισθεί αλλά δεν λάβει μέρος με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος κάποιος από τους διαδίκους, ο Άρειος Πάγος ερευνά αυτεπαγγέλτως, αν ο απολειπόμενος διάδικος επέσπευσε εγκύρως την συζήτηση, οπότε συζητεί την υπόθεση σαν να ήταν παρόντες οι διάδικοι, ή, αν την συζήτηση επέσπευσε ο αντίδικος του απολειπομένου διαδίκου, οπότε εξετάζει αυτεπαγγέλτως αν κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα.

Αν η κλήση για τη συζήτηση δεν επιδόθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα ο Άρειος Πάγος κηρύσσει απαράδεκτη τη συζήτηση και η υπόθεση επαναφέρεται για συζήτηση με νέα κλήτευση. Στην αντίθετη περίπτωση προχωρεί στη συζήτηση παρά την απουσία εκείνου που έχει κλητευθεί. Εξάλλου, κατά τη διάταξη του άρθρου 226 παρ. 4 εδ.

τρίτο και τέταρτο ΚΠολΔ, που εφαρμόζεται και στην αναιρετική δίκη, κατ' άρθρο 575 εδ. β του ίδιου Κώδικα, αν η συζήτηση αναβληθεί ο γραμματέας είναι υποχρεωμένος αμέσως μετά το τέλος της συνεδρίασης να μεταφέρει την υπόθεση στη σειρά των υποθέσεων που πρέπει να συζητηθούν κατά τη δικάσιμο που ορίσθηκε. Κλήση του διαδίκου για εμφάνιση στη δικάσιμο αυτή δεν χρειάζεται και η αναγραφή της υποθέσεως στο πινάκιο ισχύει ως κλήτευση όλων των διαδίκων.

Κατά την έννοια της τελευταίας αυτής διάταξης η αναβολή της υποθέσεως και η εγγραφή αυτής στο πινάκιο του δικαστηρίου για την μετ' αναβολή δικάσιμο, ισχύει ως κλήτευση όλων των διαδίκων για τη δικάσιμο αυτή και, επομένως, δεν χρειάζεται νέα κλήτευση του διαδίκου, όταν ο απολειπόμενος κατά τη μετ' αναβολή δικάσιμο διάδικος είχε νομίμως κλητευθεί να παραστεί κατά τη δικάσιμο κατά την οποία αναβλήθηκε η υπόθεση ή είχε παραστεί νομίμως κατά τη δικάσιμο αυτή.

Περαιτέρω στο άρθρο 6Α του διατάγματος της 26 Ιουνίου - 10 Ιουλίου 1944 "Περί κώδικος των νόμων, περί δικών του Δημοσίου", που προστέθηκε με την παράγραφο 3 του άρθρου 46 Ν. 4305/31-10-2014 ορίζονται τα εξής: "1. Η επίδοση από το Ελληνικό Δημόσιο ή οποιοδήποτε ΝΠΔΔ κάθε ενδίκου βοηθήματος και ενδίκου μέσου, οποιασδήποτε κλήσης προς συζήτηση υπόθεσης, οποιασδήποτε δικαστικής απόφασης, προσωρινής διαταγής, για οποιαδήποτε υπόθεση σε οποιονδήποτε βαθμό ή στο πλαίσιο της αναιρετικής δίκης, ενώπιον οποιουδήποτε πολιτικού ή διοικητικού δικαστηρίου, δύναται να γίνει:

α) στους αντιδίκους του ή τον αντίκλητο τους, β) στον δικηγόρο, ο οποίος τους εκπροσώπησε κατά την τελευταία συζήτηση της υπόθεσης ή έχει υπογράψει το τελευταίο δικόγραφο που αφορά την υπόθεση, στην τελευταία δηλωθείσα, κατά τις κείμενες διατάξεις, διεύθυνση τους. Ο δικηγόρος στην περίπτωση του προηγούμενου εδαφίου θεωρείται αντίκλητος και για κάθε μεταγενέστερη επίδοση, έκτος εάν ο διάδικος, κατά περίπτωση, γνωστοποίησε με δήλωση στην Κεντρική Υπηρεσία του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους ή την έδρα του Ν.Π.Δ.Δ., το διορισμό νέου πληρεξουσίου ή αντικλήτου.

Ο δικηγόρος ή ο αντίκλητος οφείλει να παραδίδει αμελλητί το επιδιδόμενο έγγραφο. Επιδόσεις που έχουν διενεργηθεί κατά τα αναφερόμενα στα προηγούμενα εδάφια θεωρούνται νόμιμες και για εκκρεμείς σε οποιοδήποτε στάδιο υποθέσεις. 2. Τα αναφερόμενα στην παράγραφο 1 εφαρμόζονται ανάλογα και για επιδόσεις που διενεργούνται, κατ' εφαρμογή κείμενων διατάξεων, από τη Γραμματεία οποιουδήποτε Δικαστηρίου ή τις Δικαστικές και Εισαγγελικές Αρχές".

Ως δικηγόρος του διαδίκου, στον οποίο μπορεί εγκύρως να γίνει επίδοση, κατά τη σαφή έννοια της ως άνω διατάξεως, θεωρείται εκείνος ο οποίος εκπροσώπησε τον διάδικο στην τελευταία συζήτηση που εκπροσωπήθηκε αυτός από δικηγόρο ή υπέγραψε το τελευταίο δικόγραφο που κατατέθηκε εγκύρως για λογαριασμό του, υπογεγραμμένο από δικηγόρο, κατά την διαδικαστική πορεία της υποθέσεως, εφόσον ο δικηγόρος αυτός δεν έχει αντικατασταθεί κατά τον αναφερόμενο στην διάταξη αυτή τρόπο (ΑΠ 207/2020, ΑΠ 620/2017, ΑΠ 405/2016).

Στην προκείμενη περίπτωση, από την υπ' αριθ. .../2022 έκθεση επίδοσης της δικαστικής επιμελήτριας στο Πρωτοδικείο ... Α. Ζ., προκύπτει ότι, με επιμέλεια του ήδη αναιρεσείοντος Ελληνικού Δημοσίου ακριβές αντίγραφο της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης, με την κάτω απ' αυτή πράξη ορισμού δικασίμου, καθώς και κλήση για συζήτηση της υποθέσεως για την αρχική δικάσιμο της 01-02-2023, κατά την οποία αναβλήθηκε, από το πινάκιο, η συζήτηση για τη δικάσιμο που αναφέρεται στην αρχή της απόφασης αυτής (10-01-2024), επιδόθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα στην δικηγόρο Στυλιανή Σταυρουλιδάκη, η οποία είχε εκπροσωπήσει τον ήδη αναιρεσίβλητο κατά την συζήτηση στο Μονομελές Εφετείο ..., ενώπιον του οποίου δικάστηκε η έφεσή του (αναιρεσείοντος). Εξάλλου, η εν λόγω δικηγόρος δεν προκύπτει ότι αντικαταστάθηκε με οποιονδήποτε τρόπο. Επομένως, εφόσον ο αναιρεσίβλητος δεν εμφανίσθηκε, κατά την εκφώνηση της υπόθεσης από τη σειρά του πινακίου, ούτε υπέβαλε την, κατά το άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ, δήλωση και εφόσον για την παρούσα δικάσιμο δεν ήταν απαραίτητη ιδιαίτερη κλήτευσή του, σύμφωνα με την διάταξη του άρθρου 226 παρ. 4 ΚΠολΔ, η οποία εφαρμόζεται και ενώπιον του Αρείου Πάγου (άρθρο 575 του ΚΠολΔ), πρέπει να προχωρήσει η συζήτηση παρά την απουσία του, σύμφωνα με την προαναφερθείσα διάταξη του άρθρου 576 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Η από 15-02-2020 αίτηση αναίρεσης κατά της υπ' αριθ. 167/2019 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου ... ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθρα 552, 553 παρ. 1β', 556, 558, 564, 566 παρ.1 ΚΠολΔ), είναι συνεπώς παραδεκτή (άρθρο 577 παρ. 1 ΚΠολΔ) και πρέπει να ερευνηθεί περαιτέρω, ως προς το παραδεκτό και το βάσιμο των λόγων της (άρθρο 577 παρ. 3 ΚΠολΔ).

Η διαδικαστική πορεία της υπόθεσης, κατά το ενδιαφέρον την παρούσα αναιρετική διαδικασία μέρος και κατ' επιτρεπτή επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων (άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ, έχει ως εξής: Με την από 30-4-2018 αγωγή, που άσκησε ο ενάγων ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου ... κατά του εναγομένου Ελληνικού Δημοσίου (και κατά των λοιπών εναγομένων για διαφορετικά ακίνητα), ζήτησε να αναγνωριστεί κύριος του περιγραφόμενου επίδικου ακινήτου του, επικαλούμενος παράγωγο τρόπο κτήσης κυριότητας, την οποία αμφισβητούσε το εναγόμενο και να διαταχθεί η διόρθωση της εσφαλμένης εγγραφής αυτού στο κτηματολόγιο.

Το εναγόμενο Ελληνικό Δημόσιο με τις προτάσεις του ενώπιον του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου αρνήθηκε την αγωγή ως προς την ιστορική και νομική της βάση και ζήτησε την απόρριψή της ως κατ' ουσία αβάσιμης. Επί της ένδικης αγωγής το Μονομελές Πρωτοδικείο ... δίκασε κατά την τακτική διαδικασία, αντιμωλία του ενάγοντος και του εναγομένου Ελληνικού Δημοσίου (και ερήμην των λοιπών εναγομένων) και εξέδωσε την υπ' αριθ. 37/2014 οριστική απόφασή του, με την οποία έκανε δεκτή την αγωγή ως κατ' ουσία βάσιμη.

Κατά της πρωτόδικης αυτής απόφασης το εναγόμενο Ελληνικό Δημόσιο, άσκησε την από 24-04-2014 έφεση με μοναδικό λόγο την εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων. Επίσης άσκησε και τον από 30-4-2018 πρόσθετο λόγο έφεσης, με τον οποίο πρότεινε, για πρώτη φορά, ενώπιον του δευτεροβάθμιου δικαστηρίου ένσταση ιδίας κυριότητας, με επίκληση και προσκόμιση των αποδεικτικών του σχετικού ισχυρισμού του εγγράφων.

Το δευτεροβάθμιο δικαστήριο, μετά από συνεκδίκαση της έφεσης και του πρόσθετου λόγου έφεσης, εξέδωσε επ' αυτών την αναιρεσιβαλλόμενη υπ' αριθ. 167/2019 απόφασή του, με την οποία, δέχθηκε τυπικά και απέρριψε κατ' ουσία την έφεση και τον πρόσθετο λόγο έφεσης.

Με το άρθρο 2 παρ. 3 Ν. 147/2014, που εκδόθηκε κατ' εφαρμογή της κυρωθείσας με τον Ν. ΔΣΙΓ της 14/14 Νοεμβρίου Συνθήκης των Αθηνών της 1/14 Δεκεμβρίου 1913 μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, ορίστηκε ότι στις Νέες Χώρες, που διατελούσαν προηγουμένως υπό την άμεση κυριαρχία του Οθωμανικού Κράτους (Μακεδονία, Ήπειρος, Κρήτη, νήσοι Αιγαίου) "εισάγεται εν γένει η Ελληνική αστική νομοθεσία, διατηρούνται όμως εν ισχύει αι περί γαιών διατάξεις του Οθωμανικού Νόμου αι ρυθμίζουσαι τα επ' αυτών ιδιωτικής φύσεως δικαιώματα, των περί τούτων δικαιοπραξιών συντελουμένων εφεξής κατά τους ελληνικούς νόμους.

Κατά τα λοιπά παραμένουν οι εν ταις προσαρτώμενες χώρες προϋπάρχοντες αστικοί νόμοι". Ο περιορισμός της ισχύος του νόμου περί γαιών μόνο στις ρυθμίζουσες τα δικαιώματα ιδιωτικής φύσεως, έχει την έννοια του αποκλεισμού των διατάξεων περί των δικαιωμάτων του Οθωμανικού Κράτους επί των δημόσιων γαιών, οι οποίες περιήλθαν πλέον στο Ελληνικό Δημόσιο, μετά την προσάρτηση των Νέων Χωρών στην Ελληνική Επικράτεια και συνακόλουθα, όσο αφορά την Κρήτη μετά τις 11-5-1915, που η νήσος ενώθηκε με την υπόλοιπη Ελλάδα.

Κατά τη διάρκεια της αυτονομίας της ... (1897) τέθηκε σε ισχύ ο Κρητικός Αστικός Κώδικας (ΚρητΑΚ) την 23-7-1904 και διατηρήθηκε, σύμφωνα με το άρθρο 2 Ν. 147/1914 και μετά την ένωση της ... με την υπόλοιπη Ελλάδα και μέχρι την κατάργησή του, η οποία επήλθε όταν άρχισε η ισχύς του Αστικού Κώδικα την 23-2-1946. Ο ΚρητΑΚ καθιέρωσε την χρησικτησία (τακτική και έκτακτη) ως τρόπο κτήσης κυριότητας επί ακινήτου και διέλαβε στο άρθρο 293 ότι "ο καλή τη πίστει αποκτήσας ακίνητο δυνάμει τίτλου κατά τους νομίμους τύπους συντεταγμένου και προσηκόντως μεταγεγραμμένου, γίνεται κύριος δια δεκαετούς συνεχούς νομής από της χρονολογίας της μεταγραφής" και στο άρθρο 295 ότι "ο επί είκοσι συνεχή έτη νεμόμενος ακίνητο κτάται την κυριότητα αυτού".

Ειδικότερα, ως προς την έκτακτη χρησικτησία, η διάταξη του άρθρου 295 του ΚρητΑΚ καθιερώνει ως τρόπο κτήσης της κυριότητας σε ακίνητο και την έκτακτη χρησικτησία, η οποία συνίσταται στην επί είκοσι συνεχή έτη νομή του ακινήτου, ενώ ως νομή πράγματος κατά το άρθρο 206 του ίδιου κώδικα οριζόταν η "με διάνοια κυρίου αυτοπροσώπως ή δι' άλλου ασκούμενη φυσική και αποκλειστική εξουσία επί του πράγματος (κατοχή)".

Εξάλλου, όπως προκύπτει από τις διατάξεις των άρθρων 1248 και 1614 του Οθωμανικού Αστικού Κώδικα, ο οποίος ίσχυσε στην Κρήτη μέχρι την εισαγωγή του Κρητικού Αστικού Κώδικα (1904) ο θεσμός της χρησικτησίας, δεν αναγνωρίζεται ως τρόπος κτήσης κυριότητας τόσο για τα ακίνητα καθαρής ιδιοκτησίας (μούλκια), όσο και για τις δημόσιες γαίες (αμρί - ρεζί).

Επομένως, ο χρόνος που διέδραμε στη διάρκεια ισχύος της Οθωμανικής νομοθεσίας δεν υπολογίζεται για την κτήση της κυριότητας με χρησικτησία. Όμως ο ΚρητΑΚ θέσπισε με τα άρθρα 1356 και 1357 αυτού, που συνιστούν διατάξεις διαχρονικού δικαίου, ειδική ρύθμιση, για τον υπολογισμό του χρόνου ο οποίος διέδραμε πριν από την ισχύ του.

Επίσης, από τις διατάξεις των άρθρων 298 και 299 του ΚρητΑΚ προκύπτει ότι για την έκτακτη χρησικτησία ο καθολικός ή ειδικός διάδοχος προσμετρά προς συμπλήρωση του χρόνου αυτής και το χρόνο νομής του δικαιοπαρόχου του. Περαιτέρω, από τα άρθρα 198, 199 και 202 του ΚρητΑΚ προκύπτει ότι τα κτήματα της επικράτειας διακρίνονται σε δημόσια, τα οποία είναι αναπαλλοτρίωτα και σε ανήκοντα στην περιουσία του κράτους, τα οποία υπόκεινται σε απαλλοτρίωση και για τα οποία ρητά ορίζεται με το άρθρο 302 του ίδιου κώδικα ότι υπόκεινται στους ορισμούς περί χρησικτησίας.

Δημόσια κτήματα είναι μόνο εκείνα που αναφέρονται στο άρθρο 199 και στα οποία δεν περιλαμβάνονται τα δάση ή οι δασικές εκτάσεις, ενώ κατά το επόμενο άρθρο 200 όλα τα υπόλοιπα ανήκουν στην περιουσία του κράτους και επομένως υπάγονται στο νομικό καθεστώς περί αυτών. Το τελευταίο άρθρο (302), καταργήθηκε σιωπηρά από το άρθρο 21 Ν.Δ/τος της 22-4/16-5-1926, με το οποίο εξαιρέθηκαν της χρησικτησίας τα δημόσια κτήματα για το μέλλον, εφόσον μέχρι την έναρξη ισχύος του δεν είχε συμπληρωθεί ο χρόνος της χρησικτησίας.

Η συμπλήρωση όμως της χρησικτησίας εμποδιζόταν από της ισχύος του Ν. ΔΞΗ/1912 και των σε εφαρμογή αυτού εκδοθέντων διαταγμάτων, με τα οποία ανεστάλη κάθε προθεσμία και κάθε παραγραφή επί αστικών διαφορών και τα οποία ίσχυσαν στην Κρήτη από 11-5-1915 (που ενώθηκε με την υπόλοιπη Ελλάδα). Ενόψει, συνεπώς, των ανωτέρω ρυθμίσεων και μολονότι στο προϊσχύσαν του Κρητικού Αστικού Κώδικα και στη νήσο Κρήτη Οθωμανικό δίκαιο, ήταν κατά τα προαναφερθέντα άγνωστος ο θεσμός της χρησικτησίας επί δημοσίου (ανήκοντος στην περιουσία του Κράτους) κτήματος, ήταν δυνατή η κτήση κυριότητας με έκτακτη χρησικτησία, που έπρεπε να έχει συμπληρωθεί μέχρι την 11-5-1915, οπότε άρχισε να ισχύει το ανεπίδεκτο χρησικτησίας για τα ακίνητα που αποτελούσαν περιουσία του Κράτους, με συνυπολογισμό μέχρι δεκαπέντε ετών χρόνου νομής, πριν από την έναρξη ισχύος του Κρητικού Αστικού Κώδικα (ΑΠ 282/2021, ΑΠ 555/2016, ΑΠ 908/2014, ΑΠ 1202/2012, ΑΠ 572/2001).

Εξάλλου, κατά το Οθωμανικό δίκαιο και ειδικότερα το άρθρο 3 του νόμου περί γαιών της 7ης Ραμαζάν 1274 (1856), μεταξύ των δημοσίων γαιών περιλαμβάνονται τα δάση και οι χειμερινές και θερινές βοσκές (τόποι που παράγουν χόρτο για βόσκηση ζώων), ρητώς δε οριζόταν ότι αυτές ανήκαν στο Τουρκικό Δημόσιο και ότι η παραχώρησή τους σε ιδιώτες γίνεται με την χορήγηση από το Αυτοκρατορικό Κτηματολόγιο εγγράφου τίτλου (ταπί).

Από τους ορισμούς αυτούς συνάγεται ότι στην Κρήτη, η οποία κατά τη θέσπιση του Ν.Δ/τος της 17-11/1-2-1836 περί ιδιωτικών δασών δεν αποτελούσε μέρος της Ελληνικής Επικράτειας, οι γαίες που υπό την ισχύ του Κρητικού Αστικού Κώδικα, είχαν τον χαρακτήρα του δάσους αποτελούσαν κτήματα ανήκοντα στην απαλλοτριωτή περιουσία του Κράτους και όχι στην αναπαλλοτρίωτη, με συνέπεια να μπορούν να περιέλθουν στην κυριότητα των ιδιωτικών με χρησικτησία (ΑΠ 1343/2015), ενώ κατά το άρθρο 51 ΕισΝΑΚ η απόκτηση κυριότητας ή άλλου εμπραγμάτου δικαιώματος πριν από την εισαγωγή του ΑΚ κρίνεται κατά το δίκαιο που ίσχυε όταν έγιναν τα πραγματικά γεγονότα για την απόκτησή τους (ΑΠ 555/2016).

Κατά το άρθρο 62 παρ. 1 εδ. β Ν. 998/1979 περί των δασών και των δασικών εν γένει εκτάσεων της χώρας (ήδη άρθρο 37 παρ. 1 Ν. 4280/2014 ), το κατά την παράγραφο 1 εδάφιο α του ιδίου άρθρου τεκμήριο κυριότητας υπέρ του Δημοσίου επί των δασών και εν γένει δασικών εκτάσεων δεν ισχύει, μεταξύ των άλλων, στην περιφέρεια .... Σύμφωνα με τη διάταξη αυτή, δεν ισχύει το τεκμήριο κυριότητας του Δημοσίου επί των δασών, που προβλέπεται στο Β.Δ/γμα από 16-11-1836 περί ιδιωτικών δασών με αποτέλεσμα, προκειμένου περί δασών που βρίσκονται στην Κρήτη, μόνη η επίκληση από το Δημόσιο και απόδειξη της δασικής μορφής της διεκδικούμενης έκτασης να μην αρκεί για τη θεμελίωση του δικαιώματος κυριότητάς του σ' αυτή, αλλά να πρέπει το Δημόσιο σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση να επικαλείται και αποδεικνύει ότι έγινε κύριο με οποιονδήποτε από τους τρόπους που προβλέπονται από τον Κρητικό Αστικό Κώδικα ή τον Αστικό Κώδικα, μετά την 23-2-1946, ή τυχόν ειδικούς νόμους (ΑΠ 567/2020, 957/2015, ΑΠ 2243/2014).

Τέλος, με τη διάταξη του άρθρου 67 Ν. 4042/2012, με την οποία τροποποιήθηκε η διάταξη του άρθρου 5 εδ. β Ν. 998/1979, ορίζεται ότι κατ' εξαίρεση, η διάταξη του άρθρου 62 Ν. 998/1979 δεν ισχύει στις Περιφέρειες, μεταξύ των άλλων και της ..., συνεπώς μόνη η επίκληση και απόδειξη από το Δημόσιο της δασικής μορφής της έκτασης δεν αρκεί για να θεμελιώσει το δικαίωμα κυριότητάς του επ' αυτής, αλλά θα πρέπει σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση να αποδεικνύει ότι απέκτησε κυριότητα με τους τρόπους που προβλέπει ο Αστικός Κώδικας ή οι ειδικοί νόμοι.

Από την διάταξη του άρθρου 527 ΚΠολΔ προκύπτει ότι είναι απαράδεκτη η προβολή στην κατ' έφεση δίκη πραγματικών ισχυρισμών που δεν προτάθηκαν στην πρωτόδικη δίκη, εκτός ορισμένων περιπτώσεων, μεταξύ των οποίων και η περίπτωση που προβλέπεται από τον αριθμό 6 της διάταξης αυτής, σύμφωνα με την οποία κατ' εξαίρεση η προβολή νέων ισχυρισμών στην κατ' έφεση δίκη επιτρέπεται και όταν αυτοί αποδεικνύονται εγγράφως ή με δικαστική ομολογία του αντιδίκου.

Επομένως, ο διάδικος που προβάλλει τους νέους πραγματικούς ισχυρισμούς, που αποδεικνύονται εγγράφως, οφείλει να επικαλεστεί τα συγκεκριμένα έγγραφα, τα οποία πρέπει να προσκομίσει, από τα οποία θα αποδεικνύεται ο νέος πραγματικός ισχυρισμός (ΑΠ 1787/2011). Ο λόγος αναίρεσης από τον αριθμό 14 του άρθρου 559 ΚΠολΔ ιδρύεται επί απαραδέκτου ή ακυρότητας, που πηγάζει από παραβίαση δικονομικών κανόνων, όπως είναι και η ως άνω διάταξη του άρθρου 527 ΚΠολΔ (ΑΠ 1897/2009, ΑΠ 267/2009).

Από τον συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 527 αριθμός 6 και 559 αριθμός 14 ΚΠολΔ, προκύπτει ότι σε όλες τις καθιερούμενες περιπτώσεις της βραδείας προβολής ισχυρισμού το δικαστήριο της ουσίας σχηματίζει την, ανέλεγκτη αναιρετικά, κρίση του, ως προς το δικαιολογημένο ή όχι της βραδείας προβολής και ως προς το κατά πόσο συντρέχει κατά περίπτωση μία από τις πιο πάνω προϋποθέσεις, μετά από έρευνα και εκτίμηση των κρίσιμων στοιχείων της δικογραφίας.

Ειδικά δε στην περίπτωση, που ο προβαλλόμενος ισχυρισμός δικαιολογεί το παραδεκτό της βραδείας προβολής του, ως αποδεικνυόμενος από έγγραφα, από τα οποία όμως η απόδειξη πρέπει να προκύπτει πλήρως και αμέσως και όχι σε συνδυασμό με τεκμήρια, η κρίση για το παραδεκτό ή όχι της βραδείας προβολής του, που συνδυάζεται με την αντίστοιχη κρίση ότι ο νέος ισχυρισμός που θεμελιώνει τον λόγο της έφεσης αποδεικνύεται ή όχι παραχρήμα από τα έγγραφα που επικαλέσθηκε ο εκκαλών, είναι αναιρετικά ανέλεγκτη, γιατί αφορά κρίση περί τα πράγματα του ουσιαστικού δικαστηρίου (ΑΠ 98/2015, ΑΠ 1787/2011, ΑΠ 752/2011, ΑΠ 1990/2007).

Στην προκείμενη περίπτωση, το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφασή του δέχθηκε, ανελέγκτως, ως προς την επικαλούμενη κυριότητα του ενάγοντος, ερειδόμενη σε παράγωγο τρόπο κτήσεως και την διόρθωση της εσφαλμένης στα κτηματολογικά βιβλία εγγραφή, τα ακόλουθα: " ..... Ο ενάγων έχει καταστεί αποκλειστικός κύριος ενός ακινήτου, που βρίσκεται στην κτηματική περιφέρεια του οικισμού ...

του δημοτικού διαμερίσματος ... του δήμου ... περιφερειακής ενότητας ..., του οποίου ένα πολύ μικρό τμήμα βρίσκεται εντός των ορίων του οικισμού ..., ενώ το μεγαλύτερο τμήμα αυτού βρίσκεται εντός των ορίων του οικισμού ... στη θέση ..., έκτασης κατά μεν τον τίτλο κτήσης 35.000 τ.μ. κατά δε νεώτερη και ακριβέστερη εμβαδομέτρηση 54.811,80 τ.μ., όπως αυτό εμφαίνεται και με λεπτομέρεια περιγράφεται στο από Φεβρουάριο 2012 τοπογραφικό διάγραμμα γεωμετρικών μεταβολών του πολιτικού μηχανικού Θ.

Β. .....Το εν λόγω ακίνητο συνορεύει γύρωθεν με ακίνητα υπό ΚΑΕΚ ... ιδιοκτησίας ....., ... ιδιοκτησίας ....., ... φερόμενο στο κτηματολόγιο ως ιδιοκτησίας αγνώστου, ... συνιδιοκτησίας ........ και ... ιδιοκτησίας ........ ιδιοκτησίας του ενάγοντος, με δημοτική οδό που συνδέει τα χωριά ... και ... και με αγροτική οδό. Ειδικότερα, το ανωτέρω ακίνητο απέκτησε ο ενάγων με δωρεά εν ζωή από τον πατέρα του Σ.

Φ. του Ν. και της Α. δυνάμει του υπ' αριθ. .../1981 συμβολαίου του τέως συμβολαιογράφου ... Ιωάννη Σαρμάνη, το οποίο έχει μεταγραφεί νόμιμα στα βιβλία μεταγραφών του Υποθηκοφυλακείου ... στον τόμο 290 και με αύξοντα αριθμό μεταγραφής 85436. Στον δικαιοπάροχο πατέρα του είχε περιέλθει το ακίνητο με άτυπη γονική παροχή από τον πατέρα του Ν.

Φ. κατά το έτος 1951, έκτοτε δε το κατείχε αυτός με διάνοια κυρίου μέχρι και τον χρόνο της μεταβίβασης στον ενάγοντα, ασκώντας επ' αυτού όλες τις αρμόζουσες στη φύση και τον προορισμό του υλικές πράξεις, ήτοι το επισκεπτόταν πολύ συχνά, το χρησιμοποιούσε ως βοσκότοπο για τα αιγοπρόβατά του, το είχε περιφράξει διαχωρίζοντας τα όριά του με συρματόπλεγμα και το επέβλεπε.

Έτσι με συνεχή νομή είχε καταστεί κύριος του ακινήτου με έκτακτη χρησικτησία, ακολούθως κατέστη δε κύριος αυτού ο ενάγων με παράγωγο τρόπο, ως αποκτήσας από τον αληθή κύριο. ..... Μετά την ολοκλήρωση της φάσης της κτηματογράφησης στην περιοχή, όπου βρίσκεται το ακίνητο του ενάγοντος, διαπιστώθηκε ότι το εν λόγω ακίνητο καταχωρίστηκε στα κτηματολογικά βιβλία του Κτηματολογικού Γραφείου ...

και έλαβε ΚΑΕΚ ..., πλην όμως αυτό δεν έχει αποτυπωθεί με τις σωστές διαστάσεις, τα όρια και το εμβαδόν του, αλλά τμήματα γης του εν λόγω ακινήτου φέρονται ως τμήματα γης όμορων ακινήτων, εκ των οποίων τμημάτων το με ΚΑΕΚ ... φέρεται ως αγνώστου ιδιοκτήτη, με αποτέλεσμα το ακίνητο του ενάγοντος να φέρεται εσφαλμένα ως έχον έκταση 40.596,06 τ.μ.

αλλά και με εσφαλμένο σχήμα και θέση. Συγκεκριμένα, από το προαναφερόμενο τοπογραφικό διάγραμμα προκύπτει ότι, εκτός άλλων τμημάτων ..... το περιγραφόμενο στο διάγραμμα αυτό τμήμα με τα στοιχεία 153, 154, 155 ..... 193, 203, 205, 206, 207, 208, 209, 51, 50, 49, 48, 47, 46, 45, 153Α, εμβαδού 13.485,74 τ.μ. είναι τμήμα του ακινήτου του ενάγοντος, πλην όμως λανθασμένα συμπεριελήφθη στο ακίνητο με ΚΑΕΚ ..., φερόμενο ως αγνώστου ιδιοκτήτη.

Η ανωτέρω αρχική εγγραφή είναι ανακριβής και εσφαλμένη και προσβάλλει το δικαίωμα κυριότητας του ενάγοντος επί του επίδικου ακινήτου του, το οποίο ουδέποτε αμφισβητήθηκε από οποιονδήποτε, ούτε και από το Ελληνικό Δημόσιο ..... στα βιβλία καταγραφής δημοσίων κτημάτων και ανταλλαξίμων κτημάτων δεν προέκυψε καταγεγραμμένο .....

δημόσιο ή ανταλλάξιμο κτήμα ..... η εξαγόμενη τιμή του εμβαδού του στα σχεδιαγράμματα του Εθνικού Κτηματολογίου ..... είναι συμβατή με την αιτούμενη διόρθωση. ..... ". Με βάση τα ανωτέρω, το Εφετείο δέχθηκε ότι το επίδικο ακίνητο είναι αγροτεμάχιο, ότι ο δικαιοπάροχος του ενάγοντος απέκτησε αυτό με έκτακτη χρησικτησία, ασκώντας επί χρόνο μεγαλύτερο της εικοσαετίας τις αρμόζουσες στη φύση και τον προορισμό του διακατοχικές πράξεις με διάνοια κυρίου συνεχώς και χωρίς κάποιος τρίτος να εναντιωθεί στις ενέργειές του αυτές και ούτε από το Ελληνικό Δημόσιο αμφισβητήθηκε η κυριότητά του, ότι περιήλθε ακολούθως στον δωρεοδόχο ενάγοντα από τον δωρητή πατέρα του, ότι ο ενάγων απέκτησε την κυριότητα κατά παράγωγο τρόπο, ήτοι με δωρεά από αληθή κύριο και ότι εσφαλμένα καταχωρήθηκε στο οικείο Κτηματολογικό Γραφείο ως δικαιούχος κυριότητας του ανωτέρω ακινήτου άγνωστος ιδιοκτήτης.

Δέχθηκε, δηλαδή, το Εφετείο ότι από της μεταγραφής του ανωτέρω συμβολαίου δωρεάς εν ζωή, ο ενάγων έγινε κύριος με μεταβίβαση από αληθή κύριο. Με τις παραδοχές αυτές, το Εφετείο απέρριψε κατ' ουσία την έφεση, εκφέροντας όμοια κρίση και επικυρώνοντας την απόφαση του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου. Περαιτέρω, προκύπτει ότι το Ελληνικό Δημόσιο με τον πρόσθετο λόγο έφεσης πρότεινε για πρώτη φορά ενώπιον του Εφετείου ένσταση ιδίας κυριότητας, ισχυριζόμενο ότι ο δικαιοπάροχος του ενάγοντος δεν είχε δικαίωμα μεταβίβασης του επίδικου ακινήτου, το οποίο δεν του ανήκε, διότι κατά την εποχή της Τουρκοκρατίας ήταν δασική (χορτολιβαδική) έκταση και ως εκ τούτου ανήκε στο Τουρκικό Δημόσιο και στη συνέχεια μετά την απελευθέρωση περιήλθε στο Ελληνικό Δημόσιο ως διάδοχο του Οθωμανικού, δυνάμει της από 1/14-11-1913 σύμβασης ειρήνης μεταξύ Ελλάδας - Τουρκίας, καθώς και σύμφωνα με το άρθρο 2 παρ. 3 Ν. 147/1914 και επίσης με τα προαναφερόμενα άρθρα του Κρητικού Αστικού Κώδικα.

Το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφασή του δέχθηκε, ανελέγκτως, ως προς την προτεινόμενη, για πρώτη φορά, ενώπιόν του ένσταση ιδίας κυριότητας του Ελληνικού Δημοσίου τα ακόλουθα: " ..... για την απόδειξη δε του εν λόγω ισχυρισμού του επικαλείται και προσκομίζει το υπ' αριθ. πρωτ. .../2017 έγγραφο ης Διεύθυνσης Δασών Ρεθύμνης, .....

αεροφωτογραφίες έτους λήψης 1945, αποσπάσματα ορθοφωτοχαρτών κλίμακος 1:5000 έτους λήψης 1998 και περιόδου φωτοληψίας 2007-2009, το απόσπασμα προσωρινού μη αναρτημένου δασικού χάρτη κλίμακας 1:5000 και την υπ' αριθ. πρωτ. .../2003 ένστασή του προς το Γραφείο Κτηματολογίου ΟΤΑ Κοινότητας ... νομού ... ..... Από τα εν λόγω έγγραφα, όμως, μόνο δικαστικά τεκμήρια θα μπορούσαν να παραχθούν και όχι πλήρης και άμεση απόδειξη περί της κυριότητας του εκκαλούντος επί του επίδικου ακινήτου, διότι αφενός μεν δεν αποδεικνύεται αμέσως από αυτό ότι το επίδικο ήταν δασικό και γενικώς δασική έκταση επί Τουρκοκρατίας και κατά τη διάρκεια ισχύος του Κρητικού Αστικού Κώδικα (γεγονός το οποίο δεν επικαλείται ευθέως το εκκαλούν), αφετέρου δε δεν αποδεικνύεται (ούτε και επικαλείται το Δημόσιο) ότι μετά την 23-2-1946 (που εισήχθη σε όλη την Ελλάδα ο Αστικός Κώδικας) το Δημόσιο κατέστη με κάποιον από τους προβλεπόμενους στον Αστικό Κώδικα (παράγωγους ή πρωτότυπους) τρόπους κύριο του επίδικου ακινήτου, δεδομένου ότι, και αν ακόμα θεωρηθεί ότι αυτό είναι δασική έκταση, δεν ισχύει υπέρ του Ελληνικού Δημοσίου το τεκμήριο κυριότητας του άρθρου 62 παρ. 1α Ν. 997/1979, όπως αντικαταστάθηκε αυτό με το άρθρο 37 Ν. 4280/2014 ή ότι κατέστη κύριο με άλλο ειδικό νόμο .....".

Με βάση τα ανωτέρω, το Εφετείο δέχθηκε ότι δεν συντρέχει η απαιτούμενη, από την διάταξη του άρθρου 527 παρ. 6 ΚΠολΔ, παραχρήμα απόδειξη της προτεινόμενης το πρώτον ένστασης ιδίας κυριότητας του Ελληνικού Δημοσίου, διότι δεν αποδείχθηκε αμέσως και πλήρως από τα έγγραφα, τα οποία το Ελληνικό Δημόσιο επικαλέστηκε και προσκόμισε, η φύση της επίδικης έκτασης ως δασικής, αντίθετα αποδείχθηκε από τα λοιπά αποδεικτικά στοιχεία ότι αυτή είχε αγροτικό χαρακτήρα κατά τον χρόνο της Τουρκοκρατίας και μετά την απελευθέρωση κατά τη διάρκεια ισχύος του ΚρητΑΚ και στη συνέχεια του ΑΚ και ως εκ τούτου δεν περιήλθε στην κυριότητα του Ελληνικού Δημοσίου.

Επίσης δέχθηκε, πλεοναστικώς, ότι ακόμη και αν ήθελε θεωρηθεί ότι το επίδικο είναι δασική έκταση, προκειμένου περί δασών και δασικών εκτάσεων που βρίσκονται στην Κρήτη, δεν ισχύει υπέρ του Ελληνικού Δημοσίου το τεκμήριο κυριότητας του άρθρου 62 παρ. 1α Ν. 997/1979, όπως αντικαταστάθηκε αυτό με το άρθρο 37 παρ. 1 Ν. 4280/2014, αλλά αντίθετα απαιτείται, πέραν της δασικής μορφής της επίδικης έκτασης και η κτήση κυριότητάς του επ' αυτής με έναν από τους προβλεπόμενους τρόπους από τον ΚρητΑΚ ή από τον ΑΚ μετά την 23-2-1946 ή από κάποιον άλλο ειδικό νόμο, που όμως δεν επικαλέσθηκε και ούτε απέδειξε το Ελληνικό Δημόσιο.

Με τις παραδοχές αυτές, το Εφετείο απέρριψε την προτεινόμενη ένσταση ιδίας κυριότητας ως απαράδεκτη και ακολούθως απέρριψε κατ' ουσία και τον πρόσθετο λόγο έφεσης.

Με τον δεύτερο λόγο της αναίρεσης από τους αριθμούς 1 και 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ το αναιρεσείον υποστηρίζει ότι το Εφετείο με τις παραδοχές του παραβίασε με την μη εφαρμογή τους τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις του Β.Δ/τος της 16-11-1836 περί ιδιωτικών δασών και τις αναφερόμενες στο αναιρετήριο λοιπές προϊσχύσασες του ΑΚ διατάξεις των άρθρων 1248, 1678, 1624 του Οθωμανικού ΑΚ, 1-3 του Οθωμανικού νόμου περί γαιών της 7ης Ραμαζάν 1274, 2 παρ. 3 Ν. 147/1914, 9 Α.Ν. 262/1914, 51 ΕισΝΑΚ, 206, 237, 293, 295, 298, 299, 302 ΚρητΑΚ, 21 Ν.Δ/τος 22-4/16-5-1926, 2 παρ. 1 Α.Ν. 1539/1938 και του Ν.

ΔΞΗ/1912, σύμφωνα με τις οποίες, κατά τους ισχυρισμούς του αναιρεσείοντος, το επίδικο ως δασική έκταση ανήκει κατά τεκμήριο στην κυριότητά του, αλλά και ότι παραβίασε με την εφαρμογή τους τις προαναφερθείσες διατάξεις του άρθρου 62 Ν.. 998/1979 περί δασών, οι οποίες, κατά τους ιδίους ισχυρισμούς του, δεν ήταν εφαρμοστέες.

Ο λόγος αυτός της αναίρεσης είναι αβάσιμος, ως στηριζόμενος σε εσφαλμένη προϋπόθεση, διότι το Εφετείο, κατά την, αναιρετικά ανέλεγκτη, κρίση του, δεν δέχθηκε ότι το επίδικο αποτελεί δασική έκταση, αντίθετα δέχθηκε ότι είναι αγροτεμάχιο και ότι ο ενάγων έγινε κύριος με παράγωγο τρόπο (δωρεά) από τον δικαιοπάροχό του, αληθή κύριο αυτού, ενώ σε κάθε περίπτωση στην Κρήτη, όπου κείται το επίδικο ακίνητο, δεν ισχύει το τεκμήριο κυριότητας του Ελληνικού Δημοσίου επί των δασών και των δασικών εν γένει εκτάσεων, σύμφωνα με τις ανωτέρω διατάξεις του άρθρου 62 Ν. 998/1979.

Με αυτά που δέχθηκε και έτσι που έκρινε το Εφετείο, δεν παραβίασε ευθέως και εκ πλαγίου τις εφαρμοστέες ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 974, 976, 1033, 1045 και 1192 ΑΚ, κατά το μέρος που δέχθηκε ότι ο αναιρεσίβλητος απέκτησε τη κυριότητα του επίδικου ακινήτου, το οποίο δεν είναι δάσος, με το ανωτέρω μεταγραφέν συμβόλαιο δωρεάς από τον δωρητή πατέρα του, αληθινό κύριο με έκτακτη χρησικτησία, δηλαδή ότι ο εν λόγω δικαιοπάροχος είχε γίνει κύριος με τα προσόντα της έκτακτης χρησικτησίας κατά τον χρόνο μεταβίβασης στον δωρεοδόχο αναιρεσίβλητο και, κατά συνέπεια, αυτός έχει γίνει κύριος του επίδικου ακινήτου με παράγωγο τρόπο.

Περαιτέρω, το Εφετείο ορθά ερμήνευσε και δεν εφάρμοσε τις επικαλούμενες από το αναιρεσείον προαναφερόμενες διατάξεις, καθώς και την διάταξη του άρθρου 62 παρ. 1α Ν. 998/1979, οι οποίες δεν ήταν εφαρμοστέες, εφόσον δέχθηκε, κατά την ανέλεγκτη αναιρετικά κρίση του, ότι το επίδικο είναι αγροτεμάχιο, ενώ σε κάθε περίπτωση στην Κρήτη, όπου κείται το επίδικο, δεν ισχύει το τεκμήριο κυριότητας του Ελληνικού Δημοσίου επί των δασών και των δασικών εν γένει εκτάσεων, σύμφωνα με τις ανωτέρω διατάξεις του άρθρου 62 του Ν. 998/1979.

Επομένως, ο δεύτερος λόγος της αναίρεσης από τους αριθμούς 1 και 19 του άρθρο 559 ΚΠολΔ, με τον οποίο το αναιρεσείον υποστηρίζει τα αντίθετα, είναι απορριπτέος στο σύνολό του ως αβάσιμος Με τον πρώτο λόγο της αναίρεσης, κατά το πρώτο μέρος του, από τον αριθμό 14 του άρθρου 559 ΚΠολΔ προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο, που έκρινε ότι προβλήθηκε απαραδέκτως, το πρώτον, ενώπιόν του, με τον ασκηθέντα από το εναγόμενο Ελληνικό Δημόσιο πρόσθετο λόγο έφεσης, η ένσταση περί ιδίας κυριότητας, ως μη αποδεικνυόμενη εγγράφως, υπέπεσε στην πλημμέλεια της, παρά το νόμο, κηρύξεως απαραδέκτου.

Ειδικότερα, το Εφετείο κατά την έρευνα της υπόθεσης για το παραδεκτό της βραδείας προβολής της ένστασης ιδίας κυριότητας, με την έννοια της παραχρήμα έγγραφης απόδειξής της, περιοριστικά, από τα ανωτέρω έγγραφα, που επικαλέσθηκε και προσκόμισε το εναγόμενο, δέχθηκε, κατά την ανέλεγκτη αναιρετικά κρίση του, ότι δεν αποδείχθηκε εγγράφως η βασιμότητα της προβληθείσας ένστασης και πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη η ένσταση αυτή και ακολούθως ως αβάσιμος ο πρόσθετος λόγος έφεσης, με τον οποίο υποστηρίζονται τα αντίθετα.

Οι παραδοχές αυτές της προσβαλλόμενης απόφασης στηρίζουν επαρκώς το απορριπτικό διατακτικό της ως προς τον ερευνηθέντα πρόσθετο λόγο έφεσης του εναγομένου, διότι κρίθηκε, κατά την ανέλεγκτη αναιρετικά, κρίση του Εφετείου, ότι τα ανωτέρω έγγραφα δεν αποδείκνυαν την ένσταση ιδίας κυριότητας, ώστε δεν μπορούσε να δικαιολογηθεί η βραδεία προβολή, για πρώτη φορά, στο Εφετείο, κατά την διάταξη του άρθρου 527 παρ. 6 ΚΠολΔ, του σχετικού ισχυρισμού με την επίκληση και προσκόμιση και μόνο των εγγράφων αυτών.

Επομένως, ο πρώτος λόγος της αναίρεσης, κατά το πρώτο μέρος του, είναι απαράδεκτος, διότι η κρίση του Εφετείου περί μη συνδρομής των εξαιρετικών περιπτώσεων, που επιτρέπουν και καθιστούν παραδεκτή την καθυστερημένη προβολή του ισχυρισμού και συγκεκριμένα της περίπτωσης της παρ. 6 της διάταξης του άρθρου 527 ΚΠολΔ, συνιστά ανέλεγκτη περί της ουσίας κρίση και δεν υπόκειται σε αναιρετικό έλεγχο (άρθρο 561 παρ. 1 ΚΠολΔ).

Περαιτέρω, με τον ίδιο πρώτο λόγο της αναίρεσης, κατά το δεύτερο μέρος του, με την επίκληση της πλημμέλειας από τον αριθμό 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ αιτιάται το αναιρεσείον ότι το Εφετείο δεν ερεύνησε το σύνολο των προβληθέντων πραγματικών περιστατικών για την θεμελίωση της ένστασής του περί ιδίας κυριότητάς του, ως διαδόχου του Οθωμανικού Δημοσίου με την από 1/14 Νοεμβρίου 1913 Σύμβαση Ειρήνης μεταξύ Ελλάδας - Τουρκίας και σύμφωνα με το άρθρο 2 παρ. 3 Ν. 147/1914 και τον ΚρητΑΚ.

Στην προκείμενη περίπτωση, το Εφετείο, όπως προεκτέθηκε, ερεύνησε την προβληθείσα από το αναιρεσείον ένσταση ιδίας κυριότητας, υπό το αναγκαίο πρίσμα της παραχρήμα απόδειξής της από τα επικληθέντα και προσκομισθέντα έγγραφα, ως αναγκαίας δικονομικής προϋπόθεσης για την παραδεκτή προβολή της, για πρώτη φορά, στο Εφετείο και απέρριψε την ένσταση αυτή ως απαραδέκτως προβληθείσα, διότι έκρινε, ανελέγκτως, ότι δεν αποδείχθηκε η ένσταση αυτή παραχρήμα μόνο από έγγραφα.

Επομένως, ο πρώτος λόγος της αναίρεσης κατά το δεύτερο μέρος του, με την επίκληση πλημμελειών από τον αριθμό 8 του άρθρ. 559 του ΚΠολΔ είναι αβάσιμος. Ακολούθως, μετά την απόρριψη των λόγων αναίρεσης ως προς όλες τις αιτιάσεις τους, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης. Ζήτημα επιβολής δικαστικών εξόδων υπέρ του αναιρεσιβλήτου δεν τίθεται, διότι αυτός δεν παραστάθηκε στο δικαστήριο και συνεπώς δεν υποβλήθηκε σε δικαστικά έξοδα.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 12-02-2020 αίτηση του Ελληνικού Δημοσίου για αναίρεση της υπ' αριθ. 167/2019 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου ....

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 5 Μαρτίου 2024.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 20 Μαΐου 2024.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ