Supreme Court dismisses appeal on inadmissibility grounds for unproposed statute of limitations defense and vague legal errors.

Απόφαση 710 / 2006 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 710/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Χρήστο Μπαλντά, Αντιπρόεδρο, Σπυρίδωνα Κολυβά, Γεώργιο Χλαμπουτάκη, Αναστάσιο - Φιλήτα Περίδη και Ηλία Γιαννακάκη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 31 Ιανουαρίου 2006, με την παρουσία και του Γραμματέα Αντωνίου Στυλιανουδάκη, για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1. Δ. Ι. του Κ., κατοίκου ..., 2. Ι. Μ. του Δ., κατοίκου ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Ανδρέα Λαμπρόπουλο.

Του αναιρεσίβλητου: Ν.Π.Δ.Δ., με την επωνυμία "Περιφερειακό Γενικό Νοσοκομείο Αττικής - ΚΑΤ", που εδρεύει στη Κηφησιά και εκπροσωπείται νόμιμα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Κων/νο Μαντζουράνη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 10/2/1998 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1105/1999 του ίδιου Δικαστηρίου και 1404/2000 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζήτησαν οι αναιρεσείοντες με την από 12/6/2000 αίτησή τους.

Εκδόθηκε η 1420/2001 απόφαση του Αρείου Πάγου, η οποία παρέπεμψε την υπόθεση προς εκδίκαση στην Ολομέλεια του ιδίου Δικαστηρίου, η οποία εξέδωσε τελικώς την υπ'αριθμ. 3/2003 απόφαση, η οποία αναίρεσε την παραπάνω εφετειακή απόφαση και παρέπεμπε την υπόθεση να δικαστεί ξανά από το ίδιο Εφετείο με άλλη σύνθεση.

Εκδόθηκε η με αριθμό 6003/2004 απόφαση του. Την αναίρεση της απόφασης αυτής ζητούν σήμερα οι αναιρεσείοντες με την από 6/4/2005 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω και ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Αναστάσιος - Φιλήτας Περίδης, ανέγνωσε την από 10/1/2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη των λόγων της αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος του αναιρεσίβλητου την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή κατά το άρθρο 559 αριθ. 8 ΚΠολΔ παρέχεται λόγος αναιρέσεως και όταν το δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Πράγματα με την έννοια της παραπάνω διατάξεως είναι οι πραγματικοί ισχυρισμοί, οι οποίοι, παραδεκτώς προτεινόμενοι, στηρίζουν αυτοτελή αίτηση ή ανταίτηση των διαδίκων (αγωγή, ένσταση, ένδικο μέσο).

Επομένως τον ανωτέρω λόγο αναιρέσεως στοιχειοθετεί και η παραδοχή ενστάσεως που δεν προτάθηκε καθόλου ή δεν προτάθηκε νομίμως, εκτός αν πρόκειται για ένσταση που μπορούσε να ληφθεί υπόψη από το δικαστήριο και αυτεπαγγέλτως. Τέτοια ένσταση είναι και η στηριζόμενη στο άρθρο 48 παρ. 3 του Ν.Δ. 496/1974 ένσταση παραγραφής των κατά νομικού προσώπου δημοσίου δικαίου αξιώσεων, για την οποία ορίζεται στο άρθρο 52 εδ.

γ' του ίδιου ΝΔ ότι λαμβάνεται υπόψη αυτεπαγγέλτως από τα δικαστήρια (Ολ. ΑΠ 11/2003). Στην προκείμενη περίπτωση, από τα προσκομιζόμενα διαδικαστικά έγγραφα προκύπτει ότι το Εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφασή του, εξαφάνισε την πρωτόδικη απόφαση, που είχε δεχθεί ως κατ' ουσίαν βάσιμη την ένδικη αγωγή για επιδίκαση αξιώσεων των αναιρεσειόντων αρχιθερμαστών του αναιρεσίβλητου νοσοκομείου, ΝΠΔΔ, συνδεομένων με αυτό με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου, από διαφορές αποδοχών του χρονικού διαστήματος από 1.1.1993 μέχρι 31.12.1995 του πρώτου και του χρονικού διαστήματος από 1.1.1993 μέχρι 31.10.1994 του δεύτερου.

Έκρινε δε στη συνέχεια το Εφετείο ότι οι ως άνω ένδικες αξιώσεις έχουν υποκύψει στη διετή παραγραφή του άρθρου 48 παρ. 3 του ν.δ. 496/1974, την οποία έλαβε υπόψη, σύμφωνα με το άρθρο 52 εδ. γ' του άνω ν.δ., αυτεπαγγέλτως, αφού η περί παραγραφής ένσταση δεν είχε προβληθεί ενώπιον του Εφετείου. Με την κρίση του αυτή το Εφετείο, δεν υπέπεσε, σύμφωνα με τα προεκτεθέντα, στην πλημμέλεια, περί της οποίας το άρθρο 559 αρ. 8 ΚΠολΔ.

Επομένως ο περί του αντιθέτου πρώτος κατά το πρώτο μέρος του λόγος της αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.

Επειδή κατά την έννοια του άρθρου 559 αρ. 8 ΚΠολΔ δεν ιδρύει λόγο αναιρέσεως η παράλειψη του Εφετείου να απαντήσει σε ισχυρισμό μη νόμιμο ή που δεν είχε προταθεί ενώπιον του παραδεκτώς και για τούτο μη ασκούντα επίδραση στην έκβαση της δίκης (Ολ. ΑΠ 2/1989). Επομένως το Εφετείο που δεν απάντησε στην περί διακοπής της παραγραφής αντένσταση των αναιρεσειόντων, η οποία, όπως προκύπτει από τις ενώπιον του Εφετείου κατατεθείσες προτάσεις αυτών, δεν είχε προβληθεί ενώπιον του παραδεκτώς, ήτοι δεν είχε επαναφερθεί σ' αυτό νομίμως δια συγκεκριμένης αναφοράς κατά το άρθρο 240 ΚΠολΔ σε σχετικό μέρος των πρωτοδίκων προτάσεών τους, αλλά οι πρωτόδικες προτάσεις τους είχαν συρραφθεί στις προτάσεις τους ενώπιον του Εφετείου, δεν παραβίασε την διάταξη του άρθρου 559 αρ. 8 ΚΠολΔ, γι' αυτό και ο ως άνω πρώτος κατά το δεύτερο μέρος του λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος. Επίσης πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος λόγω αοριστίας ο από το άρθρο 559 αρ. 11 ΚΠολΔ πρώτος κατά το τρίτο μέρος του λόγος αναιρέσεως, γιατί πέραν της αριθμητικής απλώς επικλήσεως της διατάξεως αυτής δεν καθορίζεται στο αναιρετήριο σε τι συγκεκριμένως συνίστανται οι αναιρετικές πλημμέλειες της προσβαλλόμενης αποφάσεως.

Επειδή κατά τη διάταξη του άρθρου 522 ΚΠολΔ με την άσκηση της εφέσεως η υπόθεση μεταβιβάζεται στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο μέσα στα όρια που καθορίζονται από την έφεση και τους πρόσθετους λόγους. Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από το δικόγραφο της εφέσεως, το οποίο ο Άρειος Πάγος επιτρεπτώς επισκοπεί (561 παρ. 2), στο Εφετείο μεταβιβάσθηκε όλη η ένδικη υπόθεση.

Επομένως, ο πρώτος λόγος αναιρέσεως κατά το τέταρτο μέρος του αληθώς από το άρθρο 559 αριθ. 14 ΚΠολΔ, κατά τον οποίο το Εφετείο παραβίασε τις διατάξεις των άρθρων 520 και 522 ΚΠολΔ και υπέπεσε στην προαναφερόμενη πλημμέλεια, διότι εξέτασε το ζήτημα της παραγραφής που δεν είχε μεταβιβασθεί με την έφεση του αναιρεσιβλήτου, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

Επειδή, στην περίπτωση που το διατακτικό της προσβαλλόμενης αποφάσεως στηρίζεται αυτοτελώς σε περισσότερες επάλληλες αιτιολογίες, με την αναίρεση δε, πλήσσονται μεν όλες, πλην όμως η προσβολή μιας απ' αυτές δεν τελεσφορεί, οι λόγοι αναιρέσεως που προσβάλλουν τις λοιπές είναι απορριπτέοι ως αλυσιτελείς (Ολ.

ΑΠ 25/2003). Στην προκείμενη περίπτωση με το δεύτερο λόγο αναιρέσεως από τους αρ. 1, 8 και 16 του άρθρου 559 ΚΠολΔ πλήττεται η επάλληλη αιτιολογία της προσβαλλόμενης αποφάσεως, με την οποία κρίθηκε ότι οι εξ επιδομάτων αξιώσεις των αναιρεσειόντων, πέραν του ότι είναι παραγεγραμμένες κατά την κυρία αιτιολογία της, δεν ευρίσκουν και έρεισμα σε κανονιστικές διατάξεις των αναφερομένων σ.σ.ε.

Ο ως άνω λόγος της αναιρέσεως είναι απορριπτέος ως αλυσιτελής, διότι, κατά τα προεκτεθέντα, δεν τελεσφόρησε η προσβολή με τον πρώτο λόγο αυτής της ως άνω κύριας αιτιολογίας της προσβαλλόμενης αποφάσεως, η οποία (αιτιολογία) στηρίζει αυτοτελώς το διατακτικό της.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 6.4.2005 αίτηση των Δ. Κ. Ι. και Ι. Δ. Μ. για αναίρεση της 6003/2004 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου, την οποία ορίζει στο ποσό των επτακοσίων εβδομήντα (770) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 21 Μαρτίου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 11 Απριλίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ