Supreme Court dismisses appeal against tax liability ruling where failed timber auctions led to direct sale and debt confirmation.

Απόφαση 70 / 2014 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 70/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Χρυσόστομο Ευαγγέλου, Γεράσιμο Φουρλάνο, Εμμανουήλ Κλαδογένη και Ιωσήφ Τσαλαγανίδη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 14 Οκτωβρίου 2013, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Ελληνικού Δημοσίου, που εκπροσωπείται νόμιμα από τον Υπουργό Οικονομικών, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο Κωνσταντίνο Βαρδακαστάνη, πάρεδρο του Νομικού συμβουλίου του Κράτους,, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.

Του αναιρεσιβλήτου: Α. Α. του Β., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Ελένη Ξένου.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 27-12-2006 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Καβάλας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 85/2008 του ίδιου Δικαστηρίου και 459/2010 του Εφετείου Θράκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά το αναιρεσείον με την από 7-12-2010 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Ιωσήφ Τσαλαγανίδης, ανέγνωσε την από 26-9-2013 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης.

Η πληρεξούσια του αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψή της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως προσβάλλεται η 459/2010 απόφαση του Εφετείου Θράκης, η οποία εκδόθηκε αντιμωλία των διαδίκων κατά την τακτική διαδικασία και δέχθηκε την από 21-7-2008 έφεση του αναιρεσίβλητου κατά της 85/2008 αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Καβάλας. Με την απόφαση αυτή είχε απορριφθεί η από 22-12-2006 αναγνωριστική αγωγή τούτου για τη μη ύπαρξη οφειλής του προς το Δημόσιο από τη ματαίωση δημοπρασίας δασικών προϊόντων. Η προσβαλλόμενη απόφαση δέχθηκε την έφεση, εξαφάνισε την απόφαση του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου, διακράτησε την υπόθεση, δέχθηκε μερικώς την αγωγή του αναιρεσίβλητου και αναγνώρισε ότι δεν οφείλει αυτός στο Ελληνικό Δημόσιο το ποσόν των 6.849.131 δρχ., που του είχε καταλογισθεί με την 54/2001 απόφαση της Διεύθυνσης Δασών Καβάλας. Η αίτηση αναιρέσεως ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα, είναι συνεπώς παραδεκτή και πρέπει να ερευνηθεί περαιτέρω.

Σύμφωνα με το άρθρο 138 παρ. 1 περ. δ' ν.δ. 86/1969 "Περί δασικού κώδικα", όπως αυτό τροποποιήθηκε με το άρθρο 8 ν.δ. 996/1971 και στη συνέχεια με το άρθρο 69 ν. 921/1979, "Τα κατά το προηγούμενο άρθρο απολαμβανόμενα δασικά προϊόντα διατίθενται ... δ) προκειμένου περί δημοπρατηθέντων δασικών προϊόντων και εφόσον η δημοπρασία διαθέσεως ματαιωθεί δίς ένεκα μη προσελεύσεως πλειοδοτών ή διενεργηθεί δις και αι προσενεχθείσαι τιμαί κρίνονται ασύμφοροι, δι' ιδιαιτέρας συμφωνίας εις νομικά πρόσωπα του δημοσίου δικαίου ή εις πάντα τρίτον προσφέροντα πλείονα.

Εις τας περιπτώσεις ταύτας το τίμημα διαθέσεως καθορίζεται δι' αποφάσεως του νομάρχου, εκδιδομένης μετά γνώμην των αρμοδίων δασάρχου και περιφερειακού διευθυντού δασών. Πάντως το τίμημα τούτο δεν δύναται να είναι κατώτερον της εν δημοπρασία προσενεχθείσης προσφοράς ...". Περαιτέρω, κατά άρθρο 11 παρ. 1 π.δ. 963/1979: "Ο πλειοδότης υπέρ του οποίου κατεκυρώθη η δημοπρασία οφείλει εντός δέκα (10) ημερών από της επιδόσεως εις αυτόν, κατά τα εν παρ. 2 και 3 του άρθρου 10 οριζόμενα, της εγκριτικής αποφάσεως να προσέλθη εις την αρμοδίαν δασικήν υπηρεσίαν διά την υπογραφήν της συμβάσεως αγοραπωλησίας προσκομίζων συγχρόνως και αποδεικτικόν καταθέσεως υπέρ του Κ.Τ.Γ.Κ.

και Δασών εις την Τράπεζαν της Ελλάδος ή το Δημόσιον Ταμείον, του τιμήματος των υπέρ αυτού κατακυρωθέντων δασικών προϊόντων". Κατά δε την παράγραφο 3 του ίδιου άρθρου: "Μη προσερχομένον του πλειοδότου, εντός της εν παρ. 1 προθεσμίας διά την υπογραφήν της συμβάσεως ούτος, διά πράξεως του προϊσταμένου της αρμοδίας δασικής υπηρεσίας, κηρύσσεται έκπτωτος".

Τέλος, κατά το άρθρο 15 του ίδιου π.δ/τος: "Εις περίπτωσιν κηρύξεως πλειοδότου - αγοραστού δασικών προϊόντων ως εκπτώτου, κατά τας διατάξεις του παρόντος διατάγματος ή κατά τους ειδικωτέρους όρους της διακηρύξεως και της συμβάσεως αγοραπωλησίας, τα προϊόντα ταύτα αναπλειστηριάζονται εν όλω ή εν μέρει, κατά περίπτωσιν, εις βάρος αυτού, ούτινος η συμμετοχή εις τον εις βάρος του αναπλειστηριασμόν είναι ανεπίτρεπτος (παρ. 1).

Οι κηρυσσόμενοι ως έκπτωτοι βαρύνονται με την επί έλαττον διαφοράν του τιμήματος, ήτις ήθελεν τυχόν προκύψει μεταξύ της αρχικής δημοπρασίας και της δημοπρασίας αναπλειστηριασμού, με τους νόμιμους τόκους υπερημερίας του μη εξοφληθέντος τιμήματος διά το χρονικόν διάστημα μεταξύ της ημερομηνίας καταβολής αυτού βάσει της αρχικής δημοπρασίας και της ημερομηνίας καταβολής του βάσει της δημοπρασίας αναπλειστηριασμού ως και με οιανδήποτε δαπάνην ή ζημίαν προκληθείσαν συνεπεία του αναπλειστηριασμού (παρ. 2). ...".

Από τις διατάξεις αυτές προκύπτει ότι ο πλειοδότης - αγοραστής δασικών προϊόντων που κηρύσσεται έκπτωτος βαρύνεται με τη διαφορά του τιμήματος μεταξύ της αρχικής δημοπρασίας και της δημοπρασίας αναπλειστηριασμού με τους νόμιμους τόκους του μη εξοφληθέντος τιμήματος, όπως και των εξόδων αναπλειστηριασμού.

Απαιτείται δηλαδή η διενέργεια επιτυχούς αναπλειστηριασμού, έτσι ώστε μετά το αποτέλεσμα αυτού να προκύψει η αληθώς προβλεπόμενη από τον νόμο επιβάρυνση, που είναι μόνο η διαφορά μεταξύ του τιμήματος της αρχικής δημοπρασίας και αυτού που επιτεύχθηκε με τη δημοπρασία αναπλειστηριασμού, ενώ δεν υφίσταται στο νόμο πρόβλεψη για την επιβάρυνση αυτού που κηρύχθηκε έκπτωτος με το σύνολο του τιμήματος, εάν η δημοπρασία που επακολούθησε της αρχικής αποβεί άκαρπη.

Στην προκειμένη περίπτωση με την προσβαλλόμενη απόφασή του το Εφετείο δέχθηκε τα ακόλουθα: "Η Διεύθυνση Δασών Ν. Καβάλας προκήρυξε δημοπρασία για την έκτακτη κάρπωση ιστάμενων δασικών προϊόντων λεύκης του δασοκτήματος Νέστου, η οποία τόσο κατά την ορισθείσα αρχικώς ημερομηνία της 10-8-1998, όσο και κατά την επαναληπτική της 24-8-1998 υπήρξαν άγονες.

Κατόπιν αυτού με την υπ' αριθμ. 2110/27-8-1998 διαταγή της άνω Διεύθυνσης εγκρίθηκε η διάθεση των προϊόντων αυτών με απευθείας διάθεση και κατακυρώθηκαν στην ομόρρυθμη εταιρεία με την επωνυμία "…", με την οποία υπεγράφη η υπ' αριθμ. 2/7-4-1999 σύμβαση. Η ανωτέρω (ενν. η εταιρεία) όμως δεν προσήλθε να παραλάβει τις μερίδες οι οποίες διαμορφώθηκαν σε 218,40 χκμ.

λεπτής λεύκης και 763 χκμ. ξύλου θρυμματισμού λεύκης και για το λόγο αυτό κηρύχθηκε έκπτωτη με την υπ' αριθμ. 2027/9-5-2000 απόφαση του Δασάρχη Καβάλας, σύμφωνα με το άρθρο 138 παρ. 2γ' και 25 του ν.δ. 86/1969. Κατόπιν αυτού αποφασίσθηκε από την αρμόδια επιτροπή η εκποίηση των προϊόντων αυτών με απευθείας συμφωνία. Πλειοδότης αναδείχθηκε ο ενάγων (δηλ.

ο αναιρεσίβλητος) και εγκρίθηκε η διάθεση των προϊόντων αυτών στον ίδιο με την υπ' αριθμ. 1523/14-6-2000 απόφαση της Διεύθυνσης Δασών Καβάλας. Στη συνέχεια με το υπ' αριθμ. 2942/26-6-2000 έγγραφο του Δασαρχείου Καβάλας ειδοποιήθηκε ο ενάγων για την καταβολή του τιμήματος και την παραλαβή των προϊόντων, πλην όμως αυτός δεν προσήλθε και με την υπ' αριθμ. 4271/6-9-2000 απόφαση του Δασάρχη Καβάλας κηρύχθηκε έκπτωτος, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 11 παρ. 3 του π.δ. 963/1979.

Επακολούθησαν δύο δημοπρασίες των άνω προϊόντων, στις 16-10-2000 και στις 27-11-2000, οι οποίες απέβησαν άγονες, λόγω μη προσέλευσης κανενός πλειοδότη ... Μετά ταύτα με την υπ' αριθμ. 54/5-1-2001 απόφαση της Διεύθυνσης Δασών Καβάλας εγκρίθηκε η βεβαίωση ολόκληρου του ποσού του τιμήματος ύψους 6.849.131 δρχ., ήδη 20.100,16 ευρώ, σε βάρος του ενάγοντος και με το υπ' αριθμ. 3467/2001 έγγραφο της ίδιας υπηρεσίας βεβαιώθηκε το άνω ποσό ως οφειλή αυτού στη Δ.Ο.Υ.

Ελευθερούπολης Ν. Καβάλας". Με τις παραδοχές αυτές το Εφετείο έκρινε στη συνέχεια ότι η ενέργεια αυτή από πλευράς υπηρεσιών του Δημοσίου δεν ήταν σύννομη, με το αιτιολογικό ότι δεν υφίσταται πρόβλεψη στο νόμο για την επιβάρυνση αυτού που κηρύχθηκε έκπτωτος με το σύνολο του τιμήματος, εάν η δημοπρασία που επακολούθησε της αρχικής απέβη άκαρπη, όπως στην προκειμένη περίπτωση, και κατόπιν αυτού δέχθηκε ως βάσιμο τον σχετικό λόγο εφέσεως του εκκαλούντος - ενάγοντος και αφού εξαφάνισε την απόφαση του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου που είχε κρίνει αντιθέτως, διακράτησε την υπόθεση και δικάζοντας επί της αγωγής τη δέχθηκε ως προς το αίτημα να αναγνωρισθεί η ανυπαρξία της οφειλής του ενάγοντος προς το Δημόσιο από την ως άνω αιτία.

Έτσι που έκρινε το Εφετείο και με βάση τα προεκτεθέντα ορθά το νόμο, και ειδικότερα τις διατάξεις του άρθρου 15 π.δ. 963/1979, ερμήνευσε και εφάρμοσε και υπήγαγε τα πραγματικά περιστατικά που ανελέγκτως δέχθηκε ως αποδεδειγμένα στις ως άνω διατάξεις, τα δε αντιθέτως υποστηριζόμενα από το αναιρεσείον Ελληνικό Δημόσιο με το μοναδικό λόγο αναιρέσεως από το άρθρο 559 αρ. 1 ΚΠολΔ τυγχάνουν αβάσιμα.

Πρέπει, επομένως, να απορριφθεί η αίτηση να καταδικασθεί δε το αναιρεσείον ως ηττώμενος διάδικος στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσίβλητου (άρθρο 176, 183 ΚΠολΔ), θα καθορισθεί όμως αυτή μειωμένη σύμφωνα με το άρθρο 22 ν. 3693/1957, όπως ορίζεται στο διατακτικό.

Γ Ι Α Τ Ο Υ Σ Λ Ο Γ Ο Υ Σ Α Υ Τ Ο Υ Σ

Απορρίπτει την από 7-12-2010 αίτηση του Ελληνικού Δημοσίου για αναίρεση της 459/2010 αποφάσεως του Εφετείου Θράκης.

Καταδικάζει το αναιρεσείον στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσίβλητου και την ορίζει στο ποσόν των τριακοσίων (300) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε, στην Αθήνα, στις 26 Νοεμβρίου 2013.

Δημοσιεύθηκε, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 9 Ιανουαρίου 2014.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ