Supreme Court dismisses appeal against accident insurance liability verdict due to lack of legal interest.

Απόφαση 709 / 2011 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 709/2011

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Χαράλαμπο Ζώη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Γεωργία Λαλούση, Βασιλική Θάνου - Χριστοφίλου, Δημητρούλα Υφαντή και Βασίλειο Λαμπρόπουλο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 3 Δεκεμβρίου 2010, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Νομικού Προσώπου Ιδιωτικού Δικαίου με την επωνυμία "ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΑΣΦΑΛΙΣΕΩΣ ΕΥΘΥΝΗΣ ΑΠΟ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ" που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, ως ειδικού εκ του νόμου διαδόχου της ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "ΓΑΛΑΞΙΑΣ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ Α.Ε.Γ.Α" το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Μανουσάκη και κατέθεσε προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Β. Μ.-Θ., χήρας Γ. Θ., 2) Α. Θ., 3) Ο. Θ., κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Σταμάτιο Γρύλλη και κατέθεσαν προτάσεις, 4) Α. συζύγου Ο. Θ., κατοίκου ..., η οποία δεν εμφανίστηκε στο ακροατήριο, 5) Ε. συζύγου Λ. Ι., το γένος Ο. Θ., κατοίκου ..., η οποία παραστάθηκε μετά του πληρεξουσίου δικηγόρου της Σοφοκλή Μάκου και κατέθεσε προτάσεις.

Στο σημείο αυτό, ο συνήγορος της 5ης των ως άνω αναιρεσιβλήτων, αφού έλαβε το λόγο από τον Πρόεδρο, δήλωσε ότι η υπό στοιχείο 4 αναιρεσίβλητη Α. σύζυγος Ο. Θ., απεβίωσε στις 6/8/2009 σύμφωνα με την προσκομισθείσα υπ' αριθμό …/Δ/2009 ληξιαρχική πράξη θανάτου της ληξιάρχου Δήμου Βύρωνα, και την παρούσα δίκη συνεχίζει η εξ αδιαθέτου κληρονόμος αυτής Ε. σύζυγος Λ. Ι., το γένος Ο. Θ., κάτοικος Αθηνών, η οποία παραστάθηκε μετά του ιδίου ως άνω δικηγόρου και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με τις από 15/4/2005 και 30/5/2005 αγωγές των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών και συνεκδικάστηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 2905/2006 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και οι 5435/2007 μη οριστική και 2669/2007 οριστική του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί το αναιρεσείον με την από 10/7/2009 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Βασίλειος Λαμπρόπουλος ανέγνωσε την από 23/11/2010 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή των λόγων της από 10-7-2009 αίτησης του Επικουρικού Κεφαλαίου για αναίρεση της υπ' αριθμ. 2669/2009 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, οι πληρεξούσιοι των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 286 εδ. α, 287 παρ.1 και 290 ΚΠολΔ, τα οποία εφαρμόζονται και στην αναιρετική δίκη (άρθρ. 573 παρ.1 ΚΠολΔ), προκύπτει ότι η βίαιη διακοπή της δίκης που επέρχεται από το θάνατο διαδίκου, καθώς και η εκουσία επανάληψη αυτής από τους κληρονόμους του, μπορούν να γνωστοποιηθούν διαδοχικά με ενιαία δήλωση στο ακροατήριο κατά την εκφώνηση της υποθέσεως προς συζήτηση, εφόσον δεν υπάρξει αμφισβήτηση της ιδιότητας τους ως κληρονόμων, οπότε ακολουθεί αμέσως συζήτηση της υποθέσεως (ΑΠ [Ολ.] 22/2000).

Στην προκειμένη περίπτωση όπως αποδεικνύεται από την προσκομιζόμενη 065/Δ/2009 ληξιαρχική πράξη θανάτου του Ληξιάρχου Βύρωνα Αττικής, στις 6-8-2009 απεβίωσε η τετάρτη των αναιρεσιβλήτων Α. συζ. Ο. Θ., η οποία κληρονομήθηκε εξ αδιαθέτου από την πέμπτη αναιρεσίβλητη Ε. συζ. Λ. Ι., το γένος Ο. Θ. θυγατέρα της, πράγμα το οποίο δεν αμφισβητείται.

Επομένως, εφόσον η τελευταία, ως εξ αδιαθέτου κληρονόμος της ανωτέρω αποβιωσάσης νομίμως δήλωσε στο ακροατήριο κατά την εκφώνηση της υπόθεσης την λόγω του θανάτου εκείνης βιαία διακοπή της δίκης και την εκούσια στο όνομα της επανάληψη αυτής, που διακόπηκε βιαίως, λόγω θανάτου αυτής, παραδεκτά προχωρεί η συζήτηση της υποθέσεως.

Επίσης, παραδεκτά συνεχίζεται η δίκη ως προς την αναιρεσίβλητη αυτή και από τους παρισταμένους δεύτερο και τρίτο εκ των αναιρεσιβλήτων Αινεία και Ο. Θ., εγγονούς της, και εξ αδιαθέτου συγκληρονόμους της, αφού ουδείς εκ των παρισταμένων διαδίκων αντιλέγει περί αυτού (άρθρ. 261 ΚΠολΔ, πρβλ ΑΠ [Ολ.] 17/1989).

Κατά τη διάταξη του άρθρου 26 ΑΚ "οι ενοχές από αδίκημα διέπονται από το δίκαιο της πολιτείας όπου διαπράχθηκε το αδίκημα". Από τη διάταξη αυτή συνάγεται ότι η σχέση η οποία δημιουργείται, με τη διάπραξη αδικήματος στην Ελλάδα, από το οποίο επήλθε ο θάνατος αλλοδαπού, διέπεται από το Ελληνικό δίκαιο. Επομένως, κατά το δίκαιο αυτό κρίνεται, εκτός άλλων, ο παράνομος χαρακτήρας της πράξεως, η υπαιτιότητα, το τυχόν οικείο πταίσμα του παθόντος, το ζήτημα της προσφόρου αιτιώδους συνάφειας, αν η ευθύνη είναι αντικειμενική ή υποκειμενική και οι προϋποθέσεις θεμελιώσεως αυτής, η ικανότητα προς καταλογισμό, ο κύκλος των προστατευομένων έννομων αγαθών ή των υποκειμενικών δικαιωμάτων, ο υπόχρεος προς αποζημίωση, το πρόσωπο του δικαιούχου της αποζημιώσεως, καθώς και οι έννομες συνέπειες της αδικοπραξίας, ήτοι η μορφή και η έκταση της αποζημιώσεως, αν η αποζημίωση παρέχεται σε κεφάλαιο εφάπαξ ή σε περιοδικές παροχές, αν παρέχεται χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης ή ψυχικής οδύνης (άρθρ. 932 ΑΚ), τα θέματα των εξόδων κηδείας, της αναγωγής των πλειόνων συνυποχρέων, καθώς και των οφειλομένων τόκων από την επίδοση της αγωγής αποζημιώσεως.

Στην προαναφερθείσα έννοια του "κύκλου των προστατευομένων αγαθών ή των υποκειμενικών δικαιωμάτων" περιλαμβάνονται και προσδιορίζονται απευθείας, κατά τη προαναφερθείσα διάταξη του άρθρου 26 ΑΚ, και όλα εκείνα τα πρόσωπα που δικαιούνται και νομιμοποιούνται ενεργητικώς στο να προβάλλουν, κατά περίπτωση, αντίστοιχες αξιώσεις, συνδεόμενες με την ένδικη αδικοπρακτική συμπεριφορά είτε με ορισμένη ιδιότητα, είτε εξ ιδίου δικαίου.

Επομένως, στην περίπτωση θανατώσεως, σε τροχαίο ατύχημα στην Ελλάδα, αλλοδαπού, για να κριθεί η νομιμοποίηση εκείνων που ζητούν με αγωγή την επιδίκαση χρηματικής ικανοποιήσεως, λόγω ψυχικής οδύνης, με την έννοια "των ανηκόντων στον κύκλο των προσώπων, που είναι φορείς εννόμων αγαθών ή υποκειμενικών δικαιωμάτων" τα οποία προσβλήθηκαν από τις επαχθείς συνέπειες της αδικοπραξίας, θα εφαρμοστεί, με βάση τη διάταξη του άρθρου 26 ΑΚ, αμέσως το Ελληνικό Δίκαιο, χωρίς την παρεμβολή άλλης έρευνας, στο πλαίσιο εφαρμογής των αρχών του ιδιωτικού διεθνούς δικαίου που έχει σχέση με την έννοια του προκρίματος και του προδικαστικού ζητήματος, και ειδικά η διάταξη του άρθρου 932 ΑΚ, με την οποία θα προσδιοριστεί, στη συγκεκριμένη περίπτωση, το εάν ο συγκεκριμένος ενάγων ανήκει στο κύκλο των δικαιουμένων προσώπων, με την προαναφερθείσα έννοια, ανεξαρτήτως που εάν, στη συγκεκριμένη περίπτωση, με βάση το (μη εφαρμοστέο όμως) ουσιαστικό δίκαιο της ιθαγενείας του θανόντος και εκείνων που ζητούν την επιδίκαση της χρηματικής ικανοποιήσεως, προβλέπεται διαφορετική ρύθμιση, ως προς τα πρόσωπα που ανήκουν στον κύκλο εκείνων που δικαιούνται να επιδιώξουν την αντίστοιχη αξίωση ή δεν προβλέπεται καμία ρύθμιση.

Ειδικότερα, κατά το άρθρο 932 εδ.3 ΑΚ, σε περίπτωση θανατώσεως προσώπου, η χρηματική ικανοποίηση μπορεί να επιδικασθεί στην οικογένεια του θύματος, λόγω ψυχικής οδύνης. Στην διάταξη αυτή δεν γίνεται προσδιορισμός της έννοιας του όρου "οικογένεια του θύματος", προφανώς γιατί ο νομοθέτης δεν θέλησε να διαγράψει δεσμευτικώς τα όρια ενός θεσμού, ο οποίος, ως εκ της φύσεως του, υφίσταται αναγκαίως τις επιδράσεις εκ των κοινωνικών διαφοροποιήσεων, κατά τη διαδρομή του χρόνου.

Κατά την αληθή, όμως, έννοια της εν λόγω διατάξεως, που απορρέει από τον σκοπό της θεσπίσεως της, στην οικογένεια του θύματος περιλαμβάνονται οι εγγύτεροι και στενώς συνδεόμενοι συγγενείς του θανατωθέντος, δοκιμάσθηκαν ψυχικά από την απώλεια του και προς ανακούφιση του ηθικού πόνου αυτών στοχεύει η διάταξη αυτή, αδιαφόρως αν συζούσαν μαζί του ή διέμεναν χωριστά.

Υπό την έννοια αυτή, μεταξύ των προσώπων τούτων περιλαμβάνονται ο σύζυγος, τα τέκνα, οι αδελφοί του θανόντος, οι γονείς, οι παππούδες, ενώ, σημειωτέων, η επιδίκαση της από το άρθρο 932 εδ.3 ΑΚ προβλεπομένης, χρηματικής ικανοποιήσεως στα δικαιούμενα πρόσωπα, τελεί υπό την αυτονόητη προϋπόθεση, που συνιστά πραγματικό ζήτημα, της υπάρξεως, κατ' εκτίμηση του δικαστού της ουσίας, μεταξύ αυτών και του θανατωθέντος, όταν ο τελευταίος ζούσε, αισθημάτων αγάπης και στοργής, η διαπίστωση της ανυπαρξίας των οποίων μπορεί να οδηγήσει στον αποκλεισμό, είτε όλων των προσώπων αυτών, είτε κάποιων η κάποιου από αυτούς, από την επιδίκαση της εν λόγω χρηματικής ικανοποιήσεως (ΑΠ [Ολ.] 21/2000).

Επομένως, ο προσδιορισμός, τελικώς από το δικαστήριο, των συγκεκριμένων εναγόντων, ως ανηκόντων στον κύκλο των προστατευομένων αγαθών ή υποκειμενικών δικαιωμάτων και η αντίστοιχη νομιμοποίηση των, θα κριθεί με βάση την προαναφερθείσα διάταξη του άρθρου 932 ΑΚ και ειδικώς με βάση την προαναφερθείσα έννοια της οικογένειας, όπως προσδιορίζεται, αποκλειστικώς, από το ελληνικό ουσιαστικό δίκαιο, και την αντίστοιχη ερμηνεία της ίδιας διατάξεως που προαναφέρθηκε.

Μόνο δε στην περίπτωση εκείνη που αμφισβητηθεί, στη συνέχεια, μια από τις πιο πάνω συγγενικές ιδιότητες, εφόσον έχει σχέση με την ύπαρξη ή την εγκυρότητα της σχέσεως εκείνης, από την οποία προέρχονται η ιδιότητα αυτή (πχ η ύπαρξη ή όχι νομίμου γάμου ή συγγενικής σχέσεως γονέως και τέκνου), τότε πλέον καθίσταται αναγκαία η εφαρμογή των διατάξεων των άρθρων 13, 14, 17-24 ΑΚ (κατά περίπτωση) για να κριθεί, αναλόγως, το εάν ο ενάγων έχει, τελικώς, την ιδιότητα του συζύγου ή τέκνου ή του πατέρα ή του παππού του θανατωθέντος.

Εξ' άλλου, κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 1 ΚΠολΔ, ιδρύεται λόγος αναιρέσεως, αν παραβιάσθηκε κανόνας ουσιαστικού δικαίου, εσωτερικού ή διεθνούς. Κατά την έννοια της διατάξεως αυτής, ο κανόνας παραβιάζεται είτε με ψευδή ερμηνεία, η οποία υπάρχει όταν αποδίδεται στον κανόνα έννοια διαφορετική από την αληθινή, είτε με μη ορθή εφαρμογή, η οποία συντελείται, όταν εφαρμόζεται κανόνας, ενώ δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του, ή όταν δεν εφαρμόζεται, ενώ έπρεπε, ή όταν εφαρμόζεται εσφαλμένως.

Κατά το άρθρο 928 ΑΚ, σε περίπτωση θανάτωσης προσώπου ο υπόχρεως οφείλει να καταβάλει τα έξοδα κηδείας σε εκείνον που κατά νόμο βαρύνεται με αυτά. Κατά την έννοια της διατάξεως αυτής σε συνδυασμό με το άρθρο 1831 ΑΚ, τα έξοδα κηδείας του θανατωθέντος, ήτοι όλες οι γενόμενες δαπάνες για τον ενταφιασμό, οι οποίες τελούν σε άμεση σχέση με το θάνατο και είναι ανάλογες προς την κοινωνική του θέση, δικαιούνται να αξιώσουν από τον υπεύθυνο του θανάτου του εκείνοι που φέρουν αυτά κατά νόμον, οι οποίοι είναι κληρονόμοι του ή προς διατροφή υπόχρεοι ή ένας από αυτούς, εφόσον κατέβαλε αυτά, καθόσον η αξίωση αυτή έχει τον χαρακτήρα αποζημιώσεως και δεν επιδιώκεται με κληρονομικό δικαίωμα, ως στοιχείο της κληρονομίας ώστε να χωρήσει επιμερισμός με βάση τη κληρονομική μερίδα (ΑΠ 1590/1980).

Στην προκείμενη περίπτωση το Εφετείο με τη προσβαλλόμενη απόφαση του, όπως προκύπτει από αυτή, δέχθηκε ότι σε περίπτωση θανατώσεως αλλοδαπού υπηκόου, συνεπεία αδικήματος διαπραχθέντος στην Ελλάδα, για επιδίκαση χρηματικής ικανοποίησης λόγω ηθικής βλάβης ή ψυχικής οδύνης θα εφαρμοστεί, για να κριθεί αν στην συγκεκριμένη περίπτωση θεμελιώνεται και με ποιες προϋποθέσεις απαίτηση χρηματικής ικανοποίησης, το Ελληνικό ουσιαστικό δίκαιο.

Το θέμα όμως ποια πρόσωπα ανήκουν στην οικογένεια του θανόντος, ώστε να δικαιούνται χρηματικής ικανοποίησης λόγω ψυχικής οδύνης θα κριθεί από το εφαρμοστέο δίκαιο, που ορίζουν οι λοιπές διατάξεις του Ελληνικού Ιδιωτικού Διεθνούς Δικαίου, ανάλογα με τη συγγενική σχέση των εναγόντων με τον θανόντα. Περαιτέρω, κατά τη διάταξη του άρθρου 932 ΑΚ σε περίπτωση θανάτωσης προσώπου μπορεί να επιδικαστεί χρηματική ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης στην οικογένεια του θύματος, της οποίας (οικογένειας) δεν γίνεται προσδιορισμός, πλην όμως περιλαμβάνονται οι εγγύτεροι και στενώς συνδεόμενοι συγγενείς του θανατωθέντος που δοκιμάστηκαν ψυχικά από την απώλεια του, αδιαφόρως αν συζούσαν μαζί του ή διέμεναν χωριστά.

Εν συνεχεία επειδή το Αλβανικό δίκαιο δεν προβλέπει το θεσμό της χρηματικής ικανοποιήσεως λόγω ψυχικής οδύνης και συνεπώς τα πρόσωπα που θα δικαιούντο να ζητήσουν να τους καταβληθεί ένα χρηματικό ποσό το ζήτημα θα κριθεί κατά το Ελληνικό δίκαιο. Τέλος, ότι όλοι οι ενάγοντες σύζυγος, κατιόντες, γονείς και αδέλφια, Αλβανοί υπήκοοι περιλαμβάνονται στην οικογένεια του θανόντος Αλβανού υπηκόου και δικαιούνται να ζητήσουν χρηματική ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης.

Επίσης δέχθηκε ότι η πρώτη αναιρεσίβλητη Β. Μ. Θ., συνεπεία του θανάτου του συζύγου της, υποχρεώθηκε να δαπανήσει το συνολικό ποσό των 1.697,28 ευρώ, ως εξ αδιαθέτου κληρονόμος αυτού, για έξοδα κηδείας. Με αυτές τις παραδοχές το Εφετείο έκρινε νόμιμες τις αγωγές των ήδη αναιρεσιβλήτων, Αλβανών υπηκόων, με τις οποίες ζητούσαν να υποχρεωθούν οι αρχικώς εναγόμενοι, μεταξύ των οποίων και η ασφαλιστική εταιρεία "ΓΑΛΑΞΙΑΣ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΕΓΑ" στη θέση της οποίας υπεισήλθε το αναιρεσείων Επικουρικό Κεφάλαιο, συνεπεία ανάκληση της αδείας της, τα σε αυτή αναφερόμενα χρηματικά ποσά, ως χρηματική ικανοποίηση, λόγω ψυχικής οδύνης που υπέστησαν από το θάνατο του συζύγου, πατρός, τέκνου και αδελφού, ωσαύτως Αλβανού υπηκόου, που επήλθε από το αναφερόμενο σε αυτές συμβάν στις 19-9-2004 επί της οδού … των … .

Επίσης έκρινε νόμιμη και την αξίωση της πρώτης αναιρεσίβλητης για την επιδίκαση των εξόδων κηδείας, εφόσον κατέβαλε αυτά, καθόσον η αξίωση αυτή έχει το χαρακτήρα της αποζημίωσης και δεν επιδιώκεται με κληρονομικό δικαίωμα, ως στοιχείου της κληρονομιάς, ώστε να χωρήσει επιμερισμός με βάση την κληρονομική μερίδα.

Έτσι που έκρινε το Εφετείο, δεν παραβίασε ευθέως, με εσφαλμένη εφαρμογή τη διάταξη του άρθρου 26 ΑΚ, διότι, ως προς το προαναφερόμενο ζήτημα του προσδιορισμού των μελών της οικογενείας του θανατωθέντος Γ. Θ., τα οποία έχουν αξίωση χρηματικής ικανοποίησης, λόγω ψυχικής οδύνης, εφαρμοστέο ήταν το Ελληνικό δίκαιο και ειδικότερα η ουσιαστικού δικαίου διάταξη του άρθρου 932 ΑΚ και ο γενόμενος με αυτή προσδιορισμός της έννοιας της οικογενείας, και όχι το Αλβανικό δίκαιο.

Επίσης δεν παραβίασε τη διάταξη του άρθρου 928 ΑΚ, καθώς κι' αυτές των άρθρων 341, 360 και 361 του Αλβ. ΑΚ. Παράλληλα, δεν παραβίασε με τη μη εφαρμογή τους τις διατάξεις των άρθρων 17-18 ΑΚ που υποδεικνύουν την εφαρμογή του Αλβανικού δικαίου, εφόσον στο αναιρετήριο δεν γίνεται επίκληση, ότι στο Εφετείο αμφισβητήθηκε η ιδιότητα και η προαναφερόμενη συγγενική σχέση των εναγόντων-αναιρεσιβλήτων με τον θανόντα.

Επομένως, ο πρώτος λόγος αναίρεσης με τον οποίον προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η αιτίαση ότι υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ. 1 ΚΠολΔ είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

Επειδή ο από τον αριθμό 9 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, λόγος αναιρέσεως ιδρύεται και όταν το δικαστήριο επιδίκασε περισσότερα από όσα ζητήθηκαν, περίσταση η οποία συντρέχει και όταν το κατ' έφεση δικάζον δικαστήριο, επιδίκασε περισσότερα από όσα ζητήθηκαν με την έφεση ή αντέφεση (ΑΠ 703/2002). Στην προκειμένη περίπτωση από την επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων προκύπτουν τα εξής:

Με την αγωγή του εναντίον της ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "ΓΑΛΑΞΙΑΣ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΕΓΑ" ο Ο. Θ., πατέρας του αποβιώσαντος, την 19.9.2004, συνεπεία τροχαίου ατυχήματος Γ. Θ., ζήτησε να αναγνωρισθεί ότι η εναγόμενη αυτή υποχρεούται να του καταβάλει το αιτούμενο ποσό ως χρηματική ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης που υπέστη, συνεπεία του θανάτου του υιού του, το οποίο προκλήθηκε από αποκλειστική υπαιτιότητα του ασφαλισμένου στην εναγόμενη αυτή οδηγού του υπ' αριθ.

… Ι.Χ.Ε. αυτοκινήτου F. Χ.. Το πρωτοβάθμιο δικαστήριο δέχθηκε εν μέρει την αγωγή και αναγνώρισε ότι η άνω εναγόμενη ασφαλιστική εταιρεία υποχρεούται να καταβάλει στον εν λόγω ενάγοντα Ο. Θ., το ποσό των 30.000 ευρώ νομιμοτόκως, ως χρηματική ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης. Μετά τη δημοσίευση της οριστικής απόφασης του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου στη θέση της εναγομένης ασφαλιστικής εταιρείας, υπεισήλθε, λόγω ανακλήσεως της αδείας λειτουργίας αυτής, το ήδη αναιρεσείον Επικουρικό Κεφάλαιο, κατά δε της απόφασης του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, άσκησε έφεση τόσον ο ενάγων Ο.

Θ. όσο και το Επικουρικό Κεφάλαιο. Κατά τη διάρκεια της εκκρεμοδικίας των αντίθετων αυτών εφέσεων, ο ενάγων-εκκαλών και εφεσίβλητος Ο. Θ., απεβίωσε την 14.9.2007 και η δίκη διεκόπη βιαίως ως προς αυτόν, μετά γνωστοποίηση του θανάτου του από τους δικαιουμένους να επαναλάβουν αυτή κληρονόμους του, τέκνα του θανόντος υιού του Γ., Α.

και Ο., που έγινε με την από 23.6.2008 κλήση τους. Οι αντίθετες αυτές εφέσεις συνεκδικάσθηκαν από το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφαση του, με την οποία κρίθηκε, όπως και στον πρώτο βαθμό ότι αποκλειστικά υπαίτιος του θανατηφόρου τροχαίου είναι ο ασφαλισμένος οδηγός του υπ' αριθ. … Ι.Χ.Ε. αυτοκινήτου, απερρίφθησαν οι αντίθετες εφέσεις του Επικουρικού Κεφαλαίου και του θανόντος ενάγοντος Ο.

Θ.. Όπως από τις αιτιολογίες της προσβαλλόμενης απόφασης προκύπτει το Εφετείο δέχεται ότι κατά το Αλβανικό δίκαιο (άρθρα 360 και 361 Αλβανικού Αστικού Κώδικα) κληρονόμοι εξ αδιαθέτου του αποβιώσαντος κατά τη διάρκεια της δίκης Ο. Θ. είναι η σύζυγος του και τα τέκνα του, στην κατ' ισομοιρία (1/3) κληρονομική μερίδα του προαποβιώσαντος υιού του Γ., καλούνται τα τέκνα του τελευταίου Α.

και Ο., τα οποία όμως, με δήλωσή τους που καταχωρήθηκε στα πρακτικά εδήλωσαν ότι δεν επιθυμούν να συνεχισθεί η δίκη μεταξύ αυτών ως κληρονόμων του αποβιώσαντος διαδίκου Ο. Θ. και των αντιδίκων τους και επομένως η κληρονομική μερίδα αυτών (1/3) κατανέμεται μεταξύ των λοιπών κληρονόμων αυτού ήτοι της συζύγου του και της θυγατέρας του.

Η αιτιολογία αυτή του Εφετείου που αφορά τις μεταξύ των συγκληρονόμων σχέσεις είναι πλεονασματική και δεν στηρίζει το διατακτικό της προσβαλλόμενης απόφασης, με την οποία όπως προαναφέρθηκε, απορρίφθηκαν οι αντίθετες εφέσεις και επικυρώθηκε η εκκαλουμένη απόφαση του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου που επιδίκασε στον ενάγοντα Ο.

Θ., ως χρηματική ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης το χρηματικό ποσό των 30.000 ευρώ. Έτσι που έκρινε το Εφετείο δεν επιδίκασε επιπλέον των αιτηθέντων στον ενάγοντα Ο. Θ. και επομένως ο περί του αντιθέτου δεύτερος λόγος από τον αριθ. 9 του άρθρου 559 ΚΠολΔ είναι αβάσιμος.

Ο με τις προτάσεις παραδεκτά προβαλλόμενος ισχυρισμός της πέμπτης αναιρεσίβλητης (άρθρ. 570 παρ.1 ΚΠολΔ) για έλλειψη εννόμου συμφέροντος του αναιρεσείοντος για την άσκηση του ανωτέρω λόγου αναίρεσης, ο οποίος λαμβάνεται υπόψη και αυτεπαγγέλτως (ΑΠ 117/2005), είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, καθόσον ούτος υποχρεούμενος προς καταβολή της αποζημίωσης έχει έννομο συμφέρον.

Κατ' ακολουθίαν όλων των ανωτέρω πρέπει να απορριφθεί η ένδικη αίτηση αναίρεσης και να καταδικαστεί το αναιρεσείον Επικουρικό Κεφάλαιο, λόγω της ήττας του (άρθρ. 176, 183 ΚΠολΔ) στα δικαστικά έξοδα, κάθε ομάδας αναιρεσιβλήτων σύμφωνα με το διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 10.7.2009 αίτηση του Επικουρικού Κεφαλαίου για αναίρεση της υπ' αριθμ. 2669/2009 απόφασης του Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει το αναιρεσείον Επικουρικό Κεφάλαιο στα δικαστικά έξοδα, κάθε ομάδας αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει στο ποσό των δυο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 3 Φεβρουαρίου 2011.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριο του στις 12 Μαΐου 2011.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ