Supreme Court allows appeal against administrative decision, ruling acceptance must be explicit per Greek law.

Απόφαση 708 / 2024 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 708/2024

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Μυρσίνη Παπαχίου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Ασπασία Μεσσηνιάτη - Γρυπάρη, Σωκράτη Πλαστήρα, Σταύρο Μάλαινο και Αντιγόνη Τζελέπη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 20 Οκτωβρίου 2023, με την παρουσία και του Γραμματέα Α. Λ., για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος - καλούντος: Ελληνικού Δημοσίου, που εκπροσωπείται νόμιμα από τον Υπουργό Οικονομικών, που κατοικοεδρεύει στην Αθήνα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από την Αγγελική Αναστοπούλου, Πάρεδρο ΝΣΚ, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Των αναιρεσιβλήτων - καθ' ων η κλήση: 1) Θ. Γ. του Φ., κατοίκου ..., 2) ανώνυμης εταιρείας γενικών ασφαλίσεων με την επωνυμία "ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΠΙΣΤΗ" και ήδη "Allianz Ευρωπαϊκή Πίστη Μονοπρόσωπη Ανώνυμη Ασφαλιστική Εταιρεία", που εδρεύει στο Χαλάνδρι Αττικής και εκπροσωπείται νόμιμα και 3) ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "ΚΑΣΤΡΙ ΑΤΕ", που εδρεύει στο Μαρούσι Αττικής και εκπροσωπείται νόμιμα, εκ των οποίων η 2η εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Θεόδωρο Χρόνη με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και ο οποίος στην εν λόγω από 19-10-2023 δήλωση, καθώς και με τις κατατεθείσες προτάσεις του δήλωσε την ως άνω μεταβολή της επωνυμίας της αναιρεσίβλητης εταιρείας, ενώ οι 1ος και 3η δεν παραστάθηκαν, ούτε εκπροσωπήθηκαν στο ακροατήριο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 11-9-2009 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος - καλούντος, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Τρικάλων. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 6/2012 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 55/2017 του Μονομελούς Πρωτοδικείου Τρικάλων. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζήτησε το αναιρεσείον με την από 15-7-2019 αίτησή του.

Εκδόθηκε η 184/2022 απόφαση του Αρείου Πάγου, η οποία ματαίωσε τη συζήτηση της υπόθεσης μεταξύ του αναιρεσείοντος και των πρώτου και τρίτης των αναιρεσιβλήτων και κήρυξε απαράδεκτη τη συζήτηση μεταξύ του αναιρεσείοντος και της δεύτερης αναιρεσίβλητης. Η υπόθεση επανέρχεται για συζήτηση με την από 16-2-2022 κλήση του αναιρεσείοντος - καλούντος.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, με Εισηγητή τον Αρεοπαγίτη Σωκράτη Πλαστήρα, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκαν μόνο το αναιρεσείον και η 2η των αναιρεσιβλήτων όπως σημειώνεται πιο πάνω.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την από 16-2-2022 κλήση του αναιρεσείοντος νόμιμα φέρεται προς συζήτηση η από 15-7-2019 (αριθ. έκθ. κατάθ. 4/15-7-2019) αίτηση αναίρεσης, μετά την έκδοση επ'αυτής της με αριθ. 184/2022 απόφασης του Δικαστηρίου τούτου, με την οποία ματαιώθηκε η συζήτησή της ως προς τους πρώτο και τρίτη των αναιρεσίβλητων και κηρύχτηκε απαράδεκτη η συζήτησή της ως προς τη δεύτερη αναιρεσίβλητη. Κατά τη διάταξη του άρθρου 576 παρ. 2 του ΚΠολΔ, αν κατά τη συζήτηση της αναίρεσης δεν εμφανισθεί ή εμφανισθεί, αλλά δεν λάβει μέρος με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος, κάποιος από τους διαδίκους, ο Άρειος Πάγος ερευνά αυτεπαγγέλτως αν ο απολειπόμενος διάδικος επέσπευσε εγκύρως τη συζήτηση, οπότε συζητεί την υπόθεση σαν να ήταν παρόντες οι διάδικοι, ή, αν τη συζήτηση επέσπευσε ο αντίδικος του απολειπόμενου διαδίκου, οπότε εξετάζει αυτεπαγγέλτως αν κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα. Αν η κλήση για συζήτηση δεν επιδόθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα ο Άρειος Πάγος κηρύσσει απαράδεκτη τη συζήτηση και η υπόθεση επαναφέρεται για συζήτηση με νέα κλήση. Στην αντίθετη περίπτωση προχωρεί στη συζήτηση παρά την απουσία εκείνου που έχει κλητευθεί (ΑΠ 1205/2022).

Στην ερευνώμενη υπόθεση, από τις με αριθ. ...-2022 και ...-2022 εκθέσεις επίδοσης των δικαστικών επιμελητών στο Εφετείο Λάρισας Ε. Μ. και στο Εφετείο Αθηνών Χ. Φ., αντιστοίχως, που προσκομίζει το αναιρεσείον, το οποίο επισπεύδει τη συζήτηση της υπόθεσης, προκύπτει ότι, ακριβές επικυρωμένο αντίγραφο της από 16-2-2022 κλήσης και συνεπίδοση της από 15-7-2019 αίτησης αναίρεσης (ΑΠ 862/2012, ΑΠ 707/2003), με την κάτω από αυτή πράξη ορισμού δικασίμου και κλήση προς συζήτηση για τη δικάσιμο που αναφέρεται στην αρχή της παρούσας (20-10-2023) επιδόθηκε, νομότυπα και εμπρόθεσμα, στους πρώτο και τρίτη των αναιρεσίβλητων, αντίστοιχα.

Κατά συνέπεια, αφού οι ως άνω αναιρεσίβλητοι δεν εκπροσωπήθηκαν από πληρεξούσιο δικηγόρο κατά την παρούσα δικάσιμο, κατά την οποία η υπόθεση εκφωνήθηκε με τη σειρά της από το οικείο πινάκιο, ούτε κατέθεσαν έγγραφη δήλωση, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 242 παρ. 2 του ΚΠολΔ., που εφαρμόζεται, κατά τη διάταξη του άρθρου 573 παρ. 1 του ίδιου Κώδικα και στη διαδικασία της αναιρετικής δίκης, πρέπει να προχωρήσει η συζήτηση παρά την απουσία τους (άρθρο 576 παρ. 2 του ΚΠολΔ).

Με την από 15-7-2019 (αριθ. έκθ. κατάθ. 4/15-7-2019) αίτηση αναίρεσης προσβάλλεται η, αντιμωλία των διαδίκων, εκδοθείσα κατά την ειδική διαδικασία των διαφορών για ζημίες από αυτοκίνητο και τη σύμβαση ασφάλισης (άρθρ. 681A, 666, 667 και 670 έως 676 του ΚΠολΔ, όπως ίσχυαν πριν από την αντικατάστασή τους με το άρθρο τέταρτο του άρθρου 1 του ν. 4335/2015), με αριθ. 55/2017 τελεσίδικη απόφαση του, ως Εφετείου δικάσαντος, Μονομελούς Πρωτοδικείου Τρικάλων.

Αυτή είναι παραδεκτή (άρθρ. 577 παρ. 1 του ΚΠολΔ), διότι ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα, εντός της διετούς καταχρηστικής προθεσμίας του άρθρου 564 παρ. 3 του ΚΠολΔ, όπως ισχύει μετά την αντικατάστασή του από το άρθρο τρίτο του άρθρου 1 του ν. 4335/2015, αφού από τα προσκομιζόμενα έγγραφα δεν προκύπτει, ούτε οι διάδικοι επικαλούνται επίδοση της προσβαλλόμενης απόφασης (άρθρ. 552, 553, 556, 558, 564 παρ. 3 του ΚΠολΔ) και, επομένως, πρέπει να ερευνηθεί, ως προς το παραδεκτό και βάσιμο του (μοναδικού) λόγου της (άρθρ. 577 παρ. 3 του ΚΠολΔ).

Κατά το άρθρο 62 εδ. α`του ΚΠολΔ, όποιος έχει την ικανότητα να είναι υποκείμενο δικαιωμάτων και υποχρεώσεων έχει και την ικανότητα να είναι διάδικος. Η ικανότητα αυτή, ως διαδικαστική προϋπόθεση εξετάζεται, σύμφωνα με το άρθρο 73 του ΚΠολΔ αυτεπαγγέλτως από το δικαστήριο σε κάθε στάση της δίκης. Κατά το άρθρο 68 παρ. 1 και 2 του Κ.Ν. 2190/1920 όπως αντικαταστάθηκε με το άρθρο 9 του π.δ/τος 498/1987, η συγχώνευση ανώνυμων εταιριών, μπορεί να πραγματοποιηθεί είτε με απορρόφηση, είτε με σύσταση νέας εταιρίας, είτε με εξαγορά της μιας από την άλλη.

Συγχώνευση με απορρόφηση, είναι πράξη με την οποία μία η περισσότερες εταιρίες (απορροφούμενες), οι οποίες λύνονται χωρίς να ακολουθήσει εκκαθάριση, μεταβιβάζουν σε άλλη υφιστάμενη ανώνυμη εταιρία (απορροφούσα) το σύνολο της περιουσίας τους (ενεργητικό και παθητικό) υπό τους όρους και τις προϋποθέσεις που καθορίζονται στην παρ. 2 του ίδιου άρθρου.

Κατά το άρθρο 75 παρ.1 του ιδίου Νόμου (όπως προστέθηκε με το άρθρο 12 του ως άνω π.δ/τος), από την καταχώρηση στο Μητρώο των Ανωνύμων Εταιριών της εγκριτικής απόφασης της συγχώνευσης, που προβλέπεται από το άρθρο 74, ολοκληρώνεται η συγχώνευση και επέρχονται αυτοδίκαια και ταυτόχρονα, χωρίς καμία άλλη διατύπωση, τόσο για τις συγχωνευόμενες εταιρίες όσο και έναντι τρίτων τα ακόλουθα αποτελέσματα:

α) Η απορροφούσα εταιρία υποκαθίσταται σε όλα τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις των απορροφούμενων εταιριών και η μεταβίβαση αυτή εξομοιώνεται με καθολική διαδοχή (Ολ.ΑΠ 12/1999, ΑΠ 598/2021, ΑΠ 1298/2021), β) ...., γ) Η απορροφούμενη ή οι απορροφούμενες εταιρίες παύουν να υπάρχουν, χωρίς να μεσολαβήσει εκκαθάριση, εξαφανίζονται ως υποκείμενα δικαιωμάτων και υποχρεώσεων και η νέα εταιρία, καθίσταται διάδοχος των δικαιωμάτων και υποχρεώσεων αυτών (ΑΠ 1209/2023, ΑΠ 1343/2022, ΑΠ 598/2021, ΑΠ 1298/2021, ΑΠ 968/2015).

Κατά την παρ. 2 του ίδιου άρθρου οι εκκρεμείς δίκες συνεχίζονται αυτοδικαίως από την απορροφούσα εταιρία ή κατ` αυτής, χωρίς καμία ειδικότερη διατύπωση από μέρους της για τη συνέχιση και χωρίς να επέρχεται, λόγω της συγχώνευσης, βίαιη διακοπή της δίκης, ούτε να απαιτείται δήλωση για την επανάληψή τους (ΑΠ 1209/2023, ΑΠ 1343/2022, ΑΠ 335/2015).

Από τις διατάξεις αυτές, προκύπτει ότι από την καταχώρηση της εγκριτικής απόφασης του αρμόδιου Υπουργού, κατά τις διατάξεις του άρθρου 7β του Κ.Ν. 2190/1920 (β.δ. 174/1963), επί δικών που έχουν αρχίσει με συμμετοχή της απορροφούμενης εταιρίας, νομιμοποιείται ενεργητικώς, αλλά και παθητικώς, για τη συνέχιση των δικών αυτών, επομένως επί άσκησης αναίρεσης ως αναιρεσείουσα ή αναιρεσίβλητη, μόνον η απορροφούσα εταιρία, αφού η απορροφηθείσα έχει παύσει να υπάρχει ως αυτοτελές νομικό πρόσωπο και, επομένως, δεν έχει ικανότητα να είναι διάδικος (ΑΠ 1209/2023, ΑΠ 1343/2022, ΑΠ 598/2021, ΑΠ 312/2015, ΑΠ 1737/2013).

Η απευθυνόμενη αναίρεση κατά του νομικού προσώπου στα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις του οποίου υπεισήλθε πλέον, μετά την τελευταία συζήτηση στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο, αυτοδικαίως εκ του νόμου άλλο νομικό πρόσωπο, χωρίς ο αναιρεσείων να γνωρίζει την επελθούσα μεταβολή του αντιδίκου του, δεν είναι άκυρη και νόμιμα χωρεί η συζήτηση αυτής με τον καθολικό διάδοχο του νομικού προσώπου, που καλείται προς τούτο ή εμφανίζεται κατά τη συζήτηση με την ιδιότητα αυτή στη θέση του αναιρεσιβλήτου (ΑΠ 1209/2023, ΑΠ 1276/2021).

Στην ερευνώμενη υπόθεση, η δεύτερη αναιρεσίβλητη ανώνυμη εταιρία με την επωνυμία "Ευρωπαϊκή Πίστη", μετά την άσκηση της υπό κρίση αίτησης αναίρεσης, συγχωνεύθηκε, με απορρόφηση, από την παριστάμενη στη παρούσα δίκη ανώνυμη εταιρία με την επωνυμία "Αllianz Ευρωπαϊκή Πίστη Μονοπρόσωπη Ασφαλιστική Εταιρία", με την με αριθ. ...-2023 απόφαση της Δ/νσης Εταιριών και καταχωρήθηκε στο Γ.Ε.Μ.Η.

με κωδικό αριθμό καταχώρησης 3627258, με συνέπεια η απορροφούσα εταιρία να υποκαθίσταται από την καταχώρηση αυτή, σε όλα γενικά τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις της απορροφηθείσας εταιρίας, της μεταβίβασης αυτής εξομοιούμενης με καθολική διαδοχή, ενώ η απορροφηθείσα εταιρία, έπαυσε να υπάρχει, σύμφωνα με τις προαναφθείσες διατάξεις του άρθρου 75 παρ.1 στοιχ.

α` και γ` του π.δ/τος 498/1987. Επομένως, αφότου έγινε η καταχώριση αυτή, έπαψε να υφίσταται ως νομικό πρόσωπο η εταιρία με την επωνυμία "Ευρωπαϊκή Πίστη" και στη θέση της υπεισήλθε, ως καθολική διάδοχος, η ανώνυμη εταιρία με την επωνυμία "Αllianz Ευρωπαϊκή Πίστη Μονοπρόσωπη Ασφαλιστική Εταιρία" η οποία υποκαταστάθηκε στα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις της απορροφηθείσας δεύτερης αναιρεσίβλητης και συνεχίζει τις εκκρεμείς δίκες παραστάσα κατά τη συζήτηση της αναίρεσης και καταθέσασα έγγραφες προτάσεις, η οποία απορρόφησε την αρχικώς δεύτερη αναιρεσίβλητη και, έτσι, υποκαταστάθηκε στα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις της απορροφηθείσας εταιρίας και συνεχίζει τις εκκρεμείς δίκες.

Επομένως, νόμιμα χωρεί η συζήτηση της αίτησης αναίρεσης με τη τελευταία εταιρία. Από την παραδεκτή, κατ` άρθρο 561 παρ. 2 του ΚΠολΔ, επισκόπηση, για τις ανάγκες του αναιρετικού ελέγχου, των σχετικών διαδικαστικών εγγράφων, προκύπτει ότι η διαδρομή της ένδικης υπόθεσης, που απέληξε στο προκείμενο στάδιο εκδίκασής της, είναι η εξής:

Με την από 11-9-2009 (αριθ. έκθ. κατάθ. 743/2009) αγωγή, ενώπιον του Ειρηνοδικείου Τρικάλων, το ενάγον και ήδη αναιρεσείον Ελληνικό Δημόσιο, απευθυνόμενο κατά των εναγομένων και ήδη αναιρεσίβλητων, ζήτησε, για τους αναφερομένους σε αυτή λόγους, να υποχρεωθούν οι τελευταίοι, εις ολόκληρον ο καθένας, να του καταβάλουν, ως αποζημίωση για τη ζημία που υπέστη από τη σύγκρουση του χωρίς αριθμού κυκλοφορίας μηχανήματος έργων (εκσκαφέα- φορτωτή) με το με αριθ.

κυκλοφορίας Ε.Α. 21040 υπηρεσιακό αυτοκίνητο, το ποσό των 4.014,96 ευρώ. Το ως άνω δικαστήριο, με την με αριθ. 6/2012 οριστική απόφαση, δέχθηκε την αγωγή ως κατ' ουσία βάσιμη κατά ένα μέρος και υποχρέωσε τους εναγόμενους να καταβάλουν, εις ολόκληρον ο καθένας, στο ενάγον Ελληνικό Δημόσιο, το ποσό 2.810,47 ευρώ. Κατά της απόφασης αυτής α) το Ελληνικό Δημόσιο άσκησε, ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Τρικάλων, την από 20-11-2014 (αριθ.

έκθ. κατάθ. 64/2014) έφεση αιτούμενο την εξαφάνιση της απόφασης κατά το εκκαλούμενο μέρος της και την καθ' ολοκληρία παραδοχή της αγωγής του και β) η δεύτερη εναγόμενη-εφεσίβλητη ανώνυμη ασφαλιστική εταιρία με την επωνυμία " Ευρωπαϊκή Πίστη" άσκησε την από 2-2-2016 (αριθ. έκθ. κατάθ. 4/2016) αντέφεση, αιτούμενη την απόρριψη της αγωγής του αντιδίκου της.

Επί των ως άνω δικογράφων (έφεσης και αντέφεσης) που συνεκδικάστηκαν, το δικάσαν ως Εφετείο, δικαστήριο εξέδωσε την προσβαλλόμενη, με αριθ. 55/2017 απόφαση, με την οποία απέρριψε την έφεση και την αντέφεση. Κατά τη διάταξη του άρθρου 560 αριθ. 1 εδ. α` του ΚΠολΔ, κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, καθώς και των αποφάσεων των πρωτοδικείων, που εκδίδονται σε εφέσεις κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, επιτρέπεται αναίρεση αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών.

Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται, αν δεν εφαρμοστεί, ενώ συνέτρεχαν οι πραγματικές προϋποθέσεις για την εφαρμογή του, ή αν εφαρμοστεί, ενώ δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις αυτές, καθώς και αν εφαρμοστεί εσφαλμένα. Η παραβίαση εκδηλώνεται είτε με ψευδή ερμηνεία, δηλαδή με απόδοση στον κανόνα δικαίου έννοιας μη αληθινής ή μη αρμόζουσας, ή έννοιας περιορισμένης ή στενής, είτε με κακή εφαρμογή, δηλαδή με εσφαλμένη υπαγωγή (Ολ.ΑΠ 1/2016, Ολ.ΑΠ 2/2013, ΑΠ 1289/2022, ΑΠ 655/2022).

Με τον ως άνω λόγο αναίρεσης, ελέγχονται τα σφάλματα του δικαστηρίου κατά την εκτίμηση του νόμω βάσιμου της αγωγής ή των ισχυρισμών των διαδίκων, καθώς και τα νομικά σφάλματα κατά την έρευνα της ουσίας της διαφοράς. Ελέγχεται δηλαδή, αν η αγωγή, ένσταση κλπ, ορθώς απορρίφθηκε ως μη νόμιμη ή αν, κατά παράβαση ουσιαστικού κανόνα δικαίου, έγινε δεκτή ως νόμιμη ή απορρίφθηκε ή έγινε δεκτή κατ` ουσίαν (Ολ.ΑΠ 3/2020, Ολ.ΑΠ 27 και 28/1998, ΑΠ 3/2022, ΑΠ 10/2022).

Στη περίπτωση που το δικαστήριο έκρινε κατ`ουσία την υπόθεση, η παράβαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου κρίνεται ενόψει των πραγματικών περιστατικών, που ανελέγκτως δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν το δικαστήριο της ουσίας και της υπαγωγής αυτών στο νόμο και ιδρύεται ο λόγος αυτός αναίρεσης αν οι πραγματικές παραδοχές της απόφασης καθιστούν εμφανή την παράβαση (Ολ.ΑΠ 3/2020, 8/2018, ΑΠ 19/2022).

Περαιτέρω, από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 294, 297, 298 και 299 του ΚΠολΔ προκύπτει, ότι σε περίπτωση αποδοχής της απόφασης πριν την άσκηση ένδικου μέσου κατ` αυτής, η αποδοχή, που έχει την έννοια της παραίτησης από το δικαίωμα της άσκησης ένδικου μέσου, δύναται να γίνει είτε ρητώς με την τήρηση των διατυπώσεων του άρθρου 297 του ΚΠολΔ, είτε σιωπηρώς με πράξεις όμως από τις οποίες σαφώς συνάγεται η πρόθεση αποδοχής.

Αντίθετα η αποδοχή της απόφασης, η οποία γίνεται μετά την άσκηση ένδικου μέσου κατ` αυτής, η οποία έχει την έννοια της παραίτησης από το ένδικο μέσο που ασκήθηκε, δύναται να γίνει μόνο ρητώς, δηλαδή με δήλωση που καταχωρίζεται στα πρακτικά του δικαστηρίου, ή με δικόγραφο που επιδίδεται στον αντίδικο του παραιτούμενου.

Προκειμένου, όμως, περί του Ελληνικού Δημοσίου, τόσο η αποδοχή της απόφασης, όσο και η παραίτηση από ένδικο μέσο είναι πάντοτε ρητή, διότι μπορεί να γίνει μόνο με την τήρηση των διατυπώσεων που ορίζονται με τις διατάξεις των άρθρων Α] 6 παρ. 1 και 2 εδ. α' του ν. 3086/2002 [Οργανισμός Νομικού Συμβουλίου του Κράτους (ΝΣΚ)] με το οποίο ορίζεται ότι οι Τριμελείς Επιτροπές γνωμοδοτούν για: " α) τη συμβιβαστική επίλυση διαφορών ή αναγνώριση απαιτήσεων κατά του Δημοσίου, τη μη άσκηση αγωγών ή άλλων ένδικων βοηθημάτων από το Δημόσιο, την παραίτηση από αγωγές ή άλλα ένδικα βοηθήματα, που ασκήθηκαν από αυτό, την αποδοχή αγωγών ή άλλων ένδικων βοηθημάτων που ασκήθηκαν κατά του Δημοσίου, εφόσον η υπόθεση υπάγεται γενικά στην καθ` ύλην, αρμοδιότητα του Ειρηνοδικείου, του Μονομελούς Πρωτοδικείου και του Μονομελούς Διοικητικού Πρωτοδικείου.

Το αυτό ισχύει και για υποθέσεις, που υπάγονται στην καθ` ύλην αρμοδιότητα και κάθε άλλου δικαστηρίου, εφόσον το αντικείμενο της διαφοράς, ανεξάρτητα από το χαρακτήρα της ως ιδιωτικής ή διοικητικής, δεν υπερβαίνει το ποσό της καθ` ύλην αρμοδιότητας του Μονομελούς Πρωτοδικείου". Το εν λόγω πρακτικό γνωμοδότησης, κατ` άρθρο 7 παρ. 5 του ιδίου νόμου πρέπει να εγκρίνεται από τον Υπουργό Οικονομικών και Β] 2 παρ. 1 περ.

β` του π.δ/τος 238/2003 (Εκτέλεση των διατάξεων περί Νομικού Συμβουλίου του Κράτους) με το οποίο ορίζεται ότι ''Στους Σχηματισμούς του άρθρου 12 του ν. 3086/2002 ανήκουν οι εξής αρμοδιότητες: Εισάγουν στα Τμήματα του ΝΣΚ ή τις Επιτροπές της Κεντρικής Υπηρεσίας, ανάλογα με τις διακρίσεις των παραγράφων 1 και 2 του άρθρου 6 του ν. 3086/2002, τις υποθέσεις αρμοδιότητας επαρχιακών Δικαστηρίων με πλήρη εισήγηση του αρμόδιου περιφερειακού Γραφείου του ΝΣΚ για γνωμοδότηση, ως προς την τηρητέα πορεία, την άσκηση ή μη αγωγών ή ενδίκων μέσων και βοηθημάτων, την παραίτηση από αυτά, την αποδοχή δικαστικών αποφάσεων, καθώς και την συμβιβαστική επίλυση διαφορών ή την εξώδικη αναγνώριση απαιτήσεων''.

Παρόμοιες διατυπώσεις προέβλεπε και το προϊσχύον του ν. 3086/2002 νομοθετικό καθεστώς και δη του π.δ/τος 282/1996 και ν. 2298/1995 (ΑΠ 1323/2013, ΑΠ 1040/2011, ΑΠ 1532/2009, ΑΠ 1204/2004, ΑΠ 928/2000).

Στην ερευνώμενη υπόθεση, το, δικάσαν ως Εφετείο, Μονομελές Πρωτοδικείο Τρικάλων, με την προσβαλλόμενη απόφασή του, δέχθηκε τα ακόλουθα: ''.... Στην προκειμένη περίπτωση, η υπό κρίση έφεση στρέφεται κατά της με αριθμό 6/2012 οριστικής απόφασης του Ειρηνοδικείου Τρικάλων που εκδόθηκε κατά την ειδική διαδικασία των αυτοκινητικών διαφορών, με την οποία υποχρεώθηκαν οι ήδη εφεσίβλητοι-εναγόμενοι αυτής, (ήδη αναιρεσίβλητοι) να καταβάλουν στο εκκαλούν-ενάγον (ήδη αναιρεσείον) το ποσό των 2.810,47 ευρώ, με τους επιπλέον τόκους και συμψήφισε τα δικαστικά έξοδα μεταξύ των διαδίκων.

Όπως όμως προκύπτει από την υπ' αριθμ. ... επιταγή της Τράπεζας Πειραιώς ποσού 3.422,32 ευρώ, ημερομηνίας 17.1.2013, εκδόσεως της δεύτερης εφεσίβλητης-αντεκκκαλούσας ασφαλιστικής εταιρίας σε διαταγή του ενάγοντος-εκκαλούντος, την οποία συνόδευσαν η από 17.1.2013 έγγραφη εξοφλητική απόδειξη και το υπ' αριθμ. ....2013 διπλότυπο είσπραξης (τύπου Α) της ΔΟΥ Βύρωνος με ΚΑΕ ..., τις οποίες προσκομίζει και επικαλείται η δεύτερη εφεσίβλητη- αντεκκαλούσα, η τελευταία στις 17.1.2013, δηλ.

πριν από την άσκηση της υπό κρίση έφεσης, που έγινε στις 21.11.2014, κατέβαλε στο εκκαλούν-ενάγον Ελληνικό Δημόσιο, μέσω της πληρεξουσίας του δικηγόρου, το επιδικασθέν με την εκκαλουμένη απόφαση ποσό της απαίτησης μαζί με τους τόκους, σε πλήρη και ολοσχερή εξόφληση αυτής, χωρίς μάλιστα καμία επιφύλαξη, ως προς το μέρος της αγωγής που απορρίφθηκε με αυτή.

Υπάρχει επομένως σιωπηρά αποδοχή της εκκαλουμένης από μέρους του εκκαλούντος, το οποίο συνομολογεί αυτήν με τη μη ειδική αμφισβήτησή της, εν όψει και του σαφούς περιεχομένου της άνω εξοφλητικής αποδείξεως (αρθρ. 261 ΚΠολΔ). Επομένως, και αφού, σύμφωνα με τα όσα αναφέρθηκαν στην προηγηθείσα νομική σκέψη, η ανεπιφύλακτη αυτή καταβολή ισοδυναμεί με αποδοχή της αποφάσεως, συνιστά δηλαδή πράξη (δήλωση βουλήσεως) σιωπηρής αποδοχής, η οποία εγκύρως έλαβε χώρα, χωρίς την τήρηση των νομίμων διατυπώσεων που ορίζονται με τις διατάξεις των άρθρ. 12 ν. 2298/1995, καθώς και των άρθρ. 5 παρ. 1, 6 παρ. 5 π.

δ. 282/1996 περί οργανισμού Συμβουλίου του Κράτους, ήτοι χωρίς προηγούμενη σύμφωνη γνώμη του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, λόγω του ότι το μεν πρώτο άρθρο καταργήθηκε με την παράγραφο 9 του άρθρου 13 ν. 3790/2009, ΦΕΚ Α 143/7.8.2009, το δε π. δ. 282/1996 καταργήθηκε από το άρθρο 56 του π. δ. 238/2003 (Α 214), η κρινόμενη έφεση του εκκαλούντος πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη, κατά παραδοχή της σχετικής ένστασης, την οποία νομίμως προβάλει η δεύτερη εφεσίβλητη με τις προτάσεις .....''.

Με βάση τις ως άνω παραδοχές, που ενδιαφέρουν εν προκειμένω, το Εφετείο, απέρριψε την από 20-11-2014 έφεση του εκκαλούντος, με την αιτιολογία ότι η ανεπιφύλακτη καταβολή ισοδυναμεί με αποδοχή της απόφασης, συνιστά δηλαδή πράξη σιωπηρής αποδοχής, η οποία εγκύρως έλαβε χώρα χωρίς την τήρηση των νομίμων διατυπώσεων που ορίζονται με τις διατάξεις του άρθρου 12 του ν. 2298/1995, καθώς και των άρθρ. 5 παρ. 1, 6 παρ. 5 του π.δ/τος 282/1996 περί Οργανισμού Συμβουλίου του Κράτους, δηλ.

χωρίς προηγούμενη σύμφωνη γνώμη του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, λόγω του ότι το μεν πρώτο άρθρο καταργήθηκε με την παράγραφο 9 του άρθρου 13 του ν. 3790/2009, το δε π.δ/γμα 282/1996 καταργήθηκε από το άρθρο 56 του π.δ/τος 238/2003. Με αυτά που δέχθηκε και έτσι που έκρινε το Εφετείο, παραβίασε τις ως άνω διατάξεις των άρθρων 6 παρ. 1 και 2 εδ.

α' του ν. 3086/2002 [Οργανισμός Νομικού Συμβουλίου του Κράτους (ΝΣΚ)] και 2 παρ. 1 περ. β` του π/δ.τος 238/2003 (Εκτέλεση των διατάξεων περί Νομικού Συμβουλίου του Κράτους), τις οποίες εσφαλμένα δεν εφάρμοσε, ενώ εσφαλμένα εφάρμοσε τις διατάξεις των άρθρων 5 παρ. 1, 6 παρ. 5 του π.δ/τος 282/1996 και 12 του ν. 2298/1995. Ειδικότερα, εφαρμοστέες εν προκειμένω είναι οι διατάξεις των άρθρων 6 παρ. 1 και 2 εδ.

α' του ν. 3086/2002 [Οργανισμός Νομικού Συμβουλίου του Κράτους (ΝΣΚ)] και 2 παρ. 1 περ. β` του π.δ/τος 238/2003 (Εκτέλεση των διατάξεων περί Νομικού Συμβουλίου του Κράτους), μετά την κατάργηση του άρθρου 12 του ν. 2298/1995 και των άρθρ. 5 παρ. 1 και 6 παρ. 5 του π.δ/τος 282/1996 (περί Οργανισμού Συμβουλίου του Κράτους) και δεν μπορεί να γίνει σιωπηρή αποδοχή της απόφασης από το αναιρεσείον Ελληνικό Δημόσιο, καθόσον η αποδοχή της απόφασης από το τελευταία είναι πάντοτε ρητή και γίνεται μόνο με την τήρηση των διατυπώσεων που ορίζονται από τις προαναφερόμενες διατάξεις.

Επομένως, ο μοναδικός λόγος αναίρεσης από τον αριθμό 1 του άρθρου 560 του ΚΠολΔ, πρέπει να γίνει δεκτός ως βάσιμος και, συνακόλουθα, πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση, να παραπεμφθεί η υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο, η σύνθεση του οποίου είναι δυνατή από άλλο Δικαστή, εκτός από εκείνον που δίκασε προηγουμένως (άρθρ. 580 παρ. 3 του ΚΠολΔ) και να επιβληθούν σε βάρος των αναιρεσίβλητων, ως ηττηθέντων διαδίκων, τα δικαστικά έξοδα του αναιρεσείοντος, μειωμένα, όμως, κατ` άρθρο 22 παρ. 1 του ν. 3693/1957, που διατηρήθηκε σε ισχύ με το άρθρο 52 παρ. 18 του ΕισΝΚΠολΔ, 5 παρ. 12 του ν. 1738/1967 και 2 της ΥΑ 134423/1992 (Οικονομικών και Δικαιοσύνης), σύμφωνα με το διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την με αριθ. 55/2017 τελεσίδικη απόφαση του, ως Εφετείου δικάσαντος, Μονομελούς Πρωτοδικείου Τρικάλων.

Παραπέμπει την υπόθεση για νέα εκδίκαση στο ίδιο Δικαστήριο (Εφετείο), το οποίο θα συγκροτηθεί από άλλον Δικαστή, εκτός εκείνου που δίκασε προηγουμένως.

Και, Καταδικάζει τους αναιρεσίβλητους στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσείοντος, τα οποία ορίζει στο ποσό των τριακοσίων (300,00) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 30 Νοεμβρίου 2023.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 17 Μαΐου 2024.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ