Supreme Court dismisses appeal on interpretation and common sense grounds for construction contract dispute.

Απόφαση 708 / 2012 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Περίληψη:

Δικονομία Πολιτική. Αναίρεση. Προϋποθέσεις ιδρύσεως αναιρετικών λόγων άρθρου 559 αρ. 1 εδ. α' και β' του ΚΠολΔ. Απόρριψη σχετικών λόγων, και λόγου από το άρθρο 559 αρ.19 του ΚΠολΔ. Επικυρώνει Εφ.Δωδ. 111/2010.

Αριθμός 708/2012

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αντιπρόεδρο, Δήμητρα Παπαντωνοπούλου, Χρυσόστομο Ευαγγέλου, Ευφημία Λαμπροπούλου και Αργύριο Σταυράκη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 14 Nοεμβρίου 2011, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: Α. Γ. του Δ. και 2. Σ. χήρας Δ. Γ., κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Εμμανουήλ Κουτσούκο, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.

Του αναιρεσιβλήτου: Β. Β., κατοίκου ..., ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Διονυσάκο Σπυρογιάννη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 20-11-2003 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Ρόδου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 37/2007 του ίδιου Δικαστηρίου και 111/2010 του Εφετείου Δωδεκανήσου. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 7-6-2010 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. O εισηγητής Αρεοπαγίτης, Αργύριος Σταυράκης, ανέγνωσε την από 4-11-2011 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψη της αίτησης και την καταδίκη των αντιδίκων του στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ο αναιρετικός λόγος του αριθμού 1α'του άρθρου 559 του ΚΠολΔ για παραβίαση των ερμηνευτικών κανόνων των δικαιοπραξιών δεν ιδρύεται όταν το δικαστήριο δεν δέχεται, ούτε και εμμέσως, την ύπαρξη κενού ή αμφιβολίας ως προς τη δικαιοπρακτική βούληση των μερών, οπότε και δεν έχει ανάγκη και εντεύθεν υποχρέωση να προσφύγει στους σχετικούς ερμηνευτικούς κανόνες των άρθρων 173 και 200 του ΑΚ για την ανεύρεση της αληθούς βουλήσεως των δικαιοπρακτούντων. Εξάλλου ο αναιρετικώς λόγος του αριθμού 1β'του ίδιου άρθρου 559 του ΚΠολΔ για παραβίαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας ιδρύεται μόνο αν τα διδάγματα αυτά αφορούν την ερμηνεία κανόνων δικαίου ή την υπαγωγή των πραγματικών γεγονότων σ' αυτούς, όχι δε και τη βασιμότητα των περιστατικών που αποτέλεσαν το αντικείμενο της αποδείξεως.

Εν προκειμένω, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο που την εξέδωσε δέχθηκε μεταξύ των άλλων ότι ο αναιρεσίβλητος, αρχιτέκτων μηχανικός, κατόπιν της από 30-7-1996 έγγραφης σύμβασης εργολαβίας, που συνήψε με τους αναιρεσείοντες ανέλαβε την υποχρέωση να κατασκευάσει σε οικόπεδο των αναιρεσειόντων που βρίσκεται στη Ρόδο, ένα κτήριο - αποθήκη αποτελούμενη από ισόγειο και υπόγειο εμβαδού 454,88 τ.μ και 474,88 τ.μ, αντίστοιχα, έναντι συνολικής αμοιβής 77.000.000 δραχμών' ότι λόγω παρεμβάσεως της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας οι διάδικοι τροποποίησαν ατύπως , ενόψει και των φιλικών τους σχέσεων και της εμπιστοσύνης που είχαν μεταξύ τους, την αρχική αυτή σύμβαση με μεταγενέστερη συμφωνία και έτσι ο αναιρεσίβλητος κατασκεύασε εν τέλει και παρέδωσε στους αναιρεσείοντες κτήριο εμβαδού 550,08 τ.μ και 631,70 τ.μ., αντίστοιχα, το οποίο αυτοί παρέλαβαν και λειτουργούν έκτοτε σ' αυτό έκθεση επίπλων, και ότι ως αμοιβή για τις επιπλέον εργασίες, εμβαδού 252,02 τ.μ., συμφωνήθηκε η συνήθης στις συναλλαγές, ενόψει και της προηγηθείσης ως άνω αρχικής συμφωνίας των διαδίκων, ανερχόμενη κατ' αποκοπήν στο ποσό των 20.867.000 δραχμών, το οποίο και επιδίκασε στον αναιρεσίβλητο, μεταξύ των άλλων, ως οφειλόμενο στον τελευταίο εργολαβικό αντάλλαγμα για τις ως άνω, επιπλέον της αρχικής συμφωνίας, εκτελεσθείσες εργασίες.

Στην κρίση του αυτή σχετικά με τη νεότερη άτυπη συμφωνία των διαδίκων που αφορά τις ειρημένες πρόσθετες εργασίες, τις οποίες, όπως προαναφέρθηκε, παρέλαβαν οι αναιρεσείοντες κατά τις παραδοχές του Εφετείου, και τη συμφωνηθείσα ως άνω αμοιβή το δικαστήριο κατέληξε δεχόμενο μεταξύ των άλλων ότι "θα ήταν παράλογο ο ενάγων (αναιρεσίβλητος) να προβεί στην εκτέλεση επιπλέον εργασιών σε μεγάλη έκταση χωρίς αμοιβή".

Με τις ανωτέρω παραδοχές του το Εφετείο α) δεν δέχθηκε έστω και εμμέσως την ύπαρξη κενού ή αμφιβολίας ως προς τη δικαιοπρακτική βούληση των διαδίκων σχετικά με τις προρρηθείσες πρόσθετες εργασίες, ώστε να είναι υποχρεωμένο να προσφύγει στους ερμηνευτικούς κανόνες των δικαιοπραξιών των άρθρων 173 και 200 του ΑΚ και τούτο μη πράττοντας να υπέπεσε στην προαναφερθείσα αναιρετική πλημμέλεια του άρθρου 559 αρ. 1α'του ΚΠολΔ, και β) δεν παραβίασε τα διδάγματα της κοινής πείρας ως προς την υπαγωγή των πραγματικών περιστατικών στον εφαρμοσθέντα κανόνα δικαίου (άρθρα 361, 681 επ.

ΑΚ) και δεν υπέπεσε έτσι στην αναιρετική πλημμέλεια του άρθρου 559 αρ. 1β'του ΚΠολΔ, αφού η ανωτέρω παραδοχή του Εφετείου αφορά και μόνο την ουσία της υποθέσεως, τη βασιμότητα δηλαδή της επικαλούμενης κρίσιμης συμφωνίας για τις επιπλέον των αρχικών εκτελεσθείσες εργασίες έναντι αμοιβής, που εκφεύγει, κατά τα προεκτεθέντα, τον κατ' άρθρον 559 αρ. 1β'του ΚΠολΔ αναιρετικό έλεγχο (και άρθρο 561 παρ. 1 του ΚΠολΔ), τούτο δε πέραν του ότι πράγματι κατά την κοινή πείρα κανένας δεν αναλαμβάνει χωρίς αμοιβή την εκτέλεση εργασιών μεγάλης έκτασης, πολλώ δε μάλλον όταν πρόκειται για αχιτέκτονα ή μηχανικό- εργολάβο.

Επομένως ο πρώτος, κατά το πρώτο και το δεύτερο σκέλος του, από το άρθρο 559 αρ.1 εδ. α' και β', αντίστοιχα, λόγος του αναιρετηρίου, με τον οποίο υποστηρίζονται τα αντίθετα, είναι αβάσιμος και απορριπτέος. Τέλος, υπό τις προρρηθείσες παραδοχές του το Εφετείο διέλαβε στην απόφασή του πλήρεις, σαφείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες ως προς το ανωτέρω ουσιώδες για την έκβαση της δίκης ζήτημα της πρόσθετης συμφωνίας των διαδίκων και της οφειλομένης στον αναιρεσίβλητο πρόσθετης αμοιβής, που επιτρέπουν τον αναιρετικό έλεγχο της ορθής υπαγωγής των πραγματικών περιστατικών που δέχθηκε το Εφετείο στον προσήκοντα και εφαρμοσθέντα ως άνω κανόνα δικαίου των άρθρων 361 και 681 επ.

του ΑΚ, είναι δε επίσης αβάσιμα και απορριπτέα τα αντίθετα που οι αναιρεσείοντες υποστηρίζουν με τον δεύτερο και τελευταίο, από το άρθρο 559 αρ. 19 του ΚΠολΔ, λόγο της αιτήσεώς τους. Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω πρέπει ν' απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως, και να καταδικασθούν οι αναιρεσείοντες στην αναφερόμενη στο διατακτικό δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου, κατά το νόμιμο αίτημα του τελευταίου (άρθρ. 176, 183, 191 παρ. 2 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 7-6-2010 αίτηση των Α. Γ. και Σ. Γ. για αναίρεση της υπ' αριθμ. 111/2010 απόφασης του Εφετείου Δωδεκανήσου. Και

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου, την οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 13 Μαρτίου 2012. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 25 Απριλίου 2012.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ