Supreme Court dismisses appeal on procedural grounds, ruling the claim was inadmissible due to expired limitation period.

Απόφαση 707 / 2006 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 707/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Χρήστο Μπαλντά, Αντιπρόεδρο, Σπυρίδωνα Κολυβά, Γεώργιο Χλαμπουτάκη, Αναστάσιο - Φιλήτα Περίδη και Ηλία Γιαννακάκη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 17 Ιανουαρίου 2006, με την παρουσία και του Γραμματέα Αντωνίου Στυλιανουδάκη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Α. Σ. Β., πρώην συζύγου Ί. Π., κατοίκου…, η οποία παραστάθηκε με τη δικηγόρο της Μαρία - Ελένη Ευαγγελάτου - Αλεξανδροπούλου.

Της αναιρεσίβλητης: Ανώνυμης Τραπεζικής Εταιρείας με την επωνυμία "ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ", που εδρεύει στην …και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Παναγούλα Κούνη, η οποία δεν κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 15/2/91 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθήνας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1321/2002 του ίδιου Δικαστηρίου και 5593/2003 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 7/6/2004 αίτησή της και τους από 28/11/2005 πρόσθετους λόγους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω και ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Σπυρίδων Κολυβάς, ανέγνωσε την από 27/10/2005 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη των κρινόμενων αίτησης αναιρέσεως και του πρόσθετου λόγου αυτής.

Η πληρεξούσια της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και του πρόσθετου λόγου, η πληρεξούσια της αναιρεσίβλητης την απόρριψή τους και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τη διάταξη του άρθρου 579 παρ.1 ΚΠολΔ προκύπτει ότι η αναίρεση της προσβαλλομένης αποφάσεως έχει ως αποτέλεσμα ότι οι διάδικοι επανέρχονται στην κατάσταση που υπήρχε πριν από την απόφαση που αναιρέθηκε και ότι η απόφαση που αναιρέθηκε εξομοιώνεται με άκυρη και συνεπώς η απόφαση αυτή παύει να έχει ισχύ και να αποτελεί δεδικασμένο. Επομένως κατά τη συζήτηση της υποθέσεως στο δικαστήριο της παραπομπής εντός των ορίων που διαγράφονται από την αναιρετική απόφαση (άρθρ. 581 παρ.2 ΚΠολΔ) οι διάδικοι μπορούν να προτείνουν πραγματικούς ισχυρισμούς που θα μπορούσαν να προταθούν παραδεκτά κατά τη συζήτηση που εκδόθηκε η απόφαση που αναιρέθηκε.

Εν προκειμένω όπως προκύπτει από τα επισκοπούμενα διαδικαστικά έγγραφα η αναιρεσείουσα με την από 15-2-1991 αγωγή της ζήτησε να αναγνωρισθεί η υποχρέωση της αναιρεσίβλητης τράπεζας να της καταβάλει την προβλεπόμενη από το άρθρο 8 εδ. α' του Ν.3198/1955 αποζημίωση για την αποχώρησή της από την υπηρεσία με την συγκατάθεση της εργοδότιδας μετά από συμπλήρωση δεκαπενταετούς υπηρεσίας.

Η αγωγή αυτή απορρίφθηκε με την 4325/1991 απόφαση του Μον. Πρωτοδικείου Αθηνών, η οποία δημοσιεύθηκε την 31-12-1991. Κατά της αποφάσεως αυτής η αναιρεσείουσα άσκησε την από 10-10-1996 αίτηση αναιρέσεως, η οποία έγινε δεκτή με την 710/2001 απόφαση του Δικαστηρίου αυτού και αναιρέθηκε στο σύνολό της η παραπάνω απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου.

Κατά τη συζήτηση της υποθέσεως στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών, όπου παραπέμφθηκε η εκδίκαση της αγωγής, η αναιρεσίβλητη πρόβαλε ότι παρήλθε εν επιδικία η προβλεπόμενη στο άρθρο 6 παρ.2 του Ν. 3198/1955 εξάμηνη αποκλειστική προθεσμία προς άσκηση της ένδικης αγωγής. Το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφασή του δέχθηκε το σχετικό λόγο εφέσεως κατά της πρωτόδικης αποφάσεως, που είχε απορρίψει την παραπάνω ένσταση, και απέρριψε την αγωγή ως απαράδεκτη, αφού έγινε δεκτό ότι από τη δημοσίευση της παραπάνω 4325/1991 αποφάσεως του Μον.

Πρωτ. Αθηνών την 31-12-1991 άρχισε να τρέχει εκ νέου η εξάμηνη αποσβεστική προθεσμία και ότι η προθεσμία αυτή συμπληρώθηκε εν επιδικία την 1-7-1992. Με το μοναδικό λόγο αναιρέσεως, αληθώς από τον αριθμό 14 του άρθρου 559 ΚΠολΔ προβάλλεται αποκλειστικά και μόνον η αιτίαση ότι παρά το νόμο λήφθηκε υπόψη ο παραπάνω ισχυρισμός της αναιρεσίβλητης για τη συμπλήρωση της αποσβεστικής προθεσμίας, καθόσον η παραπάνω 4325/1991 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου, μη επιδοθείσα, τελεσιδίκησε μετά τριετία από της δημοσιεύσεώς της, χωρίς να προταθεί ένσταση απαραδέκτου ως εκ της παρόδου της αποσβεστικής προθεσμίας.

Ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος στην ουσία του, αφού η παραπάνω απόφαση του Μον. Πρωτ. Αθηνών αναιρέθηκε και εκ του λόγου αυτού έχασε την ισχύ της, η δε αναιρεσίβλητη είχε δικαίωμα να προτείνει στο δικαστήριο της παραπομπής την παραπάνω ένσταση.

Κατά τη διάταξη του άρθρου 332 ΚΠολΔ το δεδικασμένο λαμβάνεται υπόψη αυτεπαγγέλτως από το δικαστήριο, αλλά για να δημιουργηθεί λόγος αναιρέσεως από τον αριθ.16 του άρθρου 559 ΚΠολΔ πρέπει να είχε προταθεί στο δικαστήριο της ουσίας ισχυρισμός περί της υπάρξεως ή μη του δεδικασμένου και για το ορισμένο του λόγου αυτού πρέπει να μνημονεύεται στο αναιρετήριο ότι υποβλήθηκε στο Εφετείο ο παραπάνω περί του δεδικασμένου ισχυρισμός, καθόσον ο ισχυρισμός αυτός δεν μπορεί να υποβληθεί για πρώτη φορά ενώπιον του Αρείου Πάγου, διότι το δεδικασμένο δεν ανήκει στους κανόνες δημοσίας τάξεως.

Εν προκειμένω με το πρόσθετο λόγο αναιρέσεως προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο με το να δεχθεί την ένσταση απαραδέκτου της αγωγής λόγω παρόδου της εξάμηνης αποσβεστικής προθεσμίας παραβίασε το προκύπτον δεδικασμένο από την 4325/1991 απόφαση του Μον. Πρωτ. Αθηνών, η οποία τελεσιδίκησε ως προς το παραπάνω ζήτημα. Ο λόγος αυτός της αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί προεχόντως ως αόριστος, αφού δεν εκτίθεται στο αναιρετήριο ότι υποβλήθηκε στο Εφετείο ο παραπάνω περί δεδικασμένου ισχυρισμός.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 7.6.2004 αίτηση της Α. θυγ. Σ. Β. για αναίρεση της 5593/2003 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης, την οποία ορίζει σε τετρακόσια είκοσι (420) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 9 Μαρτίου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 11 Απριλίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ