Supreme Court dismisses appeal on personality rights and evidence review grounds regarding defamation case.

Απόφαση 706 / 2012 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Περίληψη:

Προσβολή της προσωπικότητας. Έννοια διατάξεων άρθρου 57 και 59 του ΑΚ. Αναίρεση. Λόγοι από το άρθρο 559 αρ. 1, 8, 9, 11 και 19 Κ.Πολ.Δ. Επικυρώνει Εφ.Κρ. 192/2007.

Αριθμός 706/2012

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αντιπρόεδρο, Δήμητρα Παπαντωνοπούλου, Χρυσόστομο Ευαγγέλου, Ευφημία Λαμπροπούλου και Αργύριο Σταυράκη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 14 Nοεμβρίου 2011, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1. Α. Δ., κατοίκου ..., και 2. Ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "Ίκαρος Ραδιοτηλεοπτικές Επιχειρήσεις ΑΕ", που εδρεύει στο Ηράκλειο και εκπροσωπείται νόμιμα, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Αντώνιο Βγόντζα.

Του αναιρεσιβλήτου: Ε. Κ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Απόστολο Ζιώγα, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ..

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 14-10-2003 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Ηρακλείου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 228/2005 του ίδιου Δικαστηρίου και 192/2007 του Εφετείου Κρήτης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 27-12-2007 αίτησή τους και τους από 19-8-2009 πρόσθετους λόγους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Αργύριος Σταυράκης ανέγνωσε την από 17-9-2009 έκθεση της κωλυομένης να μετάσχει στη σύνθεση του δικαστηρίου τούτου, ήδη προαχθείσας σε Πρόεδρο του Αρείου Πάγου Ρένας Ασημακοπούλου, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης και των προσθέτων λόγων αναίρεσης.

Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και των πρόσθετων λόγων και την καταδίκη του αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Κατά το άρθρο 57 του ΑΚ όποιος προσβάλλεται παράνομα στην προσωπικότητά του έχει δικαίωμα να απαιτήσει να αρθεί η προσβολή και να μην επαναληφθεί στο μέλλον, ενώ αξίωση σύμφωνα με τις διατάξεις για τις αδικοπραξίες δεν αποκλείεται. Κατά δε το άρθρο 59 του ΑΚ στην περίπτωση του άρθρου 57 ΑΚ το δικαστήριο με την απόφασή του, ύστερα από αίτηση αυτού που έχει προσβληθεί και αφού λάβει υπόψη το είδος της προσβολής, μπορεί επιπλέον να καταδικάσει τον υπαίτιο να ικανοποιήσει την ηθική βλάβη αυτού που έχει προσβληθεί.

Η ικανοποίηση συνίσταται σε πληρωμή χρηματικού ποσού, σε δημοσίευμα ή σε οτιδήποτε επιβάλλεται από τις περιστάσεις. Τέτοιο προστατευόμενο αγαθό είναι και η τιμή κάθε ανθρώπου, η οποία αντικατοπτρίζεται στην υπόληψη, εκτίμηση και αξία που αποδίδεται σ' αυτόν από τους άλλους, και σε περίπτωση προσβολής της με κάποια παράνομη ενέργεια, δικαιούται ν' απαιτήσει την άρση της και την παράλειψή της στο μέλλον, χωρίς τη συνδρομή υπαιτιότητας (αντικειμενική ευθύνη), η οποία όμως είναι αναγκαία προκειμένου περί ικανοποιήσεως ηθικής βλάβης.

Εξ άλλου κατά το άρθρο 914 ΑΚ όποιος ζημιώσει άλλον παράνομα και υπαίτια έχει υποχρέωση να τον αποζημιώσει, ενώ κατά το άρθρο 932 ΑΚ σε περίπτωση αδικοπραξίας, ανεξάρτητα από την αποζημίωση για την περιουσιακή ζημία, το δικαστήριο μπορεί να επιδικάσει εύλογη κατά την κρίση του χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης.

Αυτό ισχύει ιδίως για εκείνον που υπέστη προσβολή της υγείας ή της τιμής του ή στερήθηκε την ελευθερία του (ΑΠ 1462/2005).

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο δέχθηκε τα ακόλουθα: Στο φύλλο με αριθμό 16552 της 26- 2-2002 της εφημερίδος ΠΑΤΡΙΣ, η οποία εκδίδεται στο Ηράκλειο Κρήτης και διανέμεται σε ολόκληρη την Κρήτη, δημοσιεύθηκε άρθρο του εναγομένου και ήδη αναιρεσιβλήτου, πρώην δημάρχου Ηρακλείου, πρώην ευρωβουλευτή και δημοσιογράφου, με τον τίτλο "Του ...

τ. Δημάρχου Ηρακλείου και Ευρωβουλευτή, Συνταγματικά επιβαλλόμενη η διαφάνεια στα οικονομικά των μέσων ενημέρωσης", στο οποίο αναγράφονταν μεταξύ άλλων και τα εξής: Σε τηλεοπτική εκπομπή την 21-2-2002 στον τηλεοπτικό σταθμό ALPHA αναφέρθηκα, απαντώντας σε σχετικό ερώτημα, στη συμμετοχή στο εταιρικό κεφάλαιο "ΑΕ Ίκαρος Ραδιοτηλεοπτικές Επιχειρήσεις ΑΕ" που ελέγχει, μεταξύ άλλων, την ΚΡΗΤΗ TV, του γνωστού επιχειρηματία κ.

Ν. Τ. που κατέχει σημαντικό μερίδιο των ηλεκτρονικών παιγνίων και των "παρεκτροπών" των που διακινούνται στην Κρήτη. Αντί όμως η "ΑΕ Ίκαρος Ραδιοτηλεοπτικές Επιχειρήσεις ΑΕ" να επιτελέσει το εκ του ελληνικού συντάγματος απορρέον καθήκον της, προσπάθησε, με δημοσίευμα που καταχωρήθηκε στο φύλλο της 22-2-2002 της εφημερίδας "Νέα Κρήτη", ιδιοκτησίας του ίδιου του βασικού μετόχου της "ΑΕ Ίκαρος Ραδιοτηλεοπτικές Επιχειρήσεις ΑΕ" και της οικογενείας του, με το οποίο προσπαθεί να αποκρύψει την αλήθεια, τη συμμετοχή δηλαδή και άλλων επιχειρηματιών, μεταξύ των οποίων και ο κ.

Ν. Τ., στο μετοχικό κεφάλαιο εταιρίας και πιο συγκεκριμένα στην αύξησή του ή στην διαφορετική σύνθεση των μετόχων που έλαβε χώρα μετά την αρχική σύστασή της (14-8-1990) και της γενικής συνέλευσης της 30-6-2001 και που σήμερα ανέρχεται στα 300.000.000 δραχμές, κατανενημένο σε 30.000 μετοχές των 10.000 δραχμών η κάθε μία έναντι των 20.000.000 δραχμών κατανεμημένο σε 2.000 μετοχές των 10.000 δραχμών η κάθε μία της σύστασης της εταιρίας της 14-6-1990.

Η τέτοια συμπεριφορά της "ΑΕ Ίκαρος Ραδιοτηλεοπτικές Επιχειρήσεις ΑΕ" έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τις υποχρεώσεις που της επιβάλλονται από τον συνταγματικό νομοθέτη για διαφάνεια στα οικονομικά των μέσων ενημέρωσης αλλά και με την κοινή περί δικαίου και κοινωνικής ηθικής αντίληψη και οφείλω ως εκ τούτου να την καταγγείλω και δημόσια.

Φυσικά θα ζητήσω την αποτίμηση από την ελληνική δικαιοσύνη των άκρως συκοφαντικών και εξυβριστικών εκφράσεων ("απάντηση σε λασπολόγο", "ο γνωστός για τις προβοκατόρικες μεθόδους του", "ξεπέρασε κάθε όριο λασπολογίας", "προσπάθησε να λασπολογήσει") που εχρησιμοποίησε εναντίον μου στην επιχείρηση παραπλάνησης της κοινής γνώμης όπως αυτή είδε το φως της δημοσιότητας με το κείμενο της εφημερίδας "Νέα Κρήτη" της 22-2-2002.

Σημειωτέον (συνεχίσει το Εφετείο) ότι το ως άνω δημοσίευμα καταχωρήθηκε και στην ενημερωτική ηλεκτρονική σελίδα στο διαδίκτυο που διατηρεί η εφημερίδα με στοιχεία "www.patris.gr". Από τα αναγραφόμενα πιο πάνω (κατά τις ίδιες παραδοχές του Εφετείου) αποδείχθηκε ότι τα αναφερόμενα για το ιδιοκτησιακό καθεστώς της δεύτερης ενάγουσας (και ήδη δεύτερης των αναιρεσειόντων) στην οποία Πρόεδρος, διευθύνων σύμβουλος και κύριος μέτοχος είναι ο πρώτος ενάγων (και ήδη πρώτος των αναιρεσειόντων), ότι δηλαδή στο μετοχικό κεφάλαιο της μετέχει ο Ν.

Τ., είναι μεν ψευδή, όμως ο αναιρεσίβλητος δεν γνώριζε το ψεύδος καθ' όσον αυτό βασίστηκε σε ένα έγγραφο της Διευθύνσεως Εμπορίου της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Ν. Ηρακλείου με αριθμό ΕΜ.707 και ημερομηνία 13-2-2002, το οποίο του απεστάλη σε απάντηση της από 11-2-2002 αίτησής του και στο οποίο αναφερόταν ότι ο Ν. Τ.

κατά την τελευταία γενική συνέλευση της εταιρείας ΙΚΑΡΟΣ ΡΑΔΙΟΤΗΛΕΟΠΤΙΚΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΑΕ της 30-6-2001 εμφανιζόταν να μετέχει στην εταιρεία με 600 μετοχές ονομαστικής αξίας 10.000 δρχ. η κάθε μία. Η εσφαλμένη ως άνω πληροφορία εκ μέρους της Διεύθυνσης εμπορίου οφειλόταν σε λάθος της ίδιας της αναιρεσείουσας εταιρείας, η οποία είχε υποβάλει σ' αυτή λανθασμένο δακτυλογραφημένο πρακτικό της Γενικής Συνέλευσης της 30-6-2001.

Το λάθος της δε αυτό η εταιρεία το διόρθωσε μόλις την 26-2-2002, δηλαδή την ίδια μέρα που εγένετο το δημοσίευμα από τον αναιρεσίβλητο, υποβάλλοντας στην ως άνω Διεύθυνση Εμπορίου το με αριθμ. 16 πρακτικό της Γενικής Συνέλευσης της 30-6-2001 που έλαβε αριθμ. πρωτ. 991/26-2-2002 με συνημμένη δήλωση της εταιρείας ότι υποβάλλεται σε αντικατάσταση και ορθή επανάληψη του ήδη υποβληθέντος πρακτικού όπου -εσφαλμένα- εμφανίζετο να μετέχει της εταιρείας ο Ν.

Τ. (βλ. το με αριθμ. ΕΜ 991/27-2-2002 έγγραφο της Διεύθυνσης Εμπορίου). Ο ισχυρισμός των αναιρεσειόντων ότι ο αναιρεσίβλητος είχε πληροφορηθεί τη μετοχική σύνθεση της δεύτερης των αναιρεσειόντων από το με ημερομηνία 7-12-2001 δικόγραφο των προτάσεων του πρώτου τούτων (αναιρεσειόντων), τις οποίες είχε καταθέσει στις 9-12-2001 και αφορούσαν άλλη δικαστική τους διαφορά, δεν είναι βάσιμος, αφού δεν αποδείχθηκε ότι ο αναιρεσίβλητος έλαβε πράγματι γνώση του δικογράφου των προτάσεων του πρώτου αναιρεσείοντος σε χρόνο προγενέστερο της δημοσίευσης του άρθρου του, άλλωστε τα εις τις προτάσεις του ισχυριζόμενα υπόκειντο υπό δικαστική κρίση, ενώ αυτός κατείχε επίσημο έγγραφο από τη Διεύθυνση Εμπορίου, το οποίο δεν επιδεχόταν αμφισβήτηση για την ακρίβεια των όσων βεβαίωνε.

Το λάθος που είχε γίνει, ο αναιρεσίβλητος το πληροφορήθηκε μετά την ημερομηνία του δημοσιεύματος με το αριθμ. Ε.Μ. 991/27-2-2002 έγγραφο της Διεύθυνσης Εμπορίου που του κοινοποιήθηκε. Ενόψει των ανωτέρω λείπει το στοιχείο της υπαιτιότητας στο πρόσωπο του αναιρεσίβλητου εναγομένου και συνεπώς δεν θεμελιώνεται σε βάρος του αδικοπραξία.

Περαιτέρω (συνεχίζει το Εφετείο) τα αναφερόμενα στο δημοσίευμα ότι η συμπεριφορά της Α.Ε. "Ίκαρος Ραδιοτηλεοπτικές επιχειρήσεις ΑΕ" έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τις υποχρεώσεις που της επιβάλλονται από τον συνταγματικό νομοθέτη για διαφάνεια στα οικονομικά των μέσων ενημέρωσης, αλλά και με την κοινή περί δικαίου και κοινωνικής ηθικής αντίληψη και ως εκ τούτου οφείλει ο αναιρεσίβλητος να την καταγγείλει και δημόσια, αποτελούν κρίσεις που θεμελιώνονται στη συνταγματικά κατοχυρωμένη ελευθερία και τη κοινωνική αποστολή του τύπου και των προσώπων που συνδέονται με τη λειτουργία του και παραίνεση του δημοσιογράφου σχετικά με τις πράξεις των προσώπων που παρουσιάζουν ενδιαφέρον για το κοινωνικό σύνολο, ως εν προκειμένω είναι οι συμμετέχοντες στο μετοχικό κεφάλαιο της ΙΚΑΡΟΣ Ραδιοτηλεοπτικές Επιχειρήσεις Α.Ε., αφού αυτή, δεύτερη των αναιρεσειόντων, είναι ιδιοκτήτρια του τηλεοπτικού σταθμού "Κρήτη TV", ο δε πρώτος τούτων είναι Πρόεδρος του Δ.Σ., κύριος μέτοχος και νόμιμος εκπρόσωπός της.

Στόχευε δε με τα ως άνω αναγραφόμενα να ασκήσει αυστηρή κριτική για την συμπεριφορά των εκπροσώπων της δεύτερης των αναιρεσειόντων ως προς την τήρηση των υποχρεώσεών τους, που επιβάλλει η σχετική νομοθεσία. Το ύφος δε με το οποίο αποδόθηκαν δεν υπερβαίνει το μέτρο που επιβάλλει η δημοσιογραφική δεοντολογία και εντιμότητα.

Με βάση τις παραδοχές αυτές το Εφετείο έκρινε ότι αφού στο ανωτέρω δημοσίευμα δεν περιέχονται εκφράσεις συκοφαντικές ή δυσφημιστικές και δεν προκύπτει σκοπός εξύβρισης, δηλαδή πρόθεση που να κατευθύνεται ειδικά για την προσβολή της τιμής των αναιρεσειόντων, δεν δημιουργείται υποχρέωση για αποζημίωση, επικυρώνοντας έτσι την πρωτόδικη απόφαση, που είχε απορρίψει το σχετικό αίτημα της αγωγής.

Ενώ περαιτέρω δέχθηκε ότι η πρωτόδικη απόφαση δεν πλήττεται με την έφεση των αναιρεσειόντων κατά το μέρος που το επίμαχο δημοσίευμα αναφέρεται α) στην κατοχή από τον επιχειρηματία Τ. μετοχών της δεύτερης των αναιρεσειόντων και σημαντικού μεριδίου των ηλεκτρονικών παιγνίων στην Κρήτη και β) στην πρόθεση του αναιρεσιβλήτου να προσφύγει στη δικαιοσύνη για τα δημοσιεύματα εις βάρος του της εφημερίδας "Νέα Κρήτης" της 22-2-2002.

Έτσι που έκρινε το Εφετείο δεν παραβίασε τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 57, 59, 914, 919, 920, 932 ΑΚ και 361-363 ΑΚ και δεν στέρησε την προσβαλλόμενη απόφαση του νόμιμης βάσης, αφού διέλαβε σ αυτήν επαρκείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες που καθιστούν εφικτό από τον Άρειο Πάγο τον έλεγχο της ορθής υπαγωγής των πραγματικών περιστατικών της συγκεκριμένης περίπτωσης στις ανωτέρω διατάξεις και δικαιολογούν την εξαγωγή του πορίσματος στο οποίο κατέληξε, το οποίο και εκτίθεται σαφώς.

Ειδικότερα με το να δεχθεί το Εφετείο ότι τα αναγραφόμενα στο επίμαχο δημοσίευμα για τη συμπεριφορά της δεύτερης των αναιρεσειόντων ως προς το ιδιοκτησιακό της καθεστώς, ότι δηλαδή η συμπεριφορά της αυτή έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τις υποχρεώσεις που της επιβάλλονται από το νομοθέτη για διαφάνεια στα οικονομικά των μέσων ενημέρωσης, αλλά και με κοινή περί δικαίου και κοινωνικής ηθικής αντίληψη και ότι οφείλει ο αναιρεσίβλητος να τα καταγγέλλει δημόσια, αποτελούν αξιολογικές κρίσεις του συντάκτη αναιρεσιβλήτου που θεμελιώνονται στην συνταγματικά κατοχυρωμένη ελευθερία και την κοινωνική αποστολή του τύπου και των προσώπων που συνδέονται με τη λειτουργία του και αποτελεί παραίνεση του δημοσιογράφου σχετικά με τις πράξεις των προσώπων που παρουσιάζουν ενδιαφέρον για το κοινωνικό σύνολο (...) και όχι γεγονότα κατά την έννοια των άρθρων 362 και 363 ΠΚ, δεν παραβίασε τις προαναφερθείσες διατάξεις, ούτε αμέσως, ούτε εκ πλαγίου, αφού η ως άνω περικοπή του δημοσιεύματος δεν αναφέρεται σε συγκεκριμένα περιστατικά του εξωτερικού κόσμου, αλλά περιέχει κρίσεις ως προς την συμπεριφορά της δεύτερης των αναιρεσειόντων σε σχέση με τη διαφάνεια των οικονομικών της, χωρίς επισήμανση συγκεκριμένων περιπτώσεων.

Επίσης με την εκτεθείσα παραδοχή του για έλλειψη υπαιτιότητας του αναιρεσιβλήτου ως προς τα αναγραφόμενα στο δημοσίευμα για το ιδιοκτησιακό καθεστώς της δεύτερης των αναιρεσειόντων, ότι δηλαδή ο αναιρεσίβλητος δεν γνώριζε ότι τα αναγραφόμενα ήταν ψευδή γιατί στηρίχθηκε σε έγγραφο της Διευθύνσεως Εμπορίου της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Ν.

Ηρακλείου και ότι ελλείπει (για τους λόγους που με πληρότητα και σαφήνεια αναφέρονται στην προσβαλλόμενη) το στοιχείο της υπαιτιότητας στο πρόσωπό του και γι' αυτό δεν θεμελιώνεται σε βάρος του αδικοπραξία, απέκλεισε όχι μόνο την πραγμάτωση των πράξεων της συκοφαντικής και απλής δυσφήμισης, για την στοιχειοθέτηση των οποίων απαιτείται κατά νόμον δόλος του δράστη, αλλά και κάθε μορφή υπαιτιότητας, άρα και την από αμέλεια άγνοια της αναλήθειας των αναγραφομένων για την μετοχική σύνθεση της δευτέρας των αναιρεσειόντων.

Ακόμη οι εκτεθείσες, μη δεκτικές αναιρετικού ελέγχου, πραγματικές διαπιστώσεις του Εφετείου και ειδικότερα οι παραδοχές του ότι το ύφος με το οποίο εκφράσθηκε ο συντάκτης του δημοσιεύματος δεν υπερβαίνει το μέτρο που επιβάλλει η δημοσιογραφική δεοντολογία και εντιμότητα και ότι στο δημοσίευμα δεν περιέχονται εκφράσεις συκοφαντικές ή δυσφημιστικές και δεν προκύπτει σκοπός εξύβρισης, δηλαδή πρόθεση που να κατευθύνεται ειδικά στην προσβολή της τιμής των αναιρεσειόντων, έχουν την έννοια ότι με το δημοσίευμα δεν επήλθε παράνομη προσβολή της προσωπικότητας των αναιρεσειόντων και επομένως δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις εφαρμογής, ούτε της διατάξεως του άρθρου 57 ΑΚ.

Επίσης οι ίδιες παραδοχές του Εφετείου και ειδικότερα εκείνη ότι τα αναγραφόμενα για το ιδιοκτησιακό καθεστώς της δεύτερης των αναιρεσειόντων είναι μεν ψευδή, αλλά ο αναιρεσίβλητος δεν γνώριζε το ψεύδος, αναφέρονται και στην περικοπή του δημοσιεύματος ότι η δεύτερη των αναιρεσειόντων προσπάθησε να αποκρύψει την αλήθεια ως προς το ιδιοκτησιακό της καθεστώς.

Επομένως οι από το άρθρο 559 αριθ. 1 και 19 Κ.Πολ.Δ., πρώτος και τέταρτος λόγοι του κυρίου αναιρετηρίου και οι λόγοι (πρώτος έως και πέμπτος) του πρόσθετου αναιρετηρίου, με τους οποίους υποστηρίζονται τα αντίθετα, είναι αβάσιμοι. Με τους δεύτερο και τρίτο, από το άρθρο 559 αριθμ. 8 και 9 Κ.Πολ.Δικ. λόγους της αίτησης αναιρέσεως προβάλλονται οι αιτιάσεις ότι το Εφετείο α) δεν έλαβε υπόψη τους αγωγικούς ισχυρισμούς των αναιρεσειόντων, που επανέφεραν με την έφεσή τους, ότι ο αναιρεσίβλητος ισχυρίσθηκε ψευδώς ότι στο μετοχικό κεφάλαιο της δεύτερης των αναιρεσειόντων συμμετέχει επιχειρηματίας, ο οποίος κατέχει σημαντικό μερίδιο των ηλεκτρονικών παιγνίων και παρεκτροπών των που διακινούνται στην Κρήτη, ότι η δεύτερη των αναιρεσειόντων παραβιάζει τα επιβαλλόμενα από την κείμενη νομοθεσία καθήκοντα διαφάνειας και ενημέρωσης ως προς το ιδιοκτησιακό της καθεστώς, ότι ο πρώτος των αναιρεσειόντων προσπάθησε με δημοσίευμά του που καταχωρήθηκε στην εφημερίδα "Νέα Κρήτη" να αποκρύψει από τους αναγνώστες και τις Αρχές την αλήθεια ως προς το ιδιοκτησιακό καθεστώς της δεύτερης των αναιρεσειόντων, ότι η συμπεριφορά της δεύτερης των αναιρεσειόντων είναι όχι μόνο παράνομη, αλλά και ανήθικη, και ότι ο πρώτος τούτων χρησιμοποίησε εναντίον του αναιρεσιβλήτου συκοφαντικές και εξυβριστικές εκφράσεις στο πλαίσιο μιας επιχείρησης παραπλάνησης της κοινής γνώμης, και β) δεν ερεύνησε με βάση τα αναφερόμενα στην αγωγή τους ως άνω περιστατικά τις ερειδόμενες στις διατάξεις των άρθρων 920 και 919 ΑΚ βάσεις της ένδικης περί χρηματικής ικανοποιήσεως αξιώσεις τους.

Οι λόγοι αυτοί είναι αβάσιμοι, διότι από το σύνολο των παραδοχών της προσβαλλόμενης απόφασης, στην οποία παρατίθεται κατά λέξη το επίμαχο άρθρο του αναιρεσιβλήτου, όπως τούτο εκτίθεται στην αγωγή των αναιρεσειόντων, προκύπτει ότι το Εφετείο εξέτασε και ύστερα από εκτίμηση των αποδείξεων απέρριψε κατ' ουσίαν τους ως άνω αγωγικούς ισχυρισμούς των αναιρεσειόντων και επομένως, εκ του πράγματος, ερεύνησε και απέρριψε τις ερειδόμενες στις ως άνω διατάξεις βάσεις της αγωγής τους.

ΙΙ. Κατά το άρθρο 559 αριθ.11 εδ.γ' Κ.Πολ.Δικ. ιδρύεται λόγος αναιρέσεως αν το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν. Ο λόγος αυτός απορρίπτεται ως αβάσιμος αν προκύπτει από την απόφαση ότι λήφθηκαν υπόψη όλα τα αποδεικτικά μέσα, τα οποία προσκομίσθηκαν και των οποίων έγινε επίκληση. Αρκεί δε η γενική αναφορά του είδους του αποδεικτικού μέσο, χωρίς ανάγκη ειδικής αξιολογήσεως καθενός, εφόσον από τη γενική αναφορά, σε συνδυασμό με τις υπόλοιπες αιτιολογίες της προκύπτει αναμφιβόλως η λήψη υπόψη του αποδεικτικού μέσου (ΑΠ 694/2003).

Στην προκειμένη περίπτωση, με τον πέμπτο λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως προβάλλεται η από το άρθρο 559 αριθ. 11 Κ.Πολ.Δικ. αιτίαση ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν οι αναιρεσείοντες, ήτοι: α) τις από 12-4-2002 προτάσεις που κατέθεσε ο αναιρεσίβλητος σε άλλη, συναφή, μεταξύ των διαδίκων δίκη, β) το υπ' αριθ. .../31-5-2000 συμβόλαιο μεταβίβασης της Συμ/φου Ηρακλείου Μαρίας Δημητρίου Κουμιανάκη, με το οποίο μεταβιβάσθηκαν οι μετοχές του Ν. Τ., και γ) το ΕΜ-7966/29-11-2000 έγγραφο πιστοποιητικό της Διεύθυνσης Εμπορίου της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Ηρακλείου. Ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος, διότι από τη ρητή βεβαίωση της προσβαλλόμενης απόφασης ότι για να καταλήξει στο αποδεικτικό της πόρισμα συνεκτίμησε "και όλα τα έγγραφα της δικογραφίας που επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι", σε συνδυασμό με το υπόλοιπο περιεχόμενο της απόφασης αυτής, δεν καταλείπεται αμφιβολία ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη όλα τα ως άνω αποδεικτικά μέσα.

ΙΙΙ. Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως κατά τους λόγους του αναιρετηρίου και του από 19-8-2009 δικογράφου πρόσθετων λόγων, ενώ δεν τίθεται ζήτημα δικαστικών εξόδων του αναιρεσιβλήτου, ελλείψει σχετικού αιτήματος.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 27-12-2007 αίτηση του Α. Δ. κ.λ.π. για αναίρεση της υπ' αριθμ. 192/2007 αποφάσεως του Εφετείου Κρήτης.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 13 Μαρτίου 2012. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 25 Απριλίου 2012.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ