Supreme Court dismisses appeal on company formation and negotiable instruments, upholding lower court's rejection of unjust enrichment claim.
Greece (EL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appellant's appeal against the First Instance Court's rejection of a claim for unjust enrichment based on alleged company formation. The appellant argued that a partnership existed to import goods, evidenced by four promissory notes issued by the defendant's wife which were later returned. The court found the appellant's evidence insufficient to prove the company's existence or his participation in the business, noting the notes were merely for debt settlement. Consequently, the court upheld the lower court's decision that the claim was unsubstantiated and rejected the appeal.
Legislator headnote
AI generatedArticles 47-50, 18 of the Commercial Code; Articles 741 et seq. and 758 of the Civil Code; Articles 173 and 200 of the Civil Code; Articles 559(1), 559(19), 559(20) of the Code of Civil Procedure: The court must reject an appeal if the lower court's findings on the non-existence of a company and the nature of promissory notes are supported by sufficient evidence and do not violate substantive law rules.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Απόφαση 706 / 2008 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)
Αριθμός 706/2008
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Α1' Πολιτικό Τμήμα
ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Δημήτριο Λοβέρδο, Αντιπρόεδρο, Βασίλειο Ρήγα, Δημήτριο Δαλιάνη, Ιωάννη - Σπυρίδωνα Τέντε και Δημήτριο Πατινίδη-Εισηγητή, Αρεοπαγίτες.
ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 5 Νοεμβρίου 2007, με την παρουσία και της γραμματέως Σουζάνας Κουφιάδου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:
Του αναιρεσείοντος: Χ1, που παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ιωάννη Γιαννακόπουλο. Του αναιρεσιβλήτου: ......., που εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Μαρία Κουκουζέλη, βάσει δηλώσεως κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την υπ' αριθ. 6751/1999 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Πειραιώς. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 3110/2000 του ίδιου Δικαστηρίου, 627/2001, προδικαστική, και 905/2003, τελεσίδικη, του Εφετείου Πειραιώς. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητεί ο αναιρεσείων με την από 11.1.2005 αίτησή του και το από 4.9.2006 δικόγραφο προσθέτων λόγων. Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Δημήτριος Πατινίδης ανέγνωσε την από 28.10.2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινομένης αιτήσεως αναιρέσεως και των προσθέτων λόγων. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και των προσθέτων λόγων και την καταδίκη του αντιδίκου στη δικαστική δαπάνη.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Το Εφετείο, το οποίο δίκασε την έφεση του ενάγοντος κατά της απορριψάσης την αγωγή του πρωτοδίκου αποφάσεως, στην οποία (αγωγή) εξέθετε ότι το Σεπτέμβριο 1997 μεταξύ των διαδίκων συστάθηκε αφανής εταιρία (λυθείσα μετά την πραγματοποίηση του σκοπού της) και με την οποία ζητούσε την αναφερόμενη αναλογία του επί των εταιρικών κερδών, δέχθηκε ανελέγκτως τα ακόλουθα.
Ο εναγόμενος είναι εισαγωγέας ειδών διατροφής από το εξωτερκό. 'Οτι, στα πλαίσια αυτής της επιχειρηματικής δραστηριότητάς του πωλούσε προς τη σύζυγο του ενάγοντος ...... ποσότητες από τα εισαγόμενα από αυτόν προϊόντα, για μεταπώληση από την τελευταία στην, Ελλάδα. 'Οτι, στα πλαίσια της συνεργασίας αυτής, η εν λόγω σύζυγος του ενάγοντος εξέδωσε και παρέδωσε στον εναγόμενο, εκτός άλλων και τις αναφερόμενες στην προσβαλλομένη τέσσερις επιταγές. 'Οτι, όλες αυτές οι επιταγές επεστράφησαν στη σύζυγο του ενάγοντος, δυνάμει της από .....
μεταξύ τους συμφωνίας (βλ. την από .... απόδειξη και δήλωση). Ότι, συνεργασία του ενάγοντος με τον εναγόμενο και ειδικότερα σύσταση μεταξύ τους αφανούς εταιρίας τον Σεπτέμβριο του έτους 1997 με σκοπό την εισαγωγή σκόρδων από την Αργεντινή και κρεμμυδιών και πατατών από την Αίγυπτο, όπως ισχυρίζεται ο εναγών με την αγωγή του, δεν αποδείχθηκε και τούτο διότι 1) ο μάρτυρας του ενάγοντος επιβεβαιώνει μεν τους άνω αγωγικούς ισχυρισμούς, όσα, όμως, καταθέτει τα γνωρίζει από πληροφορίες του ίδιουτου ενάγοντος ,2) η ως άνω κατάθεση δεν ενισχύεται από κανένα άλλο αποδεικτικό στοιχείο.
Ότι, λαμβανομένου υπόψη ότι μεταξύ του εναγομένου και της συζύγου του ενάγοντος είχαν προκύψει έντονες διαφορές μέχρι του σημείου μάλιστα να απειλείται πλειστηριασμός τωνπεριουσιακών στοιχείων της τελευταίας, είναι αδιανόητο να μην υφίσταται κάποιο έγγραφο σχετικό με τη σύσταση μεταξύ τους εταιρίας, 3) οι επιταγές οι οποίες αναφέρονται στην αγωγή και οι οποίες φέρονται ότι αποτέλεσαν την οικονομική συμμετοχή του ενάγοντος στην εταιρία, είναι οι ανωτέρω αναφερόμενες .οι οποίες εκδόθηκαν από τη σύζυγο του ενάγοντος για την τακτοποίηση των διαφορών της ίδιας με τον εναγόμενο και τελικά επεστράφησαν σε αυτήν, όπως προαναφέρθηκε και 4) ο ενάγων δεν είχε καμία συμμετοχή ούτε στις δαπάνες, ούτε και στην εισαγωγή και μεταπώληση των εισαχθέντων εμπορευμάτων, γεγονός το οποίο καθιστά εντελώς αδύνατη τη συμμετοχή του εναγομένου σε μία τέτοια εταιρία, στην οποία θα ήταν υποχρεωμένος να μοιρασθεί τα κέρδη και μάλιστα κατά το ήμισυ, καταβάλλοντας αυτός όλες τις δαπάνες και προσφέροντας όλες τις υπηρεσίες για .την επίτευξη του σκοπού της.
Με βάση αυτές τις παραδοχές το Εφετείο έκρινε ότι η αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος είναι ουσιαστικά αβάσιμη και την απέρριψε. Οι άνω αιτιολογίες του Εφετείου είναι επαρκείς και δεν αντιφάσκουν μεταξύ τους. Με αυτά που δέχθηκε το Εφετείο 1) έλαβε υπόψη τον ουσιώδη αγωγικό ισχυρισμό ότι συστάθηκε μεταξύ των διαδίκων αφανής εταιρία τον Σεπτέμβριο του έτους 1997 και τον απέρριψε αιτιολογημένα ως ουσιαστικά αβάσιμο και επομένως ο εκ του άρθρου 559 αριθ.8 του Κ.Πολ.Δ.
αντίθετος πρώτος λόγος της αναιρέσεως είναι αβάσιμος, 2) δεν παραβίασε τους ουσιαστικού δικαίου κανόνες των άρθρων 47-50,18 του Εμπ.Ν.,741 επ. και 758 του Α.Κ. και οι εκ του άρθρου 559 αριθ.1 Κ.Πολ.Δ. αντίθετοι δεύτερος (τελευταίος) λόγος της αναιρέσεως, κατά το πρώτο μέρος του και πρώτος του δικογράφου των προσθέτων, κατά το δεύτερο μέρος του, είναι αβάσιμοι, 3) δεν διαπίστωσε, ευθέως ή εμμέσως, κενό ή αμφιβολία ως προς το αν συστάθηκε μεταξύ των διαδίκων αφανής εταιρία ή ως προς τον λόγο εκδόσεως ή το περιεχόμενο των άνω επιταγών και ορθά δεν προσέφυγε στους ερμηνευτικούς κανόνες των άρθρων 173 και 200 Α.Κ., τους οποίους δεν παραβίασε, ευθέως ή εκ πλαγίου, με ανεπαρκείς ή αντιφατικές αιτιολογίες και οι εκ του άρθρου 559 αριθ. 1 και 19 του Κ.Πολ.Δ.
αντίθετοι, δεύτερος λόγος αναιρέσεως, κατά το δεύτερο μέρος του, πρώτος λόγος του δικογράφου των προσθέτων, κατά το πρώτο μέρος του, δεύτερος λόγος του δικογράφου των προσθέτων και τρίτος λόγος του δικογράφου των προσθέτων, κατά το δεύτερο μέρος του, είναι αβάσιμοι και 4) δεν υπέπεσε σε διαγνωστικό σφάλμα (λάθος στην ανάγνωση του κειμένου των άνω επιταγών) και δεν απέδωσε στις επιταγές αυτές περιεχόμενο καταδήλως διαφορετικό από το αληθινό και επομένως δεν υπέπεσε στην εκ του άρθρου 559 αριθ.20 Κ.Πολ.Δ.
της παραμορφώσεως του περιεχομένου αυτών (επιταγών) και ο εκ της άνω διατάξεως αντίθετος τρίτος λόγος του δικογράφου των προσθέτων, κατά το πρώτο μέρος του, είναι αβάσιμος. Ακολούθως τούτων η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως και οι πρόσθετοι λόγοι αυτής πρέπει να απορριφθούν και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσίβλητου, που παραστάθηκε και κατέθεσε προτάσεις (άρθρα 176 και 183 Κ.Πολ.Δ.).
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την από 11-1-2005 αίτηση και τους από 4-9-2006 πρόσθετους λόγους του Χ1 για αναίρεση της 905/2003 αποφάσεως του Εφετείου Πειραιώς. Και
Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσίβλητου, την οποία ορίζει σε χίλια οκτακόσια (1.800) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 29 Φεβρουαρίου 2008. Και
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 3 Απριλίου 2008.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ