Supreme Court dismisses appeal on jurisdiction error and constitutional challenge regarding bankruptcy proceedings.

Απόφαση 704 / 2009 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 704/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Βασίλειο Ρήγα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου Γεωργίου Καλαμίδα ως αρχαιότερο μέλος της συνθέσεως), Διονύσιο Γιαννακόπουλο, Ιωάννη - Σπυρίδωνα Τέντε, Βασίλειο Φούκα, και Γεώργιο Γεωργέλλη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 17 Νοεμβρίου 2008, με την παρουσία και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμος Εταιρία με την επωνυμία "ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΝΑΥΤΙΚΗ ΚΑΙ ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΕΤΑΙΡΙΑ ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ - ΠΑΛΛΑΣ Α.Ε" που εδρεύει στον Πειραιά και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον ... , Πρόεδρο και Διευθύνοντα Σύμβουλό της, ο οποίος παρέστη με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Αναστάσιο Βέργο.

Της αναιρεσιβλήτου:Ανωνύμου εταιρίας με την επωνυμία "ΝΑΥΠΗΓΕΙΑ ΕΛΕΥΣΙΝΑΣ Α.Ε", που εδρεύει στην Ελευσίνα Αττικής και εκπροσωπείται νόμιμα, ήδη τεθείσης υπό καθεστώς ειδικής εκκαθάρισης, υπό της ανωνύμου εταιρίας υπό την επωνυμία "ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΚΑΙ ΡΕΥΣΤΟΠΟΙΗΣΗΣ ΕΝΕΡΓΗΤΙΚΟΥ - ΠΑΘΗΤΙΚΟΥ Α.Ε" που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο Δημήτριο Δερβιτσιώτη, με δήλωση κατ' αρθρ. 242 παρ 2 ΚΠολΔ .

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 8 Νοεμβρίου 2002 ανακοπή της ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις : 1289/2005 οριστική του ίδιου δικαστηρίου και 5528/2006 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 16 Ιανουαρίου 2007 αίτησή της.

Εκδόθηκε η 885/2008 απόφαση του Αρείου Πάγου, η οποία κήρυξε απαράδεκτη τη συζήτηση. Η υπόθεση έρχεται σήμερα για νέα συζήτηση, με την από 5 Ιουνίου 2008 κλήση.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεώργιος Γεωργέλλης, ανέγνωσε την από 15 Ιανουαρίου 2008 έκθεση του κωλυομένου να συμμετέχει Αρεοπαγίτη Δημητρίου Πατινίδη, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη των λόγων αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος της αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 5 Κ.Πολ.Δ, αναίρεση επιτρέπεται και όταν το δικαστήριο, σε περίπτωση καθ' ύλην αρμοδιότητας, εσφαλμένα δέχθηκε ότι είναι αρμόδιο ή αναρμόδιο, με την επιφύλαξη των διατάξεων του άρθρου 47. Από τη διάταξη αυτή συνάγεται ότι ο ως άνω λόγος αναιρέσεως δημιουργείται μόνον όταν υπάρχει σφάλμα του δικαστηρίου της ουσίας, συνιστάμενο σε παραδοχή υλικής αρμοδιότητας ή αναρμοδιότητας αυτού του ίδιου.

Επομένως δεν στοιχειοθετείται ο λόγος αυτός όταν το Εφετείο, επιλαμβανόμενο εφέσεως που υπάγεται, κατά το άρθρο 19 του Κ.Πολ.Δ, στην καθ' ύλην αρμοδιότητά του, κρίνει εσφαλμένως ότι το πρωτοβάθμιο δικαστήριο που εξέδωσε την εκκαλουμένη απόφαση ήταν ή δεν ήταν αρμόδιο καθ' ύλην (ΟλΑΠ 5/2003, 30/1995, 3/1991). Κατ' ακολουθίαν ο πρώτος λόγος της αναιρέσεως από τον αριθμό 5 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ με τον οποίο προβάλλεται η αιτίαση ότι εσφαλμένα κρίθηκε από το Εφετείο ότι το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών ήταν καθ' ύλην αρμόδιο για την εκδίκαση της προκειμένης διαφοράς και απέρριψε του περί αντιθέτου πρόσθετο λόγο της εφέσεως της αναιρεσείουσας είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, διότι δεν αναφέρεται σε σφάλμα του Εφετείου σχετικά με τη δική του αρμοδιότητα.

Με το δεύτερο λόγο αναίρεσης, η αναιρεσείουσα διατείνεται ότι η προσβαλλόμενη απόφαση κατά παράβαση του νόμου δέχθηκε ότι δεν υπάρχει δεδικασμένο, που πηγάζει από την υπ' αριθμ. 7542/2000 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς, που έγινε αμετάκλητη, και δέχθηκε, ότι αυτή δικαιούται να ζητήσει την ικανοποίηση της ως άνω επιδικασθείσας αξιώσεως της καθ' οιονδήποτε νόμιμο τρόπο και όχι μόνο με τη διαδικασία αναγγελίας και κατάταξης σε πίνακα πιστωτών.

Όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση με αυτή έγινε δεκτό ότι μεν την 7542/2000 πιο πάνω απόφαση κρίθηκε ότι η ένδικη απαίτηση της εκκαλούσας - αναιρεσείουσας δεν αποσβέσθηκε, όταν, κατ' εφαρμογή της διατάξεως του άρθρου 44 του Ν. 1892/1990 (το οποίο προβλέπει την επικύρωση συμφωνίας περιορισμού ή διαγραφής χρεών υπερχρεωμένης επιχείρησης), το έτος 1991, είχε επιχειρηθεί η εξυγίανση της υπερχρεωμένης εφεσίβλητης (αναιρεσίβλητης) με τη διαγραφή χρεών και τη μεταβίβαση των μετοχών της από τους μετόχους αυτής προς αλλοδαπή εταιρία "..." συμφερόντων του ομίλου ....

Ειδικότερα το Εφετείο δέχθηκε ότι το δικαστήριο εκείνο απεφάνθηκε ότι η ως άνω συμφωνία, η οποία επικυρώθηκε με την 5519/1992απόφαση του Εφετείου, καταλαμβάνει όλες τις κατά την 1-12-1991 υφιστάμενες απαιτήσεις των πιστωτών κατά της εφεσίβλητης καθώς και αυτές που θα δημιουργηθούν μέχρι την 31-12-1991 και όχι την επίδικη αξίωση που γεννήθηκε μεταγενέστερα και δη το έτος 1995, που έλαβε χώρα η βύθιση και συνακόλουθα η ολική απώλεια της άνω δεξαμενής.

Όμως η ως άνω 7542/2000 απόφαση ουδόλως έκρινε το μετά την αποτυχία της, δια της ως άνω συμφωνίας, επιχειρηθείσας εξυγίανσης, δημιουργηθέν καθεστώς της ειδικής εκκαθάρισης του άρθρου 46 Α του Ν.1892/90, στο οποίο, δυνάμει της 9469/1995 αποφάσεως του Εφετείου, τελούσε πλέον η εφεσίβλητη.

Συνεπώς το δεδικασμένο που παρήχθη με την πιο πάνω υπ' αριθμ. 7542/2000 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πειραιά, αφορά τη σχέση της απαιτήσεως της αναιρεσείουσας - εκκαλούσας με το ρυθμιστικό πλαίσιο του ως άνω άρθρου 44 και μόνον του νόμου 1892/1990. Έτσι που έκρινε το Εφετείο δεν έσφαλε με το να δεχθεί ότι δεν υπάρχει δεδικασμένο που να καταλαμβάνει και την επίδικη αξίωση και ο τ' αντίθετα υποστηρίζων δεύτερος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.

Κατά το άρθρο 559 αρ. 20 Κ.Πολ.Δ, παραμόρφωση του περιεχομένου εγγράφου που συνεπάγεται αναίρεση της αποφάσεως υπάρχει όταν το δικαστήριο αποδίδει στο έγγραφο περιεχόμενο διαφορετικό από εκείνο που πραγματικά διαλαμβάνεται σ' αυτό και όχι όταν, μετά από εκτίμηση του περιεχομένου του, όπως είναι πραγματικά, οδηγείται σε κρίση, ανέλεγκτη κατά το άρθρο 561 παρ.1, διαφορετική από εκείνη την οποία αυτός που προβάλλει ότι παραμορφώθηκε το περιεχόμενο του θεωρεί ως σωστή.

Γενικά ο ανωτέρω λόγος αναιρέσεως συντρέχει όταν έγινε σφάλμα διαγνωστικό, δηλαδή λάθος στην ανάγνωση του εγγράφου, με την παραδοχή ως περιεχόμενο σ' αυτό περιστατικών κατάδηλα διαφορετικών από εκείνα που πραγματικά διαλαμβάνονται και όχι όταν υπάρχει σφάλμα στην εκτίμηση του περιεχομένου του το οποίο αναγνώσθηκε ορθά για τη συναγωγή αποδεικτικού συμπεράσματος.

Στην προκείμενη περίπτωση με όσα διαλαμβάνονται στον τρίτο λόγο αναιρέσεως για παραμόρφωση εγγράφου, και συγκεκριμένα της με αριθ. 7542/2000 αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς η οποία εκδόθηκε σε άλλη δίκη μεταξύ των διαδίκων δεν προβάλλονται περιστατικά που να μπορούν να στηρίξουν αναίρεση με βάση τη διάταξη που αναφέρθηκε αλλά απλώς πλήττεται η αναιρετικά ανέλεγκτη κρίση του Εφετείου κατά την εκτίμηση των ανωτέρων εγγράφων, για αποδιδόμενο στην προσβαλλόμενη απόφαση σφάλμα του ως προς την εκτίμηση του περιεχομένου και όχι σφαλμάτων ως προς την ανάγνωσή τους.

Συνεπώς ο πιο πάνω λόγος αναιρέσεως είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος.

Η διαδικασία της ειδικής εκκαθαρίσεως του άρθρου 46α του ν. 1892/90, όπως αυτό προστέθηκε με το άρθρο 14 του Ν. 2000/91, συνιστά μία μορφή συλλογικής αναγκαστικής εκτέλεσης ειδικού σκοπού, η οποία, ενταγμένη στο πλαίσιο εξυγιάνσεως προβληματικών επιχειρήσεων, στοχεύει στη διατήρηση αυτούσιας της παραγωγικής μονάδας της υπό εκκαθάριση εταιρίας και ρευστοποίηση της ως συνόλου, ώστε αφενός μεν ως επιχείρηση να διατηρηθεί στον παραγωγικό ιστό της χώρας, αφετέρου δε από το προϊόν της ρευστοποιήσεως να ικανοποιηθούν οι απαιτήσεις των πιστωτών, οι οποίοι αντιμετωπίζονται συνολικά, με την παροχή σ' αυτούς κατά τη διαδικασία διανομής του προϊόντος της εκκαθάρισης, των ίδιων προνομίων ως προς την ικανοποίηση των απαιτήσεών τους, που τους παρέχονται στην κοινή αναγκαστική εκτέλεση.

Με την έννοια αυτή ο θεσμικός μηχανισμός της ειδικής εκκαθάρισης είναι πλήρως εναρμονισμένος με το Ελληνικό Σύνταγμα, το Κοινοτικό Δίκαιο και τις διεθνείς συμβάσεις. Στην προκείμενη περίπτωση, το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφαση δέχθηκε ότι η αναιρεσείουσα (εκκαλούσα) ετέθη υπό καθεστώς ειδικής εκκαθάρισης, δυνάμει της υπ' αριθ. 9469/1995 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών, το οποίο παρεμπιπτόντως έκρινε ότι οι διατάξεις των άρθρων 46 και 46α του Ν 1892/1990 δεν προσκρούουν ούτε στις διατάξεις του Συντάγματος, που εκτός των άλλων προστατεύουν την οικονομική ελευθερία και την αρχή της ισότητας, ούτε στο άρθρο 1 του προσθέτου πρωτοκόλλου των Παρισίων της 20-3-1952, που συμπληρώνει την Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα δικαιώματα του Ανθρώπου και τις θεμελιώδεις ελευθερίες της 4-11-1950, ούτε στις διατάξεις της συμβάσεως αυτής, δεδομένου ότι απ' αυτές δεν συνάγεται αποκλεισμός οποιουδήποτε προσώπου από διαδικασίες παροχής εννόμου προστασίας, γι' αυτό και απέρριψε τον πρόσθετο λόγο, εφέσεως με τον οποίο η εκκαλούσα διατείνεται ότι η εκκαλούμενη κατά την εκδίκαση της ανακοπής της αναιρεσίβλητης (εφεσίβλητης) εφάρμοσε διατάξεις αντίθετες προς το Ελληνικό Σύνταγμα και την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.

Έτσι που έκρινε το Εφετείο ορθώς ερμήνευσε και εφάρμοσε τις παραπάνω αναφερθείσες διατάξεις και συνεπώς πρέπει να απορριφθεί ο τ' αντίθετα υποστηρίζων τέταρτος λόγος αναιρέσεως, από το άρθρο 559 αρ. 1α Κ.Πολ.Δ ως αβάσιμος.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 16-1-2007 αίτηση της ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΝΑΥΤΙΚΗ ΚΑΙ ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ - ΠΑΠΠΑΣ ΑΕ" για αναίρεση της υπ' αριθ. 5528/2006 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσιβλήτου τα οποία ορίζει σε χίλια οκτακόσια (1800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 17 Φεβρουαρίου 2009. Και

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 20 Μαρτίου 2009 .

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ