Supreme Court dismisses appeal for inadmissibility due to vagueness and lack of legal basis review.

Απόφαση 701 / 2021 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 701/2021

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Ασπασία Μαγιάκου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Παρασκευή Καλαϊτζή, Γεώργιο Παπανδρέου, Αναστασία Περιστεράκη - Εισηγήτρια, Μαρία Μουλιανιτάκη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, στις 13 Ιανουαρίου 2021, με την παρουσία και του Γραμματέα Παναγιώτη Μπούκη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσείοντων: 1) Ι. Λ. του Ι. και Α., κατοίκου ..., 2) Σ. Λ. του Ι. και Φ., κατοίκου ..., 3) Α.-Π. Λ. του Ι. και Φ., κατοίκου ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Μιχάλη Βεργανελάκη με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσαν προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Μ. Μ. του Ε. και Ζ., 2) Μ. Μ. του Ε. και Ζ., κατοίκων … Δήμου …, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια δικηγόρο τους Μερόπη Βαγιωνάκη που ανακάλεσε την από 12-1-2021 δήλωση για παράσταση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ, παραστάθηκε στο ακροατήριο και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 16-4-2008 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Χανίων. Επί της αγωγής αυτής εκδόθηκε η υπ' αριθ. 430/2009 απόφαση, με την οποία το παραπάνω δικαστήριο κήρυξε εαυτόν καθ' ύλην αναρμόδιο και παρέπεμψε την υπόθεση στο Ειρηνοδικείο Καντάνου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 17/2011 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 229/2014 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Χανίων. Η άνω απόφαση αναιρέθηκε με την 693/2016 απόφαση του Δικαστηρίου τούτου. Μετά την έκδοση της άνω απόφασης εκδόθηκε η 40/2019 του Μονομελούς Πρωτοδικείου Χανίων. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 18-4-2019 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω.

Η πληρεξούσια των αναιρεσιβλήτων ζήτησε την απόρριψή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Η προσβαλλόμενη απόφαση αποτελεί εξέλιξη της ακόλουθης διαδικασίας: Οι αναιρεσείοντες, άσκησαν κατά του δικαιοπαρόχου των αναιρεσιβλήτων, Ε. Μ., ενώπιον του Ειρηνοδικείου Καντάνου την από 16-4-2008 διεκδικητική αγωγή κυριότητας ακινήτου, με την οποία ζητούσαν να αναγνωριστούν κύριοι και να τους αποδοθεί τμήμα έκτασης 8,25τμ από μείζον ακίνητό τους, που κείται εντός του σχεδίου πόλης της κωμόπολης … και από το οποίο τους είχε αποβάλλει ο αρχικός εναγόμενος Ε.

Μ.. Επί της αγωγής αυτής εκδόθηκε η 17/2011 απόφαση του άνω δικαστηρίου που απέρριψε την αγωγή. Ασκηθείσας της από 29-8-2011 εφέσεως από τους τότε ενάγοντες κατ'αυτής εκδόθηκε η 229/2014 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Χανίων, που δίκασε ως Εφετείο και απέρριψε την έφεση τους Η άνω απόφαση αναιρέθηκε με την 643/2016 απόφαση του Δικαστηρίου τούτου, λόγω μη νόμιμης συγκρότησης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Χανίων.

Μετά την έκδοση της απόφασης επί της αναιρέσεως, στις 26-6-2017, αποβίωσε ο αρχικός εναγόμενος χωρίς να αφήσει διαθήκη και κατέλειπε μοναδικούς εξ αδιαθέτου κληρονόμους του τα τέκνα του Μ. και Μ. Μ., οι οποίοι συνεχίζουν τη δίκη (ήδη αναιρεσίβλητοι). Στους ανωτέρω οι ενάγοντες - εκκαλούντες και ήδη αναιρεσείοντες επέδωσαν κλήση για συζήτηση της έφεσης, μετά την προθεσμία αποποίησης της κληρονομιάς, οι οποίοι την αποδέχθηκαν και παρέστησαν κατά τη δικάσιμο της 11-10-2018, ενώπιον του ίδιου Μονομελούς Πρωτοδικείου, δικάζοντος (κατά παραπομπή) ως Εφετείου, το οποίο με την προσβαλλόμενη 40/2019 απόφασή του απέρριψε την έφεση κατ' ουσία.

Κατά της τελευταίας απόφασης οι ενάγοντες και ήδη αναιρεσείοντες άσκησαν την κρινόμενη (δεύτερη) αναίρεση, η οποία είναι νόμιμη και παραδεκτή και πρέπει να ερευνηθεί περαιτέρω ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της (αρθ 577ΚΠοΛΔ).

Σύμφωνα με το άρθρο 560 ΚΠολΔ, όπως ισχύει μετά την αντικατάστασή του με το άρθρο 1 άρθρο τρίτο του Ν. 4335/2015 και εφαρμόζεται στην ένδικη υπόθεση, ως εκ του χρόνου δημοσίευσης (μετά την 1.1.2016) της αναιρεσιβαλλομένης απόφασης: "Κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, καθώς και των αποφάσεων των πρωτοδικείων που εκδίδονται σε εφέσεις κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, επιτρέπεται αναίρεση μόνο: 1) αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών, αδιάφορο αν πρόκειται για νόμο ή έθιμο, ελληνικό ή ξένο, εσωτερικού ή διεθνούς δικαίου.

Η παράβαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας αποτελεί λόγο αναίρεσης μόνο αν τα διδάγματα αυτά αφορούν την εφαρμογή των κανόνων του δικαίου ή την υπαγωγή των πραγματικών γεγονότων σ` αυτούς. Ο λόγος αυτός αναίρεσης δεν μπορεί να προβληθεί σε μικροδιαφορές, 2) αν το δικαστήριο δεν συγκροτήθηκε όπως ορίζει ο νόμος ή δίκασε ειρηνοδίκης του οποίου είχε γίνει δεκτή η εξαίρεση, 3) αν το δικαστήριο έχει υπερβεί τη δικαιοδοσία των πολιτικών δικαστηρίων ή δεν είχε καθ` ύλην αρμοδιότητα, 4) αν παράνομα αποκλείστηκε η δημοσιότητα της διαδικασίας, 5) αν το δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπόψη του πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, 6) αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης".

Οι ως άνω λόγοι αναίρεσης απαριθμούνται περιοριστικά στην διάταξη αυτή, όπως συνάγεται από τη λέξη "μόνο", και συνεπώς στις αποφάσεις αυτές είναι απαράδεκτοι λόγοι αναίρεσης, οι οποίοι ερείδονται στις λοιπές περιπτώσεις που προβλέπονται στο άρθρο 559 του ΚΠολΔ για τις αιτήσεις αναίρεσης κατ` αποφάσεων των λοιπών δικαστηρίων (ΟλΑΠ 45/1987), όπως, μεταξύ άλλων, είναι ο προβλεπόμενος από τον αριθ 11α και γ του άρθρου 559 ΚΠοΛΔ, δηλαδή, της λήψης υπόψη από το δικαστήριο αποδεικτικών μέσων που ο νόμος δεν επιτρέπει, ή της μη λήψης υπόψη αποδεικτικών μέσων που οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν.

Στην προκειμένη περίπτωση με τον πρώτο λόγο αναίρεσης οι αναιρεσείοντες μέμφονται την προσβαλλόμενη απόφαση για την αναιρετική πλημμέλεια του άρθρου 560 αρ 1 ΚΠολΔ. Ειδικότερα ισχυρίζονται ότι το Εφετείο υπέπεσε στην άνω πλημμέλεια, επειδή έλαβε υπόψη του την ένορκη βεβαίωση του Ε. Γ. αν και ήταν τέταρτη κατά σειρά ένορκη βεβαίωση, γιατί η κλήση για τη λήψη της επιδόθηκε μετά την 1-1-2016 και δεν έλαβε υπόψη της την ένορκη βεβαίωση του μάρτυρα Α. Β., αν και δόθηκε νόμιμα ύστερα από κλήτευση των αντιδίκων τους μετά τη συζήτηση της έφεσης και προσκομίστηκε με την προσθήκη τους προς ανταπόδειξη των ισχυρισμών των αντιδίκων τους .

Οι επικαλούμενες αυτές αναιρετικές πλημμέλειες αφορούν κατά την ορθή εκτίμηση του περιεχόμενου τους, τους αναιρετικούς λόγους της λήψης υπόψη από το δικαστήριο υπόψη αποδεικτικού μέσου που ο νόμος δεν επιτρέπει (11α του αρθρ.559 ΚΠοΛΔ), όσον αφορά την ένορκη βεβαίωση του Ε.Γ. και της μη λήψης υπόψη αποδεικτικού μέσου που νόμιμα επικαλέστηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι (αρ 11γ του αρθρ. 559 ΚΠοΛΔ), όσον αφορά την ένορκη βεβαίωση του Α. Β.. Όμως οι λόγοι αυτοί αναίρεσης δεν περιλαμβάνονται στους περιοριστικά αναγράφομενους στη διάταξη του άρθρου 560 ΚΠοΛΔ λόγους αναίρεσης κατ' αποφάσεων ειρηνοδικείων ή πρωτοδικείων, που εκδόθηκαν σε εφέσεις κατ' αποφάσεων ειρηνοδικείων, όπως στην ένδικη περίπτωση. Επομένως, πρέπει ν' απορριφθούν ως απαράδεκτοι.

Κατά την έννοια του άρθρου 560 αρ. 6 ΚΠολΔ, όπως τροποποιήθηκε με το άρθρο τρίτο του Ν. 4335/2015, ανεπαρκής ή αντιφατική αιτιολογία, που έχει ως συνέπεια την αναίρεση της προσβαλλόμενης απόφασης για έλλειψη νόμιμης βάσης, υπάρχει όταν από τις παραδοχές της, που περιλαμβάνονται στην ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού της και αποτελούν το αιτιολογικό της, δεν προκύπτουν καθόλου ή αναφέρονται ανεπαρκώς ή αντιφατικώς τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία, σύμφωνα με το νόμο, είναι αναγκαία για τη θεμελίωση του κανόνα δικαίου που εφαρμόστηκε στη συγκεκριμένη περίπτωση, όχι όμως και όταν υπάρχουν ελλείψεις αναγόμενες στην εκτίμηση των αποδείξεων και ειδικότερα στην ανάλυση, στάθμιση και αιτιολόγηση του πορίσματος που έχει εξαχθεί από αυτές, εφόσον τούτο εκτίθεται σαφώς (Ολ.Α.Π.9/2016).

Για να είναι ορισμένος ο λόγος αυτός, με τον οποίο αποδίδεται η πλημμέλεια ότι η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση εξαιτίας ανεπαρκών ή αντιφατικών αιτιολογιών, πρέπει στο αναιρετήριο, πλην των άλλων, να αναφέρεται η αιτία συνεπεία της οποίας τούτο συμβαίνει, ήτοι σε τι συνίσταται η ανεπάρκεια ή η αντίφαση των αιτιολογιών, δηλαδή ποιες επιπλέον αιτιολογίες έπρεπε να περιλαμβάνει η απόφαση ή που εντοπίζονται οι αντιφάσεις και εκ ποιων αντιτιθέμενων μερών των αιτιολογιών προκύπτει η αντίφαση (Ολ.Α.Π.32/1996).

Επιπρόσθετα, πρέπει να εκτίθενται στο αναιρετήριο oι πραγματικές παραδοχές της απόφασης, το ουσιώδες ζήτημα, η επιρροή που ασκεί στην έκβαση της δίκης και οι αιτιολογίες που λείπουν, καθώς και ποιος είναι ο κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, σε σχέση με την εφαρμογή του οποίου υπάρχει η έλλειψη νόμιμης βάσης της απόφασης, ώστε να είναι δυνατή η εκτίμηση της νομιμότητας του αναιρετικού αυτού λόγου.

Στην προκείμενη περίπτωση, οι αναιρεσείοντες, με το δεύτερο λόγο αναίρεσης, από τον αριθμό 6 του άρθρου 560 ΚΠολΔ, προσάπτουν στην προσβαλλόμενη απόφαση την αιτίαση της έλλειψης νόμιμης βάσης λόγω ανεπαρκών αιτιολογιών, επειδή το Εφετείο δέχθηκε: α) ότι το επίδικο ποτέ δεν περιήλθε στην δικαιοπάροχό του πρώτου αυτών Ι. Λ., Α. χα Ι. Λ., το γένος Μ.Μ., καθόσον δεν αποδείχθηκε ότι η τελευταία ασκούσε σ' αυτό πράξεις νομής με διάνοια κυρίας από το 1928 μέχρι το 1981, χρησιμοποιώντας το ως τουαλέτα, δεχθέν ότι οι καταθέσεις της Φ. Λ., Μ. και Α. Π. ήταν μειωμένης αποδεικτικής αξίας επειδή δεν ενισχύθηκαν από κάποιο άλλο αποδεικτικό στοιχείο αν και από τις προσαχθείσες φωτογραφίες και τα τοπογραφικά που συνόδευαν τους τίτλους τους προέκυπτε ότι ο χώρος του επιδίκου ήταν δομημένος με τοίχο και είχε μορφή ακανόνιστου δωματίου σε επαφή με τους εξωτερικούς τοίχους της ιδιοκτησίας τους, β)ότι την πιο πάνω τουαλέτα χρησιμοποιούσε ο Μ. Μ. χωρίς να αιτιολογείται πως καλύπτονταν οι σωματικές ανάγκες των μελών της οικογένειας Α. Λ., χωρίς αυτοί να διαθέτουν τουαλέτα και γ) ότι το έτος 1980 οι υιοί του Μ. Μ. καθαίρεσαν την τουαλέτα και φύτεψαν λουλούδια και κηπευτικά, γεγονός όμως που έλαβε χώρα, όπως οι αναιρεσείοντες αντέτειναν κατά παράκληση των αδελφών (Μ.) προς τον πρώτο αυτών.

Ο λόγος αυτός αναίρεσης είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, αφενός μεν λόγω της αοριστίας του, καθόσον δεν αναφέρονται ο κανόνας δικαίου που παραβιάστηκε εκ πλαγίου, ούτε παρατίθενται στο αναιρετήριο με πληρότητα οι παραδοχές του δικαστηρίου της ουσίας υπό τις οποίες συντελέσθηκε η επικαλούμενη παραβίαση, αφετέρου δε, διότι υπό το πρόσχημα της θεμελίωσης του λόγου αυτού αναίρεσης πλήττεται αποκλειστικά η εκτίμηση από το Μονομελές Πρωτοδικείο πραγματικών γεγονότων, η οποία (εκτίμηση), καθ` εαυτή, δεν υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου (άρθρο 561 παρ.1 ΚΠολΔ). Κατόπιν τούτων, πρέπει να απορριφθεί η ένδικη αναίρεση, να διαταχθεί η εισαγωγή του παραβόλου στο δημόσιο ταμείο (αρθρ.495 παρ.3 ΚΠοΛΔ) και να καταδικαστούν οι αναιρεσειόντες στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, λόγω της ήττας τους (αρθ.176, 183, 191 παρ.2 ΚΠοΛΔ)

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 18-4-2019 αίτηση αναίρεσης των Ι. Λ., Σ. Λ. και Αντωνίου - Π. Λ. κατά της 40/2019 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Χανίων, δικάσαντος ως Εφετείου

Διατάσσει την εισαγωγή του παραβόλου στο δημόσιο ταμείο.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, που ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 20 Απριλίου 2021.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 2 Ιουνίου 2021.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ