Supreme Court dismisses appeal for vague grounds failing to state material facts required for review.

Απόφαση 699 / 2006 (Β1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 699/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές : Θεόδωρο Αποστολόπουλο, Αντιπρόεδρο, Ιωάννη Δαβίλλα, Γεώργιο Καράμπελα, Εμμανουήλ Καλούδη και Μάριο - Φώτιο Χατζηπανταζή, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 10 Ιανουαρίου 2006, με την παρουσία και του γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ :

Του αναιρεσείοντος: Ν.Π.Δ.Δ. με την επωνυμία "ΙΔΡΥΜΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΑΣΦΑΛΙΣΕΩΝ ΕΝΙΑΙΟ ΤΑΜΕΙΟ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ ΜΙΣΘΩΤΩΝ" (Ι.Κ.Α.- Ε.Τ.Α.Μ.), που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα. Εκπροσωπήθηκε από τον Χαράλαμπο Μπρισκόλα, πάρεδρο ΝΣΚ.

Του αναιρεσίβλητου: Α. Π. Π., δικηγόρου, κατοίκου ..., ο οποίος παραστάθηκε με την πληρεξούσια δικηγόρο του Αριστέα Μαρούντα.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 19 Δεκεμβρίου 2002 αγωγή του ήδη αναιρεσίβλητου, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Αιγιαλείας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις : 56/2003 του ίδιου Δικαστηρίου και 10/2004 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αιγίου. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί το αναιρεσείον με την από 16 Μαρτίου 2004 αίτησή του και τους από 24 Νοεμβρίου 2005 πρόσθετους λόγους.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Ιωάννης Δαβίλλας, διάβασε την από 20-12-2005 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αιτήσεως αναιρέσεως και των προσθέτων λόγων αυτής.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και των προσθέτων λόγων, η πληρεξούσια του αναιρεσίβλητου την απόρριψή τους, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

1. Επειδή, κατά το άρθρο 560 Κ.Πολ.Δ., κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, καθώς και των αποφάσεων των πρωτοδικείων που εκδίδονται σε εφέσεις κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, επιτρέπεται αναίρεση μόνο 1) αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών, αδιάφορο αν πρόκειται για νόμο ή έθιμο, ελληνικό ή ξένο, εσωτερικού ή διεθνούς δικαίου, η παράβαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας αποτελεί λόγο αναίρεσης μόνο αν τα διδάγματα αυτά αφορούν την εφαρμογή των κανόνων του δικαίου ή την υπαγωγή των πραγματικών γεγονότων σ' αυτούς, 2) εάν το δικαστήριο δεν συγκροτήθηκε όπως ορίζει ο νόμος ή δίκασε ειρηνοδίκης του οποίου έγινε δεκτή η εξαίρεση, 3) αν το δικαστήριο έχει υπερβεί τη δικαιοδοσία των πολιτικών δικαστηρίων ή δεν είχε καθ' ύλην αρμοδιότητα, 4) αν παράνομα αποκλείστηκε η δημοσιότητα της διαδικασίας.

Οι λόγοι αυτοί αναίρεσης ορίζονται περιοριστικά εις το ως άνω άρθρο (Ολ. ΑΠ 45/87) και συνεπώς δεν συγχωρείται αναίρεση κατά των ανωτέρω αποφάσεων, για τους προβλεπόμενους από τους αριθμούς 8 και 19 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ λόγους, δηλαδή όταν οι αποφάσεις αυτές : 1) παρέλειψαν να λάβουν υπόψη προταθέντα ουσιώδη ισχυρισμό και 2) στερούνται νόμιμης βάσης επί ζητήματος ασκούντος ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης.

Στην προκειμένη υπόθεση, με τους λόγους της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης αποδίδονται στην προσβαλλόμενη απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αιγίου, που δίκασε ως Εφετείο, και πλημμέλειες από το άρθρο 559 αριθ. 8 και 19 του ΚΠολΔ. Οι λόγοι αυτοί είναι απαράδεκτοι, ως προς τις παραπάνω πλημμέλειες και πρέπει να απορριφθούν.

2. Eπειδή, από τις διατάξεις των άρθρων 118 παρ. 4, 566 παρ.1, 577 παρ. 3 και 578 του Κ.Πολ.Δ συνάγεται ότι όταν η αγωγή κρίθηκε κατ' ουσία βάσιμη ή αβάσιμη, για να είναι ορισμένος και άρα παραδεκτός ο λόγος αναιρέσεως με τον οποίο προσάπτεται στο δικαστήριο της ουσίας ευθεία παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου (άρθρ.560 αριθ. 1 Κ.Πολ.

Δ.), δεν αρκεί να εκτίθενται στο αναιρετήριο το κατά την εκδοχή του αναιρεσείοντος πραγματικό μέρος της υποθέσεως, οι διατάξεις που φέρονται ότι παραβιάστηκαν, η έννοια που αποδίδει σ' αυτές ο αναιρεσείων και το συμπέρασμα του δικαστηρίου που φέρεται ως προϊόν ερμηνευτικού σφάλματος, αλλά πρέπει επί πλέον να αναφέρονται με πληρότητα και σαφήνεια οι ουσιαστικές παραδοχές της προσβαλλομένης αποφάσεως, δηλαδή τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε το δικαστήριο ως θεμελιωτικά της κρίσεώς του για το βάσιμο ή αβάσιμο της αγωγής (ή άλλης αυτοτελούς αιτήσεως ή ανταιτήσεως), αφού διαφορετικά δεν είναι δυνατή με βάση το περιεχόμενο του αναιρετηρίου η στοιχειοθέτηση του σχετικού λόγου αναιρέσεως.

Διότι η ευδοκίμηση της αναιρέσεως εξαρτάται, σύμφωνα με το άρθρο 578 Κ.Πολ.Δ., από την ορθότητα όχι των νομικών αιτιολογιών, αλλά του διατακτικού της προσβαλλομένης αποφάσεως, το οποίο συνάπτεται αιτιωδώς με τις ουσιαστικές παραδοχές του δικαστηρίου. Επομένως, η έκθεση των παραδοχών αυτών στο αναιρετήριο είναι αναγκαία για να μπορεί να ελεγχθεί από το περιεχόμενό του αν η αποδιδόμενη στην απόφαση παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου οδήγησε σε εσφαλμένο διατακτικό.

Εξάλλου δεν επιτρέπεται συμπλήρωση του αναιρετηρίου με την προσβαλλόμενη απόφαση ή άλλα διαδικαστικά έγγραφα (Ολ. ΑΠ 27/1998, 32/1996). Στην προκειμένη περίπτωση, με τους πρώτο (α' σκέλος) του κυρίου δικογράφου και τον μοναδικό των (με αριθ. 238/25-11-2005) προσθέτων, από το άρθρο 560 (εκ παραδρομής αναφέρεται 559)παρ. 1 του Κ.Πολ.Δ., λόγους της αναίρεσης πλήττεται η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση του Πρωτοδικείου - που, μετά παραδοχή της έφεσης του εναγομένου και ήδη αναιρεσείοντος εν μέρει, εξαφάνισε (στο σύνολό της για το ενιαίο της εκτέλεσης) την πρωτόδικη απόφαση του Ειρηνοδικείου Αιγίου που είχε δεχθεί στο σύνολό της (για ποσό 4.316,99 ευρώ) την ένδικη αγωγή, και ακολούθως δέχθηκε την αγωγή εν μέρει για το ποσό των 3.565 ευρώ - διότι παραβίασε τις διατάξεις των άρθρων 19 του Α.Ν.1846/1951 και 5 του Ν. 3210/1955, 23 παρ. 5 του ΠΔ 282/1996, 24 παρ. 5 του Ν. 3086/2002 (με εσφαλμένη ερμηνεία), και 100 παρ. 1-3 του Κώδικα Δικηγόρων.

Όμως, στο αναιρετήριο εκτίθενται μόνον το ιστορικό της υπόθεσης, το κατά τις απόψεις του ενάγοντος και ήδη αναιρεσείοντος πραγματικό και νομικό μέρος αυτής και (αποσπασματικά) τα συμπεράσματα ή η καταληκτική κρίση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου στο ζήτημα της αμοιβής του αναιρεσίβλητου δικηγόρου για δικαστικές και εξώδικες ενέργειες που εκτέλεσε στα πλαίσια εντολής του εναγομένου - αναιρεσείοντος, ενώ δεν παρατίθενται οι ουσιαστικές παραδοχές του δευτεροβάθμιου δικαστηρίου.

Δηλαδή τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε τούτο για να στηρίξει τη φερόμενη ως λανθασμένη κρίση του. Επομένως, με βάση το περιεχόμενο του αναιρετηρίου - του οποίου δεν επιτρέπεται συμπλήρωση κατά τα προεκτεθέντα - δεν είναι δυνατό να ελεγχθούν και στοιχειοθετηθούν οι ανωτέρω αναιρετικοί λόγοι, οι οποίοι πρέπει γι' αυτό να απορριφθούν ως αόριστοι.

Εξάλλου, το (με αριθμ. καταθ. 240/30-11-2005) δικόγραφο των προσθέτων, που δεν φέρει υπογραφή του συντάκτου αυτού και ως εκ τούτου είναι άκυρο - ταυτόσημο δε κατά περιεχόμενο με το προαναφερόμενο (με αριθ. καταθ. 238/25-11-2005) όμοιο - είναι απορριπτέο ως απαράδεκτο.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 1-3-2004 αίτηση του ΝΠΔΔ με την επωνυμία "ΙΚΑ-ΕΤΑΜ", για αναίρεση της 10/2004 αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αιγίου.

Καταδικάζει το αναιρεσείον στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου, που ορίζει σε τριακόσια (300) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 31 Ιανουαρίου 2006.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 11 Απριλίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ