Supreme Court dismisses appeal on labor law grounds regarding non-recognition of prior experience due to different job specialties.

Απόφαση 694 / 2007 (Β1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 694/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Στέφανο Γαβρά, Αντιπρόεδρο, Εμμανουήλ Καλούδη, Χρήστο Αλεξόπουλο, Ειρήνη Αθανασίου και Αλέξανδρο Νικάκη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 6 Μαρτίου 2007, με την παρουσία και του γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: ......, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Θωμά Τραυλό βάσει δηλώσεως του άρθρου 242 § 2 Κ.Πολ.Δ.

Της αναιρεσίβλητης: Ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΟΠΛΩΝ (Ε.Β.Ο.) Α.Ε.", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα. Στο σημείο αυτό έλαβε το λόγο η πληρεξούσια δικηγόρος Δήμητρα Παπαϊωάννου, η οποία δήλωσε ότι στη θέση της ως άνω εταιρίας υπεισήλθε λόγω συγχώνευσης ως καθολική διάδοχος η ανώνυμη εταιρία με την επωνυμία "ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΑΜΥΝΤΙΚΑ ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ ΑΝΩΝΥΜΗ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗ ΚΑΙ ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΕΤΑΙΡΙΑ" και με το διακριτικό τίτλο "ΕΒΟ - ΠΥΡΚΑΛ", που εδρεύει στον Υμηττό Αττικής και εκπροσωπείται νόμιμα, την οποία και εκπροσωπεί.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 2-2-2001 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αιγίου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 71/2002 του ίδιου Δικαστηρίου και 61/2006 του Εφετείου Πατρών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 19-6-2006 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Χρήστος Αλεξόπουλος, διάβασε την από 20-2-2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως. Η πληρεξούσια της αναιρεσίβλητης ζήτησε την απόρριψή της και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τη διάταξη του άρθρου 559 αριθμ. 1 περ. α ΚΠολΔ προκύπτει ότι λόγος αναιρέσεως για ευθεία παράβαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου ιδρύεται αν αυτός δεν εφαρμοστεί, ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις της εφαρμογής του, ή αν εφαρμοστεί, ενώ δεν έπρεπε, καθώς και αν εφαρμοστεί εσφαλμένα. Εξάλλου, ως διδάγματα της κοινής πείρας, η παραβίαση των οποίων δημιουργεί τον από το άρθρο 559 αριθμ. 1 περ.

β ΚΠολΔ λόγο αναιρέσεως, θεωρούνται οι ορισμοί και οι αφηρημένες υποθετικές κρίσεις που αντλούνται από την παρατήρηση της εξωτερικής πραγματικότητας με τη βοήθεια των φυσικών επιστημών και χρησιμοποιούνται από το δικαστήριο για την εξειδίκευση των αορίστων νομικών εννοιών. Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο, κατά κρίση ανέλεγκτη, δέχθηκε ακόλουθα:

Ο αναιρεσείων (ενάγων) εργάζεται στην αναιρεσίβλητη (εναγόμενη) εταιρία, στο εργοστάσιο που η τελευταία λειτουργεί στο Αίγιο, με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας αόριστου χρόνου από την 19-1-1981, εντεταγμένος στον τεχνικό κλάδο, με την ειδικότητα του ελεγκτή ποιότητος των παραγομένων προϊόντων (όπλα), και έναντι των νομίμων αποδοχών του.

Με την από 21-11-1996 επιχειρησιακή συλλογική σύμβαση εργασίας (ΕπΣΣΕ 1996), που υπεγράφη μεταξύ της διοικήσεως της εναγομένης και των εκπροσώπων των σωματείων των εργαζομένων της στα τρία συνολικώς εργοστάσια που ή ίδια διατηρεί στην Ελλάδα, μεταξύ των οποίων και εκείνο των εργαζομένων της στο εργοστάσιο του Αιγίου, του οποίου (σωματείου) μέλος είναι και ο ενάγων, καθιερώθηκε ενιαίο σύστημα για τον καθορισμό των αποδοχών των εργαζομένων στα εργοστάσια της εναγομένης, που ονομάστηκε "ΕΝΙΑΙΟ ΜΙΣΘΟΛΟΓΙΟ Ε.Β.Ο.

Α.Ε." και στο οποίο (κεφ.

ΙΙΙ) καθορίστηκαν τα μισθολογικά κλιμάκια των εργαζομένων και οι αποδοχές (βασικός μισθός) που αντιστοιχούν στο κάθε κλιμάκιο. Για τη ένταξη των εργαζομένων στα μισθολογικά αυτά κλιμάκια λαμβάνονται υπόψη, όπως ρητώς ορίζεται στο ίδιο κεφάλαιο

ΙΙΙ παρ. 2α' του ανωτέρω "ενιαίου μισθολογίου", τα χρόνια υπηρεσίας στην Ε.Β.Ο. και ο συνολικός χρόνος αναγνωρισμένης "μέχρι σήμερα" προϋπηρεσίας κάθε εργαζομένου εκτός Ε.Β.Ο. και στην ίδια ειδικότητα, η οποία (προϋπηρεσία) αποδεικνύεται με τη βεβαίωση του εργοδότη και το βιβλιάριο του ασφαλιστικού φορέα στον οποίο ανήκει ο εργαζόμενος.

Από τη διάταξη αυτής της ανωτέρω επιχειρησιακής Σ.Σ.Ε., που άρχισε να ισχύει από την 1-1-1996 και η οποία επαναλήφθηκε έκτοτε σε όλες τις μεταγενέστερες όμοιες Σ.Σ.Ε. μεταξύ των ως άνω μερών και δεσμεύει τα διάδικα μέρη, προκύπτει σαφώς ότι για την ένταξη των εργαζομένων στην εναγομένη E.B.O. κατά τον χρόνο της υπογραφής της Σ.Σ.Ε.

που προαναφέρθηκε στα οριζόμενα κλιμάκια λαμβάνεται υπόψη και ο χρόνος της εκτός Ε.Β.Ο. υπηρεσίας του εργαζομένου υπό τις αναφερόμενες δύο προϋποθέσεις, ήτοι α) ο χρόνος αυτός να έχει αναγνωρισθεί από την Ε.Β.Ο. μέχρι την κατά τα ανωτέρω υπογραφή της ειρημένης επιχειρησιακής Σ.Σ.Ε. (ενιαίο μισθολόγιο) και β) να έχει διανυθεί στην ίδια ειδικότητα του εργαζομένου, στην ειδικότητα δηλαδή με την οποία ο εργαζόμενος απασχολείται και στην εναγομένη.

Κατά το έτος 1985 ο ενάγων είχε υποβάλει στην εναγομένη αίτηση για αναγνώριση προϋπηρεσίας του χρονικού διαστήματος από 1-7-1970 έως 30-9-1972, την οποία είχε πραγματοποιήσει στη βιοτεχνία χρυσών καδενών των αδελφών ........., με την ειδικότητα του χειριστή των μηχανημάτων χρυσοχοΐας της εν λόγω βιοτεχνίας και με παράλληλη απασχόληση και σε άλλες βοηθητικές εργασίες, σύμφωνα με την συνυποβληθείσα από 28-2-1985 βεβαίωση των ανωτέρω εργοδοτών, η προϋπηρεσία όμως αυτή δεν αναγνωρίστηκε από την εναγομένη για τον λόγο ότι δεν είχε διανυθεί στην ίδια ειδικότητα με εκείνη που ο ενάγων είχε στην εναγόμενη Ε.Β.Ο., της οποίας (Ε.Β.Ο.) τα προϊόντα (όπλα) ουδεμία σχέση είχαν με τα προϊόντα της ανωτέρω βιοτεχνίας χρυσών καδενών.

Την ίδια αυτή προϋπηρεσία δεν αναγνώρισε ο ενάγων ούτε δικαστικώς μέχρι την κατά τα ανωτέρω υπογραφή της επιχειρησιακής Σ.Σ.Ε. του έτους 1996, για τον πρόσθετο δε αυτόν τυπικό λόγο (μη αναγνώριση της προϋπηρεσίας από την εναγομένη μέχρι την υπογραφή της Σ.Σ.Ε. 1996), πλέον του ειρημένου ουσιαστικού λόγου της διαφορετικής ειδικότητας, η εναγομένη δεν αναγνώρισε την υπόψη προϋπηρεσία και κατά την εφαρμογή της επιχειρησιακής Σ.Σ.Ε. 1996 (ενιαίο μισθολόγιο) και τον ενέταξε, βάσει των ετών της υπηρεσίας του στην ίδια, στο 11ο μισθολογικό κλιμάκιο, με βασικό ημερομίσθιο 10.635 δραχμών, ενώ αν ελάμβανε υπόψη και την εν λόγω προϋπηρεσία θα τον ενέτασσε στο επόμενο μισθολογικό κλιμάκιο (12?), με βασικό ημερομίσθιο 11.004 δραχμών.

Υπό τα περιστατικά όμως αυτά, δεν συνέτρεχαν πράγματι οι ανωτέρω προϋποθέσεις για την αναγνώριση της ειρημένης εκτός Ε.Β.Ο. προϋπηρεσίας του ενάγοντος, αφού και σύμφωνα με τα προεκτεθέντα η προϋπηρεσία αυτή δεν είχε διανυθεί στην ίδια ειδικότητα με εκείνην του ενάγοντος στην εναγομένη, αλλά σε συναφή ή παρεμφερή, εν πάση δε περιπτώσει η εν λόγω προϋπηρεσία δεν είχε αναγνωρισθεί από την εναγομένη μέχρι τον κρίσιμο ως άνω χρόνο της υπογραφής της προαναφερθείσας Σ.Σ.Ε. (1996), όρος που ήταν απαραίτητος για την αναγνώριση του μέχρι τότε εκτός Ε.Β.Ο.

χρόνου προϋπηρεσίας των εργαζομένων της εναγομένης προκειμένου να τους εντάξει εφάπαξ, βάσει και του τυχόν αναγνωρισμένου μέχρι τότε χρόνου προϋπηρεσίας, στα καθιερούμενα με την επιχειρησιακή αυτή Σ.Σ.Ε. μισθολογικά κλιμάκια. Ακολούθως το Εφετείο, δεχθέν την έφεση της αναιρεσίβλητης εταιρίας, εξαφάνισε την πρωτόδικη απόφαση και απέρριψε την αγωγή του αναιρεσείοντος περί αναγνωρίσεως της υποχρεώσεως της αναιρεσίβλητης να αναγνωρίσει την προϋπηρεσία του ως τεχνίτη σε χρυσοχοείο κατά το διάστημα από 4-3-1970 έως 30-9-1970.

Με την κρίση του αυτή το Εφετείο δεν παρεβίασε με εσφαλμένη ερμηνεία την προαναφερθείσα ΣΣΕ. Επομένως, ο περί του αντιθέτου, από το άρθρο 559 αριθμ. 1 περ. α ΚΠολΔ, δεύτερος λόγος του αναιρετηρίου είναι αβάσιμος. Αβάσιμος είναι επίσης και ο από το άρθρο 559 αριθμ. 1 περ. β΄ Κ.Πολ.Δ πρώτος λόγος της αιτήσεως αναιρέσεως, διότι με το να δεχθεί το Εφετείο ότι η ειδικότητα του χειριστή μηχανημάτων χρυσοχοΐας δεν είναι ίδια με αυτήν του ελεγκτή ποιότητας των κατασκευαζομένων από την αναιρεσίβλητη όπλων, δεν παρεβίασε αντίθετο δίδαγμα της κοινής πείρας.

Για τους λόγους αυτούς

Απορρίπτει την από 19 Ιουνίου 2006, αίτηση του ......, περί αναιρέσεως της 61/2006 αποφάσεως του Εφετείου Πατρών. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει σε επτακόσια εβδομήντα (770) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 20 Μαρτίου 2007. Και

Δημοσιεύθηκε στο ακροατήριό του στις 28 Μαρτίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ