Supreme Court partially allows appeal against insurance company's dismissal of abuse of right claim.

Απόφαση 693 / 2011 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 693/2011

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Χαράλαμπο Ζώη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Γεωργία Λαλούση, Βασιλική Θάνου - Χριστοφίλου, Δημητρούλα Υφαντή και Ιωάννα Λούκα, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 14 Ιανουαρίου 2011, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Χ. Τ. του Ν., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Γεώργιο Παναγιωτόπουλο και κατέθεσε προτάσεις.

Του αναιρεσιβλήτου: Νομικού Προσώπου Ιδιωτικού Δικαίου με την επωνυμία "ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΑΣΦΑΛΙΣΕΩΣ ΕΥΘΥΝΗΣ ΑΠΟ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ" ως καθολικού διαδόχου της ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "ΕΓΝΑΤΙΑ Α.Α.Ε.", της οποίας η άδεια ανακλήθηκε, που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Αργυρώ Γρατσία και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με τις με αριθμούς κατάθεσης 43467/2003, 12358/2004, 17226/2004 και 27226/2004 κύριες και τις με αριθμούς κατάθεσης 36069/2004, 36067/2004 και 36068/2004 παρεμπίπτουσες αγωγές προσώπων που δεν είναι διάδικοι στην παρούσα δίκη, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης και συνεκδικάστηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 23377/2005 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 117/2008 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 4/7/2008 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Βασιλική Θάνου - Χριστοφίλου ανέγνωσε την από 11/11/2009 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε να γίνει δεκτός ο έκτος (από το άρθρο 559 αριθμ. 19 ΚΠολΔ) λόγος και να απορριφθούν οι λοιποί λόγοι της αίτησης για αναίρεση της υπ' αριθμ. 117/2008 απόφασης του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, η πληρεξούσια του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Η διάταξη του άρθρου 25 της απόφασης του Υπουργού Εμπορίου Κ4/585/1978, που ίσχυε κατά τον κρίσιμο στην προκειμένη περίπτωση χρόνο και η οποία προβλέπει τις περιπτώσεις αποκλεισμού της ευθύνης του ασφαλιστή, είναι μεν ανίσχυρη, ως ευρισκόμενη εκτός της νομοθετικής εξουσιοδότησης του άρθρου 6 παρ. 5 Ν. 489/1976, εάν, όμως, οι περιεχόμενες στην ως άνω διάταξη απαλλακτικές ρήτρες υπέρ του ασφαλιστή, συμπεριληφθούν, ως συμβατικοί όροι, στην ασφαλιστική σύμβαση, τότε ο ασφαλιστής δεν απαλλάσσεται μεν από την υποχρέωση να αποζημιώσει τον ζημιωθέντα τρίτο, έχει όμως, δικαίωμα αναγωγής, κατά του ασφαλισμένου, για να ζητήσει ό,τι κατέβαλε, ως αποζημίωση, προς ικανοποίηση του τρίτου παθόντα, διότι, στην περίπτωση αυτή οι ως άνω απαλλακτικές ρήτρες αποκτούν συμβατική ισχύ.

Περαιτέρω, το περιεχόμενο των ως άνω απαλλακτικών όρων, των διαλαμβανομένων στην ως άνω υπουργική απόφαση είναι δεσμευτικό για τα συμβαλλόμενα μέρη, εφόσον αυτοί τους αποδέχθηκαν, έστω και εάν το ασφαλιστήριο δεν υπογράφηκε από τον αντισυμβαλλόμενο - ασφαλισμένο, καθόσον η εκ μέρους του αποδοχή μπορεί να εκδηλώνεται και σιωπηρά, είτε με την καταβολή των ασφαλίστρων, είτε με την παραλαβή του ασφαλιστηρίου συμβολαίου ή με τη χρήση του ασφαλιστηρίου ή την τοποθέτηση στο παρ-μπριζ του αυτοκινήτου, του χορηγηθέντος σ' αυτόν σήματος ή της βεβαίωσης της ασφάλισης, ή με την υποβολή δήλωσης ατυχήματος προς τον ασφαλιστή ή όταν στηρίζει τις αξιώσεις του στο ασφαλιστήριο και επικαλείται και προσκομίζει αυτό στο δικαστήριο ή όταν υπέβαλε στον ασφαλιστή δήλωση του ατυχήματος.

Εφόσον, με την αποδοχή του ασφαλιστηρίου συμβολαίου, κατά τον ανωτέρω τρόπο, δημιουργείται δέσμευση του ασφαλισμένου, από τους συμπεριλαμβανόμενους σ' αυτό όρους απαλλαγής του ασφαλιστή και ειδικώτερα από τον συμπεριλαμβανόμενο όρο της περίπτωσης 9 του άρθρου 25 της Κ4/585/1978 Α.Υ.Ε. (χρήση του ασφαλισμένου οχήματος διαφορετική από την καθοριζόμενη στο ασφαλιστήριο συμβόλαιο και την άδεια κυκλοφορίας) δικαιούται ο ασφαλιστής να αξιώσει από τον ασφαλισμένο, να του καταβάλει κάθε ποσό, το οποίο ο τελευταίος θα καταβάλει ως αποζημίωση από το τροχαίο ατύχημα, στον ζημιωθέντα τρίτο (ΑΠ 1650/2001, ΑΠ 432/2004, ΑΠ 515/2009).

Κρίσιμο στοιχείο της σύμβασης είναι η χρήση του οχήματος, όπως αυτή περιγράφεται στο ασφαλιστήριο συμβόλαιο και στην άδεια κυκλοφορίας. Δηλαδή, απαραίτητη προϋπόθεση είναι να αναγράφεται και στο ασφαλιστήριο η χρήση του ασφαλιζόμενου οχήματος και δεν αρκεί η αναγραφή (και μόνο) στην άδεια κυκλοφορίας του είδους του οχήματος (ως φορτηγού ή επιβατικού κ.λ.π.), ενώ, εξ άλλου προϋπόθεση, επίσης, απαλλαγής του ασφαλιστή έναντι του ασφαλισμένου είναι να υπάρχει αιτιώδης συνάφεια μεταξύ της διαφορετικής χρήσης του οχήματος και της πρόκλησης του ατυχήματος, όπως τούτο ρητώς αναφέρεται στη διάταξη του άρθρου 6β εδ.

γ' του Ν. 489/1976, μετά την τροποποίησή του από το Ν.3557/2007, ρύθμιση, όμως, η οποία, κατά την ορθότερη άποψη, πρέπει να εφαρμόζεται και όταν η ασφαλιστική περίπτωση επήλθε υπό το προϋφιστάμενο νομοθετικό καθεστώς του άρθρου 25 περ. 9 του Ν. 489/1976.

Περαιτέρω, από το άρθρο 559 αριθ. 19 Κ.Πολ.Δ. λόγος αναίρεσης, για έλλειψη νόμιμης βάσης της απόφασης, ιδρύεται όταν δεν προκύπτουν σαφώς από το αιτιολογικό της απόφασης, τα περιστατικά που είναι αναγκαία, για την κρίση, στη συγκεκριμένη περίπτωση, περί συνδρομής των όρων και προϋποθέσεων για την εφαρμογή της εφαρμοσθείσας διάταξης, ή της μη συνδρομής των όρων αυτών, που αποκλείουν την εφαρμογή της, όπως, επίσης και όταν η απόφαση έχει ελλειπείς ή αντιφατικές αιτιολογίες, σε ότι αφορά το νομικό χαρακτηρισμό των πραγματικών περιστατικών, που έγιναν δεκτά και έχουν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, όχι δε και όταν πρόκειται για ελλείψεις που ανάγονται στην εκτίμηση των αποδείξεων (ανάλυση - στάθμιση - αξιολόγηση του αποδεικτικού υλικού) και στην αιτιολόγηση του αποδεικτικού πορίσματος, αρκεί το αποδεικτικό πόρισμα να αναφέρεται με σαφήνεια. Ανεπάρκεια και ασάφεια αιτιολογιών υπάρχει όταν από το αιτιολογικό δεν προκύπτουν τα πραγματικά περιστατικά, που είναι αναγκαία για την δικαιολόγηση της εφαρμοσθείσας διάταξης ουσιαστικού δικαίου, καθιστώντας έτσι ανέφικτο τον αναιρετικό έλεγχο.

Στην προκειμένη περίπτωση, το Εφετείο, με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφασή του, δέχθηκε ότι το ένδικο τροχαίο ατύχημα οφείλεται σε αποκλειστική υπαιτιότητα του (μη διαδίκου στην παρούσα δίκη) Σ. Ζ., οδηγού του ασφαλισμένου στην αρχικά εναγομένη ασφαλιστική εταιρεία "ΕΓΝΑΤΙΑ", στη θέση της οποίας, λόγω ανάκλησης της αδείας της, υπεισήλθε το νυν αναιρεσίβλητο Επικουρικό Κεφάλαιο, φορτηγού αυτοκινήτου, το οποίο ήταν ιδιοκτησίας της εναγομένης - νυν αναιρεσείουσας, η οποία (υπαιτιότητα) συνίσταται στο ότι παρεβίασε την υπάρχουσα στην πορεία του πινακίδα STOP και συνεκρούσθη με το έχον προτεραιότητα φορτηγό αυτοκίνητο, το οποίο οδηγούσε ο Κ.

Ν., με αποτέλεσμα τον θανάσιμο τραυματισμό τόσο του τελευταίου οδηγού, όσο και της συνεπιβαίνουσας στο κλειστό τμήμα (καρότσα) του ζημιογόνου αυτοκινήτου Ε. Κ. και έκρινε ότι πρέπει να γίνουν δεκτές, ως βάσιμες, οι (κύριες) αγωγές των μελών της οικογένειας των δύο θανόντων, καθώς και η αγωγή της ιδιοκτήτριας του δευτέρου ως άνω αυτοκινήτου.

Περαιτέρω, όσον αφορά τις (τρείς) παρεμπίπτουσες αγωγές (αναγωγής) της εναγομένης των κυρίων αγωγών ασφαλιστικής εταιρείας, τις στρεφόμενες κατά της συνεναγομένης - ασφαλισμένης της - νυν αναιρεσείουσας (τις οποίες - και μόνον - αφορά η κρινόμενη αναίρεση), με τις οποίες επεκαλείτο ότι στη μεταξύ τους συναφθείσα σύμβαση ασφάλισης του (ζημιογόνου) αυτοκινήτου περιείχετο και ο όρος αποκλεισμού της ευθύνης του ασφαλιστή, για ζημιές που προξενούνται, κατά το χρόνο που το όχημα χρησιμοποιείται για χρήση διάφορο από την καθορισμένη στο ασφαλιστήριο συμβόλαιο και στην άδεια κυκλοφορίας, περίπτωση που συνέτρεχε στην προκειμένη περίπτωση, διότι, κατά το χρόνο του ενδίκου ατυχήματος, το ζημιογόνο φορτηγό αυτοκίνητο μετέφερε στο οπίσθιο χώρο του (και) επιβάτες και ζητούσε να υποχρεωθεί η εναγομένη - ασφαλισμένη - νυν αναιρεσείουσα να καταβάλει στην ενάγουσα - ασφαλιστική εταιρεία, τα ποσά που η τελευταία θα κατέβαλε στους ζημιωθέντες ενάγοντες των (τριών) κυρίων αγωγών, δηλαδή τόσο των μελών της οικογένειας της θανούσας επιβαίνουσας στο ζημιογόνο φορτηγό, όσο και των μελών της οικογένειας του θανόντος οδηγού, καθώς και της ιδιοκτήτριας του συγκρουσθέντος με το ζημιογόνο αυτοκινήτου, το Εφετείο δέχθηκε τα εξής: "Στην προκειμένη περίπτωση, αποδείχθηκε, ότι είχε συναφθεί σύμβαση ασφάλισης, του υπ' αριθ. ...

ΙΧΦ ζημιογόνου αυτοκινήτου, μεταξύ της δεύτερης εναγομένης (κυρίας αυτού) όλων των κυρίων αγωγών Χ. Τ. και της παρεμπιπτόντως ενάγουσας (και τρίτης εναγομένης των κυρίων αγωγών) ασφαλιστικής εταιρίας "ΕΓΝΑΤΙΑ" Όπως προκύπτει από το προσκομιζόμενο νόμιμα με επίκληση από την τελευταία, μεταξύ τους ασφαλιστήριο συμβόλαιο και συγκεκριμένα στο άρθρο 8 παρ. 11 των γενικών όρων, συμφωνήθηκε ότι το συμβόλαιο αυτό (διέπεται από τις διατάξεις της νομοθεσίας που έχει ισχύ σύμφωνα με την εφαρμογή του ΝΔ 400/70 και τους ενιαίους όρους που περιλαμβάνονται στην ΑΥΕ Κ4/585/5-4-78 (ΦΕΚ 795/78).

Κατά το άρθρο 25/9 της παραπάνω υπουργικής απόφασης, που, σύμφωνα με όσα αναφέρθηκαν στην μείζονα σκέψη της παρούσας, ίσχυε μεταξύ των παραπάνω διαδίκων, αφού μνεία της γινόταν ρητά στο πιο πάνω ασφαλιστήριο συμβόλαιο, αποκλείονται της ασφάλισης ζημίες που προξενούνται, κατά τον χρόνο που το όχημα χρησιμοποιείται για διάφορο χρήση από την καθοριζόμενη στο ασφαλιστήριο συμβόλαιο και την άδεια κυκλοφορίας. 0 ισχυρισμός της δεύτερης παρεμπιπτόντως εναγομένης ότι η άσκηση της είναι καταχρηστική, διότι η ασφαλιστική εταιρία κατάρτισε την παραπάνω μεταξύ τους ασφαλιστική σύμβαση και εισέπραττε τα ασφάλιστρα, εν γνώσει της από την αρχή ότι στο φορτηγό της υπήρξε προσθήκη καθισμάτων στο πίσω μέρος, που της επέτρεπε εκτός της μεταφοράς εμπορευμάτων και την μεταφορά επιβατών, δημιουργώντας σ' αυτήν την πεποίθηση ότι την καλύπτει ασφαλιστικά και σ' αυτήν την περίπτωση, πρέπει να απορριφθεί ως μη νόμιμος, διότι, τα ανωτέρω περιστατικά και αν ακόμα θεωρηθούν αληθινά, δεν καθιστούν καταχρηστική την άσκηση του ενδίκου δικαιώματος της περεμπιπτόντως ενάγουσας, κατά την έννοια του άρθρου 281 ΑΚ, πέραν του ότι από κανένα αποδεικτικό στοιχείο δεν αποδείχθηκε τέτοια γνώση της παρεμπιπτόντως ενάγουσας ασφαλιστικής εταιρίας (ΑΠ 1187/89 ΕΕΝ 1990.416, Ε.Θ. 771/94, Αρμ. 1995.31).

Επιπρόσθετα αλυσιτελώς προβάλλεται από την παρεμπιπτόντως εναγομένη ιδιοκτήτρια του ζημιογόνου οχήματος, ότι δεν υπάρχει αιτιώδης συνάφεια μεταξύ της παράβασης του όρου και του επιδίκου τροχαίου ατυχήματος, αφού τέτοια συνάφεια δεν απαιτείται για την εφαρμογή του όρου αυτού (βλ. Αθ. Κρητικού οπ. παρ. 1941).

Όπως προκύπτει από την άδεια κυκλοφορίας του ζημιογόνου πιο πάνω φορτηγού, αλλά και το πιο πάνω μεταξύ τους ασφαλιστήριο συμβόλαιο, το φορτηγό αυτό προοριζόταν για μεταφορά εμπορευμάτων και όχι επιβατών, όπως άλλωστε αυτό συμβαίνει με όλα τα μεγάλα επαγγελματικά φορτηγά αυτοκίνητα ανά την Ελλάδα, με εξαίρεση τα Στρατιωτικά.

Το ότι απαγορευόταν η μεταφορά επιβατών, εξυπακούεται, έστω και αν στην άδεια κυκλοφορίας και στο ασφαλιστήριο συμβόλαιο δεν αναγράφεται η λέξη αποκλειστικά για την μεταφορά εμπορευμάτων. Σύμφωνα με την άδεια κυκλοφορίας του, αυτό επιτρέπεται να μεταφέρει έναν επιπλέον επιβάτη, εκτός του οδηγού του, δηλαδή τον συνοδηγό.

Όμως η παρεμπιπτόντως εναγομένη-ιδιοκτήτρια του ζημιογόνου φορτηγού, κατά παράβαση του πιο πάνω όρου, είχε προβεί σε προσθήκη ιδιοκατασκευής στον πίσω χώρο του φορτηγού, μετατρέποντάς το σε επιβατικό, χωρίς βέβαια να ενημερώσει τις αρμόδιες υπηρεσίες του Υπουργείου συγκοινωνιών και την παρεμπιπτόντως ενάγουσα για την αλλαγή αυτή της χρήσης του φορτηγού, ώστε να αλλάξει η άδεια κυκλοφορίας και το μεταξύ τους ασφαλιστήριο συμβόλαιο, στο σημείο αυτό, αν μπορούσε να γίνει, ή έστω να επιτραπεί η μικτή χρήση (επιβατικού-εμπορευμάτων) του φορτηγού, αφού και για μια απλή αλλαγή χρώματος οποιουδήποτε οχήματος, το οποίο αναγράφεται στην άδεια κυκλοφορίας, χρειάζεται να περάσει από έλεγχο του αρμόδιου (μηχανολογικού) του Υπουργείου συγκοινωνιών και να αλλάξει η άδεια κυκλοφορίας ως προς αυτό το θέμα.

Στο επίδικο τροχαίο ατύχημα, όπως προαναφέρθηκε, ο προστηθείς από την πιο πάνω ιδιοκτήτρια του ζημιογόνου φορτηγού Σ. Ζ. οδηγούσε αυτό, ενώ στον πάγκο που η ιδιοκτήτρια είχε τοποθετήσει κατά τα παραπάνω στο πίσω κλειστό τμήμα σε σχήμα Π, επέβαιναν πέντε (5) κοπέλες, ενώ στην θέση του συνοδηγού επέβαιναν δύο ακόμη κοπέλες, που όλες τους εργάζονταν ως υπάλληλοι των εκδόσεων "ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ".

Σύμφωνα με τα παραπάνω, με την ενέργεια της αυτή, η παρεμπιπτόντως εναγομένη ιδιοκτήτρια του ζημιογόνου φορτηγού Χ. Τ., παραβίασε τον παραπάνω όρο του μεταξύ τους ασφαλιστηρίου συμβολαίου, αφού μετέτρεψε το φορτηγό της από εμπορικό (μεταφοράς μόνο εμπορευμάτων) σε επιβατικό (μεταφοράς επιβατών). Με το να κρίνει έτσι το δικάσαν Εφετείο διέλαβε στην απόφασή του ανεπαρκείς, ασαφείς και αντιφατικές αιτιολογίες, ως προς το ασκούν ουσιώδη επιρροή ζήτημά του, εάν καθορίζεται η χρήση του ασφαλισμένου αυτοκινήτου στο ασφαλιστήριο συμβόλαιο, προϋπόθεση απαραίτητη, όπως αναφέρθηκε στην προηγηθείσα νομική σκέψη, για τη συνδρομή του αποκλεισμού της ευθύνης του ασφαλιστή, κατ' εφαρμογή της διάταξης του άρθρου 25 περ. 9 Ν. 489/1976, η οποία είναι εν προκειμένων εφαρμοστέα, λόγω του χρόνου επέλευσης της ασφαλιστικής περίπτωσης (21.10.2003).

Ειδικότερα, δεν αναφέρεται, κατά τρόπο σαφή εάν αναγραφόταν ή όχι στο ασφαλιστήριο ποία ήταν η συμφωνηθείσα χρήση, αλλ' αντίθετα, κατά τρόπο ασαφή και αντιφατικό, αναφέρεται, αρχικά μεν ότι "από την άδεια κυκλοφορίας και από το ασφαλιστήριο συμβόλαιο προκύπτει ότι το φορτηγό προοριζόταν για τη μεταφορά εμπορευμάτων και όχι επιβατών", ενώ στη συνέχεια αναγράφεται ότι η απαγόρευση μεταφοράς επιβατών "εξυπακούεται, έστω και εάν στην άδεια κυκλοφορίας και στο ασφαλιστήριο συμβόλαιο δεν αναγράφεται η λέξη αποκλειστικά για τη μεταφορά επιβατών".

Επομένως, το Εφετείο υπέπεσε στην από το άρθρ. 559 αριθμ. 19 ΚΠολΔ προβλεπόμενη πλημμέλεια της έλλειψης νόμιμης βάσης της προσβαλλομένης απόφασης, ένεκα ανεπαρκούς, ασαφούς και αντιφατικής αιτιολογίας και κατά συνέπεια ο έκτος λόγος αναίρεσης είναι βάσιμος, παρέλκει δε, μετά ταύτα, η έρευνα των λοιπών λόγων, που αναφέρονται στο ίδιο ως άνω ζήτημα, πλην των δύο κατωτέρω αναφερομένων λόγων, που αφορούν διαφορετικό κεφάλαιο της αναιρεσιβαλλομένης απόφασης.

ΙΙ. Στην περίπτωση επάλληλων αιτιολογιών (κύριων ή επικουρικών), από τις οποίες κάθε μία στηρίζει αυτοτελώς το διατακτικό, εάν έστω και μία εξ αυτών δεν πλήττεται ή πλήττεται ανεπιτυχώς (διότι απορρίπτονται οι κατ' αυτής λόγοι), οι λόγοι, με τους οποίους πλήττονται οι λοιπές αιτιολογίες είναι αλυσιτελείς.

Με τον όγδοο, από το αρθρ. 559 αριθμ. 1 ΚΠολΔ, και με τον ένατο, από το αρθ. 559 αριθμ. 19 ΚΠολΔ, λόγους αναίρεσης, αποδίδεται η πλημμέλεια της ευθείας και εκ πλαγίου παραβίασης της διάταξης του αρθ. 281 ΑΚ, σχετικά με το ζήτημα της απόρριψης της προταθείσας από την εναγομένη - νυν αναιρεσείουσα ένστασης, για άσκηση της αγωγικής αξίωσης της ενάγουσας - ασφαλιστικής εταιρείας, κατά κατάχρηση δικαιώματος.

Το δίκασαν Εφετείο, όπως προκύπτει από την αναιρεσιβαλλομένη απόφαση του, διαλαμβάνει, ως προς το ζήτημα αυτό, δύο, επάλληλες αιτιολογίες, με την πρώτη εκ των οποίων η ένσταση κατάχρησης δικαιώματος κρίνεται απορριπτέα ως μη νόμιμη, ενώ με τη δεύτερη (επάλληλη) ως αβάσιμη κατ' ουσία, αναφέροντας ειδικώτερα ότι: "ο ισχυρισμός της δεύτερης παρεμπιπτόντως εναγομένης (νυν αναιρεσείουσας) ότι η άσκηση της παραπάνω αξιώσεως είναι καταχρηστική, διότι η ασφαλιστική εταιρία κατάρτισε την παραπάνω μεταξύ τους ασφαλιστική σύμβαση και εισέπραττε τα ασφάλιστρα, εν γνώσει της από την αρχή, ότι στο φορτηγό της υπήρξε προσθήκη καθισμάτων στο πίσω μέρος, που της επέτρεπε εκτός της μεταφοράς εμπορευμάτων και την μεταφορά επιβατών, δημιουργώντας σ' αυτήν την πεποίθηση ότι την καλύπτει ασφαλιστικά και σ' αυτήν την περίπτωση, πρέπει να απορριφθεί ως μη νόμιμος, διότι, τα ανωτέρω περιστατικά και αν ακόμα θεωρηθούν αληθινά, δεν καθιστούν καταχρηστική την άσκηση του ενδίκου δικαιώματος της παρεμπιπτόντως ενάγουσας, κατά την έννοια του άρθρου 281 ΑΚ, πέραν του ότι από κανένα αποδεικτικό στοιχείο δεν αποδείχθηκε τέτοια γνώση της παρεμπιπτόντως ενάγουσας ασφαλιστικής εταιρίας".

Δεδομένου δε ότι η δεύτερη αυτή, επάλληλη αιτιολογία, η οποία αυτοτελώς στηρίζει τη διάταξη περί απόρριψης της ένστασης του 281 ΑΚ δεν πλήττεται με λόγο αναίρεσης, οι δύο τελευταίοι λόγοι, με τους οποίους πλήττεται η πρώτη ως άνω αιτιολογίας είναι απορριπτέοι, ως αλυσιτελείς. Κατ' ακολουθία των ανωτέρω, πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση, κατά το μέρος της που αφορά τις (τρεις) παρεμπίπτουσες αγωγές της ασφαλιστικής εταιρείας "ΕΓΝΑΤΙΑ", στη θέση της οποίας, λόγω ανάκλησης της αδείας της υπεισήλθε το νυν αναιρεσίβλητο Επικουρικό Κεφάλαιο", να παραπεμφθεί η υπόθεση, κατά το αναιρούμενο μέρος της, για περαιτέρω εκδίκαση, στο εκδόσαν την απόφαση ίδιο δικαστήριο, συντιθέμενο από άλλους δικαστές (άρθ. 580 παρ. 3 ΚΠολΔ) και να καταδικασθεί το ηττηθέν αναιρεσίβλητο στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσείουσας (άρθ. 176, 183 ΚΠολΔ), κατά τα οριζόμενα στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί εν μέρει την υπ' αριθμ. 117/2008 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Παραπέμπει την υπόθεση, κατά το αναιρούμενο μέρος της, όπως αναφέρεται στο σκεπτικό, για περαιτέρω εκδίκηση στο ίδιο Εφετείο, συντιθέμενο από άλλους δικαστές.

Καταδικάζει το αναιρεσίβλητο στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσείουσας, τα οποία ορίζει στο ποσό των τριών χιλιάδων (3.000) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 3 Φεβρουαρίου 2011.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 9 Μαΐου 2011.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ