Supreme Court remands appeal case regarding corporate representative authority and contract validity to lower court.

Απόφαση 693 / 2006 (Β1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 693/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές : Θεόδωρο Αποστολόπουλο, Αντιπρόεδρο, Ιωάννη Δαβίλλα, Γεώργιο Καράμπελα, Εμμανουήλ Καλούδη και Μάριο - Φώτιο Χατζηπανταζή, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 10 Ιανουαρίου 2006, με την παρουσία και του γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ :

Της αναιρεσαίουσας : Ανωνύμου εταιρίας με την επωνυμία "ΑΘΗΝΑΪΚΗ ΧΑΡΤΟΠΟΙΪΑ ΑΕ", η οποία εδρεύει στον ... και εκπροσωπείται νόμιμα. Εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ιωάννη - Διονύσιο Φιλιώτη. Του αναιρεσίβλητου : Λ. Π. του Γ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Παναγιώτη Σκριβάνο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 28 Φεβρουαρίου 2002 αγωγή του ήδη αναιρεσίβλητου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις : 1359/2003 του ίδιου Δικαστηρίου και 2253/2004 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 11-6-2004 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Ιωάννης Δαβίλλας, διάβασε την από 20-12-2005 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή των πρώτου, δευτέρου και τρίτου, την απόρριψη δε του τετάρτου (καθ' όλα τα σκέλη του), λόγων της κρινόμενης αιτήσεως αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος του αναιρεσίβλητου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, από τα άρθρα 65, 67 68 και 70 ΑΚ συνάγεται ότι για να υποχρεωθεί το νομικό πρόσωπο από δικαιοπραξία πρέπει αυτή να έχει συναφθεί είτε από το όργανο που το διοικεί και ενεργεί μέσα στα όρια της εξουσίας του, σύμφωνα με τους όρους της συστατικής πράξεως ή του καταστατικού της, είτε από άλλα φυσικά πρόσωπα στα οποία παρασχέθηκε σχετική εξουσία από το όργανο που διοικεί το νομικό πρόσωπο.

Ειδικότερα επί ανώνυμης εταιρίας από τις διατάξεις των άρθρων 18 παρ. 1, 2 και 22 παρ. 1, 3 του Kωδ. Νόμου 2190/1920, που είναι αντίστοιχες με τις προαναφερθείσες διατάξεις του Α.Κ., προκύπτει ότι η ανώνυμη εταιρία εκπροσωπείται δικαστικώς και εξωδίκως από το διοικητικό της συμβούλιο, το οποίο ενεργεί συλλογικά, αλλά το καταστατικό μπορεί να ορίσει ότι ένα ή περισσότερα μέλη του συμβουλίου ή άλλα πρόσωπα δικαιούνται να εκπροσωπούν την εταιρία γενικά ή για ορισμένου μόνον είδους πράξεις.

Τα πρόσωπα αυτά είναι υποκατάστατα του διοικητικού συμβουλίου και ενεργούν, όπως και το διοικητικό συμβούλιο, ως όργανα εκπροσώπησης του νομικού πρόσωπου της εταιρίας, εκφράζοντας πρωτογενώς τη βούλησή της. Διαφορετικές εντελώς είναι οι προβλεπόμενες από τα άρθρα 211 επ. και 713 ΑΚ σχέσεις της πληρεξουσιότητας και της εντολής διότι ο πληρεξούσιος και ο εντολοδόχος που διορίζονται για την ενέργεια δικαιοπραξιών ή για τη διεξαγωγή υποθέσεων της εταιρίας δεν αποτελούν καταστατικά όργανα διοίκησης, αλλ' ενεργούν ως απλοί αντιπρόσωποι, εκτελώντας ό,τι αποφάσισαν το διοικητικό συμβούλιο ή ο υποκατάστατός του.

Εξάλλου, κατά το άρθρο 559 αριθ. 11 γ' του Κ.Πολ.Δ., ιδρύεται λόγος αναιρέσεως και όταν το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που επικαλέστηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι για την απόδειξη ή ανταπόδειξη ισχυρισμών που ασκούν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης. Για την ίδρυση του λόγου αυτού αρκεί και μόνη η ύπαρξη αμφιβολιών για το αν το δικαστήριο έλαβε υπόψη τα ως άνω αποδεικτικά μέσα, ενώ μόνο το γεγονός ότι δεν έγινε ειδική μνεία και χωριστή αξιολόγηση κάποιου αποδεικτικού μέσου δεν στοιχειοθετεί τον παραπάνω λόγο αναιρέσεως, εφόσον από το περιεχόμενο της αποφάσεως προκύπτει σαφώς ότι τούτο έχει ληφθεί υπόψη από το δικαστήριο.

Στην προκειμένη περίπτωση από τα προσκομιζόμενα διαδικαστικά έγγραφα προκύπτει ότι ο ενάγων και ήδη αναιρεσίβλητος ζήτησε με την ένδικη αγωγή του να υποχρεωθεί η εναγομένη και ήδη αναιρεσείουσα εταιρία, η οποία κατήγγειλε την καταρτισθείσα μεταξύ αυτού και του νομίμου εκπροσώπου της σύμβαση εξαρτημένης εργασίας, να του καταβάλει το υπόλοιπο της αποζημιώσεως που είχε συμφωνηθεί με ρητό όρο της συμβάσεως για την περίπτωση της καταγγελίας.

Η αναιρεσείουσα αμφισβήτησε το κύρος της συμβάσεως και του ανωτέρω όρου αυτής, ισχυριζόμενη ότι ο φερόμενος ως εκπρόσωπός της, που υπέγραψε για λογαριασμό της την σύμβαση, δεν είχε εξουσία να την εκπροσωπεί στην κατάρτιση της συγκεκριμένης συμβάσεως και τη συνομολόγηση του σχετικού με την αποζημίωση, λόγω καταγγελίας, όρου αυτής.

Για την απόδειξη δε των σχετικών ισχυρισμών της, τους οποίους πρότεινε και με λόγο εφέσεώς κατά της πρωτόδικης αποφάσεως που είχε δεχθεί την αγωγή, επικαλέστηκε και προσκόμισε, όπως προκύπτει από τις προτάσεις της ενώπιον του Εφετείου, και τα εξής έγγραφα : α) αντίγραφο της με αριθ. πρωτ. 32656/24-11-2000 ανακοίνωσης της Δ/νσης Ανωνύμων Εταιριών του κεντρικού Τομέα Αθήνας της Ε.Ν.Α.

Αθηνών - Πειραιώς περί καταχώρησης στο Μητρώο ανωνύμων εταιριών του υπ' αριθ. 1357/31-10-2000 Πρακτικού του Δ.Σ., β) το ως άνω πρακτικό και γ) το καταστατικό της εταιρίας. Τα έγγραφα αυτά - από τα οποία προέκυπτε, όπως υποστηρίζει, ότι στον διευθύνοντα σύμβουλο της εταιρίας, που υπέγραψε τον επίμαχο όρο δεν είχε μεταβιβαστεί, ούτε παρασχεθεί η εξουσία να προσλαμβάνει διευθυντικά στελέχη, όπως ήταν ο αναιρεσίβλητος, και ότι την εξουσία αυτή είχε παρακρατήσει για τον εαυτό του το Δ.Σ.

της εταιρίας - υπό το επικαλούμενο ανωτέρω περιεχόμενό τους, θα μπορούσαν πράγματι να ασκήσουν επιρροή στην έκβαση της δίκης. Στην προσβαλλόμενη απόφαση με την οποία απορρίφθηκε η έφεση της αναιρεσείουσας και επικυρώθηκε η πρωτόδικη απόφαση, αναφέρεται ότι το Εφετείο σχημάτισε την κρίση του και από τα έγγραφα που προσκόμισαν και επικαλέστηκαν οι διάδικοι και γίνεται εν συνεχεία δεκτό ότι η επίδικη σύμβαση καταρτίστηκε με τον ενάγοντα και το νόμιμο εκπρόσωπο της εναγομένης που είχε προς τούτο αντιπροσωπευτική ικανότητα.

Από τις παραπάνω αιτιολογίες όμως καταλείπονται αμφιβολίες για το αν το Εφετείο έλαβε υπόψη και τα προαναφερόμενα έγγραφα, αφού δεν γίνεται καθόλου λόγος για τα στοιχεία που προέκυπταν από αυτά, ούτε αποκρούεται η βασιμότητά τους ή οι συνέπειες που θα μπορούσε να έχει ή ύπαρξή τους. Επομένως ο σχετικός, από το άρθρο 559 αριθ. 11 γ' του Κ.Πολ.Δ., δεύτερος λόγος της αναίρεσης είναι βάσιμος και πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση, παρέλκουσας έτσι της έρευνας των λοιπών λόγων της αναίρεσης, και να παραπεμφθεί η υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Δικαστήριο συγκροτούμενο από άλλους δικαστές (άρθρο 580 παρ. 3 Κ.Πολ.Δ.).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την 2253/2004 απόφαση του Εφετείου Αθηνών.

Παραπέμπει την υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, συγκροτούμενο από άλλους δικαστές.

Καταδικάζει τον αναιρεσίβλητο στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσείουσας, που ορίζει σε χίλια εκατό (1.100) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 31 Ιανουαρίου 2006.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 11 Απριλίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ