Supreme Court dismisses appeal on inadmissibility grounds regarding unproven evidence submission failure.

Απόφαση 692 / 2018 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 692/2018

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ιωάννη Γιαννακόπουλο, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Ελένη Διονυσοπούλου, Ευγενία Προγάκη, Πέτρο Σαλίχο - εισηγητή και Ιωάννη Φιοράκη, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, την 7η Φεβρουαρίου 2018 με την παρουσία και της γραμματέως Σπυριδούλας Τζαβίδη, για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Μ. συζ. Δ. Θ., το γένος Ν. Μ., κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο Αικατερίνη Βούλγαρη.

Των αναιρεσίβλητων: 1. ομόρρυθμης εταιρείας με την επωνυμία "... Ο.Ε.", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, 2. Α. Ν. του Χ., ατομικά και ως εταίρος της ομόρρυθμης εταιρείας με την επωνυμία "... Ο.Ε." και ως νόμιμος εκπρόσωπος και διαχειριστής αυτής, 3,. Χ. συζ. Α. Ν. του Χ., ατομικά και ως εταίρος της ομόρρυθμης εταιρείας με την επωνυμία "... Ο.Ε.", κατοίκων ..., που εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο Δημήτριο Πέτσα, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 5-7-2010 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών.

Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 381/2014 οριστική του ιδίου Δικαστηρίου, 1354/2016 του Εφετείου Αθηνών.

Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 5-7-2016 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η πληρεξούσια της αναιρεσείουσας ζήτησε να γίνει δεκτή η αίτηση αναίρεσης και να καταδικασθεί το αντίδικο μέρος στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τις διατάξεις των άρθρων 1002, 1117 Α.Κ., 1, 2 παρ.1, 3 παρ.1, 4 παρ.1, 5 παρ. 1, 13 και 14 του ν. 3741/1929, ο οποίος διατηρήθηκε σε ισχύ με το άρθρο 54 του ΕισΝΑΚ, προκύπτει, εκτός των άλλων, ότι σε οικόπεδο επί του οποίου υφίσταται ή και μέλλει να ανεγερθεί οικοδομή μπορεί με πράξη του κυρίου του ή, αν η κυριότητά του ανήκει σε περισσότερους από ένα, με πράξη όλων των συγκυρίων, η οποία υπόκειται στον τύπο του συμβολαιογραφικού εγγράφου και μεταγραφή, να συσταθεί οριζόντια ιδιοκτησία, της οποίας έννομη συνέπεια είναι ότι καθιδρύεται αυτοτελής, κατά όροφο ή ιδιαίτερο τμήμα της οικοδομής (διαμέρισμα, κατάστημα κλπ.), δικαίωμα αποκλειστικής χωριστής κυριότητας με αναγκαία εξ αδιαιρέτου συγκυριότητα στα καθοριζόμενα από το νόμο κοινόκτητα και κοινόχρηστα μέρη της, το ποσοστό της οποίας, κατ' αρχήν, ορίζεται από τη συστατική πράξη και προκειμένου για το οικόπεδο της οικοδομής εκτείνεται τόσο στο καλυπτόμενο, όσο και στο μη καλυπτόμενο απ' αυτήν μέρος του (Α.Π.135/2009) και μπορεί να είναι διαφορετικό από το ποσοστό συγκυριότητας κάθε συνιδιοκτήτη στο κοινό οικόπεδο (Α.Π.598/1992).

Περαιτέρω, η πράξη σύστασης οριζόντιας ιδιοκτησίας αντικείμενο έχει την αλλοίωση της μέχρι τότε κυριότητας με τη δημιουργία νέων αυτοτελών εμπράγματων δικαιωμάτων διαφορετικών από την αρχική συγκυριότητα (Α.Π.1169/2003). Στις συστάσεις οριζόντιας ιδιοκτησίας σε πολυκατοικίες ανεγειρόμενες με το σύστημα της αντιπαροχής, το σύνηθες είναι καθένας από τους οικοπεδούχους να λαμβάνει ορισμένες οριζόντιες ιδιοκτησίες στην αποκλειστική του κυριότητα, ενώ στις λοιπές, τις οποίες έχουν υποσχεθεί να μεταβιβάσουν στον εργολάβο ή σε τρίτον, με υπόδειξή του, οι οικοπεδούχοι να παραμένουν συγκύριοι και συγκεκριμένα ο καθένας τους κατά το ποσοστό που εξάγεται από την αναλογία του ποσοστού συνιδιοκτησίας στο οικόπεδο των δικών του οριζόντιων ιδιοκτησιών σε σχέση με το ποσοστό του στο ακίνητο και όχι κατά το ποσοστό που είχε στο ακίνητο.

Άλλωστε, ο προσδιορισμός του ακριβούς ποσοστού κάθε συγκυρίου οικοπεδούχου στις οριζόντιες ιδιοκτησίες, που παραμένουν στη συγκυριότητά τους και είναι μεταβιβαστέες στον εργολάβο ως εργολαβικό αντάλλαγμα, είναι αναγκαίος για την περίπτωση κατά την οποία κηρύσσεται έκπτωτος ο εργολάβος, οπότε οι οριζόντιες αυτές ιδιοκτησίες που προορίζονταν για τον εργολάβο ως εργολαβική του αμοιβή, για τις οποίες δεν είχαν καταρτιστεί οριστικές εμπράγματες συμβάσεις μεταβίβασής τους, περιέρχονται οριστικά στους οικοπεδούχους, δεδομένου ότι η άσκηση από αυτούς της συμβατικής υπαναχώρησης (έκπτωσης) επέφερε κατάργηση της εργολαβικής σύμβασης και αναδρομική απόσβεση, αυτοδίκαια, των δικαιωμάτων του εργολάβου από την εν λόγω σύμβαση από το χρόνο που καταρτίστηκε, άρα, και του δικαιώματός του να του μεταβιβαστούν οι οριζόντιες αυτές ιδιοκτησίες.

Τέλος, με το λόγο αναίρεσης από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ. (παραβίαση κανόνα του ουσιαστικού δικαίου) ελέγχονται τα σφάλματα του δικαστηρίου κατά την εκτίμηση του νόμω βασίμου της αγωγής ή των ισχυρισμών των διαδίκων, καθώς και τα νομικά σφάλματα κατά την έρευνα της ουσίας της διαφοράς. Ελέγχεται, δηλαδή, αν η αγωγή, η ένσταση κλπ ορθώς απορρίφθηκε ως μη νόμιμη ή αν κατά παράβαση ουσιαστικού κανόνα δικαίου έγινε δεκτή ως νόμιμη ή απορρίφθηκε ή έγινε δεκτή κατ' ουσίαν (Ολ.Α.Π. 20/2011, Ολ.Α.Π.27/1998).

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την επισκόπηση των κατωτέρω αναφερόμενων διαδικαστικών εγγράφων, παραδεκτώς κατ' άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ., η ενάγουσα και ήδη αναιρεσείουσα, με τη με αριθμό κατάθεσης 123409/8-7-2010 διεκδικητική της κυριότητας ακινήτου αγωγή της κατά των εναγομένων και ήδη αναιρεσίβλητων ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, ισχυρίσθηκε ότι με το Χ.

Μ. ήταν συγκύριοι, κατά ποσοστό 3/4 ή 750/1000 και 1/4 ή 250/1000 εξ αδιαιρέτου, αντίστοιχα, ενός οικοπέδου, συνολικής επιφάνειας 146 τ.μ., που βρίσκεται στη θέση "..." του Δήμου Αθηναίων, ότι στο στάδιο των διαπραγματεύσεων με την πρώτη εναγόμενη εργολήπτρια εταιρία, της οποίας οι λοιποί εναγόμενοι είναι ομόρρυθμοι εταίροι, συμφώνησαν προφορικά την ανέγερση οικοδομής επ' αυτού με το σύστημα της αντιπαροχής, ότι δυνάμει του υπ' αριθμ. .../5-4-1990 προσυμφώνου πώλησης ποσοστών εξ αδιαιρέτου και εργολαβικού της συμβολαιογράφου Αθηνών Δ.

Σ. οι ως άνω οικοπεδούχοι ανέθεσαν στην πρώτη εναγόμενη εργολήπτρια εταιρία την ανέγερση πολυώροφης οικοδομής επί του οικοπέδου τους με την παρακράτηση εκ μέρους τους συνολικά 680/1000 εξ αδιαιρέτου (268/1000 η ενάγουσα και 412/1000 ο Χ. Μ.) και την απόκτηση, ως αντιπαροχή, των αναφερόμενων στην αγωγή οριζόντιων ιδιοκτησιών και τη μεταβίβαση των υπόλοιπων 320/1000 εξ αδιαιρέτου στην εργολήπτρια εταιρία, ως αντάλλαγμα για την κατασκευή της οικοδομής, ότι ακολούθως δυνάμει του ...5-7-1990 συμβολαίου της πιο πάνω συμβολαιογράφου ο συγκύριος Χ.

Μ. μεταβίβασε λόγω δωρεάς ποσοστό 1/8 εξ αδιαιρέτου επί του εν λόγω οικοπέδου στη σύζυγό του Ι. Δ. - Π., και ότι δυνάμει της .../5-7-1990 τροποποίησης προσυμφώνου πώλησης ποσοστών εξ αδιαιρέτου και εργολαβικού της ίδιας συμβολαιογράφου οι αρχικοί συγκύριοι προέβησαν στην τροποποίηση του .../1990 προσυμφώνου και εργολαβικού συμβολαίου ώστε μεταξύ των οικοπεδούχων συγκυρίων του οικοπέδου να περιλαμβάνεται και η τελευταία με αντίστοιχα ποσοστά 750/1000, 125/1000 και 125.1000, ότι κατόπιν οι τρεις συγκύριοι και η εργολήπτρια εταιρία προέβησαν στην κατάρτιση της .../5-7-1990 πράξης σύστασης οριζόντιας ιδιοκτησίας και κανονισμού πολυκατοικίας της ίδιας συμβολαιογράφου, νόμιμα μεταγραμμένης, στην οποία όσον αφορά στην κατανομή των οριζόντιων ιδιοκτησιών επαναλήφθηκαν όσα είχαν περιληφθεί στο με αριθμό .../1990 προσύμφωνο - εργολαβικό, ότι λόγω της υπερημερίας της εργολήπτριας εταιρίας οι ως άνω οικοπεδούχοι-συγκύριοι προέβησαν στη με αριθμ. .../25-6-1995 δήλωση έκπτωσης της εργολήπτριας εταιρίας ενώπιον της ίδιας συμβολαιογράφου και ότι παρά το γεγονός ότι αυτή κηρύχθηκε έκπτωτη, δεν αποδίδει σ' αυτήν (ενάγουσα) τις οριζόντιες ιδιοκτησίες, που αντιστοιχούν στο εργολαβικό αντάλλαγμα και τις νέμεται παράνομα.

Με βάση τα δεδομένα αυτά, ζήτησε να αναγνωρισθεί ότι είναι αποκλειστική κυρία, άλλως συγκυρία κατά ποσοστό 3/4 εξ αδιαιρέτου, των επίδικων οριζόντιων ιδιοκτησιών, που αντιστοιχούν στο εργολαβικό αντάλλαγμα, ήτοι στο ποσοστό των 320/1000, και να υποχρεωθούν οι εναγόμενοι να της τα αποδώσουν. Επί της πιο πάνω αγωγής εκδόθηκε η υπ' αριθμ. 381/2014 απόφαση του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου, η οποία ως προς το νόμω βάσιμο αυτής δέχθηκε ότι είναι νόμιμη κατά το μέρος που η ενάγουσα ζητεί να αναγνωριστεί όχι αποκλειστική κυρία των επίδικων οριζόντιων ιδιοκτησιών αλλά συγκυρία μόνο ως προς το ποσοστό 39,41 %, το οποίο αποτελεί το λόγο του ποσοστού συνιδιοκτησίας των οριζόντιων ιδιοκτησιών, που αυτή έλαβε (268/1000), προς το συνολικό ποσοστό συνιδιοκτησίας, που παρέμεινε στους οικοπεδούχους, ήτοι 680/1000 και συνιστά το ποσοστό συγκυριότητας αυτής επί των επίδικων οριζόντιων ιδιοκτησιών, που αντιστοιχούν στο εργολαβικό αντάλλαγμα.

Κατά της απόφασης αυτής η ήδη αναιρεσείουσα άσκησε την από 30-4-2015 έφεση ενώπιον του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών, παραπονούμενη με τον πρώτο λόγο της ότι όχι ορθά και παρά το νόμο απέρριψε το αίτημά της περί αναγνώρισης της αποκλειστικής κυριότητάς της επί των επίδικων οριζόντιων ιδιοκτησιών, άλλως συγκυριότητάς της κατά ποσοστό 3/4, κρίνοντας νόμιμη την αγωγή μόνο ως προς το πιο πάνω ποσοστό.

Το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφαση, κρίνοντας τον πρώτο λόγο της έφεσης, δέχθηκε, κατά το ενδιαφέρον μέρος, τα ακόλουθα: "Από το περιεχόμενο της εκκαλουμένης αποδεικνύεται ότι η ένδικη αγωγή κρίθηκε νόμιμη μόνο ως προς το ποσοστό των 39,41% επί των επίδικων οριζόντιων ιδιοκτησιών, το οποίο αποτελεί το λόγο του ποσοστού συνιδιοκτησίας των οριζόντιων ιδιοκτησιών που η ίδια έλαβε στην αποκλειστική της κυριότητα με βάση τη σύσταση οριζόντιων ιδιοκτησιών, ήτοι 268/1000, προς το συνολικό ποσοστό συνιδιοκτησίας που παρέμεινε στους οικοπεδούχους (680/1000) και φέρεται ότι συνιστά το ποσοστό συγκυριότητάς της επί των οριζόντιων ιδιοκτησιών, που αντιστοιχούν στο εργολαβικό αντάλλαγμα.

Ωστόσο, σύμφωνα με όσα εκτέθηκαν στη μείζονα σκέψη, στις συστάσεις οριζόντιας ιδιοκτησίας σε πολυκατοικίες ανεγειρόμενες με το σύστημα της αντιπαροχής, το σύνηθες είναι καθένας από τους οικοπεδούχους να λαμβάνει ορισμένες οριζόντιες ιδιοκτησίες στην αποκλειστική του κυριότητα ενώ στις λοιπές, τις οποίες έχουν υποσχεθεί να μεταβιβάσουν στον εργολάβο ή σε τρίτον, με υπόδειξή του, οι οικοπεδούχοι να παραμένουν συγκύριοι και συγκεκριμένα ο καθένας τους κατά το ποσοστό που εξάγεται από την αναλογία του ποσοστού συνιδιοκτησίας στο οικόπεδο των δικών του οριζόντιων ιδιοκτησιών σε σχέση με το ποσοστό του στο ακίνητο και όχι κατά το ποσοστό που είχε στο ακίνητο.

Επομένως, η αγωγή είναι νόμιμη μόνο ως προς το ποσοστό 35,73% επί των επίδικων οριζόντιων ιδιοκτησιών, το οποίο αποτελεί το λόγο του ποσοστού συνιδιοκτησίας των οριζόντιων ιδιοκτησιών που έλαβε η ενάγουσα (268/1000) προς το ποσοστό της στο ακίνητο (750/1000) και όχι προς το συνολικό ποσοστό συνιδιοκτησίας που παρέμεινε στους οικοπεδούχους (680/1000), όπως εσφαλμένα υπολόγισε η εκκαλουμένη.

Επομένως, το ποσοστό 35,73 % επί των επίδικων οριζόντιων ιδιοκτησιών συνιστά το ποσοστό συγκυριότητας της ενάγουσας επί των οριζόντιων ιδιοκτησιών που αντιστοιχούν στο εργολαβικό αντάλλαγμα. Ωστόσο, το ορθό ποσοστό του 35,73%, που εξάγεται από τον προσήκοντα ως άνω υπολογισμό, είναι μικρότερο από αυτό που δέχθηκε ως νόμιμο η εκκαλουμένη και επομένως ο συναφής πρώτος λόγος της έφεσης είναι αλυσιτελής και ως τέτοιος απορριπτέος".

Συνεπώς, ο πρώτος λόγος της αίτησης αναίρεσης, με τον οποίο αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ πλημμέλεια για εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή των προαναφερθεισών διατάξεων ουσιαστικού δικαίου κατά την εκτίμηση του νόμω βασίμου της αγωγής είναι αβάσιμος, διότι το Εφετείο ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε τις εν λόγω διατάξεις δεχόμενο ότι οι οικοπεδούχοι αφενός μεν παρέμειναν συγκύριοι των οριζόντιων ιδιοκτησιών που είχε συμφωνηθεί να περιέλθουν ως εργολαβικό αντάλλαγμα στα πλαίσια της σύμβασης ανέγερσης πολυώροφης οικοδομής με αντιπαροχή μετά την καταγγελία της εργολαβικής σύμβασης λόγω μη εκπλήρωσης των υποχρεώσεων του εργολάβου, αφετέρου δε ότι το ποσοστό συγκυριότητας καθενός των οικοπεδούχων επί των παραπάνω οριζόντιων ιδιοκτησιών μετά την καταγγελία της εργολαβικής σύμβασης είναι πλέον αντίστοιχο με το ποσοστό της αντιπαροχής που πήρε και όχι ανάλογο με το αρχικό ποσοστό συγκυριότητας στο επίδικο οικόπεδο.- Από τις διατάξεις των άρθρων 335 και 338 έως 340 ΚΠολΔ προκύπτει ότι το δικαστήριο, για να σχηματίσει τη δικανική πεποίθησή του, ως προς τη βασιμότητα ή μη των προβαλλόμενων από τους διαδίκους πραγματικών γεγονότων, τα οποία ασκούν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, υποχρεούται να λαμβάνει υπόψη όλα τα νόμιμα αποδεικτικά μέσα, τα οποία επικαλούνται και προσκομίζουν νόμιμα οι διάδικοι για άμεση και έμμεση απόδειξη, χωρίς να είναι ανάγκη να γίνεται ειδική μνεία και χωριστή αξιολόγηση του καθενός από αυτά, κατ' αντιδιαστολή προς τα άλλα αποδεικτικά μέσα, τα οποία φέρονται ότι λήφθηκαν υπόψη προς σχηματισμό της κρίσης του.

Δεν αποκλείεται το δικαστήριο της ουσίας να μνημονεύει και να εξαίρει μερικά από τα αποδεικτικά μέσα, λόγω της, κατά την ελεύθερη κρίση του, μεγαλύτερης σημασίας τους, αρκεί να καθίσταται αδιστάκτως βέβαιο από το όλο περιεχόμενο της απόφασης, ότι συνεκτιμήθηκαν όλα τα αποδεικτικά μέσα τα οποία επικαλέστηκαν και προσκόμισαν νόμιμα οι διάδικοι.

Η παράβαση της υποχρεώσεως αυτής ιδρύει λόγο αναίρεσης από το άρθρο 559 παρ.11περ.γ' ΚΠολΔ υπό την αποκλειστική προϋπόθεση ότι το πραγματικό γεγονός, το οποίο επικαλείται ο διάδικος, ασκεί ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, αφού μόνον ένα τέτοιο (ουσιώδες) γεγονός καθίσταται αντικείμενο αποδείξεως (Ολ.Α.Π.2/2008, Ολ.Α.Π.14/2005).

Εξάλλου, επί παραπόνου για μη λήψη υπόψη αποδεικτικών μέσων, που προσκομίστηκαν με επίκληση, πρέπει για το παραδεκτό του λόγου αυτού, να εξειδικεύονται στο αναιρετήριο τα αποδεικτικά μέσα, να προσδιορίζεται το περιεχόμενό τους και το παραδεκτό της προσαγωγής τους να καθορίζεται δε ο ισχυρισμός το βάσιμο ή αβάσιμο του οποίου θα αποδεικνυόταν με τα αποδεικτικά αυτά μέσα, καθώς και οι λόγοι για τους οποίους ο ισχυρισμός αυτός ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης.

Για τον έλεγχο όμως της ουσιαστικής βασιμότητας του λόγου αυτού αναίρεσης είναι αναγκαία η προσκόμιση των αποδεικτικών μέσων, τα οποία αφορά η σχετική αναιρετική αιτίαση, προκειμένου να διακριβωθεί το επικαλούμενο περιεχόμενο αυτών, με βάση το οποίο θα ελεγχθεί η μη λήψη τους από το δικαστήριο της ουσίας.

Με το δεύτερο λόγο της αίτησης αναίρεσης η αναιρεσείουσα προβάλλει αιτιάσεις από τον αριθμό 11 περ. γ' του άρθρου 559 ΚΠολΔ ισχυριζόμενη ότι το Εφετείο προς συναγωγή του αποδεικτικού του πορίσματος δεν έλαβε υπόψη και δε συνεκτίμησε για τη συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων τα ακόλουθα έγγραφα, τα οποία επικαλέστηκε και προσκόμισε με τις προτάσεις της στο Εφετείο προς απόδειξη της ουσιαστικής αβασιμότητας της ένστασης καταχρηστικής άσκησης δικαιώματος που πρόβαλαν οι αναιρεσίβλητοι, α) την από 1-2-2004 αγωγή της ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών και β) την υπ' αριθμ. 2979/2010 απόφαση του Εφετείου Αθηνών.

Από την παραδεκτή κατ' άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ επισκόπηση των προτάσεων της αναιρεσείουσας, ως διαδικαστικού εγγράφου για την έρευνα της βασιμότητας του αναιρετικού λόγου, τις οποίες κατέθεσε στο δικαστήριο της ουσίας, ως εκκαλούσα, προκύπτει ότι επικαλέστηκε και δήλωσε ότι επαναπροσκομίζει τα προαναφερόμενα έγγραφα, τα οποία μαζί με άλλα προσκόμισε με επίκληση και ενώπιον του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου.

Το Εφετείο στην προσβαλλόμενη απόφαση δέχεται ότι '' η εκκαλούσα ισχυρίζεται ότι ήδη από το έτος 2004 άσκησε αναγνωριστική της κυριότητας αγωγή κατά της εφεσίβλητης για το εργολαβικό αντάλλαγμα, πλην όμως αυτή απορρίφθηκε ως αόριστη. Ωστόσο, η άσκηση τέτοιας αγωγής δεν αποδεικνύεται αφού η εκκαλούσα δεν προσκομίζει ούτε την επικαλούμενη αγωγή ούτε τη σχετική επ' αυτής απορριπτική απόφαση'', βεβαιώνοντας έτσι ότι τα ως άνω επικληθέντα έγγραφα δεν έχουν προσκομισθεί, δεν απαιτείται δε να διαλάβει στην απόφασή του ειδική αιτιολογία προς τούτο και η κρίση του αυτή, ως αναγόμενη σε πράγματα (561 παρ.1 ΚΠολΔ), δεν υπόκειται σε αναιρετικό έλεγχο.

Συνεπώς, ο λόγος αυτός της αίτησης αναίρεσης, που προβάλλεται αιτίαση για τη μη λήψη υπόψη των παραπάνω μη προσκομισθέντων εγγράφων είναι απαράδεκτος και απορριπτέος, καθόσον στηρίζεται στην εσφαλμένη προϋπόθεση ότι η αναιρεσείουσα επικαλέστηκε και προσκόμισε τα ίδια έγγραφα στο Δικαστήριο της ουσίας. Κατ' ακολουθίαν αυτών, πρέπει η ένδικη αίτηση αναίρεσης να απορριφθεί στο σύνολό της και να διαταχθεί η εισαγωγή στο Δημόσιο Ταμείο του κατατεθέντος, σύμφωνα με το άρθρο 495 παρ.4 ΚΠολΔ., που προστέθηκε με το άρθρο 12 παρ. 2 του ν. 4055/2012, παραβόλου. Δικαστικά έξοδα δεν επιδικάζονται λόγω μη υποβολής σχετικού αιτήματος.-

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 5-7-2016 αίτηση της Μ. συζ. Δ. Θ. για αναίρεση της υπ' αριθμ. 1354/2016 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών.- Διατάσσει την εισαγωγή του κατατεθέντος παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 21 Μαρτίου 2018.

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 16 Απριλίου 2018 .-

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ