Supreme Court dismisses appeal on equal treatment claim due to different employer and salary regulations.

Απόφαση 690 / 2012 (Β1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Aριθμός 690/2012

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

B1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ηλία Γιαννακάκη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Βασίλειο Λυκούδη, Βαρβάρα Κριτσωτάκη, Ανδρέα Δουλγεράκη και Δημήτριο Κόμη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 20 Μαρτίου 2012, με την παρουσία και του γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: Α. 1) Β. Α. του Σ., 2) Λ. Α. του Δ., 3) Χ. Β. του Γ., 4) Ι. Β. του Α., 5) Μ. Θ. του Σ., 6) Ε. Κ. του Ι., 7) Ν. Κ. του Σ., 8) Ν. Κ. του Ι., 9) Π. Κ. του Δ., 10) Α. Λ. του Ε., 11) Χ. Μ. του Γ., 12) Α. Μ. του Α., 13) Β. Μ. του Α., 14) Π. Μ. του Δ., 15) Ι. Μ. του Α., 16) Μ. Ν. του Σ., 17) Θ. Σ. του Χ., 18) Α. Τ. του Μ., 19) Ι. Τ. του Κ., 20) Δ. Τ. του Π. και 21) Η. Χ. του Χ., όλων κατοίκων ... .

Β. 1) Ι. Σ. του Α., κατοίκου ... .

Γ. 1) Ι. Γ. του Γ., 2) Δ. Ζ. του Β. και 3) Α. Κ. του Γ., κατοίκων ... . Εκπροσωπήθηκαν όλοι (υπό στοιχεία Α, Β και Γ) από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Χρήστο Νικολουτσόπουλο με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Του αναιρεσιβλήτου: ΝΠΙΔ με την επωνυμία "Δημοτική Επιχείρηση Ύδρευσης και Αποχέτευσης Φλώρινας - ΔΕΥΑ Φλώρινας", που εδρεύει στη Φλώρινα και εκπροσωπείται νόμιμα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Βικτωρία Δούκα.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 20-12-2006 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων και άλλων προσώπων, που δεν είναι διάδικοι στην παρούσα δίκη, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Φλώρινας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 20/2008 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 12/2010 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Φλώρινας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 30-7-2010 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Βαρβάρα Κριτσωτάκη διάβασε την από 4-10-2011 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη όλων των λόγων αναιρέσεως.

Η πληρεξούσια του αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψη της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά το άρθρο 4 παρ. 1 του Συντάγματος, οι Έλληνες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου. Η διάταξη αυτή καθιερώνει όχι μόνο την ισότητα των Ελλήνων έναντι του νόμου αλλά και την ισότητα του νόμου έναντι αυτών, με την έννοια ότι δεσμεύει και το νομοθέτη και τον υποχρεώνει, όταν πρόκειται να ρυθμίσει ουσιωδώς όμοια πράγματα, σχέσεις ή καταστάσεις και κατηγορίες προσώπων, να μην αντιμετωπίζει κατά τρόπο ανόμοιο τις περιπτώσεις αυτές, εισάγοντας διακρίσεις ή εξαιρέσεις, εκτός αν αυτό επιβάλλεται από λόγους γενικότερου κοινωνικού ή δημόσιου συμφέροντος, τη συνδρομή των οποίων ελέγχουν τα δικαστήρια.

Συνεπώς, αν γίνει από το νόμο ειδική ρύθμιση για ορισμένη κατηγορία προσώπων και αποκλεισθεί από τη ρύθμιση αυτή, κατ' αδικαιολόγητη δυσμενή διάκριση, άλλη κατηγορία προσώπων, για την οποία συντρέχει ο ίδιος λόγος, που επιβάλλει την ειδική εκείνη μεταχείριση, η διάταξη που εισάγει τη δυσμενή αυτή μεταχείριση είναι ανίσχυρη ως αντισυνταγματική.

Στην περίπτωση αυτή, προς αποκατάσταση της συνταγματικής αρχής της ισότητας, πρέπει να εφαρμοσθεί και για εκείνους, σε βάρος των οποίων έγινε η δυσμενής διάκριση, η διάταξη που ισχύει για την κατηγορία υπέρ της οποίας θεσπίστηκε η ειδική ρύθμιση, διότι μόνο με τον τρόπο αυτό αίρεται η κατάσταση που δημιουργήθηκε από την παραβίαση της ανωτέρω αρχής.

Εξάλλου, γενικότεροι λόγοι κοινωνικού συμφέροντος για τη διαφορετική νομοθετική ρύθμιση των αποδοχών κατηγοριών εργαζομένων, που παρέχουν την ίδια εργασία και υπό τις ίδιες συνθήκες, συντρέχουν όταν η κάθε κατηγορία παρέχει την εργασία κάτω από διαφορετικό νομικό καθεστώς ήτοι, όταν η μία κατηγορία παρέχει τις υπηρεσίες της με σχέση δημοσίου δικαίου και η άλλη με σχέση ιδιωτικού δικαίου ή προκειμένου περί κατηγοριών απασχολουμένων με σχέση ιδιωτικού δικαίου, όταν η μία απασχολείται στο Δημόσιο, τους ΟΤΑ ή Ν.Π.Δ.Δ.

και η άλλη σε Ν.Π.Ι.Δ. ή γενικώς στον ιδιωτικό τομέα. Περαιτέρω, κατά το άρθρο 1 παρ. 1 του ν. 1069/1980 "Για την άσκηση των πάσης φύσεως δραστηριοτήτων του κυκλώματος ύδρευσης και αποχέτευσης οικιστικών κέντρων της χώρας ...", δύνανται να συνιστώνται κατά την παρ. 3 του παρόντος άρθρου σε κάθε Δήμο ή Κοινότητα της χώρας ...

ή από περισσότερους Δήμους ή Κοινότητες ή Δήμους και Κοινότητες ενιαίες επιχειρήσεις υδρεύσεως και αποχετεύσεως, οι οποίες αποτελούν νομικά πρόσωπα ιδιωτικού δικαίου κοινωφελούς χαρακτήρα, διεπόμενα από τους κανόνες της ιδιωτικής οικονομίας, εφόσον δεν ορίζεται διαφορετικά από το νόμο. Εξάλλου, με το όρθρο 5 παρ. 3 του ν. 2685/1999 διατηρήθηκαν σε ισχύ ειδικές διατάξεις με τις οποίες προβλέπεται η χορήγηση κατ' αποκοπή εξόδων μετακινήσεως σε υπαλλήλους για τις μετακινήσεις τους εντός έδρας και ορίστηκε επιπλέον ότι με κοινή απόφαση του Υπουργού Οικονομικών και του κατά περίπτωση αρμόδιου Υπουργού, τα εν λόγω έξοδα μπορούν να αναπροσαρμόζονται και να επεκτείνονται από 1ης Ιανουαρίου 1998 σε υπαλλήλους του ιδίου Υπουργείου, που η φύση της εργασίας τους επιβάλλει συνεχείς μετακινήσεις εντός έδρας.

Η εν λόγω παροχή, ως εφάπαξ αποζημίωση, ανερχόμενη σε 90.000 δρχ. για το έτος 1998 και σε 120.000 δρχ. για το έτος 1999, καταβάλλεται στους υπαλλήλους των OΤΑ για την κάλυψη των δαπανών κινήσεως στις οποίες υποβάλλονται λόγω της φύσεως της απασχολήσεώς τους, ήδη από 1-4-1998, σύμφωνα την υπ' αριθμ. 2040222/4110/0022/19-6-1998 κοινή απόφαση των Υπουργών Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης και Οικονομικών.

Αναπροσαρμόστηκε δε ακολούθως διαδοχικά με τις υπ' αριθ. 21548/0022/99, 2/83422/0032, 2/71516/0022, 1607/0022, 2/6771/0022, 2/3557/0022 και 2/50023/0022/3-10-2006 Κοινές Αποφάσεις των ιδίων πιο πάνω Υπουργών, σε 300.000 δρχ. από 1-7-1999, σε 396.000 δρχ. από 1-3-2000, σε 480.000 δρχ. από 1-1-2002, σε 112 ευρώ από 1-1-2002, σε 206 ευρώ από 1-1-2004, σε 238 ευρώ από 1-1-2005 έως 30-6-2005, σε 270 ευρώ από 1-7-2005 και σε 325 ευρώ από 1-7-2006 αντίστοιχα.

Τέλος, ειδική εκδήλωση της δεσμεύουσας το νομοθέτη συνταγματικής αρχής της ισότητας (άρθρο 4 παρ. 1 του Συντάγματος) αποτελεί το άρθρο 22 παρ. 1 εδαφ. β' του Συντάγματος, το οποίο αφορά τις σχέσεις εργασίας ιδιωτικού δικαίου και κατά το οποίο για παρεχόμενη εργασία ίσης αξίας οφείλεται ίση αμοιβή. Ο κανόνας όμως αυτός δεν εφαρμόζεται επί συγκεκριμένης, βάσει διατάξεως νόμου, παροχής προς ορισμένη κατηγορία μισθωτών σε σχέση με μισθωτούς οι οποίοι ανήκουν σε διαφορετική κατηγορία, όπως είναι και οι έχοντες διαφορετικό εργοδότη και διαφορετικούς όρους απασχολήσεως και απολαυών.

Επίσης η παραπάνω αρχή της ισότητας δεν έχει εφαρμογή και στην περίπτωση κατά την οποία άλλος είναι ο ρυθμιστικός παράγων που καθορίζει τη μισθολογική κατάσταση μιας κατηγορίας υπαλλήλων από τον παράγοντα εκείνο που ρυθμίζει την ίδια κατάσταση άλλης κατηγορίας υπαλλήλων, όπως συμβαίνει όταν οι μισθολογικές παροχές στη μία περίπτωση ρυθμίζονται από νόμο ή κανονιστικό όρο Σ.Σ.Ε.

και στην άλλη περίπτωση από απόφαση του Δ.Σ. νομικού προσώπου ιδιωτικού δικαίου. Στην προκειμένη περίπτωση το Πολυμελές Πρωτοδικείο Φλώρινας που δίκασε ως Εφετείο, έφεση του ήδη αναιρεσιβλήτου κατά της υπ' αριθ. 20/2008 αποφάσεως του Ειρηνοδικείου Φλώρινας, δέχτηκε τα εξής: Το αναιρεσίβλητο είναι δημοτική επιχείρηση που έχει συσταθεί με βάση την υπ' αριθμόν 144/1981 απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου Φλώρινας, η οποία εγκρίθηκε με το υπ' αριθμόν 52/294/1982 Προεδρικό Διάταγμα για την άσκηση δραστηριοτήτων σχετικά με την ύδρευση και αποχέτευση της Φλώρινας και αποτελεί κατά την ρητή διάταξη του άρθρου 1 παρ. 1 του ανωτέρω διατάγματος νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου με κοινωφελή χαρακτήρα.

Η Δημοτική Επιχείρηση Ύδρευσης και Αποχέτευσης Φλώρινας (ΔΕΥΑΦ) που έχει συσταθεί σύμφωνα με τις διατάξεις του Ν. 1069/1980 δεν είναι ιδιωτική αλλά επιχείρηση που ανήκει στο Δήμο Φλώρινας κοινωφελούς χαρακτήρα και με κριτήριο το ανωτέρω λειτουργικό της αντικείμενο εντάσσεται στο δημόσιο τομέα. Οι αναιρεσείοντες εργάζονται στο αναιρεσίβλητο νομικό πρόσωπο με συμβάσεις εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου, από την ημερομηνία πρόσληψής τους και συνεχίζουν να εργάζονται μέχρι σήμερα και ειδικότερα:

Ο πρώτος ενάγων -αναιρεσείων της ενότητας "Α" Β. Α., εργάζεται με την ειδικότητα του τεχνίτη υδραυλικού από 1-1-1991, ο δεύτερος Λ. Α., εργάζεται με την ειδικότητα του τεχνίτη υδραυλικού από 1-5-2002, η τρίτη Α. Α., εργάζεται με την ειδικότητα της διοικητικού από 15-3-1985, η τέταρτη Χ. Β., εργάζεται με την ειδικότητα της διοικητικού από 1-5-2002, ο πέμπτος Α.

Β., εργάζεται με την ειδικότητα του φύλακα ¬ γενικών καθηκόντων από 1-11-1986, η έκτη Θ. Β., εργάζεται με την ειδικότητα της διοικητικού από 22-12-1986, η έβδομη Π. Β., εργάζεται με την ειδικότητα της διοικητικού από 1-7-1996, ο όγδοος Ι. Β., εργάζεται με την ειδικότητα του διοικητικού κλητήρα από 22-12-1986, ο ένατος Τ. Γ., εργάζεται με την ειδικότητα του οικονομολόγου - λογιστή από 15-5-1991, ο δέκατος Α.

Γ., εργάζεται με την ειδικότητα του τεχνίτη υδραυλικού από 1-11-1986, ο ενδέκατος Ι. Ε., εργάζεται με την ειδικότητα του χειριστή μηχανημάτων έργων από 1-5-2002, ο δωδέκατος Μ. Θ., εργάζεται με την ειδικότητα του χειριστή μηχανημάτων έργων από 1-1-1991, ο δέκατος τρίτος Ε. Κ., εργάζεται με την ειδικότητα του εισπράκτορα από 15-3-1985, ο δέκατος τέταρτος Ν.

Κ., εργάζεται με την ειδικότητα του βοηθού εργάτη ¬ γενικών καθηκόντων από 3-2-1992, ο δέκατος πέμπτος Ν. Κ., εργάζεται με την ειδικότητα του διοικητικού από 1-7-1996, ο δέκατος έκτος Π. Κ., εργάζεται με την ειδικότητα του ηλεκτρολόγου συντηρητή από 9-1-1987, ο δέκατος έβδομος Α. Λ., εργάζεται με την ειδικότητα του τεχνίτη υδραυλικού από 27-6-1993, ο δέκατος όγδοος Χ.

Μ., εργάζεται με την ειδικότητα του τεχνίτη υδραυλικού από 15-3-1985, ο δέκατος ένατος Χ. Μ., εργάζεται με την ειδικότητα του τεχνίτη υδραυλικού από 16-5-1995, ο εικοστός Α. Μ., εργάζεται με την ειδικότητα του βοηθού εργάτη ¬ γενικών καθηκόντων από 15-3-1985, ο εικοστός πρώτος Β. Μ., εργάζεται με την ειδικότητα του βοηθού εργάτη - γενικών καθηκόντων από 16-5-1995, ο εικοστός δεύτερος Π.

Μ., εργάζεται με την ειδικότητα του φύλακα - γενικών καθηκόντων από 1-5-2002, ο εικοστός τρίτος Ι. Μ., εργάζεται με την ειδικότητα του βοηθού εργάτη - γενικών καθηκόντων από 15-3-1985, ο εικοστός τέταρτος Μ. Ν., εργάζεται με την ειδικότητα του φύλακα ¬ γενικών καθηκόντων από 1-11-1986, ο εικοστός πέμπτος Α. Σ., εργάζεται με την ειδικότητα του οδηγού οχημάτων αυτοκινήτων από 1-5-2002, ο εικοστός έκτος Θ.

Σ. εργάζεται με την ειδικότητα του οικονομικού ΤΕΙ από 15-2-1993, ο εικοστός έβδομος Α. Τ., εργάζεται με την ειδικότητα του οδηγού οχημάτων αυτοκινήτων από 1-1-1991, ο εικοστός όγδοος Ι. Τ., εργάζεται με την ειδικότητα του σημειωτή υδρομέτρων από 15-3-1985, η εικοστή ένατη Δ. Τ., εργάζεται με την ειδικότητα του ταμία από 25-5-1983 και ο τριακοστός Η.

Χ., εργάζεται με την ειδικότητα του σημειωτή υδρομέτρων από 15-3-1985. Εξάλλου ο πρώτος ενάγων - αναιρεσείων της ενότητας "Β" Π. Δ., εργάζεται με την ειδικότητα του βοηθού εργάτη - γενικών καθηκόντων από 1-5-2005, ο δεύτερος Μ. Κ., εργάζεται με την ειδικότητα του βοηθού εργάτη - γενικών καθηκόντων από 1-5-2005 και ο τρίτος Ι.

Σ., εργάζεται με την ειδικότητα του βοηθού εργάτη - γενικών καθηκόντων από 1-5-2005. Περαιτέρω, ο πρώτος ενάγων -αναιρεσείων της ενότητας "Γ" Δ. Γ., εργάζεται με την ειδικότητα του τεχνίτη συγκολλήσεων & μεταλλικών κατασκευών από 1-3-2006, ο δεύτερος Ι. Γ., εργάζεται με την ειδικότητα του σημειωτή υδρομέτρων από 1-3-2006, ο τρίτος Δ.

Ζ., εργάζεται με την ειδικότητα ηλεκτρολόγου συντηρητή από 1-3-2006 και ο τέταρτος Α. Κ., εργάζεται με την ειδικότητα του μηχανοτεχνίτη από 1-3-2006. Οι αποδοχές των ανωτέρω εργαζομένων ρυθμίζονται από τις διατάξεις του άρθρου 45 του Οργανισμού Εσωτερικής Υπηρεσίας Ύδρευσης και Αποχέτευσης Φλώρινας που εγκρίθηκε με την υπ' αριθμόν 7717/17-11-2000 απόφαση του Γενικού Γραμματέα Περιφέρειας Δυτικής Μακεδονίας (ΦΕΚ 1505/13-12-2000).

Κατ' ακολουθία των ανωτέρω οι αποδοχές των υπό στοιχεία ένα, δυο, δέκα, δεκαεφτά, δεκαοκτώ και δεκαεννέα εναγόντων, οι οποίοι προσελήφθησαν στην ΔΕΥΑΦ τις ανωτέρω ημερομηνίες και συνεχίζουν να εργάζονται σε αυτήν με την ειδικότητα πάντοτε του τεχνίτη υδραυλικού, ρυθμίζονται από τις συμβάσεις εργασίας της ειδικότητάς τους, ήτοι με τις αντίστοιχες αποδοχές των οικοδόμων του ιδιωτικού τομέα στις οποίες δεν περιλαμβάνεται το επίδικο επίδομα εξόδων κίνησης όπως προκύπτει ειδικότερα από την από 6-6-2006 ΣΣΕ.

Περαιτέρω οι αποδοχές των ενδεκάτου και δωδεκάτου των εναγόντων, οι οποίοι προσελήφθησαν στο εναγόμενο νομικό πρόσωπο τις ανωτέρω ημεροχρονολογίες και συνεχίζουν να εργάζονται στην ΔΕΥΑΦ με την ειδικότητα του χειριστή μηχανημάτων έργων, ρυθμίζονται από τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας της ειδικότητάς τους, δηλαδή τις αντίστοιχες των Χειριστών και Βοηθών Χειριστών Εκσκαπτικών Ανυψωτικών κ.λπ.

Μηχανημάτων Εκτελέσεως Τεχνικών Έργων, στις οποίες δεν περιλαμβάνεται το επίδικο επίδομα των εξόδων κίνησης, όπως προκύπτει ειδικότερα από την από 12-4-2006 συλλογική σύμβαση εργασίας για τους όρους αμοιβής και εργασίας των χειριστών και βοηθών χειριστών εκσκαπτικών, ανυψωτικών κ.λπ. μηχανημάτων εκτελέσεως τεχνικών έργων.

Εξάλλου οι αποδοχές των λοιπών εναγόντων καθορίζονται από τις εκάστοτε κλαδικές συλλογικές συμβάσεις εργασίας για τη ρύθμιση των όρων αμοιβής και εργασίας των εργαζομένων στις Δημοτικές Επιχειρήσεις Ύδρευσης και αποχέτευσης όλης της χώρας. Ειδικότερα οι αποδοχές των εν λόγω εναγόντων ρυθμίζονται από την από 7-7-1998 συλλογική σύμβαση εργασίας για τα τη ρύθμιση των όρων αμοιβής και εργασίας των εργαζομένων στις ΔΕΥΑ όλης της χώρας που κηρύχθηκε υποχρεωτική με την υπ' αριθμόν 10428/6-10-1998 απόφαση του Υπουργού Εργασίας που δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ 10428/6-10-1998 σε συνδυασμό με τις από 10-6-2001, 7-8-2003, 26-3-2004 και 10-6-2006 όμοιες κλαδικές συλλογικές συμβάσεις εργασίας, υπογραφείσες αφενός μεν μεταξύ της Ένωσης Δημοτικών Επιχειρήσεων Ύδρευσης και Αποχέτευσης (ΕΔΕΥΑ), αφετέρου δε, της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Εργαζομένων στις Δημοτικές Επιχειρήσεις Ύδρευσης και Αποχέτευσης όλης της χώρας (ΠΟΕ - ΔΕΥΑ).

Ακολούθως με την υπ' αριθμόν 2/54621/0022/22-7-1999 ΚΥΑ των Υπουργών Εσωτερικών Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης και Οικονομικών, χορηγήθηκε κατ' αποκοπή και ως εφάπαξ αποζημίωση στο προσωπικό των ΟΤΑ για την κάλυψη των δαπανών κίνησης στις οποίες υποβάλλονται, χρηματικό ποσό αρχικά 210.000 δραχμών για το έτος 1999 και 240.000 δραχμών για το χρονικό διάστημα από 1-12-2000 αναπροσαρμοζόμενο κατ' έτος με τις ακόλουθες υπουργικές αποφάσεις των παραπάνω υπουργών και συγκεκριμένα με την υπ' αριθμόν 2/648/0022/30-12-1999 ΚΥΑ σε 300.000 δραχμές το χρόνο και σε 396.000 δραχμές από 1-3-2000 και εφεξής, αλλά και την με αριθμό 2/71516/12-12- 2001 ΚΥΑ σε 480.000 δραχμές για το έτος 2001, καθώς και με την υπ' αριθμόν 6/31607/176/2002 ΚΥΑ σε 112 ευρώ για το από 1-1-2002 και εφεξής χρόνο, καθώς και με την με αριθμό 2/6771/0022/5-2-2004 ΚΥΑ σε 206 ευρώ το μήνα για το χρονικό διάστημα από 1-1-2004 και εφεξής, όπως και δυνάμει της υπ' αριθμόν 2/35576/0022/13-7-2005 ΚΥΑ σε 238 ευρώ το μήνα για το από 1-7-2005 μέχρι 30-6-2006 χρονικό διάστημα και τέλος δυνάμει της με αριθμό 2/50025/022/3-10-2005 αντίστοιχης ΚΥΑ σε 325 ευρώ το μήνα, για το από 1-7-2005 και εφεξής χρόνο.

Οι ανωτέρω ΚΥΑ προβλέπουν ρητά την καταβολή της ως άνω αποζημίωσης αποκλειστικά και μόνο στο προσωπικό των ΟΤΑ, ενώ στην συνέχεια ενσωματώθηκαν στις από 21-12-2000, 17-12-2001, 18-7-2002, 4-7-2003,23-7-2004, 31-8-2005 και 5-10-2006 συλλογικές συμβάσεις εργασίας της ΠΟΠ-ΟΤΑ, με αποτέλεσμα να έχουν γίνει όροι αυτών. Σύμφωνα με τις νομικές διατάξεις που προεκτέθηκαν δεν είναι δυνατή η επέκταση της εφαρμογής των όρων των ανωτέρω συλλογικών συμβάσεων εργασίας της ΠΟΠ - ΟΤΑ που αφορούν το επίδικο επίδομα των εξόδων κίνησης με βάση την αρχή της ίσης μεταχείρισης και σε εργαζόμενους μισθωτούς που δεν εμπίπτουν στο πεδίο ισχύος τους και δεν περιλαμβάνονται στα δεσμευόμενα από αυτές πρόσωπα, όπως εν προκειμένω οι ενάγοντες - αναιρεσείοντες, αφού οι τελευταίοι δεν είναι μέλη της συνδικαλιστικής οργάνωσης ΠΟΠ - ΟΤΑ που συμβλήθηκε κατά την κατάρτιση των συλλογικών συμβάσεων αυτών, αλλά της ΠΟΕ ¬ ΔΕΥΑ, για τους οποίους ισχύουν οι προπαρατιθέμενες ανωτέρω σύμφωνα με την διάταξη του άρθρου 45 Οργανισμού Εσωτερικής Υπηρεσίας της ΔΕΥΑΦ αντίστοιχες συλλογικές συμβάσεις εργασίας, δεδομένου ότι στην περίπτωση αυτή η κατ' εφαρμογή των ανωτέρω συλλογικών συμβάσεων εργασίας της ΠΟΠ - ΟΤΑ χορήγηση της ως άνω μισθολογικής παροχής στο προσωπικό που απασχολείται με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου στους ΟΤΑ δεν είναι οικειοθελής, αλλά υποχρεωτική.

Άλλωστε, η αρχή της ίσης μεταχείρισης εφαρμόζεται επί οικειοθελών παροχών του αυτού εργοδότη, ήτοι σχετικά με παροχές που αυτός καταβάλλει εκούσια και όχι σε αυτές που επιβάλλονται από το νόμο ή από άλλη κανονιστική διάταξη που εξομοιώνεται προς αυτόν, όπως Συλλογική Σύμβαση Εργασίας, Διαιτητική Απόφαση, Υπουργικές Αποφάσεις κ.λπ., όπως στην ένδικη περίπτωση, στην οποία το επίδομα χορηγείται στο προσωπικό των ΟΤΑ σε εκπλήρωση νομικής υποχρέωσης, ήτοι σε εφαρμογή των προαναφερομένων ΚΥΑ των παραπάνω Υπουργών και των ανωτέρω συλλογικών συμβάσεων εργασίας στις οποίες αυτό υπάγεται.

Επομένως η αρχή της ίσης μεταχείρισης δεν μπορεί να εφαρμοστεί και για το λόγο αυτό. Επίσης ούτε βάσει της από το άρθρο 4 παρ. 1 του Συντ. αρχής της ισότητας μπορεί να χωρήσει επέκταση εφαρμογής στους αναιρεσείοντες των προαναφερομένων όρων των ανωτέρω συλλογικών συμβάσεων των ΠΟΠ ¬ ΟΤΑ σχετικά με το επίδικο επίδομα των εξόδων κίνησης, διότι η συνταγματική αρχή της ισότητας ισχύει αποκλειστικά μεταξύ των εργαζομένων που υπάγονται στο πεδίο ισχύος της ίδιας συλλογικής σύμβασης εργασίας, δηλαδή στην προκειμένη περίπτωση μόνον μεταξύ του προσωπικού των ΟΤΑ με σχέση εργασίας ιδιωτικού και δημοσίου δικαίου, όλων των ειδικοτήτων, που υπάγεται στις συλλογικές συμβάσεις εργασίας της ΠΟΠ - ΟΤΑ, η οποία αποτελεί το συνδικαλιστικό σωματείο, που συνεβλήθη για την σύναψη αυτών και όχι προς όφελος τρίτων όπως εν προκειμένω οι ενάγοντες, οι οποίοι αποτελούν μέλη της ΠΟΕ -ΔΕΥΑ, δηλαδή άλλης συνδικαλιστικής οργάνωσης, που δεν συνεβλήθη για την σύναψή τους και δεν υπάγονται στο πεδίο ισχύος αυτών, αλλά σύμφωνα με το άρθρο 45 Ο.Ε.Υ.

της ΔΕΥΑΦ των προπαρατιθεμένων ανωτέρω αντιστοίχων συλλογικών συμβάσεων εργασίας και συγκεκριμένα εκείνων των οικοδόμων του ιδιωτικού τομέα, για τους πρώτο, δεύτερο, δέκατο, δέκατο έβδομο, δέκατο όγδοο και δέκατο ένατο των εναγόντων, των χειριστών μηχανημάτων τεχνικών έργων για τους ενδέκατο και δωδέκατο ενάγοντες και εκείνων της ΠΟΕ -ΔΕΥΑ για τους υπολοίπους τούτων.

Εξάλλου οι ενάγοντες των οποίων οι εργασιακές σχέσεις με την ΔΕΥΑΦ διέπονται από τις κλαδικές συλλογικές συμβάσεις εργασίας της ΠΟΕ - ΔΕΥΑ δεν δικαιούνται το ανωτέρω επίδομα και για έναν επιπλέον λόγο, διότι οι ανωτέρω συλλογικές συμβάσεις εργασίας ουδέποτε προέβλεψαν επίδομα, όπως το επίδομα, που ζητείται με την αγωγή ενώ ουδέποτε ενσωμάτωσαν ευθέως τις ΚΥΑ, που το θέσπισαν.

Επίσης, δεν παραπέμπουν στις κλαδικές συλλογικές συμβάσεις εργασίας ΠΟΕ - ΟΤΑ, οι οποίες πράγματι ενσωματώνουν το επίδομα, ως προς τις αμοιβές των εργαζομένων, αλλά μόνον για τις ημέρες αργίας σύμφωνα με την διάταξη του άρθρου 7 αυτών στην οποία ορίζεται ότι "ως ημέρες αργίας ¬ ωράριο εργασίας για τους εργαζόμενους που υπάγονται στην παρούσα, ορίζονται οι ισχύουσες διατάξεις στους ΟΤΑ", ενώ η διάταξη του άρθρου 13 των ιδίων κλαδικών συλλογικών συμβάσεων εργασίας της ΠΟΕ - ΔΕΥΑ στην οποία ορίζεται ότι "Τυχόν καταβαλλόμενα επιδόματα και αποδοχές ανώτερες από αυτές που καθορίζονται με την παρούσα ευνοϊκότεροι όροι εργασίας που προβλέπονται από νόμους, υπουργικές αποφάσεις, συλλογικές συμβάσεις εργασίας, ή διαιτητικές αποφάσεις, έθιμα, Οργανισμούς Εσωτερικών Υπηρεσιών των ΔΕΥΑ, δεν θίγονται με την παρούσα και εξακολουθούν να ισχύουν", δεν παραπέμπει σε άλλες διατάξεις, αλλά απλώς επαναλαμβάνει ότι ισχύει η πλέον ευνοϊκή διάταξη μεταξύ των διαφόρων κανονιστικών διατάξεων που ισχύουν επί των εργασιακών σχέσεων των ΔΕΥΑ είτε (α) αυτές ισχύουν ευθέως διότι περιλαμβάνουν στο ρυθμιστικό τους πεδίο τους εργαζόμενους των ΔΕΥΑ εφόσον οι διατάξεις των ΚΥΑ δεν περιλαμβάνουν τους εργαζόμενους των ΔΕΥΑ στο πεδίο εφαρμογής τους, είτε (β) ισχύουν κατά παραπομπή από άλλες διατάξεις διάφορες του άρθρου 13, όπως οι διατάξεις των κλαδικών συλλογικών συμβάσεων εργασίας ΠΟΕ - ΟΤΑ περί αδειών, ισχύουν για τους εργαζόμενους στις ΔΕΥΑ λόγω παραπομπής σε αυτές του άρθρου 7 των κλαδικών συλλογικών συμβάσεων εργασίας της ΔΕΥΑ και γ) έστω ισχύουν κατ' εφαρμογή των αρχών της ισότητας και ίσης μεταχείρισης (άρθρα 4 παρ. 1 και 22 παρ. 1 του Συντ.) κάτι που εν προκειμένω δεν ισχύει.

Δεδομένου συνεπώς ότι οι ΚΥΑ που θεσπίζουν το επίδομα δεν εφαρμόζονται ευθέως στους εργαζομένους των ΔΕΥΑ, ούτε κατά παραπομπή από διάταξη των κλαδικών ΣΣΕ των ΔΕΥΑ, ούτε με εφαρμογή των άρθρων 4 παρ. 1 και 22 παρ.1 του Συντ., για το λόγο αυτό η διάταξη του άρθρου 13 παρ. 1 των Κλαδικών ΣΣΕ, που επαναλαμβάνει την αρχή της εύνοιας του Ν. 1876/1990 δεν συνιστά νόμιμο έρεισμα για τη χορήγηση του επιδόματος.

Επίσης και ο Οργανισμός Εσωτερικής Υπηρεσίας του αναιρεσιβλήτου δεν μπορεί να συνιστά νόμιμο έρεισμα για το επίδικο επίδομα, διότι ουδέποτε το προέβλεψε, ούτε όμως και ενσωμάτωσε ευθέως τις ΚΥΑ των Υπουργών ΕΔΔΑ και Οικονομικών, ενώ ως προς τις αμοιβές των εργαζομένων δεν παραπέμπουν στις κλαδικές συλλογικές συμβάσεις εργασίας της ΠΟΕ - ΟΤΑ, οι οποίες πράγματι ενσωματώνουν το επίδομα.

Εξάλλου, όταν στο άρθρο 45 του ΟΕΥ της ΔΕΥΑΦ προβλέπεται ότι ισχύουν τυχόν ευνοϊκότερες διατάξεις Νόμων, Διαταγμάτων, Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας, η διάταξη αυτή δεν είναι παραπεμπτική σε άλλες διατάξεις, αλλά απλώς επαναλαμβάνει ότι ισχύει η πλέον ευνοϊκή για τον εργαζόμενο διάταξη μεταξύ των διαφόρων κανονιστικών διατάξεων που ισχύουν επί των εργασιακών σχέσεων των ΔΕΥΑ είτε (α) αυτές ισχύουν ευθέως, διότι περιλαμβάνουν στο ρυθμιστικό τους πεδίο τους εργαζόμενους των ΔΕΥΑ, ενώ οι διατάξεις των ΚΥΑ δεν περιλαμβάνουν τους εργαζόμενους των ΔΕΥΑ στο πεδίο εφαρμογής τους, (β) είτε ισχύουν κατά παραπομπή από άλλες διατάξεις διάφορες του άρθρου 45, ΟΕΥ της ΔΕΥΑΦ κάτι που δεν ισχύει, ή (γ) έστω ισχύουν κατ' εφαρμογή της αρχής της ισότητας και ίσης μεταχείρισης, κάτι που εν προκειμένω δεν ισχύει.

Δεδομένου λοιπόν ότι οι ΚΥΑ των Υπουργών ΕΔΔΑ και Οικονομικών που θεσπίζουν το επίδομα, δεν εφαρμόζονται ευθέως στους εργαζόμενους της ΔΕΥΑΦ, ούτε κατά παραπομπή από διάταξη των κλαδικών συλλογικών συμβάσεων των ΔΕΥΑ ή του ΟΕΥ, ούτε με εφαρμογή των άρθρων 4 παρ. 1 και 22 παρ. 1 εδ. του Συντ. για το λόγο αυτό η διάταξη του άρθρου 45 ΟΕΥ της ΔΕΥΑΦ δεν συνιστά νόμιμο έρεισμα για τη χορήγηση του επιδόματος.

Επιπλέον το γεγονός ότι οι εργαζόμενοι στη ΔΕΥΑ Τρικάλων λαμβάνουν το επίδικο επίδομα δεν μπορεί να χρησιμεύσει ως νομικό επιχείρημα για την εφαρμογή της αρχής της ισότητας και ίσης μεταχείρισης, αφού ο Οργανισμός Εσωτερικής Υπηρεσίας της ΔΕΥΑ Τρικάλων στο άρθρο 29 ως προς τις αποδοχές των εργαζομένων στη ΔΕΥΑ Τρικάλων, ρητά παραπέμπει στις εκάστοτε κλαδικές Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας, για εργαζόμενους στους ΟΤΑ, ήτοι και στις ενσωματωθείσες σε αυτούς ΚΥΑ Υπουργών ΕΔΔΑ και Οικονομικών που προβλέπουν το επίδομα, πλην όμως (α) οι εργασιακές σχέσεις των εναγόντων εργαζομένων στη ΔΕΥΑ Φλώρινας δεν ανήκουν στο ρυθμιστικό πεδίο του ΟΕΥ της ΔΕΥΑ Τρικάλων, (β) οι διατάξεις του ΟΕΥ της ΔΕΥΑ Τρικάλων δεν ισχύουν ούτε κατά παραπομπή, αφού καμία κανονιστική ή άλλη διάταξη, που διέπει τις σχέσεις εργασίας των εναγόντων δεν παραπέμπει σε αυτόν και (γ) οι αναιρεσείοντες δεν δύνανται να ζητούν νομίμως την αυτή μεταχείριση με τους εργαζόμενους στη ΔΕΥΑ Τρικάλων, αφού οι τελευταίοι έχουν διαφορετικό εργοδότη, ενώ η εφαρμογή της αρχής της ίσης μεταχείρισης του άρθρου 22 παρ. 1 εδ.

β' του Συντ. προϋποθέτει ταυτότητα του προσώπου του εργοδότη για τις δυο κατηγορίες των εργαζομένων για τις οποίες ζητείται η ίδια μεταχείριση και (δ) οι αναιρεσείοντες δεν δύνανται να ζητούν νομίμως το επίδομα με βάση την αρχή της ισότητας του άρθρου 4 παρ. 1 του Συντ., επικαλούμενοι τη λήψη του επιδόματος από τους εργαζόμενους στη ΔΕΥΑ Τρικάλων, διότι έχουν διαφορετικό εργοδότη, υπάγονται σε διαφορετικό μισθολογικό καθεστώς και συγκριτικά προς αυτούς ισχύουν διαφορετικοί ΟΕΥ, ενώ εξάλλου η διάταξη που με παραπομπή χορηγεί το επίδομα στους εργαζόμενους της ΔΕΥΑ Τρικάλων, ανήκει στον ΟΕΥ της τελευταίας, ο οποίος σύμφωνα με το άρθρο 7 παρ. 1 Ν. 1069/1980 είναι απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου αυτού, οπότε αφού μεταξύ των εργαζομένων στη ΔΕΥΑ Τρικάλων και στη ΔΕΥΑ Φλώρινας, υπάρχει διαφορά ως προς το ρυθμιστικό παράγοντα των μισθολογικών καταστάσεων των δυο κατηγοριών, η οποία διαφορά μισθών, δεν είναι αυθαίρετη.

Με βάση τις παραδοχές αυτές το Πολυμελές Πρωτοδικείο, αφού εξαφάνισε την πρωτόδικη απόφαση με την οποία είχε γίνει δεκτή η αγωγή ως νόμιμη και κατ' ουσίαν βάσιμη, απέρριψε την αγωγή ως μη νόμιμη. Με την κρίση του αυτή το Πολυμελές Πρωτοδικείο ορθά ερμήνευσε τις προαναφερόμενες ουσιαστικού δικαίου διατάξεις, καθώς και αυτές των άρθρων 4 παρ. 1 και 22 παρ. 1 του Συντ.

δεδομένου ότι σύμφωνα με τα αναφερόμενα στη μείζονα σκέψη και με βάση της παραδοχές της προσβαλλόμενης απόφασης, δεν παραβιάστηκε η προβλεπόμενη από τις ως άνω διατάξεις αρχή της ισότητας, αφού: α) η διαφορετική ρύθμιση δικαιολογείται στην προκειμένη περίπτωση από γενικότερους λόγους κοινωνικού συμφέροντος, ενόψει του ότι οι αναιρεσείοντες ως εργαζόμενοι σε νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου ανήκουν σε διαφορετική κατηγορία από εκείνη των υπαλλήλων των ΟΤΑ, και των λοιπών Ν.Π.Δ.Δ., στους οποίους χορηγείται η επίμαχη παροχή και β) δεν συντρέχει νόμιμος λόγος για να χορηγηθεί στους αναιρεσείοντες η αιτούμενη παροχή, για το λόγο ότι το επίδομα αυτό χορηγείται στους υπαλλήλους της Δ.Ε.Υ.Α Τρικάλων, διότι οι εν λόγω υπάλληλοι έχουν διαφορετικό εργοδότη και υπάγονται σε διαφορετικό μισθολογικό καθεστώς.

Επομένως, όλοι οι λόγοι αναιρέσεως από τον αριθμό 1 του άρθρου 560 του Κ.Πολ.Δ. με τους οποίους υποστηρίζονται τα αντίθετα είναι αβάσιμοι και πρέπει να απορριφθούν.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 30-7-2010 αίτηση των: Α. 1) Α. Β. του Σ., 2) Α. Λ. του Δ., 3) Β. Χ. του Γ., 4) Β. Ι. του Α., 5) Θ. Μ. του Σ., 6) Κ. Ε. του Ι., Εισπράκτορα, 7) Κ. Ν. του Σ., 8) Κ. Ν. του Ι., 9) Κ. Π. του Δ., 10) Λ. Α. του Ε., 11) Μ. Χ. του Γ., 12) Μ. Α. του Α., 13) Μ. Β. του Α., 14) Μ. Π. του Δ., 15) Μ. Ι. του Α., 16) Ν. Μ. του Σ., 17) Σ. Θ. του Χ., 18) Τ. Α. του Μ., 19) Τ. Ι. του Κ., 20) Τ. Δ. του Π. και 21) Χ. Η. του Χ.. Β. 1) Σ. Ι. του Α. και Γ. 1) Γ. Ι. του Γ., 2) Ζ. Δ. του Β. και 3) Κ. Α. του Γ., για αναίρεση της 12/2010 αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Φλώρινας. Και

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου, την οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων οκτακοσίων (1.800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 3 Απριλίου 2012. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 24 Απριλίου 2012.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ