Supreme Court dismisses appeal on liability and admissibility grounds while terminating proceedings on withdrawal.

Απόφαση 690 / 2011 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 690/2011

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Χαράλαμπο Ζώη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Γεωργία Λαλούση, Βασιλική Θάνου - Χριστοφίλου, Δημητρούλα Υφαντή και Ιωάννα Λούκα, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 19 Νοεμβρίου 2010, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1) Ανώνυμης Ασφαλιστικής Εταιρίας με την επωνυμία "ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΠΙΣΤΗ ΑΕΓΑ", που εδρεύει στο Χαλάνδρι Αττικής και εκπροσωπείται νόμιμα, 2) Κ. Κ. του Δ., 3) Γ. Κ. του Δ., κατοίκων ... οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Γρηγόριο Παπαδογιάννη που ανακάλεσε την από 16/11/2010 δήλωση για παράσταση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ, παραστάθηκε αυτοπροσώπως και κατέθεσε προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Ομόρρυθμης Εταιρείας με την επωνυμία "Λ. Σ. ΚΑΙ ΣΙΑ Ο.Ε.", που εδρεύει στην Κεραμωτή Νέστου και εκπροσωπείται νόμιμα, 2) Δ. Σ. του Ν., α) ως ομορρύθμου μέλους της ομόρρυθμης εταιρείας"Λ. Σ. ΚΑΙ ΣΙΑ Ο.Ε.", που εδρεύει στην Κεραμωτή Νέστου και β) ενεργώντας για τον εαυτό του και με την ιδιότητα του νομίμου εκπροσώπου και για λογαριασμό των ανηλίκων τέκνων του ι) Ν. Σ. και ) Φ. Σ., επί των οποίων ασκεί τη γονική μέριμνα, οι οποίοι δεν εμφανίστηκαν στο ακροατήριο ούτε εκπροσωπήθηκαν από πληρεξούσιο δικηγόρο, 3) Ασφαλιστικής Εταιρίας με την επωνυμία "ΕΘΝΙΚΗ Α.Ε.Γ.Α.", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Φλώρα Τριανταφύλλου με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις. Στο σημείο αυτό, ο πληρεξούσιος των, ως άνω, αναιρεσειόντων, αφού έλαβε το λόγο από τον Πρόεδρο, δήλωσε, ότι παραιτείται από τον τρίτο λόγο του δικογράφου της από 8/1/2007 κρινόμενης αίτησης για αναίρεση της 587/2006 απόφασης του Εφετείου Θράκης.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 16/8/2001 αγωγή του δευτέρου των ως άνω αναιρεσιβλήτων και προσώπων που δεν είναι διάδικοι στην παρούσα δίκη, και την από 15/11/2001 αγωγή των 2ου και 3ου των ως άνω αναιρεσειόντων, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Καβάλας και συνεκδικάστηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 192/2004 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 587/2006 του Εφετείου Θράκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζήτησαν οι αναιρεσείοντες με την από 8/1/2007 αίτησή τους, επί της οποίας εκδόθηκε η 1122/2009 απόφαση του Αρείου Πάγου που κήρυξε την συζήτηση απαράδεκτη. Την υπόθεση επανέφεραν προς συζήτηση οι αναιρεσείοντες με την από 15/10/2009 κλήση τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Βασιλική Θάνου-Χριστοφίλου, ανέγνωσε την από 10/2/2009 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της από 8/1/2007 αίτησης αναίρεσης κατά της υπ' αριθμ. 587/2006 απόφασης του Εφετείου Θράκης. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Στην προκειμένη περίπτωση, με την από 15-10-2009 κλήση των αναιρεσειόντων, επαναφέρεται προς συζήτηση η από 8-1-2007 αίτηση για αναίρεση της 587/2006 απόφασης του Εφετείου Θράκης, μετά την έκδοση της υπ' αριθμ. 1122/2009 απόφασης του δικαστηρίου τούτου, με την οποία κηρύχθηκε απαράδεκτη η συζήτηση της υπόθεσης κατά την δικάσιμο της 20-2-2009, κατά την οποία, όπως από την εν λόγω υπ' αριθμ. 1122/09 απόφαση προκύπτει η πρώτη και δεύτερος των αναιρεσιβλήτων είχαν εκπροσωπηθεί με δήλωση κατά το άρθρο 242 § 2 Κ.ΠολΔ, από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Χρυσόστομο Βεμάκη, προς τον οποίο, όπως από τα υπ' αριθμ. 14602 και 14603/17-2-2009 πληρεξούσια ενώπιον της συμβολαιογράφου Χρυσούπολης Δήμητρας Σταύρου-Τσινεκίδου, προκύπτει, οι εν λόγω πρώτη και δεύτερη αναιρεσίβλητοι, είχα χορηγήσει την εντολή και πληρεξουσιότητα να τους εκπροσωπήσει κατά τη συζήτηση της υπόθεσης, τόσο κατά την αρχική όσο και σε κάθε μετ' αναστολή δικασίμου.

Περαιτέρω από τις υπ' αριθ. 5235 και 5236/18-11-2009 έκθεσης επιδόσεων της δικαστικής επιμελήτριας στο Πρωτοδικείο Καβάλας Κ. Α.-Ν. προκύπτει ότι με επιμέλεια των αναιρεσειόντων ήδη καλούντων, αντίγραφο της ανω από 15-10-2009 κλήσεις με την κάτω από αυτή πράξη ορισμού δικασίμου και κλήση προς συζήτηση της υπόθεσης, κατά την αναφερομένη στην αρχή της παρούσας δικάσιμο (19-11-2010) επιδόθηκαν νομίμως και εμπροθέσμως στην πρώτη και δεύτερο των αναιρεσιβλήτων, οι οποίοι όμως, κατά την εν λόγω δικάσιμο κατά την οποία συζητήθηκε η υπόθεση με τη σειρά της από το πινάκιο, δεν εμφανίστηκαν, ούτε εκπροσωπήθηκαν από πληρεξούσιο δικηγόρο, έστω με δήλωση κατά το άρθρο 242 § 2 Κ.Πολ.Δ.

Επομένως πρέπει να προχωρήσει η συζήτηση της υπόθεσης παρά την απουσία των άνω πρώτης και δεύτερου των αναιρεσιβλήτων (άρθρο 576 Κ.πολ.Δ).

Με τον πρώτο, από το άρθρο 559 αριθμ.19 ΚΠολΔ,. λόγο αναίρεσης, προβάλλεται η αιτίαση ότι το δικάσαν Εφετείο υπέπεσε στην πλημμέλεια της έλλειψης νόμιμης βάσης της προσβαλλομένης απόφασης, ένεκα ανεπαρκών και αντιφατικών αιτιολογιών, ως προς το ζήτημα της υπαιτιότητας του νυν αναιρεσείοντα οδηγού του ταξί, για την επέλευση του τροχαίου ενδίκου ατυχήματος.

Ενώ με τον δεύτερο, από το άρθρο 559 αριθμ. 1 ΚΠολΔ, λόγο αναίρεσης, αποδίδεται στο δικάσαν Εφετείο η πλημμέλεια της παραβίασης της ουσιαστικού δικαίου διάταξης του άρθρου 300 ΑΚ, ως προς το ζήτημα της συνυπαιτιότητας της θανασίμως τραυματισθείσης από την ένδικη σύγκρουση, οδηγού του Ι.Χ. αυτοκινήτου-συζύγου του αναιρεσιβλήτου, εκ του ότι εσφαλμένα προσδιόρισε το ποσοστό συνυπαιτιότητας της τελευταίας, ως προς το αποτέλεσμα της επέλευσης του θανασίμου τραυματισμού της, εξαιτίας της έλλειψης ζώνης ασφαλείας, σε ποσοστό 20%, ενώ, κατά την άποψη των αναιρεσειόντων, έπρεπε να προσδιορισθεί σε 60%.

Η αναιρεσιβαλλομένη απόφαση, ως προς το ζήτημα αυτό, δέχθηκε ανελέγκτως τα εξής: "Στις 21-12-1999 και περί ώρα 17.45, επί της Επαρχιακής οδού Χρυσούπολης-Κεραμωτής, η Π. Ζ. του Κ., σύζυγος του ενάγοντος - εναγόμενου, Δ. Σ. και μητέρα των ανήλικων τέκνων του, Ν. και Φ., (νυν αναιρεσιβλήτων) οδηγώντας το με αριθμ. κυκλ. ...

Ι.Χ.Ε. αυτοκίνητο, εργοστασίου κατασκευής ΤΟΥΟΤΑ ΚΑΡΙΝΑ, που ανήκει στην κυριότητα της εναγόμενης ομόρρυθμης εταιρίας με την επωνυμία "Δ. Σ. ΚΑΙ ΣΙΑ Ο.Ε.", το οποίο, κατά τον χρόνο του επίδικου ατυχήματος καλύπτονταν ασφαλιστικά για την αστική ευθύνη έναντι τρίτων από την εναγόμενη ασφαλιστική εταιρία με την επωνυμία "ΕΘΝΙΚΗ Α.Ε.Ε.Γ.Α.", κινούνταν με ταχύτητα που δεν κατέστη δυνατό να προσδιοριστεί, με κατεύθυνση προς την Χρυσούπολη.

Την ίδια στιγμή και στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας της ανωτέρω οδού, ο εναγόμενος-ενάγων, Γ. Κ., οδηγώντας το με αριθμ. κυκλ. ... Δ.Χ.Ε. αυτοκίνητο ΤΑΧΙ, εργοστασίου κατασκευής ΟΠΕΛ ΒΕΚΤΡΑ, κυριότητας του ενάγοντος της δεύτερης αγωγής, Κ. Κ., το οποίο κατά τον χρόνο του επίδικου ατυχήματος καλύπτονταν ασφαλιστικά για την αστική ευθύνη έναντι τρίτων από την εναγόμενη ασφαλιστική εταιρία με την επωνυμία "ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΠΙΣΤΗ Α.Ε.", έβαινε με κατεύθυνση προς Κεραμωτή, με ταχύτητα που σαφώς υπερέβαινε τα 70 χιλιόμετρα την ώρα, όπως ο ίδιος συνομολόγησε κατά την οικεία ποινική δίκη.

Στο 6° περίπου χιλιόμετρο της ανωτέρω επαρχιακής οδού, οπού υπάρχει κλειστή δεξιά στροφή, που εμποδίζει την επαρκή ορατότητα της οδού για τα δυο ρεύματα κυκλοφορίας και έχει επιπλέον ικανή κλίση προς το ρεύμα της πρώτης οδηγού, ήτοι έχει κατωφέρεια γι' αυτήν και ανωφέρεια για τον οδηγό του ΤΑΧΙ, ο τελευταίος (οδηγός του ΤΑΧΙ), αφού προσπέρασε προπορευόμενο αυτού όχημα, στο οποίο επέβαινε η μάρτυρας στην οικεία ποινική δίκη, Χ.

Τ., εισήλθε στη στροφή με την ανωτέρω υπερβολική για τις συνθήκες του δρόμου (ανωτέρω στροφή, ανεπαρκής ορατότητα, σκοτάδι και ολισθηρότητα λόγω βροχής) ταχύτητα, εισερχόμενος συγχρόνως λόγω της ταχύτητας του και της κλίσεως του δρόμου, στο αντίθετο, σε σχέση με το ρεύμα πορείας του, ρεύμα κυκλοφορίας).

Καθ' ον χρόνο η πρώτη οδηγός, Π. Ζ. πλησίαζε και αυτή στην ανωτέρω στροφή και ενώ αντιλήφθηκε από μικρή απόσταση, λόγω της ελλείψεως ορατότητας, το ΤΑΧΙ να κινείται στο δικό της ρεύμα πορείας, επιχείρησε απότομο αποφευκτικό ελιγμό προς τα αριστερά, για να αποφύγει τη μετωπική σύγκρουση, διαβαίνοντας τη διαχωριστική γραμμή της οδού και εισερχόμενη στο αντίθετο, σε σχέση με την πορεία της, ρεύμα κυκλοφορίας.

Μόλις ο οδηγός του ΤΑΧΙ αντιλήφθηκε το αυτοκίνητο της πρώτης οδηγού και καθώς αυτός βρισκόταν εντός του ρεύματος πορείας της, αντί να προβεί σε αποφευκτικό ελιγμό προς τα αριστερά, τροχοπέδησε το όχημα του επί της στροφής, με αποτέλεσμα, λόγω της ταχύτητάς του και της ολισθηρότητας του δρόμου, να χάσει τον έλεγχο αυτού και να επιπέσει, με το εμπρόσθιο δεξιό μέρος του οχήματός του, αρχικά στο δεξιό μπροστινό τροχό του οχήματος της πρώτης οδηγού, το οποίο, λόγω της σφοδρότητας της σύγκρουσης, μετακινήθηκε προς τα πίσω και βρέθηκε σε κάθετη σχεδόν θέση σχετικά με τη θέση του ΤΑΧΙ, οπότε και δέχθηκε δεύτερη σύγκρουση από το εμπρόσθιο μέρος αυτού στο κέντρο της δεξιάς πλευράς του.

Στη συνέχεια, όπως ο ίδιος ο οδηγός του ΤΑΧΙ, συνομολόγησε κατά την απολογία του ενώπιον του ποινικού δικαστηρίου, το όχημα του έκανε περιστροφή, γυρνώντας με την αριστερή πλευρά του προς την δεξιά πλευρά του άλλου οχήματος και, αφού συγκρούσθηκε με τις αριστερές πόρτες του και το αριστερό μπροστινό φτερό του με το οπίσθιο δεξιό μέρος του αλλού οχήματος, εκτράπηκε προς τα δεξιά - σε σχέση με το κανονικό ρεύμα πορείας του- πλευρά του δρόμου, όπου ακινητοποιήθηκε με τους δυο μπροστινούς τροχούς του έξω από το έρεισμα του δρόμου.

Στη συνέχεια και μετά τις τελευταίες συγκρούσεις, το όχημα της πρώτης οδηγού, έκανε περιστροφή προς τα αριστερά και ανετράπη, στηριζόμενο στους δεξιούς τροχούς του επί της διαχωριστικής γραμμής της οδού, με φορά προς τη Χρυσούπολη.

Από την επίδικη σύγκρουση, η πρώτη οδηγός υπέστη κρανιοεγκεφαλική κάκωση, από την οποία επήλθε άμεσα ο θάνατός της. Κατ' ακολουθία των ανωτέρω πραγματικών περιστατικών, το Δικαστήριο κρίνει ότι η επίδικη σύγκρουση οφείλεται σε αποκλειστική υπαιτιότητα του εναγόμενου οδηγού του ΤΑΧΙ, ο οποίος επέδειξε κατά την οδήγηση του οχήματος του αμελή συμπεριφορά, που συνίσταται στην έλλειψη της ιδιαίτερης επιμέλειας και προσοχής που οφείλει ο μέσος συνετός οδηγός (αρθρ. 12 παρ.1 Κ.Ο.Κ,), αλλά και της αυξημένης επιμέλειας και προσοχής που οφείλει να έχει ο επαγγελματίας οδηγός, παραβιάζοντας την υποχρέωσή του, α) να μην προσπερνά, όταν η λωρίδα κυκλοφορίας, την οποία θα χρησιμοποιήσει ο οδηγός κατά το προσπέρασμα, δεν είναι ελεύθερη σε αρκετή απόσταση μπροστά του κατά τρόπο, ώστε, λαμβανομένης υπόψη της διαφοράς ταχύτητας του οχήματος του, κατά το χρόνο του προσπεράσματος και εκείνης των οχημάτων, τα οποία προτίθεται να προσπεράσει, να μην εκθέτει σε κίνδυνο ή να παρεμποδίσει τους ερχόμενους αντίθετα σε σχέση με την πορεία του (άρθρο 17 παρ, 3 γ ΚΟΚ), β)να μην προσπερνά προπορευόμενα οχήματα, σε οδόστρωμα διπλής κατεύθυνσης, κατά την προσέγγιση σε κυρτή αλλαγή κλίσης η σε στροφές - με ανεπαρκή ορατότητα (αρθρ. 17 παρ.4 ΚΟΚ), γ) μετά το προσπέρασμα να επαναφέρει το όχημα του πλησίον του δεξιού άκρου του οδοστρώματος (άρθρο 17 παρ. 6 α' ΚΟΚ) δ) να μην κυκλοφορεί σε οδόστρωμα που προορίζεται για την αντίθετη προς την κατεύθυνση του κυκλοφορία (άρθρο 16 παρ.4 ΚΟΚ), ε) να έχει τον πλήρη έλεγχο του οχήματος του, ώστε να μπορεί σε κάθε στιγμή να εκτελεί τους απαιτούμενους χειρισμούς (άρθρο 19 παρ.1 ΚΟΚ), στ) να ρυθμίζει την ταχύτητα του οχήματός του, λαμβάνοντας συνεχώς υπόψη του τις επικρατούσες συνθήκες, ιδιαίτερα δε τη διαμόρφωση του εδάφους, τις καιρικές συνθήκες και τις συνθήκες κυκλοφορίας, και ιδίως να μειώνει την ταχύτητα του οχήματός του σε τμήματα της οδού με περιορισμένο πεδίο ορατότητας, στις στροφές, κατά τις νυκτερινές ώρες και όταν το οδόστρωμα είναι ολισθηρό λόγω βροχής (άρθρο 19 παρ. 2 και 3 ΚΟΚ).

Αντίθετα, η οδηγός του άλλου συγκρουσθέντος οχήματος δεν βαρύνεται με καμιά υπαιτιότητα ως προς την πρόκληση της επίδικης σύγκρουσης, απορριπτόμενου ως αβάσιμου του αντίθετου ισχυρισμού των εκκαλούντων με την με αριθμ. 328/21-10-2004 έφεση, αφού, όπως αποδείχθηκε, η ίδια κινούνταν κανονικά εντός του ρεύματος πορείας της και, όπως προέκυψε από τα προαναφερόμενα, εισήλθε στο αντίθετο σε σχέση με -την πορεία της ρεύμα κυκλοφορίας κατά την επιχείρηση της να εκτελέσει αποφευκτικό ελιγμό, προκειμένου να αποφύγει την σύγκρουση με το κινούμενο παρανόμως στο δικό της ρεύμα κυκλοφορίας ΤΑΧΙ των εναγομένων - εκκαλούντων της με αριθμ.

καταθ, 328/21-10-2004 έφεσης.

Συνεπώς, πρέπει ν'απορριθούν οι αντίθετες αιτιάσεις και ισχυρισμοί των εκκαλούντων της με αριθμ. 328/21-10-2004 έφεσης, όσον αφορά την υπαιτιότητα του οδηγού του ΤΑΧΙ και της θανούσας. Ωστόσο, την θανούσα βαρύνει οικείο πταίσμα της (άρθρο 300 παρ. 1 ΑΚ), κατά ποσοστό 20%, αναφορικά με την έκταση - της ζημιάς της, δεκτής γενομένης εν μέρει της σχετικής ενστάσεως των εναγομένων της πρώτης αγωγής - ήτοι τον θανάσιμο τραυματισμό της, ο οποίος προήλθε από τη βαρύτατη κρανιοεγκεφαλική κάκωση που υπέστη αυτή κατά την σύγκρουση, δεδομένου ότι, όπως αποδείχθηκε, δεν φορούσε ζώνη ασφαλείας (άρθρο 12 παρ.5 ΚΟΚ) πταίσμα που βρίσκεται σε αιτιώδη συνάφεια με τον θανάσιμο τραυματισμό της, καθώς, κατά τις αλλεπάλληλες συγκρούσεις των δυο οχημάτων έφυγε από τη θέση της και κτύπησε σοβαρά, τόσο στο κεφάλι, όσο και σε αλλά μέρη του σώματος της.

Άλλωστε, πρέπει ν' αναφερθεί ότι, μετά την ανατροπή του οχήματος της η ανωτέρω οδηγός βρέθηκε με το κεφάλι σφηνωμένο μεταξύ της θέσης του συνοδηγού και του πίσω καθίσματός του. Υπό τις παραδοχές αυτές, το δικάσαν Εφετείο έκρινε ότι η επέλευση της ένδικης σύγκρουσης οφείλεται σε αποκλειστική υπαιτιότητα του οδηγού του ταξί (νυν τρίτου των αναιρεσειόντων), καθώς και ότι το αποτέλεσμα του θανάσιμου τραυματισμού της παθούσης οφείλεται σε συνυπαιτιότητα αυτής, κατά ποσοστό 20%, λόγω, έλλειψης της ζώνης ασφαλείας και απέρριψε, ως αβάσιμες κατ'ουσία τις δύο αντίθετες εφέσεις των αντιδίκων πλευρών, επικυρώνοντας την απόφαση του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου.

Με το να κρίνει έτσι το δικάσαν Εφετείο, επαρκείς, σαφείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες διέλαβε στην απόφασή του, ως προς το ζήτημα της υπαιτιότητας του εναγομένου-νυν αναιρεσείοντος οδηγού και δεν εστέρησε αυτήν νόμιμης βάσης. Επομένως, ο πρώτος, από το άρθρο 559 αριθμ. 19 ΚΠολΔ, λόγος αναίρεσης., είναι αβάσιμος.

Επίσης, ο δεύτερος, από το άρθρο 559 αριθ.1 ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης, είναι απορριπτέος, ως απαράδεκτος, διότι, υπό την προσχηματική επίκληση της παραβίασης του αρθρ. 300 ΑΚ, πλήττεται η κρίση του δικαστηρίου της ουσίας, ως προς το ποσοστό συνυπαιτιότητας εκατέρου των εμπλακέντων στο ατύχημα προσώπων, η οποία (κρίση), ως αφορώσα εκτίμηση πραγματικών περιστατικών, είναι ανέλεγκτος, κατά το άρθρο 561 παρ.1 ΚΠολΔ (ΑΠ 1476/2005, ΑΠ 1653/2001).

Μετά από αυτά, πρέπει να απορριφθεί η αναίρεση και να καταδικασθούν οι ηττηθέντες αναιρεσείοντες στη δικαστική δαπάνη της παραστάσας τρίτης εκ των αναιρεσιβλήτων ( αριθ. 176 § 183 Κ.Πολ.Δ) κατά τα οριζόμενα στο διατακτικό, ενώ ως προς τον τρίτο ( από το αρθρ. 559 αριθμ 20 Κ.Πολ.Δ) λόγο αναίρεσης, πρέπει να κηρυχθεί καταργημένη, η δίκη ( αρθρ. 294, 295, 297 Κ.Πολ.Δ), διότι ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων, με δήλωσή του ενώπιον του ακροατηρίου του παρόντος Δικαστηρίου, κατά την αναφερομένη στην αρχή της παρούσας δικάσιμο, η οποία καταχωρήθηκε στα πρακτικά, παραιτήθηκε από το δικόγραφο της αναίρεσης, ως προς τον λόγο αυτό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Κηρύσσει καταργημένη τη δίκη, ως προς τον τρίτο λόγο αναίρεσης.

Απορρίπτει κατά τα λοιπά την από 8-1-2007 αίτηση της "Ευρωπαϊκής πίστης ΑΕΓΑ" κ.λ.π για αναίρεση της υπ' αριθμ. 587/2006 απόφασης του Εφετείου Θράκης.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στη δικαστική δαπάνη της παραστάσας αναιρεσιβλήτου, την οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) Ευρώ.

Κρίθηκε, αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 15 Δεκεμβρίου 2011 και

Δημοσιεύθηκε, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριο του στην Αθήνα στις 9 Μαϊου 2011.

H ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ